Alle posts

Movie Mudmasters Biddinghuizen

De laatste van de drie Mud Masters en misschien wel de beste van dit jaar: Mud Masters Biddinghuizen.

We hebben een hele mooie run gehad met een aantal spectaculaire obstacles. Hiervan maakten we deze aftermovie. Enjoy!

Hardlopen = saai. Doe obstacle running!

modder | natuur | obstakels | video |
Lees verder
​“Trick or Treat”

Aan het eind van deze maand is het zover: de Allerheiligenavond, beter bekend als Halloween. Halloween is overgewaaid naar Europa van onze overzeese buren (waar ze aan de verkeerde kant van de weg rijden). Hier in Nederland word het steeds groter 'gevierd'. Zo zijn er 'Trick or Treat' tochten voor kinderen, waarbij je langs de deuren loopt om mensen bang te maken en wat snoepgoed krijgt. Ook pretparken zetten heel het park ondersteboven en organiseren de zogenoemde ‘Fright Nights’. Als je van griezelen houdt, is dat echt wat voor jou (mij niet gezien)! 

Als snel groeiende sport in Nederland blijft obstacle running natuurlijk niet achter! Zo vindt zaterdag 1 november de eerste, engste en bloederigste obstacle run plaats, genaamd ‘ZombieRush’ in het bosgebied ‘de Vloeten’ bij Soerendonk (gemeente Cranendonck).  Tijdens deze run lopen er “echte zombies” over het parcours als extra hindernis.

De run bestaat uit vier verschillende categorieën:

  • 5 km Fun run (ticket €24.50):

Dit is bedoeld voor de echte fun-lopers. Tijdens de vijf kilometer met obstakels kom je ook nog eens veel bloeddorstige zombies tegen die je zullen achtervolgen! Iedereen die vijf kilometer kan hardlopen kan deelnemen. De hindernissen zullen toegankelijker zijn en het fun-level zal extra hoog zijn!

  • 10 km run (ticket €32.50):

De tien kilometer run zal veel zwaarder worden. De obstakels worden fysiek moeilijker en tegelijkertijd moet je nog over je schouder kijken of je niet achtervolgd wordt door een groep zombies! Ze hebben dus ook gedacht aan de echte obstacle runner!

  • Zombie (ticket €19.50):

Je kunt je ook als obstakel inzetten tijdens deze run! Laat elke deelnemer harder lopen door ze op te jagen met jouw zombie make-over. Het make-over team tovert je om tot een levensechte zombie! (Waarschuwing: het fake-bloed kan leiden tot permanente vlekken in je kleding)

  • Zombie + runner 5km (ticket €32.50)

Hiermee kan je de ultieme beleving ervaren. Zelf opgejaagd worden tijdens de vijf kilometer over de obstakels en als zombie op het parcours staan en iedereen de stuipen op het lijf jagen.

Het wordt een soort kat-en-muisspel, maar dan vele malen griezeliger. Tijdens de start krijgt elke loper een riem om met daaraan drie rode vlaggen. De bedoeling is om met minstens 1 vlag over de finish te komen! Dit betekent dan dat jij de "ZombieRush hebt overleefd. De dorstige zombies daarentegen gaan het je niet makkelijk maken en zullen er alles aan doen om jou te grijpen!

Het evenement vindt plaats van 09:00 uur tot 22:00 uur. Overdag en in de schemer zullen de lopers van start gaan. Na de run is er nog een afterparty, waarbij het vast erg griezelig wordt!

Uiteraard zal ik aanwezig zijn en loop ik de vijf kilometer fun run en zal me daarna omtoveren tot een bloeddorstige zombie!

Check de  website en het filmpje voor extra informatie!

http://zombierush.nl/

Durf jij de uitdaging aan? Laat het mij weten op twitter  @simonvansenten 

fun | modder | obstakels | tips |
Lees verder
Griep/verkouden: sport ja/nee?

De R zit weer in de maand. Grote kans dat je op dit moment loopt te snotteren, dat al gedaan hebt of dat nog gaat doen. Omdat ik zelf wel al ruim 2 weken verkouden ben en mij niet echt fit voel ben ik eens gaan zoeken naar wat nu goed is om te doen (of te laten) qua sport. Dus is het verstandig om te gaan sporten bij verkoudheid of griep? Je leest het allemaal in deze blog.

Eerst maar eens even de verschillen tussen griep en verkoudheid naast elkaar leggen. Mensen gebruiken namelijk al snel het woord ‘griep’. Verkoudheid en griep zijn echter twee verschillende ziekten, veroorzaakt door verschillende virussen.

Besmetting

Als de griep heerst, of als er veel mensen om je heen verkouden zijn, kun je een besmetting nauwelijks voorkomen. Het virus zit in speekseldruppeltjes die via de lucht verspreid worden door hoesten of niezen. Behalve door de lucht worden de virussen ook overgebracht via de handen.

Verschillende verschijnselen

Verkoudheid is een infectieziekte die door verschillende virussen veroorzaakt kan worden.

Kenmerken:

  • Moeheid
  • Loopneus / verstopte neus
  • Keelpijn
  • Schorre keel
  • Gezwollen slijmvliezen
  • Oorpijn (vooral bij kinderen)
  • Hoesten
  • Vaak een lichte temperatuursverhoging
  • Niezen
  • Verhoging beneden de 38 °C (soms)
  • Keelpijn
  • Tranende ogen (soms)
  • Verstopte neus
  • Gevoel 'niet lekker' te zijn
  • Hoofdpijn (soms)

Griep is een virusinfectie en wordt veroorzaakt door een bepaald soort virus, namelijk het influenzavirus. Het leidt tot hevigere symptomen die meestal ook het gehele lichamen betreffen.

Kenmerken:

  • Plotseling begin
  • Koorts (39-40 graden)
  • Gevoel van algehele vermoeidheid, zwakte  en echt ziek zijn
  • Rillingen
  • Spierpijn
  • Hoofdpijn
  • Hoesten
  • Verstopte neus (soms)
  • Natuurlijk beloop

Er zijn meerdere ziekten die in het begin erg veel lijken op een verkoudheid of griep. Voorbeelden zijn keelontsteking, bijholteontsteking en de ziekte van Pfeiffer.

Herstel

Een verkoudheid of griep verbetert meestal binnen 5-7 dagen en na een dag of 10-14 ben je wel weer het mannetje. Soms is er een terugval na een aanvankelijk voorspoedig herstel. Die terugval wordt veroorzaakt door een infectie met een bacterie, boven op de virusinfectie die je al had.

Wel of niet sporten bij griep met koorts?

Doe maar niet. Trainen met griep/koorts onder de leden is gevaarlijk. Je immuunsysteem is verzwakt en je lichaam heeft alle energie nodig om beter te worden. Je loopt bovendien het risico dat de virusinfectie ook terecht kan komen in de hartspier met als gevolg een infectie in je hartspier. Rust nemen dus en niet trainen! Ook nadat je je weer beter voelt, heeft je lichaam een aantal dagen rust nodig om te herstellen. De basisregel die je het beste kunt hanteren luidt dat je bij koorts het dubbele aantal dagen dat de koorts heeft geduurd niet moet sporten. Dus als je vier dagen koorts had, dan mag je pas na acht dagen weer beginnen met trainen. Niet wat je wilt horen waarschijnlijk, maar wel het meest verstandige.

Ik ben gewoon verkouden. Mag ik dan wel sporten?

Anders dan griep, kun je met een verkoudheid (dus zonder koorts!) wel doortrainen. Er is een ezelsbruggetje, waarmee je kunt bepalen of je al dan niet kunt sporten: de ‘nek check’.

Bevinden de ziekteverschijnselen zich uitsluitend boven de nek (bv neusverkoudheid, oorpijn, keelpijn en geen koorts), dan is sporten toegestaan. De eerste twee, drie dagen wel op een lager pitje.

Als de ziekteverschijnselen (ook) onder de nek gelokaliseerd zijn, zoals hoesten, kortademigheid, koorts (meer dan 38 graden), spierpijn in armen en benen e.d., dan is het niet handig om te sporten. Waarschijnlijk heb je er bij dit soort verschijnselen ook niet eens behoefte aan.

Nog even een fabeltje uit de wereld helpen:

Het vroegere geloof dat koorts bij een verkoudheid of griep“ eruit gezweet kan worden” is onterecht. Bij koorts is er een virus of bacterie actief in het lichaam. Deze kan via de bloedstroom op de hartkleppen of hartspier terecht komen en daar voor levensgevaarlijke hartritmestoornissen zorgen. Sporten met koorts wordt dus sterk afgeraden!

Oké, je bent eigenwijs en gaat toch sporten. Wat zijn er verder voor risico’s?

Allereerst is het effect van een training te verwaarlozen als je nog ziek bent. Er bestaat zelfs een verhoogde kans om overtraind te raken omdat je zieke lichaam de trainingsarbeid nog niet aankan. Tevens ondermijnt het je afweersysteem met als gevolg dat je vatbaarder voor een (andere) ziekte bent. Sporten met koorts of met nog aanwezige klachten van de onderste luchtwegen (hoesten, piepen, kortademigheid) kan leiden tot een (lang aanhoudende) ontsteking van de luchtwegen, zoals een longontsteking of een chronische bronchitis. Hoewel het (gelukkig) niet vaak optreedt, kan sporten met koorts een infectie van de hartspier veroorzaken (myocarditis). De voorheen gezonde sporter is vanaf dat moment dus ineens hartpatiënt. Een zeer ernstige complicatie van een eenvoudig griepje kun je wel zeggen.

Samenvattend zijn er twee gouden regels:

Regel 1: Bij koorts, spierpijn en een verhoogde hartslag in rust wordt sporten afgeraden.

Tip: Als je je ziek of grieperig voelt, is het dus verstandig om de temperatuur te meten. Meet deze temperatuur altijd vóór het nemen van koortsverlagende of pijnstillende middelen zoals aspirine en paracetamol.

Regel 2: Pas je training ook aan als je je minder goed voelt dan verwacht of gewenst.

Zonder temperatuursverhoging kun je in principe doortrainen. Het kan echter verstandig zijn om toch wat rustiger aan te doen en niet te intensief te trainen.

Take care!

@obstacle_runner #discoveryruns

tips | training |
Lees verder
Aftermovie Harbour Run​

Op zondag 12 oktober was het weer tijd voor een uitstapje, dit keer richting de haven van Rotterdam voor de Harbour Run!

Tjeerd heeft hier al een mooie review over geschreven, ik was erbij met de Gopro voor de aftermovie.

Geniet van de zonnestraalrijke aftermovie van de Harbour Run!

Voor nog meer havengeweld (maar dan in die van Den Haag), zie de aftermovie van Tsambiko en Niels.

Volg mij (@chriss_9191) en andere experts via #Discoveryruns op Twitter!

obstakels | video | weer |
Lees verder
Aftermovie Urban Hero Obstacle

De eerste Obstacle run van Den Haag is een feit: de Urban Hero Obstacle run. Gehouden in Scheveningen in en rondom de haven. Mede door het aansluitende festival in het F.A.S.T. Surfdorp was het een succes! Check de aftermovie voor meer.

Hardlopen = saai. Doe obstacle running!

obstakels | urban | video |
Lees verder
De balans: wat (nog) te lopen

Er komt een nazomers weekend aan, maar de grote hausse aan obstacle runs is net als de zomer inmiddels wel voorbij. Tijd om een kleine balans op te maken en te zien welke runs ik dit jaar nog loop en welke van de reeds bekende runs ik volgend jaar ga lopen.

Kortom, ik ben bezig mijn obstacle run agenda weer te vullen! Aangestoken door het obstacle run virus is mijn hoogste doel voor 2015 om mij net als mijn teamleden Chantal, Gabrièl, Gertjan en Alexander te kwalificeren voor de OCR World Championships 2015. Dit jaar is de eerste editie (25 en 26 oktober) en die tweede editie wil ik erbij zijn. Sterker, fitter en beter!

In mijn persoonlijke agenda (en op mijn pad naar de wereldkampioenschappen van 2015) staan voorlopig de volgende runs:

25 oktober 2014 - Strong Viking Brother (19 km)

1 november 2014 - Zombie Rush (10 km)

8 november 2014 - Urban Nature Run (12 km)

23 november 2014 - Gladiator Extreme (België) (24 km)

7 maart 2015 - Mud Masters (18 km)

28 maart 2015 - Strong Viking Mud (19 km)

12 april 2015 - Marathon Rotterdam (42 km)

18 april 2015 - Stormloop (18 km)

25 april 2015 - Men of Steel (14 km) of Spartan Race (Italië) (20 km)

9 mei 2015 - Rat Race (UK) (32 km)

16 mei 2015 - Breakout Run (15 km)

23 mei 2015 - Roparun (>60 km)

30 mei 2015 - Mud Masters Weeze (D) (19 km)

13 juni 2015 - Strong Viking Water (19 km)

20 juni 2015 - Caveman Run (18 km)

6 september 2015 - Strongmanrun (21 km)

Met name de zwaardere, uitdagende runs trekken me enorm aan, dus ik kijk zeer uit naar Strong Viking Brother en de Gladiator Extreme in België. En volgend jaar ga ik wat meer de landsgrenzen over… Natuurlijk is deze agenda nog lang niet compleet, want ik wil sowieso in de winter ook gewoon doorlopen. Suggesties voor toffe runs zijn dus welkom!

Volg mij ook op Twitter en Facebook:  @TjeerdL / http://www.facebook.com/langstraat.tjeerd

afstand | modder | obstakels | tips |
Lees verder
Review: Spartan Beast Londen

Het weekend van 11 en 12 oktober 2014 was weer een druk weekend. Allereerst vloog ik vrijdag 10 oktober naar Londen om daar samen met een groep Nederlanders deel te gaan nemen aan de Spartan Beast. Als klap op de vuurpijl werd de frontman van Dutch Mud Men uitgenodigd bij Doug Spence, de organisator van de Dirty Dozen races in Engeland, en ik mocht mee. Ik kan je zeggen dat het een inspirerende vrijdagmiddagbezigheid is geweest: maar daarover later meer.

Als afsluiter van het weekend vlogen we zondagochtend terug naar Amsterdam om 's middags weer in Rotterdam te zijn voor de Harbour Run. Daar heeft Tjeerd al een mooie review over geschreven.

Vrijdagavond
Het hotel stroomt steeds voller met Nederlanders en de sfeer zit er goed in. De meesten zullen na het overschrijden van de finishlijn op zaterdag de felbegeerde Trifecta-medaille ontvangen. Dat is waar je het allemaal voor doet! We drinken met zijn allen nog wat en rond de klok van twaalf uur ligt bijna iedereen op één oor. Er zijn her en der nog wat mensen onderweg door vertragingen, maar ook zij zullen zich nog bij ons voegen.

Zaterdag
De wekker gaat en we zorgen dat we zo snel mogelijk klaar staan om het Beest te gaan verorberen! Snel naar het evenemententerrein en gas erop. 

Als we aankomen begint het meteen te kriebelen, het gedeelte van het parcours dat je kunt zien verdeeld over de heuvels ziet er erg mooi uit, en ook op het terrein zelf staat een aantal uitdagende hindernissen opgebouwd. Voordat we van start gaan worden de Nederlanders, ongeveer 45 man sterk, nog gefilmd met een drone die ons zal volgen bij de start. Daarna is het knallen over het uitdagende parcours van twaalf mijl met ongeveer 25 obstakels.

Meteen na de start gaan we het bos en in het parcours verandert meteen in een taai en modderig bospad. Dwars tussen de bomen door en veel stenen, wortels en gaten in het pad. Na ongeveer één kilometer komen we bij het eerste obstakel aan. Het is een groot net waar je in moet klimmen, eroverheen moet klauteren en aan de andere kant weer naar beneden moet gaan. Na het net meteen weer het bos in om het pad te vervolgen. 

Het is hetzelfde terrein als in augustus bij de Sprint en Super, maar door de vele regenval lijkt het er totaal niet meer op. Overal staat water of stroomt water, de modder is ook in het kwadraat toegenomen. Gelukkig maakt dat een race alleen maar mooier, dus de glimlach blijft op het gezicht.

Nadat we op twee kilometer de brug (het turntoestel) gepasseerd zijn, begint de eerste afdaling met heel veel gaten in het pad, dus het is erg opletten geblazen. Onderaan de helling moeten we een brede sloot over steken, de bodem is echter dusdanig drassig dat je er niet in kan lopen. Al ploeterend, buikschuivend en een soort van zwemmend banen we ons een weg naar de overkant, twintig meter verderop. Uit het water wacht ons de monkey bars. Maar met mijn natte en modderige handen wordt het een hele uitdaging om de dunne sporten van de monkey bars vast te houden. Helaas glij ik er na ongeveer vier sporten vanaf en ik heb mijn eerste 30 burpees te pakken.

Na de monkeybar mogen we de atlaskogel gaan sjouwen. De betonnen kogel van 35 cm doorsnee weegt ongeveer 40 kilo en moet over een stuk van 25 meter gedragen worden. Daarna gaan we terug de helling op en daar moeten we tijgeren onder prikkeldraad, niet zomaar een stukje maar gewoon 250 meter de helling op. Overal om je heen hoor je klagen en steunen maar met mijn kniebeschermers van McDavid heb ik het makkelijk en leg ik de hele afstand zonder pijntjes af. Daarna gaat het verder omhoog en komen na een tijdje bij de sand bag carry. Het is een platte pannenkoek van ongeveer 20-25 kilo. Deze moest 400 meter mee naar beneden over een zelfde soort knollenpad wat we al eerder hadden gelopen en daarna natuurlijk ook weer 400 meter helling op. Als we de zandzak doorgeven aan andere lopers gaan wij door op de zijkant van de helling richting het balkdragen, ook deze dragen we over een stuk van 400 meter: 200 meter af en 200 meter op.

De balk gaat weer op de stapel en we rennen door en komen na een mooie afdaling bij de trenches. Deze waren blijven liggen sinds 31 augustus dus ze waren lekker gevuld met veel modder. De mensen met de gewone hardloopschoenen hebben hier het verschil gezien met onze speciale "mud" schoenen. Waar zij niet boven konden komen klommen wij er vrij makkelijk uit.

Vanuit de trenches gaan we naar een combo hindernis; het touwklimmen, gasfles hijsen en de rotating bars. De touwen zijn ontzettend glad van de modder en ik heb ook veel slagen nodig om boven te komen, gelukkig blijf ik hagen en kan ik het belletje rinkelen bovenin. Nadat ik de gasfles omhoog en omlaag heb gehesen kom ik bij de rotating bars, dit zijn vijf buizen op een schijf die kan draaien. De bedoeling is dat je tien keer overpakt, terwijl de buizen draaien. Helaas is hier de eerste buis al dusdanig glad dat ik er geen grip op krijg en moet ik mijn 30 strafburpees gaan maken. De teller staat ondertussen op 60...

Voor het gevoel zijn we al dik over de helft maar na een kijkje op mijn horloge moet ik constateren dat we net zeven kilometer gelopen hebben in bijna 1,5 uur... Pff, als de rest van het parcours zo blijft mogen we er van uitgaan dat dit een race wordt van dik vier uur.

We lopen een tijd de helling op met her en der wat hindernissen als we uitkomen bij een gebied met meerdere opdrachten. Allereerst een munitiekist gevuld met zand, uiteraard helling op en af. Daarna mogen we een kilometer lang een autoband meenemen over een sterk dalend parcours en een steil stuk omhoog. Dan krijg je meteen een grote emmer gevuld met water die je door een plas heen moet nemen waar veel stenen en stukken hout in liggen: uitkijken dus!

Als ik het water uitkom loop ik naar de traverse walls, dat zijn de muren met de houten blokjes erop waar je zijwaarts overheen moet. Ook hier heb ik het probleem van de grip door veel modder zodat ik mijn volgende setje burpees mag gaan maken. 90 op de teller...

Overigens zijn we op dit punt al over de helft en begint het aftellen naar de finish. Het enige nadeel van een Spartan Race is dat ze nooit vertellen hoe lang de run is. Het enige wat je weet is dat hij meer dan twaalf mijl (19 kilometer) is.

Na een aantal kilometer heuvel op en af mogen we een gevulde jerrycan van 20 kilo dragen. Na deze can hebben we een hele tijd niks anders dan hele mooie stukken bos, beekjes en modderige paden. De kuiten en hamstrings beginnen gevoelig te worden. De teller staat ondertussen op veertien kilometer als we bij het zwemgedeelte komen. Het water is erg koud en ik moet flink mijn best doen om op temperatuur te komen. Het is in totaal maar 60 meter naar de overkant, maar het duurt voor je gevoel erg lang. Als ik uit het water stap krijg ik een heerlijk gevoel over me heen dat ik het gehaald heb zonder kramp of iets dergelijks.

Vanuit het water hebben we een drinkpost met een banaan en daarnaast liggen de heftruckbanden al klaar om mee te gaan slepen. Even weer lekker warm worden in de spieren. Vrij kort daarna mogen we een grote tractorband flippen en komen we de schuine muur tegen. Ondertussen horen we de muziek van het start-en-finishterrein alweer, dus het einde is in zicht. Maar eerst moet er nog een speer geworpen worden. Deze treft de stroprop vol in het hart en ik mag door. Mijn buddy mist en samen doen we zijn strafburpees. Teller op 105 burpees. 

Tussen ons en de finish staan nog drie hindernissen: de hoge muur, de schuine klimwand en het vuur. We rennen, klimmen en springen en zijn over de finish. We hebben het gered in 3 uur en 22 minuten en de totale afstand was net iets meer dan 18 km. Dit was naast de Iron Viking de zwaarste tot nu toe!

Tijd om de welverdiende groene "Beast" medaille in ontvangst te nemen!! En niet te vergeten het einddoel van deze trip; De Trifecta medaille van de Spartan races. Trots als een pauw krijg ik de medaille om mijn nek gehangen. Op 28 juni begon ik samen met Sofie aan de Trifecta-trip in Keulen en in Londen sluiten we hem weer af! 

Na mijn eerste slechte ervaring met de Spartan in Keulen, ben ik er wel van overtuigd dat de Spartan races erg goed in elkaar zitten en ze zeker een meerwaarde zouden zijn voor Nederlandse. Voor mij is er zeker na deze Beast zeker nog geen eind gekomen aan Spartan Runs. Mijn eerste Trifecta is binnen en ik hoop er volgend jaar meer te gaan halen. 

Zondagochtend
We staan vroeg op om onze vlucht van 10 voor 8 te halen om ons daarna bezig te gaan houden met een tien kilometer lange loop door de mooie Rotterdamse haven.

Mijn volgende run: Het WK in Cincinatti! Maandag 20 oktober ga ik er heen en op 25 oktober zal de daadwerkelijke run zijn. Wil je volgen wat we daar doen? Kijk op MudCrew_NL voor updates!

Aroo, Aroo, Aroo!!!!!!

Gertjan van Voorden

foto | modder | obstakels |
Lees verder
Review: Harbour Run Rotterdam

Afgelopen weekend was daar de tweede editie van de Rotterdamse Harbour Run. Een parcours van ongeveer elf kilometer met 22 obstakels in het hart van de Rotterdamse haven.

Samen met Chris en Willem zat ik in de zevende wave. Gertjan, net terug uit Groot-Brittannië waar hij de Spartan Beast heeft gedaan, liep een wave eerder. Dat ene element waar je nooit ook maar enige invloed op hebt, was fantastisch: het weer. Zonnig en een aangename temperatuur van rond de twintig graden.

Als verwende obstacle runner zou ik de Harbourrun scharen onder de funruns; op een schaal van 1 tot 5 waarbij 5 extreem zwaar, uitdagend en inspannend is, komt de Harbourrun dan op een dikke 2 uit. De afstand maakt het net even wat zwaarder dan de reguliere . runs van vijf of zeven kilometer die voornamelijk recreatieve renners aantrekken. De Harbourrun heeft bovendien een grote schare aan bedrijven die met een aantal collega’s lopen. Dit alles maakt de Harbourrun goed toegankelijk voor veel verschillende lopers. En dat blijkt ook wel uit de bijna 3.000 aanmeldingen.

De run begint met een warming-up om vervolgens onder een aantal netten te kruipen. Dan volgt een lang stuk rennen, een autobandenobstakel, een brug met traptreden van een halve meter tussenruimte en een houten muur waar je overheen moet klimmen.

Het is een ‘droge run’: geen modder of waterpartijen hier, maar enkel typische havenobstakels. Zo loop je op een gegeven moment door een doolhof van zeecontainers, is er een hal omgetoverd tot een historische gebeurtenis, waar de bombardementen op de haven in WOII worden nagebootst met harde wind, explosies en verblindende lichten. Je moet over enorme ankers springen, imposante boeien beklimmen en dat alles tegen een achtergrond van zeecontainers, kranen en scheepshallen.

Na een kilometer of vier werden we opgezweept door een brassband en even verderop werden we toegezongen door een shantykoor.

Mijn doel was om binnen het uur te finishen, maar ondanks het rustige weekend dat ik had, waren mijn benen slap als pap en mijn armen futloos als rubberen slierten. In een tijd van 1:15:01 eindigde ik als 433e van de 2.548 (zie de  uitslagen). Teleurstellend. Ondanks dat was het een leuke run, de organisatie perfect, de sfeer uitmuntend en de locatie fenomenaal voor mij als Rotterdammert en havenliefhebber.

Al met al een dikke 8 voor deze run. En speciale pluim voor de enkelband met chip waarmee je tijd wordt gemeten en waarmee je je persoonlijke  video kunt terug kijken! 

Een organisatorische suggestie: zorg dat er pinautomaten zijn. Met een paar duizend man aan deelnemers en supporters muntjes verkopen die je enkel contant kan afrekenen, zorgt voor dorst bij hen die alleen hun pinpas bij hebben.

Aan het eind van de week komt Chris’ filmpje van de run online.

Kijk voor meer informatie op  www.harbourrun.nl. Volg mij ook op Twitter: @TjeerdL

fun | afstand | obstakels |
Lees verder
Lekker én gezond: Bancakes

Pannenkoeken, wie lust ze niet? Helaas zijn de traditionele recepten doorsnee suikerbommen, om maar te zwijgen van de siroop en poedersuiker die er bovenop gaan. Een tijdje terug dacht ik dat ik het warm water had uitgevonden, maar toen bleek dit recept al langer bekend te zijn in de health & fitness wereld. Ik noem het: Bancakes!

De basisingrediënten zijn héél eenvoudig: Eieren en bananen. De bananen geven door hun natuurlijke suikers een gezonde zoete smaak, en de eieren zorgen ervoor dat het mooi tot een geheel kan bakken. Gooi ze in de blender, en bak ze in een hete koekenpan!

Met de hoeveelheden kan je naar hartenlust experimenteren, maar zelf prefereer ik volgende:

2 Bananen.
2 Eieren. 

Zelf bak ik er meestal één dikke bancake van, maar je kan het ook roerbakken zoals een roerei of je kan in dit geval ongeveer drie exemplaren van tien centimeter diameter en acht millimeter dikte bakken. Gebruike olijfolie/kokosboter als bakstof, voor extra gezonde vetten!

Volg je mijn recept, dan bevat het totaal:

393,2 Kcal (inclusief bakstof)
15g eiwitten, 
37,4g koolhydraten (uit de bananen) 
20,4 gr vet.  

Goed als ontbijt, dat perfect zijn plaats vind in het Paleo dieet. Indien je dit wenst kan je er altijd één leper havermout toevoegen, voor een vastere structuur en extra koolhydraten.

Voordelen:

-
Eerst en vooral vermijd je het gebruik van geraffineerde suikers en bloem, en hun bijkomende slechte eigenschappen. Zo bevatten geraffineerde suikers geen vitaminen, mineralen en vezels en zijn deze suikers op geen enkele manier voedzaam en zijn ze totaal overbodig bij het sporten.

- Daarnaast zijn eieren een rijke bron van eiwitten, bevatten ze alle essentiële aminozuren (basis van alle levensprocessen met voornamelijk vervoer en opslag van voedingsstoffen als belangrijkste functie) en ook nog andere nuttige micro nutriënten als; ijzer, choline, foliumzuur en de vitamines B2, B12, E en D. Eieren zorgen voor behoud van de spiermassa, houden het energieniveau tijdens een run op peil en zorgen ze na afloop van een run voor een spoedig herstel van het lichaam.  

- Bananen leveren veel energie en voedingsstoffen. De belangrijkste hiervan zijn:vitamine B3, B6, A en C en kalium, magnesium, fosfor, ijzer, tryptofaan en selenium. Ze bevatten ook meerdere soorten koolhydraten, wat zorgt voor een lange, gelijkmatige opname van energie. Ook belangrijk voor het sporten is de rijke bron aan kalium (mede verantwoordelijk voor de vochtbalans, de bloeddruk, de zenuwprikkeling en de spierstofwisseling). Tenslotte bevatten bananen weinig vet, maar veel vezels (voor een goede darmwerking en algemene gezondheid).

Dus zin in een gezond ontbijt, pre- of postworkout-snack? Wees dan geen ei en ga met die banaan!

Guten appetit!

Stefan

fun | tips | voeding |
Lees verder
Review: Odlo compressie-set

Los van de ‘standaard’ Odlo kleding die wij bij Discovery gebruiken, mag ik de Odlo 3/4-broek (running muscle force vis – evolution light) en het Neck Evolution shirt testen. Het kan gebruikt worden als ondergoed (wintersport), of als hardloopbroek/-shirt. En uiteraard heb ik het setje tijdens een aantal obstacle runs getest!

Algemene informatie

Van de fabrikant: “de Evolution Light van Odlo is extreem licht, comfortabel, heeft veel ademend vermogen en geeft functionaliteit voor elke activiteit”.

Extreem licht vind ik wat overdreven, maar het is wel zo dat de stof weinig gewicht heeft en licht gedragen wordt. Het is een compressiebroek en inderdaad, tot nog toe heb ik elke activiteit - klimmen, zwemmen, modderrollen, tijgeren, touwklimmen, etc.- gedaan zonder dat de broek mij irriteerde of in de weg zat.

Het zit op een fijne manier strak (compressie), is goed ademend en het droogt snel zonder dat het gaat schuren, mede dankzij de geïntegreerde zones waardoor vocht wordt afgevoerd en anderzijds wordt geventileerd.

“Door de 3D brei-technologie (…) en de functionele vezel die (…) zilver-ionen bevatten, wordt de vermenigvuldiging van bacteriën voorkomen en stopt de ontwikkeling van nare geurtjes.”

Nou, vooralsnog heb ik inderdaad alleen de geur van modder waargenomen, dus dit klopt.

Zitcomfort: 9

Uiterlijk: 8

Materiaal: 8

Stevigheid: 9

Een dikke 8,5 dus. Ik ben zeer tevreden over deze broek.

Dan het shirt. Het schijnt een prijswinnend shirt te zijn omdat het is gemaakt van 100% gerecyclede én recyclebare materialen. De verschillende zones in dit shirt zorgen voor een optimale verdeling van vochtregulering en isolatie op de plekken waar dat het meest nodig is (oksels, onderrug, borst).

Van de fabrikant: “de ‘zoned functions’ zorgen voor een maximale bewegingsvrijheid en perfecte klimaatregulering. Gecombineerd met de anatomische pasvorm een garantie voor succes.”

Ook hier, succes is nogal relatief, maar waar het vochtregulering, bewegingsvrijhgeid en een anatomische pasvorm betreft, klopt het helemaal wat Odlo beweert. Net als bij de broek zit het op een fijne manier strak, is het goed ademend en droogt het snel zonder dat het gaat schuren, mede dankzij de welbekende geïntegreerde zones.

Zitcomfort: 9

Uiterlijk: 8

Materiaal: 8

Stevigheid: 9

Exact dezelfde score als de broek. Beide kosten gemiddeld rond de 50 euro, dus de prijs-kwaliteitverhouding is wat mij betreft ook prima. Een aanrader dus!

kleding |
Lees verder
Go commando!

Zoals gezegd in mijn vorige post, unieke en aparte onderwerpen zijn ondertussen mijn trademark te worden denk ik. 
Deze week: "Go commando!"

Neen, we hebben het hier niet over rondlopen als Arnold Schwarzenegger met een gigantische boomstam op je schouder. Maar over het niet dragen van ondergoed onder je broek, kilt, mankini,.. (zelf in te vullen). 

Naast het enorm bevrijdende gevoel, naar verschillende meningen, biedt dit een ander enorm voordeel. Als je zoals mij wel tijdens inspanningen wel eens begint te zweten, met een schurende boxershort (of slip, tanga-string,.. wederom; zelf in te vullen, doe dit alsjeblieft niet met mij in gedachten, voor je eigen welzijn) tot gevolg, dan kan de huid aan de binnenzijden van je dijen wel eens geïrriteerd raken.

Als je dan blijft doorgaan, wordt dit omgezet in een vreselijk lastige pijn, zodat je gaat lopen als een dronken gans die net een marathon van 24 uur op een rodeostier heeft doorgebracht. Mijn persoonlijke ergste voorval was 's nachts tijdens Graspop Metal Meeting, na een verschrikkelijk hete zomerdag. Geloof mij, als je na de headliner met de massa naar de camping moet stappen, met je benen zo ver gespreid dat er een fiets dwars tussen past, voel je jezelf echt voor schut gezet. Ik denk dat het nu wel duidelijk is, niet?

Ik ben zelf nooit echt mager geweest, laat staan de magerste van het Discovery Expert Team, en dit vergroot de kans op bovengenoemde "blessure". Ok, blessure is misschien niet de juiste term, maar laten we het even zo noemen.

Een paar jaar terug kreeg ik de tip van iemand om uierzalf op desbetreffende plaatsen aan te brengen alvorens de activiteit aan te vatten. Ondanks dat dit een enorme verbetering betekende, kreeg ik tijdens loopsessies zo nu en dan toch nog af te rekenen met "schuurbroek" (laten we het zo noemen, ik vind het wel leuk klinken). 

Enkele maanden terug vond in Vlaanderen de Dodentocht, een wandeltocht van 100Km die binnen de 24u moet uitgestapt worden, plaats. Toen één van mijn vrienden die hadden deelgenomen, over hun avontuur vertelde, wist hij mij te vertellen dat hij zonder ondergoed had gewandeld, dit om schuurbroek te voorkomen. Zo neem je heel het probleem van die schurende onderbroek weg, want je neemt gewoonweg de onderbroek weg..

Ik had zelf nog nooit van het idee gehoord, maar dacht dat het misschien een goede oplossing kon zijn voor mijn probleem. Sindsdien loop ik mijn trainingen en wedstrijden zonder ondergoed (zorg wel voor een short/broek met touwtjes die je goed kan aanspannen, denk aan uw medemens!), met nog een beetje uierzalf om 200% zeker te zijn van mijn zaak. Ik kan je zeggen, het is echt een wondermiddel.  

Geen ondergoed = een wondergoed! ;-)
Dus heb jij ook vaak last van die irritatie aan de binnenkant van je dijen? 

GO COMMANDO! (of draag je onderbroek aan de buitenkant zoals Superman)

Stefan

Ps: Nadat deze blogpost online gaat, trekt ik mijn touwtjes extra aan, denk maar niet dat je mij voor schut gaat kunnen zetten en mijn broek naar beneden trekken. Haha!

fun | kleding | tips |
Lees verder
Aftermovie: Mud Masters

Mud Masters Biddinghuizen is in mijn ogen één van de betere obstacle runs in Nederland. Zowel de organisatie als het parcours is top. Samen met andere leden van Discovery Runs en vrienden heb ik enorm genoten van deze prachtige dag. Nadat ik van de piperunner in het water sprong, kreeg ik helaas felle kramp in mijn linkerkuit. Hierbij wil ik de man van het politiefonds die me naar de kant hielp bedanken! Daarna heb ik de run gelukkig kunnen verder zetten.

De volledige review van Gabrièl kan je  hier lezen. Hieronder kan je de aftermovie bekijken.

Ik kijk alvast uit naar Mud Masters Haarlemmermeer dat op 7 en 8 maart 2015 in mijn agenda staat. De inschrijvingen zijn intussen geopend en de snelle beslissers kunnen van een korting genieten. Tot dan!

modder | obstakels | video |
Lees verder
Survivalrun trainingen

Bij obstacle runs zie je vaak technische obstakels voorbij komen. Een paar bekende zijn de apenhang of catcrawl hindernissen, maar soms kom je ook touwklimmen en zelfs swing-over hindernissen tegen. Voor veel deelnemers zijn dit vaak lastig te nemen obstakels. Ze missen de techniek en kracht die nodig is om technische hindernissen te nemen. Om dit soort obstakels te overwinnen zijn survivalruntrainingen een uitkomst.

Survivalruns zijn vaak erg zwaar en bevatten veel technische touwhindernissen. Het is echt een veelzijdige zware vorm van duursport met landelijk georganiseerde wedstrijden. Er is een competitie waarbij survivalatleten op verschillende niveaus kunnen deelnemen. Meer uitgebreidere info is te vinden op de website van de  survivalbond

Mijn trainingsprogramma bestaat uit hybride trainingsvormen, dus de combinatie van hardlopen en trailrunning afgewisseld met kracht- en techniektrainingen. In een van mijn volgende blogs zal ik wat dieper ingaan op hybride trainingsvormen. Wekelijks train ik bij  Survivalrun Trainingsgroep Arnhem op kracht en techniek. De trainingen zijn altijd flink zwaar en bevatten een combinatie van hardlopen (soms met balast), kracht en techniek. We trainen onder andere touwklimmen en swing-overs op de verschillende moeilijke combi-hindernissen. Dus wil je beter worden op de technische hindernissen, neem dan ook survivalruntrainingen in je programma op. Het heeft mij flink geholpen om een stuk gemakkelijker en sneller technische hindernissen te nemen, en ik heb er een mooie sport bij. Aankomende tijd zal ik dus ook steeds meer aan survivalruns gaan deelnemen.

Op de  Discovery Runs Kalender staan een paar mooie alternatieven voor wanneer een survivalrun nog te moeilijk is. Bij deze evenementen worden obstacle runs en survival runs gecombineerd. De Hang-on-run en de Survival-Challenge Zeewolde zijn voorbeelden van evenementen waarbij je veel technische hindernissen moet overwinnen, maar waarbij er geen straftijd wordt uitgedeeld wanneer je een hindernis niet haalt. Expert Alexander heeft hier in zijn vorige blogs Review-Survival-Challenge en Preview-Hang-on-run al eens over geschreven. De Hang-on-run is een van de aankomende runs waar ik ook aan zal deelnemen.

Volg mij via Twitter  @WJPeters of Facebook of zoek op #‎DiscoveryRuns‬.

obstakels | tips | training |
Lees verder
Orgaanvlees: Leve de lever!

Lever. Misschien heb je het al eens gegeten, misschien beviel het je wel. Misschien ook niet. Misschien moet je wel braken bij de gedachte alleen al. Think again. Orgaanvlees wordt maar al te vaak vergeten, en dat is een grove fout. Kijk maar naar de vele stammen en culturen die dierlijke organen prijzen voor hun voedingswaarde. Lever is zo'n vergeten schatkist. Ik zal je vertellen waarom.

Ik probeer met mijn blogposts zoveel mogelijk 'unieke' en aparte onderwerpen aan te snijden. Lever is een superfood dat je gewoonlijk niet tegenkomt in de aangeprezen lijstjes. Het wordt nu eenmaal niet zo gesmaakt (letterlijk en figuurlijk) door de massa als bijvoorbeeld zalm, avocado's, gojibessen of broccoli (alhoewel die laatste ook niet alle harten kan bekoren). Jammer, want dit dierlijke product is zeker en vast ook een superfood dat niet in het voedingsplan van een obstacle runner mag ontbreken.

Laten we eerst een misverstandje uit de wereld helpen: veel mensen denken dat de lever fungeert als een filter, en hierdoor de schadelijke stoffen uit het bloed zuivert en ophoudt. Bekijk het eerder als een transformator die stoffen omzet in andere stoffen die gemakkelijk door het lichaam gebruikt of afgevoerd kunnen worden. Een lever vol giftige inhoud, zou dus een lichaam vol giftige stoffen betekenen.

Wat zijn nu de voordelen van lever eten? Organen bevatten een stuk meer mineralen en vitaminen dan spiervlees. Zo voorziet lever je van:

  • Koper: koper helpt het lichaam om makkelijker ijzer op te nemen. Een tekort hieraan kan tot bloedarmoede leiden, met een laag energiepijl tot gevolg. Iets wat je natuurlijk als sporter, maar ook als standaard persoon kan missen als kiespijn.
  • Riboflavine: Riboflavine bevat Vitamine B2. Dit ondersteunt de energievoorziening, door in te spelen op de stofwisseling van vetten, eiwitten en zetmeel. Belangrijk om je trainingen en wedstrijden door te komen dus! Daarnaast boost het je ademhalingsvermogen ook, door in te spelen op de aanmaak van rode bloedcellen.
  • Vitamine A: deze vet-oplosbare vitamine is betrokken bij je weerstand. Het voorkomt infecties (ontstekingen) in het lichaam.
  • Vitamine B-12: deze vitamine B helpt ook om ontstekingen tegen te gaan. Bijkomend versterkt het de aanmaak van rode bloedcellen, draagt het ook weer bij aan de energie en zorgt het voor een goede werking van het zenuwstelsel.
  • Choline: deze stof is bevorderlijk voor de hersenontwikkeling.


HET ZIT IN JE HOOFD!

Zoals gezegd, zijn er veel mensen die een lichte rilling over hun rug krijgen bij de gedachte aan het eten van lever en andere organen. 
Toegegeven, de smaak is heel sterk en... apart. Ik heb het zelf ook moeten leren eten, maar weet het ondertussen zeker en vast te appreciëren. Het zit in je hoofd, je moet gewoon die knop omdraaien. Met mijn achtergrond in de slagerij had ik reeds al enkele organen geproefd, dus misschien was de stap kleiner voor mij. Maar ik wil alles eens geprobeerd hebben. 

Mijn voorkeur: Bak hem goed door met uienringen en peper en zout hem lekker af. Is het je echt te moeilijk, verwerk hem dan gemalen in gerechten als Chili Con Carne, spaghetti of Sheperd's pie. 

Hier vind je een boel recepten met lever!

Een ander voordeel is dat orgaanvlees door zijn onpopulariteit enorm goedkoop is én laag in calorieën! De perfecte vervanger voor biefstuk dus. 

Let op! Goedkope lever bevat doorsnee minder van deze voedingsstoffen. Als de kans zich toelaat, opteer dan biologische lever die van dieren die geen anabolica, antibiotica of andere middelen gekregen hebben. Verder moet je het niet té veel eten, net als andere organen, omdat deze wel veel cholesterol bevat. 1 à 2 porties per week volstaat. Zelf verwerk ik het sinds kort in mijn "paleo puree" (zoete aardappel, (onbewerkte) spekreepjes, ajuin en lever in kleine blokjes gesneden en gebakken en gekruid.  

Guten appetit!

Stefan

natuur | tips | voeding |
Lees verder
Review Mud Masters

Na een drukke week vol enthousiaste posts en praatjes van vrienden en vriendinnen over Mud Masters mocht ik zaterdag dan lekker vroeg uit de veren om te vertrekken richting Biddinghuizen. Dat het vanuit Maastricht richting de meeste runs vaak een aardige roadtrip is, ben ik inmiddels wel gewend. Een geluk dat de Discovery-startgroep niet een van de eerste was, was het toch nog 'maar' acht uur toen ik vertrok. Na drie uur rijden en onderweg een teammaat opgepikt te hebben, kwamen we aan bij het terrein. 

Een interessant detail is dat hoewel ik Mud Masters vaak noem als ik mensen uit wil leggen wat een obstacle run is, ik er nog nooit aan heb meegedaan. Maakt niet uit, de gemiddelde mens weet of kent wel iemand die al dan niet eens 'Mud Masters' gedaan heeft. Een naam die aardig staat kan ik wel zeggen, dus hadden ze voor mij vandaag ook iets te bewijzen :).

De eerste indruk was in ieder geval niet verkeerd. Het parkeren ging vlotjes, lekker duidelijk, en niet te ver van het terrein. Toen we het terrein opliepen rond kwart over 11 was het nog rustig. Niet dat het niet druk was met mensen, die waren er genoeg, maar eerder rustig voor wat betreft muziek.  Ook waren er weinig wachtrijen bij de stands: hmm, dit zag er allemaal strak uit. Op naar de Discovery tent dus.

We kregen hier onze Discovery-shirts en startnummers, en werden natuurlijk keigoed verzorgd! Na een gezellig praatje en enkele proteïnesnacks in de vorm van sprinkhanen en wormpjes konden we onze tassen probleemloos bij de bagageopslag droppen. Geen rijen, geen problemen. So far so good... maar nu naar het startvak!

Het was leuk om met een blauw team een geheel startvak te vullen en de teamspirit zat er dan ook goed in. De regels werden voor de zekerheid nog eens met ons doorgenomen, waarna we ons warm mochten springen op de muziek en nog een paar keer mochten roepen welk startvak we waren. Ready, set... GO!

Na enkele meters lagen de eerste hooibalen en muurtjes al op ons te wachten en het tempo werd gezet. Leuk, want een paar honderd meter verder en net warm gelopen mochten we meteen borstdiep het, wat ik mag betitelen als 'best wel koude', water in. Vooral blijven ademen en doorlopen dus! Heerlijk hoe je nog even natintelde als je er weer uit was en door kon rennen :) 
Meteen werden we gesplitst: de achttien kilometer ging naar links, de rest mocht rechtdoor. Left we go! 

Na een ondiep slootje, stond er meteen een inverted wall op ons te wachten: de Marine Table. Dat was een muurtje dat licht naar je toe gekanteld was en een mooie hoogte had. Echt een uitdaging, I like. Weer gevoegd bij de rest van de renners mochten we aansluiten bij de Monkey bars. De eerste rijtjes die ik zag waren bij de 'normale' monkeybars en waren maar kort, maar zelf koos ik voor de versie Up and Down, waar weinig mensen stonden te wachten. Ik ben er altijd helemaal voor dat er dit soort opties gegeven worden, puntje voor Mud Masters dus. 

Na een paar trenches komen we aan bij de apenhang en gingen we hangend aan een touw over het water naar de overkant.  Er mochten twee mensen tegelijk aan het touw hangen, wederom goed geregeld. Okay, het is even wachten en als je, zoals ik, niet één van de zwaarste deelnemers bent, wordt het soms wel erg lastig als er vier mensen aan het touw slingeren. 

Tot zover ging het lekker, het weer was heerlijk en de sfeer zat erin. Mensen hielpen elkaar en moedigden elkaar aan. Man, wat houd ik hier toch van! En dit werd bij het volgende obstakel weer duidelijk. Eerst werd je balans even getest, waarna je door aan de ringen te zwaaien naar de overkant moest zweven. Aan alle kanten stonden mensen tips en aanmoedigingen te roepen. Ik betrapte mezelf op hetzelfde! Ondanks dat de jongeman voor me mij net nog tegen mijn kuit trapte waardoor hij zelf mooi onderuit ging, had ik het gevoel dat ik hem tips moest geven. Uiteindelijk eindigde hij in het water, maar het maakte zijn bedankje achteraf voor die blauwe plek die ik van hem had weer helemaal goed.

Na een sprong over het vuur die in het water eindigde (met een hoog Charlies Angels-gehalte) en voorbij de chop sticks komen we bij een grote berg banden. Dat obstakel werd een beetje verstoord door een paar heren die vonden dat iedereen sneller moest en zich zonder pardon erdoorheen stortten. Ze vonden het in al hun enthousiasme niet erg om over mijn handen lopen. Jammer, maar dat mocht zeker de pret niet drukken. Ze zouden wel afkoelen in de Anaconda Trail, want we mochten weer het water in! 

Nadat we ons portie water weer even gehad hadden, was er een kleine opstopping bij het volgende obstakel. Het was één van de twee verrassingen die Mud Masters voor ons in petto had. Duidelijk ook waarom, want er werden wat glijpartijen gesignaleerd! Een schuin houten muurtje waar je op moest sprinten, bedenkend dat je nog maar net uit het water komt en dus verre van droog bent. Een goede oefening voor die ramp straks, ging er door mijn hoofd. Heren genoeg die boven hun hand uitstaken, dus dat moest lukken. Ondanks de drukte werd het allemaal in goede banen geleid door de vrijwilliger, die zelfs aangaf dat we iets verder af moesten gaan staan om de sprint te pakken. Adem in, adem uit, GO! 

Enkele gestapelde hooibalen (Golden Stairs) later, stond er de volgende verrassing te wachten. Eerst moesten we omhoog touwklimmen, over netten naar de andere kant klimmen, vervolgens weer met touwen omlaag. Nice! 
We sloten weer aan op het korte parcours en de drukte nam geleidelijk weer toe. We mochten nog eens een load carry doen, alleen ditmaal door het water, waarna we aankwamen bij de Power Tower. Tussen twee palen vastgebonden autobanden, en daar een stuk of vijf van boven elkaar. Hierna gingen we door naar de Night Crawlers, waar je een kort stukje verduisterd en afgedekt tussen de hooibalen door moest kruipen, en weer door water en trenches. Het is en blijft een modderige bedoening, natuurlijk :).

Hierna stond er wel voor de achttien kilometer-renners nog een obstakel waar ik zelf het meest van genoten heb. Een enorme uitdaging, al heb ik foto's gezien van deelnemers die hem anders konden nemen (als een soort monkey bar), doordat het er niet heel druk was. Dat was niet het geval toen ik aankwam, en heb dan ook eerst even staan kijken hoe ik dit in hemelsnaam ging doen!
Een sprong in een net dat een metertje of anderhalf ver hing, en als het je lukte, moest je vervolgens onderdoor naar de andere kant van het net klimmen. Daarna kon je hangend aan handen en voeten naar de overkant, waar je je met een touw weer naar beneden kon laten zakken. Zoals ik al zei, voor mij het beste obstakel van de run!

Voor de renners die zes of twaalf kilometer liepen, stonden de beste obstakels nog te wachten: wat een mooi einde aan deze run. 
Het publiek kon vanaf hier gaan genieten van de laatste dikke honderd meters van de deelnemers en dat gaf een heerlijke boost.
Splash jump van een, voor vele mensen, billenknijpende hoogte, drie Great Walls waar van alle kanten helpende handen en zetjes gegeven werden, en natuurlijk de Piperunner XXL! Een ware publiekstrekker en een super obstakel! Mocht je na die ene splash die je nog vers in het geheugen zat nog niet genoeg bilspieren getraind hebben, kon je hier nog eens het angstzweet uitbreken, want what goes up must come down!  

Dus gingen we de piperunner omhoog, om aan de andere kant weer middels een miniglijbaantje nog een keer het water in gedropt te worden! Eenmaal het water uit gezwommen mochten we nog even onder het prikkeldraad door kruipen om via de Sizzler onze weg naar de finish te voltooien! We hebben het weer gered, de achttien kilometers zitten er weer op, en we hebben weer een run op onze naam staan. Well done!

Samengevat: 

De minpunten
- Op de route die online staat, staat een buddy carry vermeld. Die heb ik ergens gemist.
- Het parcours zelf was ondanks dat het veel verschillende ondergronden waren (wat wel zeker telt als een plus) voor het grootste deel vlak. 
- Ik miste wel het echte Finish gevoel. Doordat de meeste mensen op de Sizzler afkwamen, was de finish een beetje verlaten en een anti-climax. Dat vond ik wel jammer, want of je nou zes, twaalf of achttien kilometer hebt gelopen, de Sizzler was niet het echte einde. Die streep, de finishline wel, en juist dáár moet het gevoel van overwinning heersen. Misschien ook doordat er geen medailles zijn en je je shirt zelf achteraf kunt afhalen, en je uiteindelijk 'alleen' een biertje krijgt. Oke, het idee van een biertje na de run is prima, maar voor mij is bier niet de drank waar je bij de finish de deelnemers mee op moet wachten. Laat mij maar bijtanken met een snack of drankje vol suikers als ik klaar ben met een race en duw me mijn Mud Masters finishersshirt maar in mijn handen, terwijl ik nog aan het bijkomen ben van alle euforie...

De pluspunten 
-Toch nog eens vermelden dan: de diversiteit aan ondergronden. Zand, bos, modder, gras, en genoeg sloten en water maakten het erg leuk en divers. 
-Er zit altijd verschil in zware en makkelijke obstakels, maar ik heb geen obstakels gezien waarvan ik dacht: die hadden ze net zo goed weg kunnen laten. Ze zijn allemaal de moeite waard, en er werd zelfs verschil gemaakt bij sommige obstakels (piperunner/monkey bars) voor de getrainden en minder getrainden onder ons. 
- Vrijwilligers waren allemaal lekker enthousiast, en ook onderweg stonden ze er allemaal goed op te letten. 
- Niet te vergeten: genoeg waterposten en heel fijn dat er ook bananen werden uitgedeeld.

Wat heb ik een enorm leuke run gehad. Mud Masters is duidelijk een van de top runs in Nederland en ze weten maar al te goed hoe ze een run moeten organiseren. Als je je bedenkt hoeveel deelnemers ze in zo'n weekend verwerken, en hoe goed het op alle vlakken doorstroomde (niet alleen tijdens de race maar ook bijvoorbeeld bij het parkeren en bij de garderobe), kan ik hier weinig meer aan toevoegen. Een mooi shirt, een korte massage bij de on-site fysio en een heerlijke sfeer om de rest van de dag daar te blijven maakte het helemaal af!

Ja, dit was mijn eerste Mud Masters, maar nee, het zal zeker niet de laatste zijn. En als iemand vraagt 'Wat is obstacle running?', is Mud Masters een van de beste voorbeelden die je kunt noemen!

Bedankt voor een heerlijke run Mud Masters en...
See you on the Mudder side!

afstand | modder | obstakels |
Lees verder
MYWB Challenge #1

Vandaag, woensdag 1 oktober 2014, bestaat Discovery 25 jaar! Om dat samen met jullie te vieren, daagt Discovery jullie uit om aan één van de 25 challenges deel te nemen. Indien je van uitdagingen houdt, kan je deelnemen aan de 25 challenges. Het zijn stuk voor stuk mooie challenges waar je creatief mee aan de slag kan gaan! De hoofdprijs is een sneeuwscooter safari te Lapland. 

Challenge #1 past helemaal in het kader van obstacle runs. "Ren, spring en vlieg door de straten. Alles kan een obstakel zijn. Maak van jouw omgeving een parcours." Ik ben benieuwd wat jullie hiervan maken. Laat het mij gerust weten via Twitter @tim_pottiez #mywb

Meer info over Make Your World Bigger vinden jullie hier. Alvast veel succes en plezier met jullie challenges.

foto | fun | obstakels | urban | video |
Lees verder
Entomofagie

Ik durf te wedden dat negen van de tien mensen niet weten waar entomofagie voor staat. Ik wist het zelf ook niet. Entomofagie staat voor ‘het eten van insecten’. Zelf heb/had ik er niet zoveel mee. Tot afgelopen zaterdag…

Zaterdag 27 september was ik in Biddinghuizen voor Mudmasters. Ik heb weer erg genoten van dit evenement. Een van de andere experts schrijft hier nog een mooie review over, die hier snel zal verschijnen.

Ik meldde mij voor de race bij de Discoverytent. Ik zag dat men daar de mogelijkheid had om een overheerlijk zakje meelwormen weg te tikken. Als extra’tje zat er ook nog een dikke sprinkhaan in. Het enige voordeel op het eerste gezicht vond ik dat de insecten reeds dood waren.

Vooral de meelwormen zagen er echt smerig uit vond ik. Wel vind ik dat je alles geprobeerd moet hebben in je leven en nu had ik de kans!

Ik wilde met de sprinkhaan beginnen. Gewoon, omdat die me van al die onsmakelijkheden nog het lekkerst leek. Vlak voordat de sprinkhaan in aanraking kwam met mijn slagtanden kreeg ik nog net op tijd de tip dat de vleugels en pootjes nog wel even verwijderd moesten worden. Dit spul schijnt namelijk niet zo lekker door je slokdarm heen te glijden.

Nou, daar ging die dan. Ik kauwde flink, voor het geval er toch nog iets levends in het beest aanwezig was. En weet je, het was niet eens vies. Het smaakt naar nootjes, maar dan met pootjes….O nee, die had ik verwijderd.

Wat restte was een hoeveelheid meelwormen. In één keer achterover, dacht ik maar. Yummie! 

Nee, het is niet dat je me er ’s nachts voor wakker kunt maken. Maar vies? Nee, dat zeker niet. Ook de meelwormen hadden een beetje een nootachtige afdronk.

Het enige wat ik wist van insecten was dat ze best eiwitrijk zijn. 

Maar waarom zou je verder overgaan tot het consumeren van insecten?

  • Insecten eten in plaats van vlees zorgt voor minder overdracht van virussen. Varkens lijken zo sterk op ons dat ziekten van varkens makkelijk overkomen op mensen.
  • Tien kilogram voer levert slechts één kilogram rundvlees, maar wel negen kilogram insecten op.
  • Minder mest! Insectenvlees levert minder uitstoot van broeikasgassen en is dus beter voor het milieu.
  • Het is even voedzaam als vlees.

Al met al behoorlijk duurzaam dus.

Mocht je helemaal overtuigd zijn geraakt, op het internet is veel te vinden over het eten van insecten en de heerlijkste recepten zijn er te vinden. Hieronder nog wat foto’s ter inspiratie.

                      

                       

De insecten waren onderdeel van de nieuwe Discovery-actie 'Make Your World Bigger'. Op de bijbehorende site kan je challenges uitvoeren, waarmee je kans maakt op een sneeuwscootersafari naar het noorderlicht in Lapland. Wij obstacle runners houden natuurlijk wel van een uitdaging!

Wat betreft de insecten: ik houd het voorlopig nog wel even bij een lekker stukje sappig vlees...

Volg mij op @obstacle_runner #discoveryruns

foto | voeding |
Lees verder
Week van tevoren nog trainen?

Nog even en dan gaat de Mudmasters weer van start. Kilometers door de modder rennen, klimmen over muren, tijgeren onder prikkeldraad, zwemmen door sloten! Kom maar op. Het is net Disneyland, maar dan zonder Donald en iets andere attracties. In aanloop naar obstacle runs wil je goed trainen. Als hardloper train ik een paar keer per week op uithoudingsvermogen en aan het onderhouden van mijn conditie. Om mijn kracht op peil te houden doe ik onder andere mee aan bootcamps en begin ik de ochtend met push-ups en sit-ups. Al moet ik eerlijk zijn dat de ochtenden er nog wel eens bij inschieten. De snooze-knop wint het te vaak van de push-ups. Met de basis zit het wel goed. De vraag is: moet ik zo kort voor de run nog blijven trainen?

Rust is noodzakelijk 
Het antwoord op deze vraag is niet makkelijk te geven. Alle Discovery Runs Experts zijn het erover eens dat er te veel factoren meespelen om een eenzijdig antwoord te geven. Een voorbereiding voor een hardloper is anders dan iemand die vooral veel krachttraining in de gym doet. Een beginner traint weer anders  dan een gevorderde. 

Train je in de week voorafgaand aan de run niet kapot. Je lichaam moet hersteld zijn voordat je aan de run begint. Wat mij betreft kan je wel door blijven trainen, alleen niet meer zo hard als je normaal gesproken doet. Voor beginners: loop nog maar één of twee keer een paar kilometer hard. Je houdt je spieren in conditie, maar put ze niet uit. Gevorderden, train gematigd. Stop sowieso twee dagen voor de run.

Test jezelf

Het beste advies is om naar je lichaam te luisteren. Je kent jezelf het best. Wees niet overmoedig en probeer geen nieuwe dingen uit in de week voor een run. Je bereikt niets nieuws, je breekt eerder wat af wat je hebt opgebouwd.

Om te testen wat het beste werkt, ben ik een week van tevoren gestopt met trainen. Kijken wat het met mijn lichaam deed. Na drie dagen werd ik onrustig. Ik miste een uitlaatklep voor mijn energie. Mijn spieren hadden behoefte aan lichamelijk uitdaging. Ik ben dan ook maar weer gaan hardlopen. Iets langer dan wijsheid is. Slim? Niet helemaal, maar het is een verantwoord risico. Mijn basisconditie is goed en daarbij ben ik nou eenmaal eigenwijs. Je weet hoe het moet, maar doet het gewoon anders. Het leven is een speeltuin. Happy days!

Zien we jullie bij de start? Wij zijn er klaar voor!

training |
Lees verder
Mud Master Video: How to conquer...

De Pipe Runner.

We laten de bossen achter ons en lopen weer over gras, waar het volgende obstakel zich aandient. Het lood zakt me enigszins in de schoenen en ik begin iets langzamer te lopen. Dit was één van de obstakels waar ik tegenop zag: de Pipe Runner. Het lukt maar weinigen om in één keer en zonder hulp boven te komen. Dit wordt geen makkelijke opgave, ben ik bang. Mijn maat loopt door, merkt dat ik inhoud en draait zich om.

“Kom op man, je weet hoe het werkt.” Hij klapt in zijn handen. “Aanloop, sprinten, omhoog en vastgrijpen. Let op.”
Hij loopt een paar grote passen achteruit, haalt diep adem en sprint als een dolle richting het gevaarte. Zonder vaart te minderen rent hij tegen de kromming omhoog, tot hij niet meer kan. Op dat moment zet hij zich nog een keer af en klampt zich met een hand en een elleboog vast aan de rand. Hij draait zich om en balt zijn vuisten boven zijn hoofd.

Nu moet ik wel. Net als hij zet ik een paar passen terug, sluit mijn ogen, open ze weer en sprint richting de Pipe Runner. Niet verslappen, bijt ik mezelf toe. Ik zie hoe mijn buddy op het platform hurkt en mij zijn handen toestrekt. Ik verander mijn koers iets naar hem en ren zo hard als ik kan de pipe op.

“Aaaah!”, brul ik, terwijl ik naar zijn handen grijp. Mijn linkerhand mist, maar mijn rechterhand omsluit zijn onderarm. Hij trekt me omhoog, ik zet me af op de rand, en we kunnen door. Op dat moment duikt iemand onder ons ook omhoog, maar komt bij lange na niet tot de rand. Tergend langzaam glijdt ze terug op het gras.

“Kom!”, roep ik. “Nog eens!”
Het meisje jogt een stuk terug, draait zich om en zet het weer op een lopen. Ondertussen hurk ik naast mijn vriend, klaar om haar op te vangen. Ditmaal komt ze precies hoog genoeg, zodat we haar op het plateau kunnen helpen.
“Thanks”, zucht ze.

Ze holt verder. Ik tik mijn mudbuddy tegen zijn schouder en ren via de grote trap weer naar beneden. We moeten dóór.

modder | tips | video |
Lees verder
Bootcamp Obstacle Run

14 september 2014 was het terrein van recreatiegebied Geestmerambacht (ten noorden van Alkmaar) even het basiskamp van de  Bootcamp Obstacle Run. De Bootcamp Obstacle Run bleek een prima loop te zijn. De 18 kilometer afstand hield in dat de ronde van 6 kilometer drie keer gelopen moest worden. De organisatie heeft een goede ronde weten te maken door veel afwisselende obstakels toe te voegen en er is goed gebruik gemaakt van de heuvelachtige omgeving, de bossen en het aanwezige water in het midden van het gebied. Het betreft een kleinschalige run met enkele honderden deelnemers in plaats van duizenden. Waar ik een week eerder nog met ruim zevenduizend obstacle runners van start ging tijdens de  Strongmanrun in Hellendoorn, mocht ik nu van start met precies 33 diehards die zich hadden ingeschreven voor de 18 kilometer afstand van deze nieuwe hindernisloop.

Ik vind het altijd prettig om ruim een uur voor de start ter plaatse te zijn om even rustig de sfeer te proeven, mijn startnummer op te halen, mijn tas weg te brengen en me op te warmen. Toen ik echter rond 9:30 uur het terrein betrad vroeg ik me af of ik me had vergist omdat er naast nog twee andere lopers en de organisatie, nog niemand anders ter plaatse was. Vervolgens bleek ik niet op de deelnemerslijst te staan omdat ik me niet had aangemeld via de website en moest ik nog gauw ergens zien te pinnen om deel te kunnen nemen. Dat kon niet op het terrein zelf, dus moest ik gauw naar het dichtstbijzijnde dorp rijden om de 39 euro inschrijfgeld te pinnen. Gelukkig was ik met nog 20 minuten te gaan voor de start nog op tijd. Het startgebied en de inschrijfbalie was ingericht als basiskamp met legertenten en picknicktafels en banken aangevuld met wagens waar je terecht kon voor snacks en drinken. Voor de aanwezige kinderen was een groot springkussen met klimwand geregeld.

De hindernissen die te zien waren vanaf het startgebied zorgden ervoor dat ik niet al te hoge verwachtingen had van hetgeen me te wachten stond. De eerste obstakels waren drie lage, houten, tafelachtige constructies en de monkey bars hingen laag boven de grond aan een kraanwagen. De monkey bars werden met behulp van spanbanden gestabiliseerd. Het zag er nogal geïmproviseerd uit. Tien minuten voor de start van de 18km mochten we het kleine startvak betreden en werden we aangemoedigd door twee instructeurs om deel te nemen aan een warming-up programma. De deelnemers die ik voor de race sprak kwamen uit de omgeving van Noord-Holland en waren veelal hardlopers en hadden ook al eerder obstacle runs gelopen. We grapten nog even dat we in ieder geval 33e konden worden tijdens deze race en er werden nog even wat tips en ervaringen uitgedeeld.

Na het startschot was de eerste hindernis (de houten constructies) dan ook geen uitdaging en holde iedereen op naar het volgende obstakel dat ongeveer tweehonderd meter verderop stond. Het ongeveer vijf meter hoge hek met houten horizontale dwarsbalken voelde niet heel stabiel aan. De balken waren nogal dun en met de tien man die er tegelijk op klommen bewogen ze nogal en had men het gevoel dat dit obstakel het niet lang zou volhouden. Achteraf bleek deze angst ongegrond en was dit obstakel prima berekend op de enkele honderden deelnemers.

De route vervolgde al slingerend door een bosje waarop we de eerste heuvel beklommen, gevolgd door een afdaling om vervolgens nogmaals omhoog en omlaag te moeten. Gelijk een pittige start voor de bovenbenen dus. Even verderop kwamen we bij een obstakel dat ik tot nu toe nog steeds niet goed begrijp. Er lag een touw op de grond. De dame van de organisatie gaf aan dat je op je rug moest liggen en je aan het touw naar de andere kant moest trekken. De meeste lopers begrepen niet helemaal wat de bedoeling was omdat het touw niet boven de grond gespannen was en holden hier gewoon voorbij. Beetje vreemd dus en dit bevestigde mijn gevoel op dat moment dat de obstakels erg zouden tegen vallen deze dag.

Iets verderop volgden de eerste natte schoenen toen we door enkeldiep water moesten hollen om uiteindelijk bij de hooibalen uit te komen. Dit waren flinke hooibalen die bovendien goed waren ingepakt in plastic, met daarover nog een soort mat. De hooibalen waren zo neergelegd dat je een flinke sprong moest maken om erover te komen. Dit vond ik een mooie opstelling die ik bij eerdere runs nog niet was tegengekomen. Dat maakte gelijk weer een hoop goed. Intussen was het startveld ook al behoorlijk uitgedund. Ik liep samen met twee andere deelnemers ongeveer hetzelfde tempo. Althans, de obstakels leken hen makkelijk af te gaan waar ik tijdens het hardlopen de verloren meters weer wist goed te maken. Dit bleef de hele 18 kilometer zo doorgaan waardoor er toch een soort wedstrijdelement ontstond.

Na de hooibalen was het weer een paar honderd meter hardlopen alvorens we aankwamen bij de bandenstapel. Dit keer geen kinderachtig stapeltje banden, maar een serieuze stapel van zeker anderhalve meter hoog over een afstand van zo’n zes meter. Het begon zowaar op een serieuze obstacle run te lijken en ik was blij verrast dat de obstakels zich zo kort op elkaar volgden. Na de bandenstapel kwamen we aan bij de eerste set zeecontainers. Met behulp van enkele pallets konden we over deze containers klimmen, en waren we inmiddels aangekomen aan de andere zijde van het water waar de 6 kilometer route omheen leidde. Hier had de organisatie ook wat flinke speakers staan met wat passende muziek om het tempo en de moed erin te houden bij de deelnemers. Aan deze kant van het water moesten we een houten muur over met behulp van een touw. Een flink stuk borstdiep door het water waden om vervolgens weer over een aantal zeecontainers te klimmen. Tussen de containers kwamen we overigens de eerste monkey bars tegen. Een houten balk met aan weerzijden uitstekende handgrepen. Helaas waren het maar enkele grepen waardoor deze niet zo uitdagend waren als de monkey bars die je wellicht kent van Mud Masters en/of Strong Viking. Maar, ze waren aanwezig en dus kon je weer even laten zien dat je ook dit obstakel beheerst.

Na de monkey bars en zeecontainers moesten we nog over en onder een aantal bomenstammen die waren neergelegd en werd er weer een stuk hardgelopen voordat we bij het volgende obstakel aankwamen. Tijgeren door het gras en onder enkele dranghekken door met aan het einde een heuze drill instructor die aangaf dat je acht pushups moest doen, die hij vervolgens ook keurig voor je aftelde en je dan complimentje gaf en je aanmoedigde. Toegegeven: dit was een leuk detail bij een Bootcamp Run. Na de drill instructor kwamen we aan bij de schietbaan. Ja, je hoort het goed. Even waande ik me een bi-atleet. Adem op orde krijgen en van de vier schoten minimaal drie succesvol op het doel aflossen.

Leuk om te doen, maar gauw doorrennen richting de schilderssteiger, erop, erover en door, om vervolgens nogmaals een vijf meter hoog hek met horizontale balken te beklimmen. Daarna de extra steile heuvel bestormen en afdalen om vervolgens een stukje door het bos te rennen. Daarna kwam een tweede heuvel, met op de top een houten hek waar we overheen moesten. Hier zag ik nodige lopers tijdens de tweede en derde ronde inmiddels wandelen want hier hadden de benen het behoorlijk zwaar.

Het laatste stuk van de loop was voornamelijk rennend tussen de bomen van het bosrijke gedeelte van het parcours. Ongeveer halverwege het bos kwamen we aan bij het zwaarste onderdeel van deze run. Er lag een stapel van flinke boomstammen. Geen kinderachtige balkjes, maar serieuze stammen van pak hem beet 12 kilo per stuk. Deze moest je op de schouder nemen en verder rennen door het slingerende bospad. De afstand die we met de boomstam moesten lopen was ook niet kinderachtig. Vooral tijdens de eerste ronde begon ik me af te vragen hoe ver we nog moesten. Achteraf schat ik dat deze afstand ongeveer 250 meter is geweest.

Na dit onderdeel was het laatste stuk van het parcours aangebroken. Nogmaals slingerend het bospad volgen om uiteindelijk bij het start/finish-gebied uit te komen. Hier moest je eerst nog een dwarbalk oversteken die aan weerszijden werd bemand door brandweermannen en –vrouwen die de oversteek bemoeilijkten door met een brandslang op je te spuiten.

Best lekker even af te koelen, maar je moest goed opletten dat je niet van de balk afviel. Na de dwarsbalk nog door wat plastic buizen kruipen om vervolgens als laatste obstakel de gammele monkey bars (bevestigd aan een kraan) te nemen. Daarna was het dezelfde route nog twee keer afleggen om de 18km te volbrengen.

Ik moet zeggen dat ondanks de kleinschaligheid van deze run ik me toch serieus vermaakt heb en de route nog best pittig was. Na afloop heb ik me dan ook tegoed gedaan aan een heerlijke hamburger en een biertje. Het was lekker zonnig weer, de sfeer was goed en ook de andere deelnemers die ik sprak waren best te spreken over deze run. We waren het erover eens dat deze run toch van een ander kaliber is dan een StrongManRun, maar ik denk dat de Bootcamp Obstacle Run een mooie run is voor beginnende obstacle runners. Alle obstakels waren goed te doen, maar er waren geen obstakels die echt bijzonder, nieuw of origineel waren. Verder was er vrijwel geen modder aanwezig. Dat terwijl het hele parcours toch uitdagend te noemen is. Een goede voorbereiding wat mij betreft op  Mud Masters aanstaande 27 en 28 september. Zeker als je in Noord-Holland woont en je niet zo van massale runs bent, is dit een mooie locatie om kennis te maken met obstacle running. Complimenten aan de organisatie en bedankt voor deze geslaagde dag!

Mervyn Brookson

Volg me via dit platform of via twitter:  @mbrookson

Tot de volgende run!

foto | fun | obstakels |
Lees verder
Goede run= dorstlessende run

Je kent het wel: je bent lekker aan het rennen tijdens een run tot je bij een drankpost komt, je giet snel wat vocht naar binnen en gaat weer door. Je bent nog geen twee meter verder en je krijgt een nieuw obstakel voor je neus, namelijk de 1000 bekertjes en bananenschillen van de runners voor je.

Een aantal elementen is verplicht om een obstacle run te kunnen laten slagen. De juiste afstand, goede uitdagende (en toch enigszins veilige) obstakels en natuurlijk verzorging tijdens de run.

Nu we alweer naar het einde van het obstakelseizoen gaan, hebben we al veel verschillende kwaliteiten van runs langs zien komen. De obstakels staan al vaak in het nieuws, maar de verzorging minder. Zo zijn er runs waarbij je gemiddeld elke zes kilometer voorzien wordt van vocht en meestal een stukje banaan. Maar zo zijn er ook runs waar de drankpost eigenlijk compleet ontbrak of waarbij het vocht uit een jerrycan of fles moest komen die gedeeld moest worden over meerdere runners. Ook waren er runs waar je ongeveer elke drie kilometer al vocht in je handen geduwd kreeg. Soms zelfs een Redbull of een Amstel!

Zelf ben ik totaal geen fan van energiedrankjes of bier tijdens een run. Het enige wat ik zoek tijdens een drankpost is water voor hydratatie of ongezoete sportdrankjes en een stukje fruit om snelle suikers binnen te krijgen. Energiedrankjes en bier zijn wel ideaal voor bij de finish!

Het grootste probleem is nog wel de rotzooi die ontstaat bij de drankposten; een paar kleine emmers die na tien runners al overvol zitten en een flinke lading rotzooi die in een straal van twintig meter om de afvalbakken ontstaan. De meeste runners zitten er niet op te wachten om 100 meter te gaan zoeken naar een afvalbak en geven na drie meter de zoektocht op. Hier ligt een mooie uitdaging voor organisatoren om hier eens kritisch naar te gaan kijken. Grote bakken direct naast een drinkpost kunnen al veel rotzooi schelen. Meer rotzooi op de grond betekent meer kosten voor schoonmaak, wat weer kan zorgen dat het al veel-te-dure kaartje nog meer in prijs omhoog gaat.

Hierbij daag ik organisatoren uit om te gaan denken over betere oplossingen bij de drankposten, zodat runners eenvoudiger een afvalbak kunnen vinden.

Nu we toch bezig zijn met drankposten: Redbull en bier graag aan het einde in plaats van tijdens een run! Onderweg wil je toch alleen hydratatie en zorgen de bananen wel voor wat energie.

Next run: Mudmasters! Kom na de run naar de Discoverytent en maak eens een babbeltje :)

Volg mij  @Chriss_9191 en andere experts via #Discoveryruns op twitter.

natuur | tips |
Lees verder
Review: Race Against Nature

Zondag 21 september 2014 vond de derde editie plaats van Race Against Nature (RAN) in het domein De Vijvers te Averbode (België). RAN maakt deel uit van de Spartacus Series en ik vind dit één van hun betere obstacle runs. Samen met Alexander en enkele muddy's die ik van Antwerp Bootcamp en de vechtsport waar ik train ken, maakten we deel uit van de 6000 deelnemers. Ik ben ook een bekende Vlaming tegengekomen, namelijk de standup comedian Philippe Geubels!

Toen we richting Averbode reden, was de weg naar het evenement goed aangegeven waardoor we één van de 4 parkings gemakkelijk vonden. Race Against Nature was prima georganiseerd en de organisatie en vrijwilligers verdienen een dikke pluim! Het afhalen van mijn armband, elektronische tijdsregistratiechip en t-shirt ging vlot. De gescheiden douches en kleedkamers waren groot genoeg. Toiletten en een bewaakte vestiaire was ook voorzien. 

Race Against Nature was een evenement voor zowel deelnemers als supporters. Deelnemers konden zich schminken op een speciale stand en wie honger en/of dorst had, kon terecht bij één van de vele drank- en eetstands. Een gespecialiseerde loopwinkel en een verdeler van sporthorloges en GPS-toestellen hadden ook een regent waar zij hun producten aanboden. Defensie was ook vertegenwoordigd. Een dj zorgde voor de nodige beats en sfeer op het terrein. Supporters konden een grondplan krijgen om zo hun favoriete deelnemer goed te kunnen volgen tijdens zijn of haar hindernissenloop. 

Door geen gebruik te maken van rugnummers heeft Race Against Nature hun bijdrage geleverd aan de natuur. Wanneer deze wel worden gebruikt laten ze vaak een spoor achter over heel het parcours. 

Het parcours van Race Against Nature was zeer gevarieerd. Je liep door bossen, in zand en modder en er waren verschillende waterpartijen aanwezig. Spartacus Series had een aantal hindernissen behouden zoals Pull & Float, waarbij je met verschillende deelnemers op een vlot stond en door aan een touw te trekken de overkant bereikte. The Creek was een lange sloot waar je doorheen moest lopen. The Pollinosis was een hindernis waar je door gangen in strobalen je weg moest vinden naar de uitgang. Deze hindernis kwam ik tegen in de Battle of the Ardennes. 

Onderweg stonden vrijwilligers aan oversteekplaatsen om alles in goede banen te leiden. Aan hindernissen stonden ook mensen een oogje in het zeil te houden om zo de veiligheid van de deelnemers te garanderen. Medisch personeel reed rond op quads om in geval van nood snel ter plaatse te zijn. Op het parcours stonden ook 2 bevoorradingsposten waar je water kreeg. Dat heb ik op mijn vorige 2 obstacle runs niet gezien.

Spartacus Series doet ook steeds aan vernieuwing zodat hun obstacle run niet identiek is aan hun vorige editie. Dit kan ik alleen maar aanmoedigen. De start vond plaats in één gesloten startbox. Daarin stond een rookmachine, lag rose schuim op de grond en viel gekleurde poeder en water uit de lucht. De Jolly Jumper Bootcamp was nieuw. Hier moest je een parcours afleggen met een zandzak en over balken kruipen. Daarna kreeg je een jutezak waar je in moest staan en een rondje moest springen. In de Lumber Jack Freeway moest je over en onder boomstammen klimmen die in grachten met modder en water lagen. Hier verloor een deelnemer nog zijn bril. Ik heb samen met enkele andere deelnemers nog helpen zoeken, maar helaas hebben wij zijn bril niet teruggevonden. 

Het derde bataljon van de para's had ook een mooie hindernis voorzien. Bij The Final had ik het gevoel dat de stroomdraden niet werkten. Ik heb althans geen stroom gevoeld en ik liep daar met open armen door. De sprong over het vuur net voor de finish was leuk. Aan de finish ontving ik een herinneringsmedaille, een flesje water en energiedrank. Race Against Nature was alweer een geslaagde obstacle run. Ik wil alvast de organisatie en vrijwilligers bedanken!

Ik kijk alvast uit naar het broertje van Race Against Nature, namelijk de  Neptunus Run. Deze vindt in november van dit jaar plaats en er zijn nog steeds plaatsen beschikbaar.

Omdat beelden vaak meer zeggen dan woorden, kunt u hieronder de aftermovie bewonderen die ik heb gemaakt!

afstand | modder | natuur | obstakels | video |
Lees verder
Urban Army Masters

Op woensdag 17 september was het tijd voor een ander soort run. Niet zozeer wat betreft obstakels, maar meer wat betreft het type deelnemers.

De sportcommissie van de Koninklijke Landmacht had de stoute schoenen aangetrokken en een militaire variant georganiseerd op de Army Urban Run die afgelopen april werd gehouden in Oirschot. De deelnemers waren dan ook alleen maar afkomstig van de Koninklijke Landmacht. Hier en daar was er wel een enkele verstekeling van de Koninklijke Luchtmacht, maar dat zag de organisatie door de vingers.

De  sportcommissie van de defensie organiseert jaarlijks heel veel sportevenementen voor alle krijgsmachtdelen. Militairen moeten natuurlijk altijd fit zijn voor hun taak dus is sport bijna dagelijkse kost. Dat er voor allerlei sporten onderling competitie wordt gehouden maakt het alleen nog maar aantrekkelijker. Zo heb je Open kampioenschappen, Militaire kampioenschappen maar ook krijgsmachtdeel gebonden kampioenschappen. Van deze laatste was de Urban Army Masters er één.

Op woensdagochtend 17 september was ik dan ook al vroeg onderweg naar de vliegbasis op de Vredepeel in de buurt van Venray. Aangezien je je bij militaire sporten altijd vroeg moet melden, was ik ook op tijd aanwezig om mezelf te melden en mijn chip en T-shirt op te halen. Even naar de kleedkamers om mezelf te preppen voor de run en daarna naar het start/finish-gebied om de 'concurrentie' te bekijken en natuurlijk met collega's te praten.

Om half 11 mochten we van start en we begonnen met bijna twee rondes op de hardloopbaan (400 m) om het veld al een stukje uit elkaar te trekken voordat de eerste obstakels zouden komen. Daarna begon de 12 kilometer lange tocht met 24 obstakels echt. Eerst over het hek via een aantal pallets en al snel mochten we kennis maken met de sloten van de vliegbasis. Deze bevatten water en modder zodat de eerste deelnemers al meteen schoenen verloren in de zuigende mud. Aan het einde van het slootje gingen we een grote zandplaat op waar de welbekende trenches en andere grote bulten met zand overwonnen moesten worden. Helaas waren de trenches droog, maar gelukkig was het zand goed mul waardoor ze slopend genoeg waren in de eerste kilometers.

De bunkers op de basis mochten ook beklommen worden en nadat we die een aantal keer op en af waren gerend, kwamen we op de oude start- en landingsbaan uit. Daar stonden vier containers die we moesten bedwingen. Op en af, en dat vier keer...

Na deze containers vielen de eerste slachtoffers van het te snel starten. Voor de meeste gewone straathardlopers die obstacle running niet gewend zijn, gebeurt dit al na een paar hindernissen. Ze zijn nog niet gewend aan het steeds onderbreken van je loopritme.

Een voordeel voor mij, dus ik schakelde een tandje bij om zo het lange stuk landingsbaan te overwinnen. Onderweg kwamen we nog een leuke kruiphindernis tegen en een heerlijke frisse waterbak. Het zonnetje scheen op dit tijdstip nogal stevig dus verkoeling was erg lekker. Helemaal aan het einde kwamen we bij een heerlijke stinksloot waar we op handen en knieën doorheen mochten kruipen om vervolgens een stuk te gaan volgen met veel wateroversteken en - gelukkig - schaduw. 

Na de laatste paar hindernissen genomen te hebben, stond er ineens een bordje langs de route met "150 meter" erop. De finish was nabij! Een laatste tandje bij en een eindsprint naar de finish. We moesten nog even onder een vrachtauto door, over een hoop met rommel en renden via een oplegger over de finish. Elke deelnemer werd met naam en toenaam binnengehaald door de omroeper van dienst.

Ik heb een ontzettend leuke run gehad en kwam als 6e van de oudjes over de finish en als 37e overall. Ik ben dus heel wat jonge gasten voorgebleven en dat is fijn om te weten.

De sportcommissie heeft goed zijn best gedaan om een geslaagd evenement neer te zetten en dat is gelukt. Volgende keer mogen er meer hindernissen komen en natuurlijk meer mud en sjouwwerk. Ook een tip voor de volgende editie; obstacle running en katoen zijn geen vrienden, dus de T shirts graag van een ander materiaal.

Al met al een goede run met een uitstekende organisatie, warme douches en eten en drinken. Volgend jaar maar weer doen en dan wil ik wel adviezen komen geven voor wat extra leuke hindernissen!!

Gertjan

Volg mij nu op twitter:  @MudCrew_NL  

foto | afstand | obstakels | urban |
Lees verder
Mud Master Video: How to conquer...

De Splash Jump.

De treden van de stellage zijn met het mulle zand bezaaid, dus ik moet oppassen dat ik niet uitglijd. Vlak voor de trap haal ik een andere gast in en haast ik me beheerst naar boven. Het plateau is lang, breed, maar staat toch bijna vol. Het is niet vreemd, bij dit soort obstakels staan mensen soms even te treuzelen. Vaak niet voor lang, want ze kunnen maar één kant op.

Ik sluit achteraan en zie het aantal mensen tussen mij en de rand snel slinken. Gelukkig, want ik wil door. Mijn lichaam wil door. Ik bedwing de adrenaline door mijn armen en benen los te schudden. Terwijl ik wat troep uit mijn oren wrijf, ga ik op mijn tenen staan. Over de schouder van mijn voorganger kan ik precies zien hoe een meisje proestend boven water komt.

De Splash Jump. Deze Splash Jump is er niet zomaar één. Wat zal het zijn… Vijf, zes, zeven meter hoog? Ik slik. Als mijn voorganger brullend naar het wateroppervlak suist, bal ik vast mijn vuisten. Hoe ging het ook alweer? Gezicht naar voren, rug recht en wachten tot de mensen veilig weg zijn. Nu dus. Nog één diepe ademhaling voor ik mij afzet en naar beneden spring. Vlak voor mijn voeten het water raken, knijp ik mijn neus dicht.

Klik  hier voor meer informatie.

obstakels | tips | video |
Lees verder
Spartan in Nederland?!

Als je veel op social media actief bent, kom je soms zaken tegen die interessant zijn. Zo liep ik tegen het bericht aan op de site van Spartan Race dat er weer gekeken wordt naar de optie om een Spartan Sprint te gaan organiseren in Nederland. Dit is dus zo'n bericht dat je moet delen!

Spartan is natuurlijk ook maar een run, maar het hele concept dat er aan vast hangt is toch wel erg interessant. Het voltooien van 3 verschillende races in één kalenderjaar levert je de Trifecta medaille op. Een eervolle vermelding op de site van Spartan en een mooie medaille. Tijdens het evenement adem je alleen nog maar Spartan. Joe de Sena heeft zelfs zijn eigen boek geschreven waar hij de Spartan lifestyle verwoord!

In 2013 kon je je ook al eens inschrijven op de site van Spartan om een voorkeur aan te geven in welke stad je het liefst een Spartan zou willen hebben. Helaas is de organisatie daar niet voor gezwicht en moeten we het in 2014 zonder Spartan Race doen. Ook grote namen als Tough Mudder peilen op deze manier de interesse onder het Nederlandse volk.

In Londen bij de Spartan races op 30 en 31 augustus spraken wij Joe de Sena en daar gaf hij aan nog steeds interesse te hebben in Nederland. Misschien dat we daarom al zo snel weer een soort van poll/voorinschrijving zien op de site van Spartan. De filosofie van Joe is ook dat hij over een paar jaar races wil organiseren in meer dan 40 landen, dus ze zullen een keer moeten komen.

Op dit moment staat er alleen een link op de site voor een voorinschrijving van de Spartan Sprint, maar wie weet en komt er bij voldoende animo een Super bij.

Wat kunnen jij en ik nu doen om ervoor te zorgen dat er voldoende animo is voor een NL Spartan? Dat is makkelijk!!

Volg onderstaande link en laat je gegevens achter op de site. Dit is geheel vrijblijvend en kost niets, je zet als het ware een stem neer om de Spartan naar Nederland te krijgen.

http://www.spartan.com/events/pre-registration/?ev...

Allemaal stemmen en misschien lopen we in 2015 voor het eerst in een Nederlandse Spartan Sprint om zo onze Trifecta voor 2015 te halen!

Gertjan 

Op de hoogte blijven? Kijk op  @MudCrew_NL op twitter!

fun | afstand | modder | obstakels | tips |
Lees verder
Review: Titan Run

Zondag 14 september 2014 vond de eerste editie van de Titan Run plaats te Nijlen (België). Ik heb enkele vrienden en familieleden kunnen overtuigen om hier samen met mij aan deel te nemen. Mijn schoonbroer Franske heeft als enige van onze groep al enkele obstacle runs op zijn palmares staan. Daarom kozen we voor een afstand van 5 km zodat deze eerste obstacle run voor iedereen haalbaar was.

Toen we het terrein opliepen, deed het mij denken aan de opbouw van een festivalweide. Dit was mooi gedaan en alle stands stonden duidelijk aangegeven. EHBO, drank- en eetstand, douchekabines, toiletten... Alles was voorzien. Kleedruimten hebben wij niet gezien en hebben ons omgekleed in de tent waar de lockers en de barbecue stonden. De betaalde lockers waren spijtig genoeg te klein voor een sporttas van gemiddelde doorsnede. Een bewaakte vestiaire lijkt mij een betere oplossing voor hun volgende editie.

Iedereen van onze groep was enthousiast en de vlotte presentator en muziek moedigden ons nog meer aan. Een gezamelijke opwarming was niet voorzien.

Het parcours en de hindernissen kan je hieronder bewonderen in de aftermovie. 

Voor hun volgende editie hoop ik toch dat de organisatie rekening houdt met enkele verbeterpunten. Veiligheid! Test je parcours zelf uit of laat het door iemand met ervaring testen. Een goede kok proeft ook van zijn gerechten. In een ondiepe sloot stak een afgebroken metalen buis uit de grond. Ik kwam op 10 centimeter neer van dit gevaarte. Voor hetzelfde geld was ik in de EHBO-post beland. \

In een andere ondiepe gracht lagen stenen onder water. Bij de hekken van de mud dive hebben veel deelnemers zich verwond aan de scherpe pinnen die naar onder staken. Bij de hindernis met de stroomdraden was geen aparte doorgang voorzien voor wie hier niet graag van proeft. Gelukkig stond er niet veel stroom op de draden vergeleken met sommige andere obstacle runs. Bij het oversteken van de Nete stonden vrijwilligers (van de brandweer) een oogje in het zeil te houden. Dat zien we graag. 

Toen we op de dijk langs de Nete liepen was op het einde niet goed aangegeven dat je rechtsomkeert moest maken. Hier stond geen vrijwilliger toen wij daar aankwamen. Veel deelnemers liepen hierdoor een stuk verloren. Sommigen hebben hierdoor enkele kilometers te ver gelopen alvorens terug te draaien. Anderen liepen door tot de eerstvolgende brug om veilig over te steken. Op de dijk kwamen we ook wielertoeristen tegen. Bij hun grootste hindernis, de mountain, was geen uitgang voorzien voor wie niet van de steile wand durfde te glijden. 

Niet tegenstaande enkele verbeterpunten hebben wij allemaal genoten van de Titan Run. Dat kan je ook zien in de aftermovie. Iedereen van onze groep vond het fijn en kijkt al uit naar zijn/haar volgende obstacle run. Het was dus voor hen een fijne eerste kennismaking met obstacle running die ze nooit meer zullen vergeten. Als aandenken aan deze mooie dag namen we elk een mooi t-shirt en herinneringsmedaille mee naar huis.

Op de koop toe had ik via een winactie op Facebook ook enkele barbecuetickets gewonnen. Hier hebben we van genoten. Bedankt Titan Run en vrijwilligers!

obstakels | video |
Lees verder
Review: Mudrun Vlaardingen

Het is de day after en hoewel de spierpijn uitblijft, hangt er nog wel wat anders in de lucht: de geur van modder!

Na een leuke Men of Steel in Nesselande waar ik 14 kilometer heb gelopen, liep ik zondag de Mudrun Vlaardingen (7,5 kilometer). Met recht een mudrun, want aan modder geen gebrek. Zo nu en dan hangt er, na twee keer baden en twee keer douchen, nog steeds een geur van zwavel en aarde om mij heen.

Dan de run. Het was de tweede keer dat er in Vlaardingen een mudrun werd georganiseerd en met zo’n 500 deelnemers was deze tweede editie gezellig druk. Organisator Hans vertelde ons dat het qua aanmeldingen zelfs richting de 1.000 ging, maar hij het expres op 500 heeft gelaten, onder andere om goed overzicht te kunnen houden en te testen hoe de doorloop zou zijn bij de obstakels.

En daar ligt dan ook mijn enige kritiekpunt: het was te druk en er moest te lang gewacht worden. Er zit een aantal smalle sloten en doorgangen in het parcour en alle 500 deelnemers startten in één wave. Er moest dus flink gewacht worden gedurende de hele run.

Verder kan ik kort zijn: het was een echte funrun met heel veel modder. De obstakels waren niet heel erg uitdagend voor de diehard obstacle runners, maar voor de veelal recreatieve lopers, waren ze goed te doen. Een enkele was zelfs zwaar. Netklimmen, tijgeren en over balken klimmen waren naast de vele sloten en modderparcours de meest aanwezige obstakels.

Eén en ander hangt ook samen met de filosofie van deze run: het is een echte nature run, dus er worden weinig obstakels gebouwd. De meeste obstakels zijn dan ook natuurlijke obstakels.

Tip: ik zag echt goede mogelijkheden voor de diehard lopers. Er zou volgend jaar in twee groepen gestart kunnen worden. In de ochtend de lopers die snelle tijden willen neerzetten en in de middag de recreanten.

Al met al geef ik een dikke 8 voor deze run. De organisatie was goed, het gebied en het parcours waren supermooi en voor mij was het een prima zondag, zoals je ook kunt zien in onderstaand filmpje. Waarvoor hartelijk dank, Geranne en Marit!

Mud Run door  geranne-jiskoot

http://www.dailymotion.com/video/x2610z5_mud-run_p...

fun | modder | obstakels | tips | video |
Lees verder
Review: Men Of Steel 2014

Zaterdag 13 september vertrok ik in alle vroegte richting Rotterdam voor de Men of Steel run. Het was bewolkt, maar de voorspelling was dat de zon later op de dag volop zou gaan schijnen. Na vijf kwartier in de auto kwam ik rond 09.00 uur aan in het pittoreske Rotterdam. Mijn auto kon ik gewoon gratis parkeren in de wijk achter de Siciliëboulevard. Dit was vlakbij het evenemententerrein van Men Of Steel, dus het begon al goed.

Aankomst en Start

Aangekomen op de Siciliëboulevard liep ik ook letterlijk over een boulevard richting het terrein. Ik was direct al enthousiast over de locatie, waar ik over een uurtje overheen mocht denderen. De Zevenhuizenplas lag er mooi bij en in mijn aanloop naar het startgebied kon ik al menig obstakel zien liggen, waaronder ook meteen eentje waar ik onderhand een behoorlijke hekel aan heb. Stroomdaadjes! Of Steel Lightning, zoals ze in deze run genoemd werden. Verder zag ik een mooi klimobstakel op het strandje en wat hindernissen in het water. Ik had er zin in!

Aangekomen bij het terrein liep je eigenlijk gelijk tegen de loketten aan waar je je moest melden met je ticket. Op vertoon hiervan kreeg je een herinneringsshirt en een tasje met reclameflyers. Op het tijdstip dat ik mij meldde, ging dat redelijk vlot. Wat ik hier wel een puntje van kritiek vond, was dat de shirts er alleen in maat L en XL waren. Nu is een L voor mij persoonlijk prima maar ik kan me voorstellen dat deze maten voor sommige deelnemers te groot waren. Het T-shirt was verder van katoen, dus geen functioneel type.

Vanaf het loket, waar ik duidelijke informatie kreeg over het vervolg, liep ik naar de ingang van het terrein. Deze bevond zich vlakbij de loketten. Hier stonden mensen van de organisatie die het ticket innamen en mij voorzagen van een rood ‘Men of Steel’ armbandje. Ook dit verliep vlot.

Ik was nu op het terrein. Een DJ zorgde voor een lekker opzwepend muziekje. Het terrein liep in een cirkel. Op het terrein bevonden zich de toiletten, een mobiele bar, een snackwagen, diverse crossfit- en bootcamp-standjes, een stand van Dutch Mud Men, een podium met een DJ en de ingang naar outdooractiviteiten zoals een tien meter hoge klimmuur en het 4x4 rijden. O ja, en de garderobe. Ik noem deze als laatste omdat het even zoeken was. De grote witte tent achter op het terrein bleek de garderobe te zijn. Misschien dat deze met een groot bord aangegeven zou kunnen worden een volgende keer.

De garderobe bestond uit twee delen: een dames- en een herendeel. Als je je spullen kwijt wilde, dan kon je een kluis gebruiken. Dit kostte 5 euro. Omdat ik onder andere mijn gsm en portemonnee in de tas had zitten, moest ik hier wel gebruik van maken. Ik kreeg van een medewerker een kaartje met een kluisnummer en de bijbehorende code. Na flink proppen kreeg ik gelukkig m’n tas erin. Het kaartje met de cijfers moest ik natuurlijk ergens bewaren. Ik ging er niet vanuit dat ik de codes 2 uur later nog uit m’n hoofd zou weten. Ik stopte het kaartje dus in m’n broek in de hoop dat het na de run nog leesbaar zou zijn.

In de garderobetent bevond zich achterin verder een plateau met douches. Rechts stonden de kluisjes en links een smal gedeelte met plateaus waar je je om kon kleden. De vloer bestond verder uit zand.

De start

Om 09.45 kon ik het startvak in. Het startvak bevond zich op het strandje en was groot genoeg voor iedereen die met mij om 10.00 uur zou starten.

“3, 2, 1…PANG!” Rook werd afgeschoten en daar gingen we, door het mulle zand richting het eerste obstakel!

Het parcours

Als eerste moest er over een houten rek geklommen worden. Daarna volgde een luchtkussenobstakel dat sommigen nog wel kunnen herinneren van Telekids vroeger (mega blubber powerrace). Hier stroopte het een beetje op omdat er steeds maar een persoon door de soms nauwe gang kon. Dit had als voordeel dat de startgroep gelijk wat uit elkaar getrokken werd. Na deze hindernis hoefde ik eigenlijk nergens meer te wachten bij alle volgende hindernissen.

Na een stuk door het water en over twee drijvende rubber pontons volgden de monkeybars. Wat opviel was dat ze behoorlijk glad waren. Waarschijnlijk omdat ze voorzien waren van een laagje verf; extra uitdaging dus. Daarna kwam dat o zo vervelende obstakel, de stroomdraadjes. Tijgeren had geen zin. Hoe dan ook moest je over een balk heen, waardoor je toch wel de draden aan moest raken. Na een paar flinke optaters kon ik eindelijk door. Ik kwam terecht op een hellinkje dat was voorzien van een laag plastic. Hier moest je omhoog lopen. De bedoeling was dat dit glad moest zijn, maar het was juist heel ruw door al het zand wat er inmiddels op lag.

Hierna moest je in en uit afvalcontainers springen, tijgeren, zeecontainers en opblaaskastelen beklimmen. Eén kasteel pik ik er even uit: via een trappetje klom je een aantal meters omhoog. Om beneden te komen kon je niet anders dan springen. Na een paar meter vrije val kwam je op een kussen terecht. Best spannend, want je wist niet wat de impact zal zijn. Niet voor niets dat de organisatie dit obstakel de ‘Base Jump’ heeft genoemd. Ik vond hem leuk!

Het parcours ging verder over een paar hoge, uitdagende walls. Hierna liep het parcours weer richting het water, maar eerst moest je door een waterbak gevuld met ijskoud water. De bak was lekker diep. Helaas zaten er geen ijsblokjes (meer) in; dit had het nog kouder kunnen maken. Op het strandje moest er vervolgens weer getijgerd worden door de branding heen. Na nog een waterhindernis met tonnen liepen we het land weer op.

Autobanden! Op een aantal plaatsen lagen deze chaotisch opgestapeld op het parcours. Het was goed kijken waar je je voeten neerzette dus, want dit waren echte ‘enkelbrekers’. Op een deel van het parcours lagen afwisselend autobanden en daarna weer blokken (ca. 60 cm hoog) waar overheen gesprongen moest worden. Rete vermoeiend!

Op circa 2/3 van het rondje zag ik een vrijwilliger van de organisatie staan met een jerrycan in z’n hand. De jerrycan had hij gekanteld om een deelnemer van een slokje water te voorzien. Ik dacht: zou dit een drankpostje zijn? Nee, dan had er wel een tafeltje met bekertjes gestaan. Ik liep verder richting een andere leuke hindernis: een springkussen met een lange glijbaan. Via de gladde glijbaan lanceerde je jezelf in de Zevenhuizenplas. Hier moest een meter of 40 gezwommen worden naar een stijger. Leuk stukje was dit en heerlijk verfrissend!

Na weer diverse banden- en spring-obstakels, een mooi hoog klimnet en een alles behalve vlak knollenveldje, kwam ik aan bij de laatste hindernis. The Hangover, oftewel een apenhang (catcrawl mocht ook). Het venijn zat hem duidelijk in de staart, want vanwege de lengte van het touw was dit een serieus obstakel! Degene die het niet trok kon zich in het water laten vallen voor een heerlijke plons. Nog een klein stukje mul zand en toen was daar de finish. Of nee, de start, want ik wilde nog een rondje ;-).

Conclusie

Dit was de eerste editie van Men Of Steel. Ik denk dat de organisatie erin geslaagd is om een leuk en goed evenement neer te zetten. Het is een run waar iedereen aan mee kan doen, mede ook door het aantal fun-hindernissen op het parcours. Mijns inziens wordt er ook goed gebruikt gemaakt van de Zevenhuizenplas. Naast het feit dat dit qua aanzicht gewoon een mooie plek is, zaten er ook genoeg waterhindernissen tussen. Natuurlijk zijn er altijd verbeterpunten te noemen. Deze zal ik hieronder na de pluspunten opsommen. Helaas waren er nog geen foto’s beschikbaar van de run toen ik deze review schreef.

Pluspunten:

-        Duidelijke informatie vooraf op de site en op Facebook;

-        Organisatie zat goed in elkaar. Goede opvang, EHBO-posten onderweg, bij elk obstakel vrijwilligers aanwezig, duidelijke route;

-        Fun hindernissen, makkelijke hindernissen en uitdagende hindernissen, dus iedereen komt aan z’n trekken;

-        (gratis) parkeergelegenheid in de wijk;

-         Van elk verkocht ticket gaat €2,50 naar een goed doel; een erg mooi gebaar!

Verbeterpunten:

-        De garderobe. Trek er een paar vrijwilligers bij, label de tassen en stop deze in rekken. Dit werkt beter dan een te krap kluisje waar ook nog 5 euro voor betaald moet worden. Vervolgens zit je met een papieren kaartje met je codes…

-       De vlonders waarop je je om kon kleden na het douchen waren te krap, waardoor je je met je natte lijf in het zand moest aankleden.

-        Drankpost onderweg. Geen bekertjes? Met je mond onder een jerrycan kraantje hangen? Ik ben heel benieuwd wat hier het idee achter was. Een tafel met gevulde bekertjes (water of isodrank) en een stukje banaan was zoveel prettiger geweest. Zeker voor de deelnemers die 14 km liepen.

-        Op het terrein was de hele dag muziek aanwezig. Ook bekende namen. Tevens was er de mogelijkheid om een 4x4 te rijden en een muur van 10 meter te beklimmen. Dit alles draagt natuurlijk bij aan de sfeer en vertier voor de lokale bevolking. Het lijkt me dat dit best veel geld kost allemaal. Het merendeel van de obstaclerunners zal puur voor het parcours komen en zal niet de hele dag blijven hangen voor de muziek of andere outdooractiviteiten. Misschien zou hier in het vervolg wat op bespaard kunnen worden en zou het geld gebruikt kunnen worden voor het parcours.

Ik wil niet negatief afsluiten. Ik heb gewoon een leuke run gelopen waarin een paar kleine verbeterpunten naar voren kwamen. That’s it.

Ik kijk uit naar de volgende editie in Scheveningen, april 2015!

Volg mij op @obstacle_runner   #discoveryruns

obstakels |
Lees verder
Variatie in de keuken!
‘Herken jij dit?’

Elke dag begint vroeg, de wekker gaat om 6 uur en je stapt snel even onder de douche. Hup, je kleding in en een ontbijtje maken: twee boterhammen met kaas, een appel en een banaan. Op naar werk, dezelfde route als altijd en zoals gewoonlijk in de file! Acht uurtjes werken en ga zo maar door.

De mens houdt van structuur: het geeft hem overzicht en hierdoor weet hij wat hem te wachten staat. En terecht. Structuur is belangrijk in het dagelijks leven, maar dit kan wel gevarieerd, waardoor je minder snel in een sleur terecht komt. Dit geldt ook voor het trainen voor je volgende obstacle run!

Je kan eindeloos varieren, maar je moet het wel zelf doen!

-        Andere sporten als: klimmen, yoga, zwemmen of turnen. Enorm veel sporten kunnen je helpen om je prestaties op het gebied van obstacle running te verbeteren;

-        Andere routes: door andere routes te nemen leer je beter omgaan met veranderingen (denk aan ondergrondse routes of werken met hoogteverschillen). Weet hoe het is om op modder, gras of zand te lopen;

-        Alleen, samen of met een groep: als je alleen sport ben jij zelf de persoon die de lat telkens moet verleggen. Als je dit vaker doet, word je mentaal sterker. Tijdens een zware run kan je jezelf motiveren! In groepsverband werk je aan teamwork en kan je weer veel variëren in de oefeningen.

-        Elk type weer: regen, zon, sneeuw of hagel (a.u.b. niet trainen tijdens onweer ;)) weerhoudt een echte obstacle runner niet om een training te cancelen. Deze omstandigheden zal je ook tegenkomen bij veel runs. Voorbeeld: tijdens een koude, regenachtige dag ligt onderkoeling op de loer. Weet hoe je hiermee moet omgaan! Dit geldt hetzelfde voor onze 'geweldige' warme of, beter gezegd, broeierige dagen waarbij je snakt naar adem en veel vocht verliest. Wanneer je hier bekend mee bent weet je hoe te handelen.

Variatie maakt je trainingen stukken leuker en doordat je variatie toepast krijg je steeds meer ervaring op verschillende vlakken van obstacle running. Met een goede basis heb jij al 2 stappen voorsprong op de rest!

Check het filmpje en zie mijn variatie in Nieuw Zeeland!

Discovery Channel, Simon trail running in New Zealand! from Simon Senten Van on Vimeo.

Volg me op twitter: @simonvansenten of #discoveryruns 

natuur | obstakels | tips | training | video | weer |
Lees verder
Aftermovie StrongmanRun 2014

Met 8.000 deelnemers en 60.000 toeschouwers is en blijft de StrongmanRun een uniek spektakel. Ook dit jaar heeft de organisatie een waanzinnig parcours gebouwd in en rondom Hellendoorn en Nijverdal. Check de video...

Willem heeft een mooie, uitgebreide review geschreven, dus als je die nog niet gelezen hebt en meer wilt weten over deze heerlijke run, lees hem vooral.

Hardlopen = Saai. Doe obstacle running!

afstand | modder | natuur | obstakels | video |
Lees verder
Aftermovie Gladiatorrun Combat

Zondag 7 september 2014 vond de eenmalige Gladiatorrun Combat Editie plaats in de Citadel van Diest. Voor de review verwijs ik jullie naar de  blogpost van Stefan. Het was een fijne obstacle run waar ik verschillende muddy's tegenkwam zoals John, Arne, Jos, Marc, Wim, Fai, Dora, Dimitri... Gabrièl verdient een dikke proficiat met haar 3e plaats bij de vrouwen.

Bedankt organisatie van Gladiatorrun en vrijwilligers, want het was een geweldige obstacle run. Soit, geen woorden maar beelden.

Ik kijk alvast uit naar de Gladiatorrun Extreme Mud Edition in november!

fun | modder | natuur | obstakels | video |
Lees verder
Aftermovie Tough Ten Miles

Op 30 augustus hadden we weer een tripje op de planning. Ditmaal gingen we op safari, waar Tim al een mooie en uitgebreide review over heeft geschreven! Een leuke run met als onverwacht puntje 21 km, in plaats van de ten miles die we verwachtten. Maar laten we de volgende keer wel de leeuwen loslopen? :)

Nu wat meer bewegend materiaal van ons avontuur in safaripark de Beekse Bergen!

Enjoy!

Volg mij (@chris_9191) en andere Experts via #Discoveryruns op Twitter!

fun | natuur | obstakels | video |
Lees verder
Review: Gladiatorrun Combat

HOERA, HOERA, HOERA! Voor het eerst (maar niet voor het laatst, daar ben ik van overtuigd) heeft een Discovery Obstacle Runs Expert een podiumplaats behaald! Niemand minder dan Gabrièl, ons nieuwe lid, sierde de derde plaats op het vrouwenpodium van de Gladiatorrun Combat Edition afgelopen weekend. Gefeliciteerd meid! Lees gauw verder voor de review van het evenement. 

  1. Run-paspoort
  2. Omschrijving
  3. Beoordeling
  4. Besluit
  5. Totaalscore

Run-paspoort

Naam:
Gladiatorrun Combat Edition
Organisatie: Gladiator Events VZW
Datum: 7 september 2014
Locatie: Citadel van Diest, Diest (BE)
Afstand: 9 Kilometer
Prijs: €45,-
Deelnemers: 2000, uitverkocht. Waves: 100 personen, 8 minuten.
Website: http://gladiatorrun.be/combat-edition/


Omschrijving: Gisteren liep ik samen met Tim de éénmalige Combat-editie van de Belgische Gladiatorrun. Ons nieuwe lid Gabrièl Bartels was ook ten velde. Als support-crew waren onze partners Jessica en Ann meegekomen. Het zonnetje scheen en we hadden er veel zin in!

Snel hebben we onze startbewijzen en t-shirts afgehaald, een rode hand op m'n gelaat geschminkt en onze spullen in de hiervoor voorziene ruimte achtergelaten. Wave 8 vertrok en het was tijd voor ons om in het startvak te gaan staan. De presentators waren volledig gekleed in camouflage-uniform, terwijl ze nog even een in brandweeruitrusting geklede man interviewden. Toen begon het aftellen: 3, 2, 1, go! 

Het duurde niet lang voor we bergop- en bergafwaarts liepen, iets wat de hele route rond, over en door het stervormige bouwwerk zou kenmerken.
Helaas liepen we na een minuutje of 5 op de eerste opstopping. Midden op een steile bergwand liep het verkeer even vast. Dit kwam doordat de tweede helft van de helling versperd werd door omgevallen bomen, wat wel weer een leuk obstakel vormde. Hierna kwamen we bijna geen hinder meer tegen. Ik zal nu niet het volledige evenement beschrijven; je komt meer te weten over de obstakels bij de beoordelingen.

Na een zeer gevarieerde negen kilometer kwam ik met Tim in mijn nek over de finish, waar we verwelkomd werden met een unieke rode baret in plaats van een medaille, wat ik een leuk idee vond! Helaas was er tijdens de gehele run geen enkele (!) bevoorradingspost te vinden, dit tot frustratie van zowat elke deelnemer. Bij de aankomst kregen we slechts één blikje Red Bull óf één watertje, met een simpele Snickers.

Nu ben ik geen klager, maar voor een prijs van 45 euro mocht dit toch wel beter. Daar kwam dan ook nog eens bij dat wassen enkel kon bij een reeks kraantjes die je met één hand moest indrukken, waar dan een schraal straaltje water uit kwam.

Na de finish kwamen we Gabrièl tegen met een grote fles champagne en een trofee, omdat ze de derde plaats had behaald in de categorie vrouwen. Wat een leuke afsluiter!

Beoordeling

Terrein: 5/5 
Het terrein was vet gaaf! Een afstand van negen kilometer lijkt ondertussen voor ons slechts 'kattenpis', maar de Citadel maakte het een pittige rit van begin tot eind. Bergop, bergaf, door de donkere gangen van de constructie, door de modderpoelen tussen de buitenmuren... Vlaanderen bevat nog veel van deze bouwwerken uit de 2e wereldoorlog en daar mogen ze van mij nog veel mee experimenteren.

Hindernissen:   5/5 
Over de hindernissen heb ik niets te klagen. Integendeel. Het terrein, het gebouw, de resten van het militaire obstakeltrainingsparcours en de zelf geconstrueerde obstakels wisten ze te combineren tot een uitstekende run. Zo renden we door donkere gangen en kamers van de citadel waar enkel via smalle openingen licht binnenkwam, of waar op de donkerste plaatsen kaarsen werden aangestoken.

Een ander voorbeeld is 'de Sniper'. Dit obstakel ken je misschien wel van BreakoutRun. Je loopt voorbij twee plastic zeilen, geplaatst op één meter hoogte, zodat enkel je benen zichtbaar zijn. Op je benen werd dan vanuit de schietgaten in de muur met paintballgeweren geschoten: kicken! Helaas was niet iedereen zo enthousiast, want Tim, die als een kabouter op XTC stond rond te huppelen en uit te dagen, werd niet één keer geraakt. 

Daarnaast was er een net waar je onderdoor moest kruipen, met daaronder een modderpoel. Verder waren er verschillende obstakels met netten, klimpiramides, hooibalen, een composthoop (wat ik wel komisch vond), hooibalen, trappen en monkey bars. Als laatste moest je vlak voor de finish een 1,75 meter hoge gladde, houten wand overwinnen. 

Accommodaties: 3/5

Op gebied van accommodaties was de mogelijkheid om jezelf af te spoelen nogal teleurstellend, daar er enkel een reeks wasbakken stond waar zo weinig water uit kwam, dat de mensen zich genoodzaakt voelden om geduldig hun bierbekertjes te vullen en dit over zich heen te gieten.

Ter frustratie van velen was er onderweg ook geen bevoorrading voorzien. Ik dacht dat de reden hiervoor was dat, gezien het militaire thema, onze soldaten tijdens hun training hier ook niet op hoeven te rekenen. De organisatie wist ons achteraf via Facebook te vertellen dat zij het inderdaad niet nodig achtten op deze relatief korte afstand. Hierin kan ik me wel vinden, zij het niet dat deze 9 kilometer wel enorm intensief waren. Ze beloofden hier in de toekomst aan tegemoet te komen, waar ik van overtuigd ben.

Parkeergelegenheid was er voldoende, gemakkelijk te bereiken, dicht bij het evenement en bovenal: gratis. Kleedkamers was iets waar ze vorig jaar op hun Gladiatorrun in ontbraken, maar dit jaar hadden opgelost. Helaas waren ze ons ontgaan en voelden we ons genoodzaakt om ons net als anderen om te kleden op het plein bij de wasbakken.

Randanimatie: 3/5
Deze was voldoende, maar kon beter. Er was een frietkraam, er was muziek en mogelijkheid om te zitten met een drankje. 


Conclusie: ondanks de lakse accommodaties, was ik toch enorm tevreden over het evenement. Het parcours was leuk en uitdagend, en Gladiator Events zal dit jaar de Belgische kroon van Spartacus Series afnemen denk ik. De hindernissen waren de moeite waard. Ik heb er alle vertrouwen in dat de organisatie van de fouten leert die het bij dit event gemaakt heeft en voortaan enkel nog zal toeslaan met hoogwaardige edities. 

Eindtotaal: Laten we afronden op 4/5, vanwege de kwaliteit van het parcours.

De aftermovie, gefilmd door Tim, vind je later deze week online! 

Stay awesome!

Stefan

afstand | modder | obstakels |
Lees verder
Review Strongmanrun 2014

De StrongmanRun 2014 stond al een paar maanden in mijn agenda met rood omcirkeld. Dit evenement heeft er twee jaar geleden voor gezorgd dat ik me op obstacle running ging focussen. 

Dus zondagochtend stond ik al vroeg op, om samen met een stel vrienden naar Hellendoorn af te reizen. De weersvoorspellingen waren perfect dus dat kon al niet meer stuk. Eenmaal in Nijverdal aangekomen werden we netjes naar een parkeerplek geleid. Vanuit hier reden er pendelbussen naar het Start / Finish Area. Onderweg zagen we al wat leuke obstakels op het parcours liggen.

In no time waren we bij de runners-area om onze startbewijzen op te halen, om ons om te kleden en onze tassen in te leveren. De Start / Finish Area was dit jaar ruim opgezet en er hing een toffe sfeer. Dit jaar had de organisatie de massastart in 3 zones verdeeld. Je kon kiezen voor de zone 'Drinking Mud' voor de prestatierunners, 'Eating Trees' voor de wat snellere runners en 'Going for the kill' voor de snelste mannen en vrouwen. De massastart is elke keer weer een issue onder de vele lopers. Het zorgt voor opstoppingen op het parcours, maar aan de andere kant ook voor een niet te evenaren sfeer. En ook dit jaar moet ik zeggen dat het weer erg tof is om tussen 8.000 super enthousiaste lopers te staan. Met opzwepende muziek, vuurwerk en massa's toeschouwers is dit telkens weer een mooie beleving.

Het parcours van 2014 ging dwars door het centrum van Hellendoorn heuvelopwaarts de bossen in. Het eerste gedeelte was vooral bedoeld om de massa uiteen te trekken. Dit lukte aardig, totdat we bij een aantal lage muurtjes kwamen, alwaar de eerste opstoppingen ontstonden. Uiteindelijk viel het bij deze lage muurtjes nog wel mee. Het eerste echte obstakel was 'Hell’s deep', waar we tijgerend doorheen moesten om vervolgens bij de volgende hotspotlocatie aan te komen. Hier stond de 8,5 meter hoge fun-glijbaan 'Sky-Fall' opgesteld. Verder kwamen we hier nog een flinke modderpoel met de naam 'Muddy Trees' tegen en even verderop het schrikdradenobstakel 'House of lightning'. 

Nadat we deze hotspot hadden gepasseerd, kwamen de hoge muren op ons pad. Voor veel deelnemers zijn de hoge muren een moeilijk te nemen obstakel, wat resulteerde in flinke wachttijden. Nu had ik me wel een beetje op vertragingen voorbereid, maar op een gegeven moment stonden we bijna drie kwartier voor dit obstakel af te koelen. Misschien voor de organisatie van de StrongManRun een punt om eens te evalueren. Waarschijnlijk waren er minder opstoppingen ontstaan als de hoge muren breder en veel later in het parcours waren opgesteld. Voor de rest van het parcours heb ik geen moment meer voor een obstakel hoeven wachten, en door de massa’s enthousiaste toeschouwers was ik het ook snel weer vergeten.

Na obstakel nummer elf 'Up and Down' en de bekende ’Stut’ steile wandjes op de Hellendoornse berg, kwam het buitenzwembad in zicht. Altijd een fijn moment om even in het water af te koelen. Het parcours ging vervolgens door het gezellige centrum van Nijverdal, waar heel veel enthousiaste toeschouwers de runners aan stonden te moedigen. Wat een toffe sfeer! Ik weet zeker dat iedere runner die het even wat moeilijk had, hier weer extra energie van heeft gekregen. 
Op dit moment hadden we ongeveer de helft van de obstakels overwonnen. 

Het volgende gedeelte van het parcours liep langs het riviertje de Regge. Hier mochten we eerst van een brug af jumpen om vervolgens onder de 'River cage' door te zwemmen. Een eindje verderop moesten we weer tegen een brug op klimmen en kwamen de altijd leuke 'monkey bars' voorbij. Na ongeveer negentien kilometer kwamen we bij obstakel 27 aan: 'Crazy Corn'. Hier moesten we dwars door het mais rennen. Echt een uniek obstakel en erg leuk verzonnen! In de verte hoorden we de muziek vanaf het Start / Finish Area klinken, met nog maar een paar pittige hindernissen te gaan. Toen we eenmaal over de finish waren kregen we de mooie Fisherman’s Friend StrongmanRun medaille en was het tijd voor een welverdiend finishers biertje!

Klik  hier om een van de volledige route te downloaden.

Bij dezen wil ik de organisatie super bedanken voor dit geweldige evenement. ik heb me prima vermaakt! Ook complimenten voor het vervoer tussen de Hotspots, dit was erg goed geregeld. We zijn drie keer onderweg door onze aanhang aangemoedigd, hierdoor hebben zij ook een topdag gehad. De vierde editie van de StronManRun op 6 september 2015 staat alweer met rood in mijn agenda omcirkeld!

Pluspunten:

  • De sfeer voor, tijdens en na de run is echt uniek! 
  • Uitdagende obstakels 
  • Voldoende drinkposten 
  • Parcours met heuvels, bossen, water, mud en urban area 
  • Veel pendelbussen, korte reistijden 
  • Opzwepende muziek 
  • Public hotspots met veel publiek 
  • De website www.strongmanrun.nl is erg goed verzorgd met veel info over de run

Minpunten

  • Lange wachttijden bij de hoge muren 
  • Lange wachttijden bij de douches.

Verder was het een absolute topdag!

Tsambiko en Niels hebben inmiddels een spetterende aftermovie gemaakt; die vind je hier.

Foto's van de Fisherman’s Friend Strongmanrun zijn o.a te vinden op de website van Sportograf en op de Facebook van de Strongmanrun

Volg mij via Twitter  @WJPeters of Facebook of zoek op #DiscoveryRuns.

foto | fun | afstand | modder | natuur | obstakels | weer |
Lees verder
Preview Hang-on run

Herken je dat gevoel: het is zondagochtend en je bent mooi op tijd uit bed. Super gemotiveerd ga je naar de run die je al weken met dikke letters in je agenda hebt staan. Stuiterend van de adrenaline knal je bij de start weg: dit wordt mijn dag! Na een flink aantal kilometers kom je uitgeput bij de finish, maar je voelt je niet voldaan. Je mist iets. Er zat geen uitdaging in de run, de hindernissen waren door al je opgebouwde obstacle ervaring een piece of cake.

Dat gevoel heb ik de laatste tijd steeds vaker. En ik weet dat ik echt een 'thrill seaker' ben; het is nooit genoeg. Ik wil altijd meer, groter, heftiger. Maar waar vind ik dat? Moet ik daarvoor naar het buitenland?

Deze vraag stond schijnbaar op mijn voorhoofd geschreven, want ik werd benaderd door de mensen van de Stichting Survivalgroep Hang-On. Zij vertelden mij dat ze een survivalrun gingen organiseren met verschillende categorieën. Eén ervan is voor de Obstacle runner die wat meer uitdaging zoekt. Na mijn positieve ervaringen bij de Survival challenge Zeewolde was mijn interesse meteen gewekt.

Om ons alvast een preview van het evenement te geven, werd er speciaal voor een select groepje obstacle runners een training georganiseerd. Samen met expert Maurice en nog een paar van mijn mud-buddy's ben ik naar Doorn afgereisd.

Ik was echt verrast met wat ik daar aantrof. Op het terrein van vakantiepark het Grote Bos liggen drie enorme trainingslocaties met een grote variatie aan hindernissen. Ik voelde me als een kind in een snoepwinkel. Wij hebben uiteindelijk drie uur lang in de touwen gehangen. Resultaat: pijnlijke handen, verzuurde armen en heel veel bijgeleerd. Ik dacht namelijk dat ik goed kon klimmen, maar deze mensen hebben de klimtechnieken toch echt naar een hoger level getild!

Dit maakte mij ook duidelijk dat je niet zomaar even een survival run ongetraind kan uitlopen. De afstand zal voor een obstacle runner geen probleem zijn, maar het klimmen zorgt toch echt voor een behoorlijke verzuring in je armen. Daar hebben de mannen van de Hang-on Run prima op ingespeeld. Speciaal voor de mensen die nog geen specifieke survival training hebben gedaan is er de Hang-on Obstacle Run. Deze bestaat uit dezelfde hindernissen als de survivalrun, echter waar bij de survivalrun bij verschillende onderdelen een verplichte en moeilijke route wordt voorgeschreven, mag je bij de obstacle run de makkelijkere route over een hindernis nemen.

Hierdoor wordt een zeer uitdagende run van zeven of twaalf kilometer aangeboden met wel 38 tot 57 technische en uitdagende hindernissen, die voor iedereen met een beetje doorzettingsvermogen goed te doen is. Een run waarin je zal worden uitgedaagd om hindernissen te overwinnen die je nog niet eerder bent tegengekomen.

Wij hebben in ieder geval een zeer geslaagde training gehad, waarvoor ik de mannen van Stichting Survivalgroep Hang-On dan ook hartelijk wil bedanken. Ik kijk nu al uit naar 29 en 30 november, want het belooft een geweldig evenement te worden. Voor de kosten hoef je het niet te laten, deze liggen onder de 20 euro, dus ik zeg: inschrijven!

Volg mij via: Dutch mud racer

fun | obstakels |
Lees verder
ALS ice bucket challenge

ALS sucks! Je sport, je beweegt, je doet je ding en staat er te weinig bij stil dat dit niet voor iedereen de normaalste zaak van de wereld is. De hype die nu gaande is om de spierziekte ALS meer aandacht te geven opent je ogen weer en doet je beseffen dat je gelukkig mag zijn met een goede gezondheid. 

Thanks Sabina voor de nominatie. Ik neem ‘m graag aan en nomineer bij dezen mijn Discovery Runs Experts collega's, Karin Kuijpers van Metro Mode en Ramon Oranje voor de ALS Ice Bucket Challenge. Jullie hebben 24 uur om de challenge aan te nemen.

Dat ALS een k*t ziekte is, begrijp je wel uit de verhalen die je hoort. Zo heeft Anthony Carbajal zijn verhaal op Youtube gezet om iedereen duidelijk te maken waarom er extra aandacht moet komen voor deze ziekte. Damn! Met een brok in m’n keel heb ik ‘m uitgekeken. De video begint leuk en luchtig, maar eindigt met een duidelijke boodschap: ALS is dodelijk. Neem de tijd om de video af te kijken.

Bij de volgende run sta ik een keertje extra stil en besef ik dat het leven niet voor iedereen een speeltuin is. #ALSicebucketchallenge

video |
Lees verder
Spartan London South

Eind juni heb ik in mijn blog “ Spartan….it’s not a viking” geschreven over de Spartan races die ik heb gelopen in Keulen. Aangezien ik toen nog geen objectief beeld kon vormen over de Spartan races, heb ik jullie beloofd om nog geen eindoordeel te vellen maar eerst eens bij een andere Spartan te gaan kijken. De planning was om dat te gaan doen op 11 oktober bij de Spartan Beast in London South.

Ware het niet dat er heel toevallig de Spartan Sprint en Super van 30 en 31 augustus op mijn pad kwamen……….het verhaal gaat als volgt:

Toen ik terugkwam van de races in Keulen, hoorde ik van diverse mensen dat zij zich gekwalificeerd hadden voor het WK obstacle running in Amerika later dit jaar. Ik ben mij toen ook eens in de eisen gaan verdiepen, waarna bleek dat je je wereldwijd bij elke Spartan kunt kwalificeren. Je moet dan uiteraard wel onder een bepaalde plek finishen.

Bij de Spartan Sprint en Super moet je bij de eerste 20 van je leeftijdscategorie zitten en bij de Beast bij de eerste 30. Na enig onderzoek van de finish-uitslagen kwam ik erachter dat ik 23e geworden was bij de Spartan Sprint en dus net niet gekwalificeerd was. Dit gaf hoop, want ik wist dat ik sneller kon zijn als de omstandigheden beter waren geweest. Wij hadden namelijk een hele zware regenbui net voor onze start en de eerste groepen waren droog gestart. Het parcours was in korte tijd extreem veranderd.

Dus er moest nog maar een kwalificatie gelopen worden en dit zou dus de Spartan sprint worden van 30 augustus. Maar om alleen voor een run van zo'n 3 mijl helemaal naar Londen te vliegen, was voor mij erg overdone, dus besloot ik om de Super van 31 augustus er ook maar bij te pakken.

Zo gezegd, zo gedaan. Mijn reis begon op 29 augustus op het station in Zaltbommel met vertraging, dus ik hoopte maar dat dit niet het begin was van Murphy’s law. Op Schiphol ging het goed, totdat ik bij de gate kwam. Bij de vliegmaatschappij in het oranje mag je namelijk maar één stuk bagage meenemen en ik had een klein, extra tasje, dat niet meer in mijn koffer paste. Had ik even geluk: ik mocht meteen even mijn bagage inchecken voor 55 euro, terwijl mijn vlucht maar 43 euro kostte. Murphy begon dus toch door te zetten...

Na een mooie vliegreis te zijn aangekomen in Londen en andere Nederlanders opgewacht te hebben gingen we samen met een huurauto naar het hotel. Daar ging alles goed dus ik was er al meer gerust op dat het goed ging komen.

Zaterdag
Race-dag! Vol goede moed stapten we in de auto en reden we richting het terrein van de Spartan. We waren lekker op tijd onderweg, want ik wilde in het eerste startvak starten. Twee kilometer voor het terrein stonden we ineens in de file... Het zou toch niet waar zijn! Murphy was met ons meegelift. Ik kreeg plotseling een déja vu van Keulen: zou het hier ook zo slecht geregeld zijn? Na 45 minuten stonden we eindelijk op de parkeerplaats, waar ik ook nog vijf pond voor moest betalen en konden we naar de inschrijving. Gelukkig ging het daar wel snel, echter bij de bagagetent stond ook al weer een lange rij en 30 minuten wachten was ons deel. Inmiddels was het eerste startvak al in het bos verdwenen en stond het tweede vak op het punt om te starten. Met alle aanwezige Nederlanders besloten we om in wave 3 helemaal vooraan te starten en zo een aanval te doen op een snelle tijd.

11 uur:

De opzweper van dienst deed zijn verhaal en ik stond helemaal gefocust klaar om weg te sprinten. 3,2,1 en daar gingen we! Vol gas naar beneden en we verdwenen het bos in, ik had op dat moment 4 man voor me. Heuvel op, er kwamen nog 2 mensen voorbij en ik ging zo snel als ik kon de helling op. Het eerste obstakel naderde: de muren. Er overheen, doorheen en er onderdoor. Ik haalde weer  iemand in en ging verder. Een afdaling met modder en water ik haalde weer iemand in en wist dat ik weer 5e lag in onze wave. Na de afdaling kwamen we terug in het start-en-finishgedeelte. Kruipen, klimmen en trenches en weer iemand voorbij. 

Het ging goed en ik ging vol gas door de sloten en mud om vervolgens weer te gaan klimmen. Hier kwam een maatje, Dirk, achterop gelopen en besloot bij mij te blijven en mij tot de finish te ondersteunen. Bovenaan kregen we de pannenkoek, een zandzak van 25 kilo, die we een stuk helling af en op mochten sjouwen. Daarna volgde weer een lange afdaling met gladde stukken, om vervolgens uit te komen bij de walls en monkeybars. 

Bij de walls moest je op kleine blokjes langs de zijkant naar de andere kant zonder te vallen, anders kreeg je 30 burpees straf zoals bij elke Spartan race normaal is. Zonder veel moeite passeerde ik de 2 hindernissen en verdween al weer snel het bos in met Dirk vlakbij me. Weer een pittige helling op met bovenaan het tillen en sjouwen van een betonnen kogel van 40 kilo. Daarna gingen we snel weer verder en gingen we door naar beneden. Via de horizontale brug (van het turnen) kwamen we bij het touwklimmen en het hijsen van een gewicht. Weer iemand voorbij. Ook deze hindernissen gingen vlot en snel waren we weer onderweg. 

Uiteraard gingen we weer helling op en via diverse sloten en mud kwamen we bij het tijgeren. We schoven er onderdoor en gingen door naar het punt waar we een 20 liter jerrycan gevuld met water moesten dragen over een stuk van 200 meter. Na deze te hebben teruggezet kwamen we via een afdaling bij de hoge muur; ook die werd soepel genomen. Het einde naderde, mijn horloge gaf aan dat we al ruim 6 km onderweg waren, dus heel erg ver kon het niet meer zijn. 

We hoorden de muziek en in de verte zagen we het speerwerpen, de op één na laatste hindernis. Ik pakte een speer op en gooide hem meteen vast in de strobaal. Ik zag dat Dirk miste, daarvoor kreeg hij een straf. Jammer, maar ik ging door. See you at the finishline! Ik werkte mezelf snel over de schuine muur heen en sprong over het vuur. Ik kwam over de finish als 4e in mijn startwave. Mijn horloge stond op 6.88 km en 54 minuten... zou het genoeg zijn?

Ik liep met medaille, t-shirt en biertje naar de tijdsregistratie en kreeg te horen dat ik op dat moment op de 58 plaats stond en dat ze niet konden zien wat mijn tijd was in de leeftijdscategorie. Morgen kon hij het vertellen zei hij, nog even wachten dus.

Na een uurtje kriebelde het alweer en besloot ik met een andere buddy het parcours nogmaals te lopen op een rustig tempo, om zo te zien wat we eigenlijk gelopen hebben. Sowieso moesten we de volgende dag weer een gedeelte van dit parcours lopen, dus was het wel fijn om te zien wat er nog meer verborgen zat.

Na afloop kwamen we de founder en grote baas Joe de Sena tegen die zomaar rondliep over het terrein. Dit was een leuke bijkomstigheid!

Zondag
We stonden vroeger op en gingen eerder weg: we wilden in het eerste startvak! Deze keer lukte het wel en al snel stonden we in het startvak om van start te gaan. Ik wist al dat dit een pittige ronde ging worden, want de spierpijn van de dag ervoor zat er goed in. We gingen van start en besloten met alle Nederlanders om als één groep bij elkaar te blijven en liepen het 12.5 kilometer tellende parcours dan ook met elf mannen en vrouwen in 2 uurtjes rond. 

Einde race, einde weekend. Na even te hebben ontspannen, moesten we weer terug naar het hotel en vliegveld om huiswaarts te keren. We namen afscheid, waarna iedereen zijn eigen weg ging... Maar niet voordat ik wist wat ik gedaan had met de sprint. Ik moest het weten vóórdat ik in het vliegtuig stapte. De man van de timing zag mij aankomen en begon al te zoeken in de computer.

Ik was op de 66e plaats overall geëindigd en als 10e in mijn leeftijdscategorie. De kwalificatie was een feit en ik zit dus ook 25 oktober in Cincinnati, voor een run die je misschien maar één keer in je leven meemaakt.

Zondagnacht om 01.00 uur kwam ik thuis en viel tevreden in slaap.

Als conclusie na een weekend Londen, kan ik zeggen dat het in vergelijking met Keulen allemaal beter voor elkaar was. Er zaten wel wat schoonheidsfoutjes die verbeterd moeten worden, maar qua parcours en terrein zag dit er beter uit en zat er meer uitdaging in. Ik heb nu al zin de Spartan Beast en ik ben ook blij dat ik weet wat ik kan verwachten. Ik ga in ieder geval veel heuveltrainingen afwerken.

En voor wat betreft Murphy: ik heb hem verslagen… Deze keer!

Mijn volgende run is de Strongmen run, maar ik verwacht dat ik een hoop van jullie tegenkom bij de Mud Masters. Kom gezellig een praatje maken in de Discovery tent. We zijn herkenbaar aan ons blauwe shirt.

Je kunt me tegenwoordig ook volgen op twitter: @MudCrew_NL

foto | afstand | modder | obstakels |
Lees verder
Review Ultimate Crossrun

Wat een locatie! Wat een gezelligheid! Op 31 augustus aangekomen bij de Ultimate Crossrun in Huisduinen hebben we uitzicht op een fort, een toren, de duinen en de zee. Ook is er een menigte van verklede mensen, teams met dezelfde kleuren aan en dames met getekende snorharen. We hebben niet in de gaten waar je precies moet zijn, maar we worden snel goed verwezen en geholpen aan de startnummers. Iedereen die je spreekt heeft er zin in en heeft vorig jaar ook meegedaan. Het is de derde editie, wat inhoudt dat ze er vroeg bij waren als obstacle run in 2012. We zijn net te laat voor de start van de 11,1 km, dus we rennen snel achter de groep aan. 

Die komen we al snel tegen na de eerste bocht. Daar staat namelijk een uitdagend obstakel met een net, wat zorgt voor een kleine file. Na een aantal kilometers door de duinen, is het tijd voor een balanstest. Niet iedereen komt droog aan de overkant aan op deze evenwichtsbalk. Na een stuk lopen, gaan we de gracht in. Lekker blubberen en zwemmen. Aan de kant geklommen, ligt er een zeil met meel voor je klaar. Mijn eerste reactie is: "Uh, wat moeten we nu doen?" Erin rollen dus! De toeschouwers lachen zich krom.

De route gaat veel off-road. We gaan de duinen in, de sloten door, het bos in, door de zee in en het laatste stuk over het strand. Naast de bekende obstakels zijn dit de opvallendste: zwemmen en een brug opklimmen met een loshangend net, met een emmer zeewater de duinen oplopen, drijvende vlotten die zakken zodra je erop stapt, en met een verzwaarde skippybal een zeer steil duin oplopen, terwijl twee kids de eerder gebrachte skippyballen naar beneden trappen. Ik voel me net een kegel op een bowlingbaan. De toeschouwers kunnen er weer om lachen. De sfeer is dan ook top en de vrijwilligers super enthousiast. 

Het is allemaal begonnen met een idee, dat inmiddels is uitgegroeid tot een groot evenement van honderden deelnemers. Het valt op dat de deelnemers en vrijwilligers elkaar kennen. In de omgeving van Den Helder is dit dus een heel bekende run, en misschien wordt die bekendheid binnenkort nationaal. Bij de lokale bevolking is het blijkbaar ook een sport om de lintjes en markeringen te verplaatsen. Soms is het dus niet duidelijk waar we heen moesten. Dit is een extra uitdaging voor de organisatie. 

Wij zijn in ieder geval goed aangekomen en hebben de lachspieren, de grotere spieren en het doorzettingsvermogen weer getest! Ik had ook een zeer fitte meneer meegenomen (waar ik achteraan holde) en een run op zaterdag gedaan. Dit maakte, samen met de duinen en het losse zand, dat ik het aardig in de beentjes voel. Maar: 'I love to play and get dirty' is het motto.

Wij hebben de original cross run van 11,1 km gelopen. Dit is slechts een van de vele opties bij deze run. Je hebt nota bene een gratis kids run 1,1km. Daarnaast heb je een lady crossrun van 5,5 kilometer, een team run van 11,1 kilometer met geheime opdrachten, een cross triathlon en de ultimate cross run van 22,2 kilometer. Ook is er keuze uit meerdere versies, bijvoorbeeld de Pro-versie (met prijsuitreiking) of de Fun-versie. Voor een prijskaartje van minder dan 30 euro en gratis parkeren, heb je gewoon een goede en gezellige run. Neem wel een dosis humor mee (het meel blijft overal plakken en over de finish kregen we een lintje met een badeendje:)). Een extra handdoek is ook handig, want alles wordt kletsnat.

In het kort: 

  • De sfeer: één en al gezelligheid
  • Het hele gezin kan deelnemen 
  • Prijs is voordeliger dan andere runs 
  • Genoeg uitdaging 
  • Obstakels leuk, niet de zwaarste 
  • Veel bagger, water en zand (geen mudpits, wel vies worden) 
  • Veiligheid en organisatie op orde (let wel op je route en afstand als deelnemer)
  • Meerdere mogelijkheden afstanden, teams, kids of triathlon
  • Enthousiast publiek 
  • Unieke locatie met duin, bos en strand

Meer info op  www.ultimatecrossrun.nl

-Bisente  - @bizenergy_PT 

foto | fun | afstand | natuur | obstakels |
Lees verder
Inspiratie

Inspiratie, iets wat je niet altijd hebt. Zo wilde ik deze keer een interessant onderwerp aansnijden beginnend met de letter i. Nou, dat valt nog niet mee. Ik kan gewoon even niks bedenken qua goeie oefening of beschrijving van een hindernis. Want dat is wat ik met alle letters van het alfabet van plan was.

Dat betekent natuurlijk niet dat ik geen blog vol kan schrijven. Vrees niet, het wordt geen blaartrekkend verhaal. Ik zal het kort houden.

Allereerst de staat van mijn enkelblessure: het herstel gaat goed! Ik bereik met hardlopen inmiddels weer voor mezelf acceptabele snelheden. ’s Ochtends ervaar ik nog wel wat stijfheid in m’n enkel, maar pijn heb ik niet meer. Ik ga de Fisherman Strongmen run op 7 september vol vertrouwen tegemoet!

Gister heb ik mezelf even verwend met de aanschaf van 2 paar nieuwe schoenen. Een paar voor op de weg en een paar voor trailpaden, obstacle runs en survival runs. Vanmiddag ga ik de trailschoenen al ontmaagden tijdens een survivaltraining, samen met Alexander in Doorn.

In september heb ik 3 runs voor de boeg: Fisherman Strongmen run (7 september), Men of Steel (13 september) en Mudmasters (27 september). Stuk voor stuk mooie runs, dus ik heb er veel zin in! Volgende keer een blog beginnend met de letter J. Als je een leuk idee hebt laat het me dan weten! Gewoon even een berichtje naar @obstacle_runner.Tot ziens aan de start van een van mijn volgende runs!

Volg mij op @obstacle_runner #discoveryruns  (#DORP wordt niet meer gebruikt)

foto | kleding |
Lees verder
Review: Tough Ten Miles Safari

Zaterdag 30 augustus 2014 vond de eerste editie van de Tough Ten Miles Safari plaats in de Beekse Bergen in Hilvarenbeek. De organisatie had 3 obstacle runs op het programma; de Kanjer Kids Run, 5 Miles Run en de 10 Miles Run. Samen met Discovery Obstacle Runs Experts Mervyn, Chris en Bisente nam ik deel aan de Tough Ten Miles: Tough Safari.

Toen we bij de parking kwamen, vonden we direct een parkeerplaats. De weg naar het Event Center waar de run begon, bereikten we na enkele minuten wandelen. Het terrein lag er modderig bij, maar je kan niet op safari gaan zonder jezelf vuil te maken. Bij de inschrijfbalie kreeg elke deelnemer een goodiebag. Daarin vond je je startnummer, een tijdsregistratiechip, een mueslibar, een flesje water, een appel, een appelkoek, een zak popcorn, een flyer met het parcours en uitleg over de Tough Safari, een tegoedbon voor een drankje en een bord pasta en, last but not least, je finisher t-shirt. 

Het Event Center was het epicentrum van de Tough Ten Miles Safari. Naast de inschrijfbalie vond je hier een groot opblaasbaar speeltuig voor kinderen, een cafetaria, aparte kleedruimtes voor mannen en vrouwen, bagageopslag, drank- en eetkramen, toiletten, een dj die voor de nodige sfeer zorgde, een EHBO-stand en hottubs waarin je jezelf na de run kon opwarmen. De kleedruimtes waren redelijk klein en de ondergrond lag er modderig bij. Gelukkig kon je je sporttas op een bakje zetten. De bagageopslag was helaas te klein en was al snel vol. Samen met de kleedruimten is dit een verbeterpuntje voor een volgende editie. Niettegenstaande maakte het deze obstacle run niet minder leuk.

Een warming-up was niet voorzien en we gingen meteen van start. Nadat het startsein was gegeven kon elke obstacle runner het beest in zich loslaten en aan zijn/haar grote avontuur beginnen. Al snel viel ons team uit elkaar. Mervyn liep als eerste en zette een mooie tijd neer van 2:08u. Chris en Bisente liepen samen en ik nam de achterhoede voor mijn rekening. 

Het parcours strekte zich uit over alle parken van de Beekse Bergen en dit maakte de run zeer interessant. Tough Safari maakte grotendeels gebruik van parkspecifieke obstakels. Dat wil zeggen dat de elementen zich reeds in het park bevonden en als obstakel werden gebruikt. Eén ronde bestond uit 2 lussen waarbij je na het afleggen van de eerste lus voorbij het Event Center liep om vervolgens de andere kant van het park te ontdekken.

Tijdens de Tough Ten Miles Safari kwam je veel verschillende hindernissen tegen. Sloten met modder, een klimpartij over houten stelling, hangbruggen, picknickbanken, buizen, matrassen, een klimnet met waterglijbaan, houten muren, opblaasbare ballen overspannen met klimnetten, heuvels en waterpartijen zijn slechts enkele van de vele verschillende obstakels. Ook moest je door safaribussen en een caravan lopen. 

De obstacle runner die al veel runs heeft gedaan, zou sommige van deze hindernissen misschien minder vet vinden, maar ik vond ze best fijn. Door een safaribus of bungalow lopen is misschien niet echt spectaculair, maar het zorgt voor de nodige animatie en variatie tijdens de run. Grote obstakels kosten organisaties handenvol geld waardoor ze soms spijtig genoeg niet uit de kosten komen, waardoor ze de run moeten aflassen. Uiteraard heb ik hier begrip voor, maar dan kies ik liever een run met minder spectaculaire hindernissen die wél doorgaat.

Het was erg fijn om met een band om je schouder over een parcours te lopen, waarbij je over hindernissen moest geraken en onder hekken moest kruipen. Een ander obstakel dat ik prettig vond, was het Victoriameer. Je sprong van een boot of steiger in het water en zwom een stukje. Dit bood enkele verkoeling. Ook was het gaaf om onder zeilschermen te kruipen. Ook leuk: toen ik voorbij een speeltuin liep, viel mijn oog op een draaiton. Ik kon het niet laten en bombardeerde dit speeltuig tot extra obstakel. Als een hamster liep ik enkele rondjes in het rad. Tussen deze hindernissen door werd je goed bevoorraad. Je kon genieten van sportdrank, water en snoepbananen.

Na het voltooien van één volledige ronde begon je aan de tweede ronde. Tijdens deze ronde was er meer tijd om van het safaripark te genieten. Er waren verschillende wilde dieren zoals wilde honden, giraffen en apen. Vrijwilligers herkenden me van de vorige ronde en moedigden me aan. Ik wenste hen een fijn weekend. Als allerlaatste hindernis moest je een stelling oplopen om via een glijbaan een frisse duik in het water te nemen. Aan de finish werd je chip losgeknipt. Daar miste ik een ontvangstcomité die de deelnemers proficiat wenste.

Wie na de Tough Safari was afgekoeld kon zich opwarmen in de hottubs. Wie zich wilde verfrissen kon een treintje nemen naar de douches. Dankzij je inschrijving voor de barbecue en door de tegoedbonnen, kon je bij een drankje en hapje bijpraten over een geslaagde obstacle run. Het belangrijkste gespreksonderwerp was de afstand: deze bleek rond de 20 kilometer te zijn, in plaats van de normale 16 kilometer.

De eerste editie van de Tough Ten Miles vind ik geslaagd. Het thema en de locatie zijn origineel. De obstacle run was goed georganiseerd en de vele vrijwilligers, die ik bij dezen wil bedanken, maakten de Tough Ten Miles tot een succes. 
Eén dezer dagen zal Chris de aftermovie hier posten, dus houd zeker onze website in het oog, als ook Twitter met hashtag DiscoveryRuns.

foto | fun | afstand | modder | natuur | obstakels |
Lees verder
Interview Mr. Strong Viking

Interview Jan Reijs, eigenaar StrongViking

Hallo Jan, leuk dat je mee wilt werken aan dit interview. Laten we maar meteen bij het begin beginnen: hoe ben je op het idee gekomen om een obstacle run te gaan organiseren?

Ik ben eigenaar van twee health clubs en liefhebber van extreme sports in 2012 was ik op zoek naar een nieuwe uitdaging. In eerste instantie waren we aan het brainstormen over een soort bootcamp in het centrum. Dit was nog niet helemaal wat ik zocht tot een vriend mij vertelde over een obstacle run waaraan hij had meegedaan. Dit was voor mij de ideale combinatie van een zakelijke en sportieve uitdaging. De mooie locatie de Berendonck is een kilometer bij mij vandaan dus de beslissing was snel genomen. En ik wilde het groots aanpakken, er moest gelijk de eerste keer een goed evenement staan.

Hoe ben je eigenlijk op het thema van de Vikingen gekomen?

Ik zocht naar een hele sterke naam. En als je dan een volk kunt omschrijven als Strong,Tough, Adventurpus en Brothers waarvan het DNA ook nog verspreid is in Europa dan passen daar alleen de Vikingen bij? Dus kwam ik op Viking run. Deze naam was echter al in gebruik door een auto run dus hebben we er uiteindelijk Strong Viking van gemaakt en dat bleek een schot in de roos te zijn. Want hier hebben we het hele concept op doorontwikkeld waardoor we nu iets unieks hebben.

Je wilde meteen een goede run neer zetten, dat kun je niet alleen doen. Uit hoeveel man bestaat de Strong Viking organisatie?

Er werken bij Strong Viking 5 man in vaste dienst. Naar het evenement toe loopt het aantal medewerkers op naar 160 man. Denk daarbij aan parcoursbouwers, beveiliging, ambulancepersoneel en natuurlijk de vrijwilligers.

Hoeveel tijd gaat er zitten in het organiseren van een run?

Voor het opzetten van een nieuwe run plannen wij een periode van 6 maanden. Deze tijd hebben we nodig voor het indienen van de plannen bij een gemeente, het marketing concept, het plannen van de routes en het ontwikkelen van de hindernissen tot aan de bouw van het parcours.

Waar haal jij je inspiratie vandaan om nieuwe obstakels te bedenken?

Door alles te lezen over Vikingen en het lopen van obstacle runs in het buitenland zoals Toughmudder. Spartan en Toughguy en veel nadenken! Zo laten de meeste obstacle runs deelnemers lopen met een zandzak, maar een Viking loopt niet met een zandzak. Dus hebben wij houten hamers en schilden laten maken. En het mooie is dat zodra mensen deze spullen in hun handen krijgen, het oergevoel terug komt. Dit zie je dan ook duidelijk terug op de foto's. Maar ook de Walhalla steps die afgeleid is van mythe hoe Vikingen het Walhalla ingingen. 

Verder ontwikkelen we de mentale hindernissen. Mensen hebben bepaalde angsten voor hoogte, kou, stroom of kleine ruimtes. Dit laten we terug komen in onze hindernissen zodat er buiten het fysieke ook mentale hindernissen overwonnen moeten worden. Zo gaan we bij de komende Brother Edition bij Snowplanet naar binnen. Dat is wereldwijd nog nooit gedaan en zal mentaal erg zwaar worden want je gaat obstakels nemen bij -5 graden. We werken dan ook samen met Wim Hof the Iceman om het veilig en toch uitdagend te laten worden.

Welke hindernissen er in de skihal zullen komen blijft nog even een verassing maar in het  filmpje in deze link zie je alvast een preview.

Op dit moment is er een behoorlijke discussie gaande over de prijs-kwaliteit-verhouding van de runs in Nederland. De prijs voor een ticket is best hoog. Bij Strong Viking weet je dat je daar ook een kwalitatief goede run voor terug krijgt, maar dat is helaas niet altijd het geval. Wat is jou visie hierop?

Een ticket in Nederland is juist goedkoop, deelnemers krijgen bij de goed georganiseerde runs veel waarde voor hun geld. De prijzen in het buitenland liggen op het dubbele! En als dan de internationale documentairemaker Scott Keneally van Rise of the Sufferfest Strong Viking zelfs beter beoordeeld weet je dat we het in Nederland nog niet zo slecht doen. Maar je moet wel een goede run kiezen daarom zijn we blij met de reviews zoals die onder andere door jullie geschreven worden. Dit geeft mensen een indruk bij welke organisaties een goede kwaliteit wordt geboden. Mijn angst is dat er runs komen waar vlak voor de run zo op het budget wordt bezuinigd dat de veiligheid in het geding komt. Bij Strong Viking staat veiligheid boven alles, daar investeren wij veel in. Maar vergis je niet in wat het organiseren van een run kost. Buiten het aanleggen van het parcours, heb je te maken met marketing kosten, logistiek, opslag, locatie huren en personeel. We hebben meer dan 5 opleggers met materiaal. Dit ligt in een opslag en moet allemaal aangevoerd worden. 

Een obstakel waar veel geld in gaat zitten is bijvoorbeeld The Ice Man. Behalve de ontwikkeling staat er een koeloplegger vol met 15 ton ijs en een kraan om er voor te zorgen dat ook de laatste deelnemers een bak vol met ijs krijgen. Wij zouden een derde van onze parcourskosten kunnen besparen door een rondje van 6 kilometer te maken wat je dan meerdere keren loopt. Maar dat zou niet passen in ons plan om de beste obstacle run van de wereld te worden.

Wat zijn je plannen voor de toekomst?

Wij kunnen met onze vier events: Mud, Water, Hills en Brother edition in Amsterdam en Nijmegen nu goed doorgroeien in Nederland. Verder hebben we Strong Viking International opgericht en hoop ik binnenkort een van de gaafste locatie in Europa bekend te maken.

Jan, ik wil je bedanken dat je mee hebt willen werken aan dit interview. Ik heb in ieder geval een mooi beeld gekregen van een organisatie die in Nederland hard aan de weg timmert om mooie en kwalitatief goede evenementen neer te zetten.

Wil jij dit jaar nog aan een Strong Viking mee doen dan kan je nog  inschrijven voor de Brother Edition. Deze wordt op 25 oktober gehouden in Spaarnwoude.

Ooorah!

foto | obstakels | video |
Lees verder
Review: Odlo & Teva

Het is een graad of 16 en ik zit beduimeld in het bushokje. Het regent pijpenstelen en de bus komt pas over een dikke 20 minuten. Ik ben op weg naar mijn ouders om de auto te lenen zodat ik naar Dirtmaniacs kan. De 20 minuten wachttijd is een mooie eerste test voor de nieuwe Odlo kleding die ik aanheb: houden het muscle force shirt en broek mij warm?

Jazeker. Het zijn maar twintig minuten en ik ben geen koukleum, maar ik heb geen rilling gevoeld.

De bus is daar, op naar de echte test, de modder van de Gaasperplas!

Het belooft een mooie run te worden; ik parkeer tegenover de enorme 400 meter baan met modderige trenches. De trenches bij Stronk Viking Mud waren fenomenaal, deze doen er op het eerste gezicht niet voor onder.

Tegelijk met mijn Odlo kleding test ik vandaag ook de Teva trailschoenen: de TevaSphere Rally. Het is de tweede keer dat ik met deze schoenen ga lopen, de eerste keer had was geen succes.

Aangezien ik een chronische blessure heb aan mijn hielbot (voetbal…), ben ik erg lastig waar het schoenen betreft. Ik ben dus nogal sceptisch over de vaak stugge zolen van trailschoenen. Het liefst loop ik op natural running shoes, dus met zo weinig mogelijk zool en weinig demping. Dat is met deze schoenen wel anders, ik ben dankzij de hoge zool minstens 5 cm. langer.

Specificaties:

T.I.D.E. GRIP: De TevaSphere buitenzool maakt gebruik van een ronde hiel met twee ondersteunende pods om je het minimale gewicht te geven zonder dat dit ten koste gaat van de stabiliteit. De Spider365 rubberen zool behoudt onder alle omstandigheden zijn grip. – Klopt: de grip is goed en je loopt stabiel, ondanks de pods die de zool er doen uitzien als een berglandschap.

T.I.D.E. HYDRO: Sneldrogende materialen zorgen ervoor dat je niet in de modder vast komt te zitten. – Klopt: tijdens het ploegen door de vastzuigende modder in de sloten en door en over de trenches merk je niets van water dat in de schoen achterblijft. Ook de hoeveelheid modder die achterblijft in de schoen is miniem. Prima dus.

T.I.D.E. COMFORT: Synthetisch en mesh bovenstuk. Een voorgevormde EVA-schuim middenzool geeft je lichtgewicht comfort en ondersteuning. Van hiel tot teen EVA Strobel-systeem (met andere woorden: schokdemping van onder tot boven). Gewicht: 318 gram. – Klopt gedeeltelijk. De schoenen zitten redelijk comfortabel, lichtgewicht wil ik ze niet noemen.

Al met al zijn het prima schoenen. Ik heb de maandag na Dirtmaniacs wel last van mijn hiel, maar niet meer dan normaal. Los van mijn lastige hielbot komt er ook een stukje techniek om de hoek kijken: waar land je op je voet tijdens het lopen?

Beste is om dit op je voorvoet te doen, zodat je schokken niet met je hiel opvangt, iets waar ik ook steeds meer aan probeer te werken.

Cijfer: een dikke 7.

Komende donderdag deel II van deze review, waar ik de Odlo kleding zal bespreken. Volg mij via  @TjeerdL en de andere Discovery experts op Twitter via #DiscoveryRuns.

kleding | tips |
Lees verder
FOMOCR, ik wil niets missen!

Fear of missing out, kortweg FOMO genoemd, doet zijn opmars en duikt steeds meer en meer op. Het valt te omschrijven als angst om iets te missen. Wellicht kent u dit fenomeen dat zich onder andere op sociale media afspeelt. Op het nieuwsoverzicht van Facebook wilt u zo goed mogelijk op de hoogte blijven. Wanneer u offline bent, heeft u angst om een nieuwtje te missen. Zodra u de kans krijgt om terug online te zijn, doet u dit. je probeert zo goed mogelijk op de hoogte te blijven en het liefst zou je van alles op de hoogte zijn. Dit vervelende gevoel om niets te willen missen kan bijvoorbeeld ook optreden als het heeft gesneeuwd en er voldoende sneeuw ligt om te skieën. Je hebt de drang om nu op de latten te gaan staan want morgen kan de sneeuw misschien al gesmolten zijn.

De angst om iets te missen heeft intussen ook zijn weg gevonden naar obstacle running. Je eerste obstacle run kwam tot stand doordat vrienden je hebben kunnen overtuigen om deel te nemen. Of je had al zoveel over obstacle running gehoord dat je dit ook eens aan de lijve wilde ondervinden. Na afloop van je eerste run was deze beter meegevallen dan verwacht. Het smaakte zelfs naar meer. Intussen ben jij net zoals zovelen gebeten door het obstacle run virus en telt je mud cv (curriculum vitae) heel wat runs. De herinneringsmedailles en t-shirt stapelen zich op. Je honger wordt alsmaar groter en als een uitgehongerde leeuw(in) ga je op zoek naar buitenlandse obstacle runs om je honger te stillen. 

Pats boem bang. Als een spook uit het niets duikt plots FOMOCR op: de angst om een obstacle run te missen (Fear Of Missing an Obstacle Course Run/Race). Misschien lijd u wel aan dit syndroom of kent u wel iemand die dit heeft. Zelf hoef ik niet ver te zoeken. Fai,  een vriend met wie ik onder andere aan bootcamp doe, heeft onlangs ontdekt dat hij aan FOMOCR lijdt. Een hele tijd kon hij deze angst niet verklaren. Nu hij weet waardoor dit naar gevoel komt, kan hij de koe bij de horens vatten en hier iets aan doen. Zijn remedie is om aan zoveel mogelijk obstacle runs deel te nemen zodat de angst om er een te missen niet boven water komt. 

Heb jij net zoals Fai schrik dat jij een obstacle run misloopt? Raadpleeg dan onder andere onze kalender om op de hoogte te blijven en schrijf je in op nieuwsbrieven van organisaties die obstacle runs organiseren. Obstacle runs zijn niet gratis maar hier kan je bij acties regelmatig startbewijzen winnen. Zo kan jij aan nog meer runs deelnemen als je wint. Waag zeker je kans want ook jij kan winnen. Lees ook reviews van Discovery Obstacle Runs Experts zodat jij voor jezelf de beste runs kan kiezen. Op deze manier geef je FOBO (Fear Of Better Opportunities), het broertje van FOMO geen schijn van kans. Misschien moet ik aan Fai het bestaan van FOBO eens vertellen, hehe.

modder | obstakels | tips |
Lees verder
Review: Dirtmaniacs

De run was zeker gezegd interessant te noemen, zeker met de poging tot Guinnes World Record met de mud trenches, hieronder de review!

Op 24 augustus was het weer raak in Obstakelland, na een zomerstop mocht ik weer het spits afbijten in Gaasperplas Amsterdam, een naam die me aanspraak en de wereldrecord poging dat me nieuwsgierig maakte. Hoewel de weersvoorspelling niet al best was bleef het mooi zonnig.

Eenmaal aangekomen op het terrein was het zoeken waar alles te vinden was. Nadat het probleempje waarbij onze startkaarten nergens te vinden waren opgelost waren was het zoeken naar een plaats om om te kunnen kleden, omdat de kleedkamers niet aangegeven waren kozen veel mensen inclusief om even snel buiten om te kleden, weertje werkte toch prima mee. 

Spullen weggezet, helaas niet bewaakt maar toen ik later terug kwam stonden er twee flinke bewakingkerels te controleren of de bandjes overeen kwamen, mooi ingespeeld.

De RUN

Op naar het startvak waar we alvast opgept werden, er werd afgeteld en we konden gaan. Zo’n 1 meter verderop stond al de eerste container met daarna 3 balken om overheen te komen. De startvakken waren klein dus was kort wachten voor de balken. Plus door deze obstakels in het begin te plaatsen creer je ruimte in het rennend volk wat later weer wachten bij obstakels scheelt.

Mijn horloge stond op 4 minuten toen we in aanraking kwamen met het eerste modderbadje waar we doorheen mochten kruipen, gevolgd door hooibalen waar we doorheen moesten, niet veel verder stond ons nog meer modder te wachten, heerlijk om binnen 5 min al flink in de modder te zitten. De reis ging door, na een aantal obstakels te hebben overwonnen kwam we aan op de splitsing met drankpost. Ipv bananen haddden ze gekozen voor sinaasappels, leuk alternatief maar ik hou mijn voorkeur bij water en stukjes banaan.  Na een paar slokken water en happen sinaasappel pakte we de splitsing naar het 12/18km parcour.  Allereerst door het water, dit was een obstakel opzich omdat het water naar mijn schatting een jaartje of 300 al stil lag, niet het meest prettige water maar wel een uitdaging, verder tussen gespannen touwtjes een weg vinden, boomstam sjouwen, aantal walls bedwongen.

Stukje hardlopen en toen kwamen we obstakel tegen waar we even over na moesten denken,een verhoging met een balk ertussen als een soort brug, per balk hingen er 2 touwen waar je aan moest hangen en zo jezelf naar de overkant verplaatsen. Het leek zeer zwaar met gestrekte armen maar zodra je ellebogen gebogen hield en je gewicht steeds naar 1 kant verplaatste, ging het een stuk sneller. Leuk obstakel voor de afwisseling!

Verder door betonnen buizen en we kwamen weer aan op de splitsing. Er was hier veel onduidelijkheid over of je nou 2 zoals aangegeven was of 3 rondjes moest rennen voor de 18km variant. Na 2 rondes hadden we wel het gezien en waren we benieuwd of de Guinnes world records poging voor langste trenches ter wereld wel wat was. Nou hoor je dit wel vaker als obstacle runner dat een run zich promoot met langste trenches ooit, maar bij Dirtmaniacs was het ook behoorlijk indrukwekkend! Veel afwisseling in hoogte van de trenches en diepte van het water maakte dit mega obstakel intensief.  Door naar de schuimafdeling en over de finish om het beloofde biertje in handen te nemen!

Conclusie

Naast een aantal problemen/slordigheidjes ben ik toch behoorlijk positief over dit evenement, zeker voor een evement dat voor de eerste keer georganiseerd word.  De route was niet altijd duidelijk en was de gelopen route anders dan wat van te voren gepresenteerd werd, dit was jammer omdat ook de afstanden en de beloofde obstakels niet tot hun recht kwamen. De obstakels die er stonden waren echter prima in orde, samen met een paar redelijk onbekende obstakels. Natuurlijk ook de World Longest Mud Trenches was indrukwekend te noemen! Ook speelde de organisatie goed in op de problemen, na het eerste rondje stonden er al meer vrijwilligers om de weg te wijzen en was de onbewaakte tassenplaats toch bewaakt.

Verbeterpunten:
-Route aanduiding tijdens de run.
-Gelopen rondes kwamen niet overheen met het aantal kilometers.
-Indeling van het start terein was onduidelijk.

Pluspunten:
-Obstakels waren dik in orde.
-Mudtrenches was indrukwekkend.
-Locatie was prima.

Kortgezegd: Wij hebben ons prima vermaakt op deze zondagmiddag, verbeterpuntjes aanpakken en we zijn volgend jaar weer van de partij!

Volg mij @Chriss_9191 en andere experts via #Discoveryruns op Twitter

fun | obstakels |
Lees verder
Het onstaan van de sport

Obstacle racing is een jonge sport. Tenminste, als we beginnen rekenen vanaf de periode dat het populair begon te worden. Ondanks het zich nog steeds verder ontwikkelen van de sport, en dat het einde nog lang niet nabij is, valt er toch al wel iets te vertellen over het verleden. In deze post neem ik jullie mee naar hoe het allemaal begon. Ready? Set. Go!


Wat is Obstacle Running?

Als nieuw bent, dan zal je je dit misschien nog wel kunnen afvragen! Laat ons hier maar mee beginnen. 
Eenvoudig gezegd:

Bij Obstacle Running is het doel een hindernissen parcours van enkele tot tientallen kilometers af te leggen, al dan niet tegen de klok. 
Deze kunnen bestaan uit loopgraven, modderpoelen, prikkeldraad waar je onder moet tijgeren, boomstammen of balken waar je onder of over moet,.. Ijsbaden, Velden met schrikdraad... je kan het zo gek niet bedenken.

De Oude Grieken

Sommige bronnen beweren dat de oude Grieken reeds een vorm van hindernislopen kenden tijdens het loop-onderdeel van de Pentathlon. Maar ik denk dat we het ietsje dichter tot het heden moeten zoeken, namelijk 1946.

Kapitein Henri Debrus

In 1946 introduceerde een Franse legerofficier, Kapitein Henri Debrus, de eerste militaire vijfkamp. Deze werd gebaseerd op een trainingsmethode van de Nederlandse Luchtmobiele Brigade. Deze bestond namelijk uit een sprong vanuit een helikopter, waarna de soldaten van punt A naar punt B moesten geraken over een parcours van 20 km. Hierbij moesten ze hindernissen overwinnen en gevechtsoefeningen uitvoeren. Debrus liet de helikoptersprong voor wat het was en hervormde de andere onderdelen. Zo bestond er een onderdeel uit 200 obstakels verspreid over een afstand van 500m. De militaire vijfkamp was geboren! 

Tough Guy

In tegenstelling wat vaak wordt gezegd, bestaat Obstacle Runningals sport al sinds de winter van 1987. Toen organiseerde Billy Wilson a.k.a Mr Mouse het allereerste Tough Guy evenement op zijn "Mr Mouse's Farm for the unfortunates" in Perton, Staffordshire nabij Wolverhampton in Engeland. Sindsdien probeert hij tweejaarlijks (inclusief Nettle Warrior, de zomereditie) iedereen die het wil tot het ultieme uiterste.

Ambulances rijden op en af met deelnemers die lijden aan snij-, schaaf-, brandwonden, onderkoeling, oververmoeidheid, uitdroging, claustrofobie, hoogtevrees en noem maar op. In de 27 jaar, en een totaal van 53 evenementen (het eerste jaar was er geen Nettle Warrior), zijn er een heleboel gewonden gevallen en zijn er zelfs twee doden gevallen. Dit is dan ook het meest extreme van wat er te bieden is.

Tough mudder

In 2008 werd Wilson benaderd door Will Dean, een student bedrijfskunde aan de universiteit van Harvard. Deze vroeg toegang tot de werking en gegevens binnen Tough Guy voor zijn eindwerk. In ruil zou hij Tough Guy een enorme publiciteit leveren in onder andere Amerika, iets waar Mr. Mouse zelf geen kaas van had gegeten. Klinkt prachtig toch? Niet dus. Dean brak zijn belofte, ging aan de haal met de plannen van Tough Guy en startte zijn eigen evenement, Tough Mudder, op in Amerika in het jaar 2010. Ondertussen is Tough Mudder een van dé bekendste raceseries ter wereld, met het jaarlijkse World's Toughest Mudder als kers op de taart. 

Dean beweert dat de Tough Mudder parcours door mariniers werden ontworpen, terwijl Billy Wilson zei dat hij alles gestolen/gekopieerd had van Tough Guy. Wie van de twee de waarheid spreekt, is niet aan mij om te oordelen. Maar ik vermoed dat Mr. Mouse de waarheid spreekt. 

This... is... Spartan Race!

Een andere grote naam in de business is Spartan Race met als voornaamste gezicht CEO en Spartan Up!-auteur Joe De Sena. Het ontstaan van deze wereldtopper valt iets voor dat van Tough Mudder. Namelijk op 9 juni 2009 werd de eerste Death Race gehouden, in Pittsfield VT. Dit evenement, met een gemiddelde duur van 60 uur, ontvangt kandidaten uit de hele wereld, om martelende opdrachten te doen die de sporters tot het einde van de menselijke grenzen dwingen. Eigenlijk weet niemand exact wanneer de race begint. Ze zeggen gewoon plots "Ok, we beginnen", en het eindigt pas als er één winnaar overblijft. 

Hieruit is later de meer bekende Spartan Race bestaan; kortere races van 20 Km die een breder publiek aanspreken, maar toch erg uitdagend zijn. De eerste race hiervan vond tevens plaats in 2010 in het atamount Outdoor Center in Williston, Vermont. Ook Spartan Race groeide pijlsnel uit tot een Racemerk dat wereldwijd tientallen races per jaar organiseert. De Sena zegt zich vooral te onderscheiden van races als Tough Mudder, eigenlijk kan hij ze niet uitstaan, doordat de Spartan Races getimed worden. Het draait echt om lichamelijk te presteren. Bij Tough Mudder bijvoorbeeld is er geen timing, omdat het meer om het gevoel van de uitdaging overwinnen draait, dan knallen om de beste te zijn. Daardoor noemt de Sena Spartan Race een sport, terwijl die anderen volgens hem die benaming niet verdienen.

Heden

Hoe de situatie er vandaag voor staat, weet je door enkel al een kijkje op onze kalender te nemen voor de runs in België en Nederland. Ondertussen zijn er reeds honderden evenementen wereldwijd, waardoor er helaas ook slechten tussen komen te zitten (maar dit zal zich binnenkort vanzelf wel gaan uitzuiveren). Spartan Race komt in het voorjaar 2015 af met een Obstacle Race Cruise, er zijn speciale sneeuw edities zoals de Dirtkings Polar (FIN) of Toughest Ice (SWE). 

Het einde is nog lang niet nabij, benieuwd waar dit naartoe gaat!

Strength, mud & Rock 'n roll!

Bron

fun | tips |
Lees verder
Review: Elite Off-road Challenge

Wat is er mooier dan een obstacle run in je eigen dorp. Je kent de mensen, je kent het terrein. Je hoeft je wekker niet zo vroeg te zetten en als je wilt sta je binnen een half uur na de finish onder je eigen warme douche terwijl je modderkleding al rondjes draait in de wasmachine.

Dit weekend had ik het geluk aan mijn zijde want de Elite Off-road Challenge (EOC) werd gehouden op 5 minuten van mijn huis, op het terrein waar ik normaal mijn trainingsrondjes loop.

Ik had vorig jaar al meegedaan met de eerste editie van dit evenement. Het was toen vooral een fysieke uitdaging door het losse zand in het militaire oefenterrein. De prijs voor dit evenement lag toen net iets hoger dan een gemiddelde happy meal bij een fast-food zaak. En daar kreeg je dan ook nog een paar simpele maar effectieve hindernissen voor. Helemaal geweldig in een tijd dat obstacle running net een beetje uit de luiers begon te komen.

Inmiddels is obstacle running in de pubertijd gekomen en begint er langzaam een gevecht te ontstaan tussen de vele organisatoren. Een gevecht op leven en dood. Wie gaat het overleven en wie gaat voortijdig het loodje leggen.

De EOC is ontstaan in het brein van twee vrienden die na al het standaard hardloopwerk toe waren aan een nieuwe uitdaging. En waarom dan niet zelf iets organiseren? Zoals gezegd was 2013 de eerste editie die met nauwelijks financiële middelen maar met veel toewijding werd georganiseerd. Na de positieve reacties wilde Mark en Luuk het evenement naar een hoger plan tillen. De EOC moest een stuk professioneler worden. Om dit voor elkaar te krijgen werd de hulp van de Lions club ingeroepen. Dit zijn een groep wijze mannen die, met hun kennis en hun netwerk, evenementen helpen organiseren en de opbrengst die hieruit voort vloeit gebruiken om een goed doel te steunen.

Vrijwilligers van scouting Weert die zeer enthousiast een van de hindernissen opbouwen. 

Om duidelijk te maken dat het een serieuze run zou worden werd vooraf geadverteerd met een duidelijke slogan: the most challenging, innovative and competitive race! Dat belooft wat. Naarmate het evenement naderde kreeg ik steeds meer zin in mijn thuisrace. Ik zag hoeveel tijd en effort er door de organisatie in werd gestoken en was er heilig van overtuigd dat dit een toprun ging worden. Uiteraard was ook de inschrijfprijs omhoog gegaan om leuke hindernissen neer te kunnen zetten. Maar met een prijs van 30 euro p.p. voor individuele lopers of 22,50 p.p. bij een teaminschrijving is dit nog steeds een van de minst dure runs op de agenda.

Raceday:

Ik had er voor gekozen om samen met mijn maatje de 16km te gaan lopen want ik wilde natuurlijk alle innovaties mee maken. Aangekomen op de locatie zag ik dat het organisatorisch allemaal goed in elkaar stak. Inschrijven ging soepel, omkleedtenten en een plek om je tas bewaakt achter te laten waren aanwezig. Echter was me ook opgevallen dat de eerste hindernis er enigszins goedkoop uit zag. Kratjes van limonadeflessen met daarop hekken gebonden om onderdoor te kruipen. Meteen viel ook op dat hier ijzeren pinnen aan de onderkant uitstaken, niet best voor de veiligheid. Enigszins sceptisch ben ik van start gegaan. Gelukkig was het parcours uitgezet in een fantastisch natuurgebied met als extra fysieke hindernis de motorcrossbaan. En als ex-motorcrosser werd ik daar natuurlijk helemaal blij van.

Helaas hield dit gevoel niet lang stand want het aantal hindernissen was toch een stuk minder dan vooraf belooft en de kwaliteit van de hindernissen was vaak onder de maat. Was er dan niets innovatiefs in het parcours verwerkt? Nou toch wel: een van de onderdelen was 400 meter achteruit lopen. Ik kan je vertellen, dat viel behoorlijk tegen, en je benen raken snel verzuurt. Verder was er nog een hindernis opgebouwd met houten palen waarop je als een koortdanser moest proberen de overkant te halen. Als laatste was er nog een soort apenkooi opgebouwd uit stijgerbuizen en touwen waarbij je de grond niet mocht raken. Dit waren toch zaken die ik nergens eerder had gezien.

Echter konden deze innovaties niet verhinderen dat ik best wel teleurgesteld aan de finish kwam. Ik weet dat het de organisatie wat tegen heeft gezeten. Defensie gooide roet in het eten door hindernissen af te keuren en door de vele regen van de afgelopen tijd was de route veel minder zwaar dan gehoopt. Maar in een tijd dat er iedere week een run wordt aangeboden kom je niet meer weg met low-budget hindernissen.

Ondanks dat ik verder een leuke dag heb gehad en ik toch weer mijn trainingsmomentje heb gepakt, kan ik niet anders concluderen dat de EOC zijn verwachtingen niet waar heeft kunnen maken. En dat vind ik heel jammer. Want ik weet hoeveel bloed, zweet en tranen er in de organisatie zijn gaan zitten. Deze jongens doen dit puur uit liefde voor de sport zonder er ook maar een stuiver aan over te houden.

Daarom weet ik ook bijna zeker dat er volgend jaar weer een EOC georganiseerd zal worden. En dat er alles aan zal worden gedaan om wel aan ieders verwachtingen te kunnen voldoen. Want zeg nou zelf, dit mooie gebied verdiend gewoon een mooie run. Ik heb er dan ook alle vertrouwen in en zal volgend jaar zeker weer aan de start verschijnen. Want mijn thuisrace mag niet van de kalender verdwijnen.

Volg mij ook op  Dutch mud racer

modder | obstakels | training |
Lees verder
Hongerklop

Misschien heb je het wel eens meegemaakt. Je bent bezig met een training of wedstrijd. Je hebt al een uur een lekker tempo vast kunnen houden. Nog maar een paar kilometer tot de finish. Maar ineens is daar de man met de hamer. Je hebt een weeïg gevoel in je maag, je wordt misselijk, je begint te zweten als een paard en door de verzuring in je benen kun je geen stap meer zetten....

Je hebt waarschijnlijk kennis gemaakt met de hongerklop. Hongerklop is vooral een bekende term in de wielersport maar kan ook lopers treffen (of andere duursporters). Hongerklop ontstaat door een tekort aan glycose(bloedsuiker). Glucose voorziet de hersenen, het centrale zenuwstelsel en de spieren van brandstof. 

Duursporten en energiesystemen

Bij langdurige, rustige belastingen verloopt de energievoorziening met name via het aërobe systeem: de verbranding van koolhydraten (suikers) en vetten met zuurstof. Als de intensiteit van je inspanning toeneemt, wordt steeds meer overgeschakeld op verbranden van suikers, met name glycogeen. Glycogeen is een snel bruikbare energiereserve van het lichaam. De voorraden zijn echter beperkt. Hoe intensiever de spierbelasting, hoe meer gebruik wordt gemaakt van glycogeen. Daarom is het voor duursporters van belang over een zo groot mogelijke glycogeenvoorraad te beschikken. 

Hoe ontstaat de hongerklop?

Studies van geleerden tonen aan dat onze spiervezels bestaan uit witte vezels en rode vezels. De witte spiervezels werken alleen op koolhydraten, de rode kunnen ook vet verbranden. De hongerklop is het moment dat de witte vezels ermee ophouden, omdat ze geen koolhydraten meer toegediend krijgen. Hierdoor daalt het aantal vezels wat mee doet aan de inspanning ineens drastisch, en werken de rode vezels alleen nog maar op vet omdat ook zij geen koolhydraten meer krijgen. Wanneer de vetbranding nog niet goed op gang is, omdat je alleen nog maar koolhydraten aan het verbruiken was, val je stil. Dit is dus de hongerklop.

Hoe voorkom je de hongerklop?

Je kunt je glycogeenvoorraad vergroten door gerichte training te combineren met koolhydraatrijke voeding. Om de hongerklop te voorkomen moet je zorgen voor een grote startvoorraad koolhydraten en deze op peil houden. Dit kun je doen door al een paar dagen voor de obstaclerun (de grotere afstanden) een grote voorraad te maken. Je lichaam slaat de koolhydraten dan op in de lever. Hiervoor is een voeding nodig met zoveel mogelijk koolhydraatrijke voedingsmiddelen zoals brood en andere graanproducten,rijst, pasta’s en peulvruchten. Ook is het goed om zoveel mogelijk halfvolle en magere producten te gebruiken. Hierdoor wordt het energiepercentage van het vet zo laag mogelijk gehouden ten opzichte van de hoeveelheid koolhydraten in de voeding. Omdat koolhydraatrijke voeding een groot volume heeft, kun je je voeding beter zoveel mogelijk over de dag te verdelen, bijvoorbeeld door naast de hoofdmaaltijden tussenmaaltijden in te lassen. Tijdens de inspanning is het de kunst om dee verbranding van koolhydraten vanaf het begin te combineren met vetten. Dan spaar je koolhydraten. Hoe je dat dan doet? Door niet meteen als een gek van start te gaan. Op die manier stimuleer je ook de vetverbranding.  

Voeding en vocht op de dag van een obstaclerun

Stop ongeveer 2 uur voor de run met eten. Wel kun je ter ondersteuning van je prestaties kort voor de run een koolhydraatrijke drank tot je nemen. 

Tijdens de run is het belangrijk om te blijven drinken. Maak dus altijd gebruik van de drankposten onderweg. Ook al heb je geen dorst voor je gevoel. Het leeg raken van de glycogeenvoorraad wordt uitgesteld door koolhydraatrijke tussendoortjes zoals fruit, biscuits snoep (winegums), preparaten als koolhydraatrijke dranken en halfvloeibare voeding (powergels), brood (krentenbol), ontbijtkoek. Een klontje suiker of druivensuiker helpen ook, maar slechts voor korte duur. Meestal wordt tijdens de run banaan aangeboden. Banaan is zeer koolhydraatrijk en makkelijk eetbaar. Sla dit dus niet over! 

Tot slot nog een tip m.b.t. powergels: experimenteer hier eerst in je training mee alvorens je het in een wedstrijd of obstaclerun gebruikt. Je lichaam moet hier namelijk aan wennen. Het kan zijn dat je maag zich er tegen verzet en dan ben je verder van huis. 

Nog een paar weken en dan loop ik eindelijk weer eens een obstaclerun na blessureleed en de zomerstop. De Fisherman Strongmenrun! 

O ja, Tim had er al aandacht aan besteed maar we gebruiken van nu een nieuwe hashtag: #discoveryruns. Dus geen #DORP meer.

@obstacle_runner

tips | voeding |
Lees verder
Train hard en slaap goed!

Je hebt ontspanning nodig om optimaal de inspanning aan te gaan. Goed slapen ná een training helpt je om weer snel te herstellen. Alle experts, trainers en atleten zijn er het er over eens dat dit een erg belangrijke factor is. Door ons werk, trainen, kinderen, hobby's en sociale verplichtingen gaan we achteloos om met onze nachtrust, een soort van overbodige luxe. Als we het goed zouden doen dan breng je ongeveer een derde van de tijd slapend door. Tijdens de slaap worden lichamelijke processen in gang gezet die ons als atleet helpen. Slaap ondersteunt de output van je training.

Atleten hebben voordeel bij een goede nachtrust maar dan vooral een nachtrust met een goed ritme. De ene avond om negen uur ’s avonds in je bed liggen en daarna twee nachten doorhalen is niet ideaal. Verder moet je voldoende tijd doorbrengen in de derde en vierde slaapcycli (de diepe REM slaap) van de nacht. Tijdens die diepe slaap komt het menselijk groeihormoon vrij, waardoor weefsels in je lichaam gerepareerd en opgebouwd worden. Te weinig slaap gaat dit proces juist tegen, en hindert een normale stofwisseling. Hierdoor wordt onder andere je voorraad koolhydraten niet optimaal aangevuld.

Voor een optimale slaap heb je dus een vast ritme nodig, en een rustige donkere koele omgeving om in te slapen. Het aantal uren dat je wil slapen verschilt per atleet, de ene atleet heeft genoeg aan acht uur terwijl de ander meer dan negen of tien nodig heeft tijdens de zwaarste trainingsweken.

Een goede nachtrust lijkt nog een interessant voordeel te bieden… goede slapers verliezen namelijk makkelijker gewicht dan mensen die te weinig of teveel slapen en erg gestrest zijn.

Volg mij via Twitter  @WJPeters of Facebook of zoek op #DiscoveryRuns.

tips | training |
Lees verder
Review: Tough mudder Rhein-Main

Afgelopen zaterdag stond er voor mij weer eens een buitenland trip op de planning. Ik wilde namelijk wel eens kennismaken met een run georganiseerd door Tough mudder. Deze Amerikaanse organisatie bestaat al sinds 2010 en is bezig om zijn weg naar Europa te vinden. Hopelijk komt Tough mudder in de toekomst ook naar Nederland maar op dit moment moeten we het doen met de runs in Duitsland. Daar worden dit jaar 5 runs georganiseerd. Gertjan heeft al de run in Berlijn gelopen en voor mij was het de beurt om richting Frankfurt te rijden voor de Rhein-main editie.

In totaal hadden we met 14 man afgesproken om deze run te gaan lopen. Het grootste deel van de groep heeft er een lang weekend van gemaakt en verbleven op een camping in de buurt van het evenement. Echter paste dit helaas niet in mijn planning en dus ben ik samen met een maatje op en neer gereden. Dit betekende dus 's ochtends heel vroeg vertrekken en 's nachts weer terug thuis.

We mochten parkeren op een groot parkeerterrein waar vandaan we met een bus naar het startterrein werden gebracht. Bij de ingang even door de poortjes om jezelf aan te melden en het feest kon beginnen. Je startnummer werd ook gelijk op je voorhoofd en je arm gezet mocht je onderweg je papieren startnummer kwijtraken.

Voordat je aan de run begon werd je eerst onderworpen aan een uitgebreide warming-up. Met een opgewarmd lichaam mocht je de eerste hindernis bedwingen: een muur om het startvak in te komen. Hier moest eerst nog de Tough mudder eed worden afgelegd.

Na de start stond ons een parcours van ruim 18 km te wachten met 22 hindernissen. Als extraatje kwamen daar ook nog eens een kleine 2000 hoogtemeters bij. Perfecte voorbereiding voor mijn WK aspiraties zou ik zeggen. Ons doel was eigenlijk om eens lekker relaxed te lopen maar al snel ging het tempo langzaam maar zeker omhoog. Ik weet niet of het door het gezelschap kwam, de mooie uitdagende omgeving of de leuke hindernissen maar op den duur stormde we als een Dutch mud train tussen alle deelnemers door over het parcours. Ondanks dat er soms best wel wat lange stukken tussen de hindernissen zaten verveelde dit geen moment. 62 procent van de route ging namelijk door het bos. De kuitspiertjes werden maximaal aangesproken door het continue stijgen en dalen. De steilste helling in het parcours had de naam Heidi's weg. Echt killing, dit soort beklimmingen trekken alle energie uit je benen. Om dit weer aan te vullen had de organisatie op de top een verzorgingspost ingericht. In totaal kwam je 5 van deze posten tegen tijdens de run.

De hindernissen die ik zeker even wil benoemen zijn de ringen. Deze waren niet de standaard dubbele ringen maar een enkele rij ringen die net even wat verder uit elkaar hingen. Je had hier net even wat extra techniek voor nodig om de overkant droog te kunnen bereiken.

De artic enema: dit obstakel kennen we van de strong viking run onder de naam The iceman. Dit was een bak water gevuld met ijsblokjes. En er zat veel ijs in, je voelde je lijf helemaal samentrekken als je kopje onder ging om onder het schot door te zwemmen.

De modder: dit was echt van die lekkere Duitse klei: in de trenches was het mooie lichte klei. In de laatste paar kilometers zet ook nog een modderbak met van die lekkere plakkende rooie modder. Je schoenen zagen er na dit modderbad uit als 2 loodzware rode modderklompen, heerlijk!

Na de finish kreeg je een welverdiend biertje, een proteïnereep, een hoofdband en een finishershirt. Dit om je te herinneren aan een leuke, uitdagende run. Het was zeker de moeite waard om hiervoor naar Duitsland te rijden. Het zal dan ook zeker niet mijn laatste Tough mudder worden want ik wil op gaan klimmen in het Mudder-legioen.

Klein puntje van kritiek was wel de wachtrij bij de tassen na de run. Het is zonde als je na ruim 18 km ploeteren nog eerst een hele tijd moet aanschuiven voor je je schone spullen weer in ontvangst kan nemen.

Ander punt is ook dat Tough mudder niet goedkoop is. De Early-bird prijzen vallen nog mee maar hoe dichter je bij het evenement komt hoe duurde de startbewijzen. Dit kan oplopen tot 150 euro. Tel daarbij ook nog 8 euro voor de pendelbus en 3 euro voor de garderobe en je ziet weer een deel van je zuur verdiende vakantiegeld verdampen. Hiervoor levert Tough mudder wel een kwalitatief goede run af. Vind je de kosten te hoog maar wil je toch een keer een Tough mudder lopen lees dan in de  blog van Gertjan hoe dit een stuk voordeliger kan.

Wil jij ook toe treden bij het Mudder-legioen? De volgende Tough mudder is op  6 en 7 september in Arnsberg.

facebook.com/Dutchmudracer

foto | modder |
Lees verder
#DiscoveryRuns

Wie ons op Twitter volgt weet dat wij hashtag dorp gebruiken. DORP staat voor Discovery Obstacle Runs Platform maar afgekort doet het eerder denken aan een kleine nederzetting in een landelijk gebied. Bij Discovery Channel heeft men hierover nagedacht en besloten om #dorp niet meer te gebruiken.

Vanaf nu gebruiken we #DiscoveryRuns

Om dit te vieren en wat activiteit te creëren verloot ik één dvd van Bear Grylls (Ultimate Survival). Voorwaarde is dat u mij (@tim_pottiez) een foto tweet van uzelf tijdens een obstacle run met #DiscoveryRuns 

Om het eerlijk te laten verlopen vermeld u het antwoord op volgende schiftingsvraag: Hoeveel inzendingen via Twitter (tweets) zal ik hebben ontvangen tot zondag 24 augustus 2014 om 23:59u? Degene die de schiftingsvraag juist heeft of het dichtst benadert wint de dvd. In de loop van maandag 25 augustus 2014 maak ik de winnaar/winnares bekend via Twitter.

foto | fun |
Lees verder
Trailrunnen in Zuid Frankrijk

In mijn vorige blog schreef ik al over trainen tijdens de vakantie. Gelukkig heb ik daar zelf niet zo’n moeite mee, vooral als de omgeving zich uitstekend leent voor mooie pittige trailruns. Dit jaar was de bestemming Roquebrune sur Argens in de regio Provence-Alpes-Côte d’Azur. Het eerste wat je ziet als je daar aankomt is de enorme rots van Roquebrune.

De omgeving van Roquebrune is echt super mooi. Ik heb er meerdere routes gelopen, en het parcours is zeer afwisselend met veel technische single-tracks en weidse uitzichten… echt genieten dus!! Ik moest eerst wel even wennen aan de hoge temperatuur in combinatie met de steile single-tracks. Je maakt in een korte tijd zoveel veel hoogte meters. Dat ga je echt wel voelen! 

Tijdens het trailen in de bergen kom je maar weinig mensen tegen. Misschien af en toe een verdwaalde mountainbiker of een paar wandelaars, maar dan houd het echt wel op. Ik vind dat zelf wel prettig even uit de drukte. Maar om veilig een flinke afstand te trailen in een onbekende warme omgeving vergt wel wat voorbereiding. Zelf ga ik altijd met een hydration running pack op pad. Zo heb ik ruim voldoende water en eten bij.

Hieronder nog wat tips om goed voorbereid op pad te gaan: 

  • ga met meer dan voldoende water op pad 
  • neem altijd een opgeladen mobieltje mee 
  • wat energierepen voor onderweg 
  • telefoonnummers van contactpersonen in het geval van nood en/of identiteitsbewijs 
  • fluitje voor noodsignaal (zit meestal op je running pack)
  • bufff/bandana, ter bescherming bij zon of als je hoog in de bergen zit tegen de kou 
  • pleisters en/of verband (just in case)
  • check goed het weer voordat je op pad gaat, het kan in de bergen binnen de kortste keren omslaan 

Probeer je running pack wel zo licht mogelijk te houden, elke gram extra ga je onderweg flink voelen. Laat verder ook altijd weten hoe lang je ongeveer gaat lopen. Let op, mijn ervaring is dat dit vaak veel langer is dan dat jezelf inschat. Ik heb al meerdere keren afstanden door de bergen verkeerd ingeschat en was hierdoor veel langer weg dan gepland. Check na je run je complete lichaam op teken, die komen helaas overal voor. 

Enjoy!!!

Volg mij via Twitter  @WJPeters of Facebook of zoek op #DORP.

foto | tips | training | weer |
Lees verder
Dure hobby?

Als je veel runs wilt lopen, dan is het inderdaad een dure hobby.

Met inschrijfgelden van 35 tot 150 euro kun je met recht zeggen dat obstaclerunning een dure hobby/sport is. En daar blijft het natuurlijk niet bij want je zult ook kleding en schoenen moeten hebben en je moet er ook nog naar toe.

In deze blog zal ik een aantal manieren aankaarten om obstaclerunning goedkoper te maken zodat je door het hele jaar heen meer runs kunt lopen zonder erg veel extra geld kwijt te zijn.

1. Vrijwilliger

Elke organisatie draait op vrijwilligers. Zonder vrijwilligers zouden er geen obstakels bemand zijn en zou er niet dat leuke meisje of jongen klaarstaan om je in te schrijven of je tas op te ruimen. Een aantal organisaties huren speciale bureaus in waar ze personeel vandaan halen of ze hebben een samenwerking met bijvoorbeeld een school. Maar er zijn genoeg runs die zitten te springen om vrijwilligers en dat kun jij dus zijn. Voordelen hiervan zijn: Meestal krijg je een voucher om aan een andere run mee te mogen doen of je mag dezelfde dag in een latere wave mee starten.  Met andere woorden; je loopt een run dus gratis of tegen een kleine vergoeding.

Zelf heb ik samen met een mudmaatje op 27 juli als vrijwilliger gewerkt bij een Tough Mudder, hier lees je de review van de run. Aangezien ik erg laat was met beslissen moest ik de volle mep betalen voor deze run: 150 euro. Om deze pijn te verzachten heb ik de andere dag gewerkt en op die manier gelopen voor maar 15 euro. Nog een voordeel van het werken bij TM is dat je een vrijwilligers parkeerkaart krijgt, die allebei de dagen geldig is wat dus ook weer scheelt in de kosten. We hebben de hele dag bij de electroshock therapy gestaan en op die manier de andere kant van een evenement gezien. Nu konden we zelf mensen aanmoedigen en door de hindernis schreeuwen. En als bewijs dat er echt stroom op staat (geen 10.000 volt) heb ik er snel een foto van gemaakt.

Wil je zelf meedoen aan een run als vrijwilliger? Neem contact op met een organisatie en vraag het gewoon als je het niet kunt vinden op hun site. Dan weet je ook meteen hoe je "betaald" wordt voor je geleverde diensten. 

2. Winacties

Er zijn veel acties te vinden op internet. Uiteraard hebben wij hier hele leuke acties maar er zijn via Google nog veel meer acties te vinden die de moeite waard zijn. Kijk ook eens op Facebook want daar komen er misschien nog wel meer voorbij. Dit geldt natuurlijk niet alleen voor runs maar ook voor kleding e.d.

3. Kortingscodes

Wie regelmatig op Facebook komt bij verschillende pagina's die met onze sport te maken hebben weten dat er genoeg codes gedeeld worden om goedkoper in te schrijven voor een run of kleding te kopen. Ook een zoektocht via Google levert veel waardevolle codes op. Zeker bij de buitenlandse runs kan dat wel eens tot 30% korting opleveren.

4. Ontmoet mensen

Er zijn natuurlijk voetbalelftallen etc. die samen meedoen aan een evenement. Maar het kan ook zo zijn dat niemand in jou vriendenkring begrijpt waarom jij die sport doet. In dat geval is het raadzaam om lid te worden van een online community of een sportschool die lessen geeft gericht op OCR. De voordelen die je hier uit haalt zijn niet alleen de mensen die je leert kennen maar je kunt ook afspreken om te carpoolen en zo de kosten lager te houden. Tevens leer je natuurlijk veel meer over de sport omdat heel veel info gedeeld wordt. 

5. Boekingspagina's

Zeker voor de mensen die buitenlandse runs willen lopen is punt 4 van belang maar ook is het belangrijk om je in te schrijven op een boekingspagina voor bijvoorbeeld hotels. Als je vaker een hotel boekt via een account worden de aanbiedingen scherper en dan zit je 4 dagen in een 4 sterren hotel voor nog geen 20 euro per nacht. Zoek ook naar goedkope vluchten via verschillende sites of kijk eens op een andere vertrek luchthaven. Soms is vliegen vanaf Düsseldorf of Brussel goedkoper. Vergeet ook bij deze sites te checken of je kortingcodes kunt inwisselen. Door punt 4 en 5 toe te passen heb ik al veel nieuwe mensen leren kennen en slaap je zomaar met een wildvreemde op een hotelkamer voor een paar nachten. Avontuurlijk genoeg en heel leuk om mensen met dezelfde passie te leren kennen.

Nu heb je een aantal tips om je sport goedkoper te maken. Start je internet en begin te speuren naar die kortingscodes of vrijwilligerswerk. Als je aan het werk bent tijdens een run en je ziet ons voor komen razen, roep gerust naar ons.

Veel mud plezier! 

Gertjan

fun | tips |
Lees verder
Workout Everywhere

Mijn vorige blog ging over wat er gebeurt als je geen fluit uitvoert in je vakantie met een paar tips. Deze blog gaat over hoe je wel fit kan blijven en ondertussen kan genieten van je vakantie!

Het vergt soms wat creativiteit maar met andere ogen is het mogelijk de hele wereld te veranderen in een speelterrein.
Ik ging met dit idee op reis, waarbij ik Helsinki, Bangkok, Cambodja en Vietnam bezocht. Het ziet misschien als een relax vakantie maar het was natuurlijk uiterst serieus :).

Voorbeeld:

-Algemene cardio training door te gaan mountainbiken door grote steden zoals Helsinki & Bangkok.
-Klim en traploop training in Angkor Wat/Tom.
-Oefenen om goed met je zuurstof om te blijven gaan door te gaan duiken.
-Coördinatie en balans training door een (jungle)hike te doen.
-Mentale training door een tour te doen door de mini tunnels in Cu Chi, Vietnam. Ook een pittige Quadriceps training!
-En natuurlijk, Cardio en voettraining door te gaan hardlopen op een onbewoond strandje

Dit zijn maar een paar voorbeelden waar ik op kwam tijdens mijn vakantie, gebruik je creativiteit en je kan werkelijk overal trainen aan een allround conditie en ondertussen genieten van je vakantie!

Cheers!
Chris

Volg mij @chriss_9191 en andere experts #DORP op twitter

fun | training | video |
Lees verder
Yoga? Naaah niks voor mij. Of toch wel?

Samen met Erik bevind ik me nu op een surfkamp aan de andere kant van de wereld, genaamd Australië in de buurt van Byron Bay. Met zonsopgang start de eerste surf les van de dag. Twee uur lang bikkelen in de zee. Het was geen makkie om alleen al door de golven te komen, laat staan een golf pakken en op je board blijven staan. 

De kleine golven aan de branding zijn lief, maar verderop geven ze niet mee en moet je letterlijk onderduiken. Links en rechts liggen allemaal surf 'mates' te wachten op een mooie golf. In de verte zie je hem aankomen en iedereen zet zich schrap om de golf te pakken. 'Paddle paddle and pop' hoor je de surf instructeur schreeuwen. Wanneer het lukt om op de golf te surfen tot aan het strand schreeuw je 'Yeeeeeww!!!' met een grijns van oor tot oor. Na de lunch nog een twee uur durende surfles en daarna ben je helemaal bekaf en kijk je al uit naar het avond eten. Op het kamp organiseren ze ook activiteiten zoals yoga en kangoeroegolf. 

Yoga? Naaaah niks voor mij.

Kangoeroegolf was niks anders dan golfen op een drivingrange waar allemaal kangoeroes lopen. Dit klonk een beetje onethisch om te doen. Dan maar is informeren wat de yoga inhield. Na een paar minuten was het duidelijk wie de yoga les gaf en iedereen vond het meteen een stuk interessanter. Afgemat maar toch nieuwsgierig beginnen we de les dat op het strand met zonsondergang plaatsvindt. 

De Yogini vertelde wat je moest doen en deed het tegelijkertijd voor. Zo nu en dan liep ze langs en duwde ze je nog even wat verder in een positie waar je al niet meer uitkwam. Na een uur lang in de knoop liggen, aantal keren omgevallen en in posities gestaan die je nooit zou bedenken hebben we de les overleefd en eindigen we met een meditatie. Na de les voelde ons lichaam stukken beter, met name soepel en eerlijk gezegd na die inspanning toch ontspannen!

Yoga? Naaaah niks voor mij. Of toch wel!

Aangezien yoga een breed begrip is en je veel verschillende soorten hebt, deden wij een combinatie van Hatha en Vinyasa yoga. Tijdens Hatha en Vinyasa yoga leer je vooral het lichaam te beheersen. Door middel van statische lichaamshoudingen, series van bewegingen en ademhalingstechnieken toe te passen. Bij ons in het “westen” wordt yoga merendeels gebruikt om stress te verminderen of rust te zoeken naast een drukke baan, maar het zorgt er ook voor dat het lichaam soepel wordt!

Wat heeft Yoga nou te maken met obstaclerunning? Neem aan dat er wel een lampje gaat branden. Lichaamsbeheersing en souplesse zijn zeker twee belangrijke eigenschappen die je moet hebben als obstacle runner!

Check het filmpje en probeer het een keer. Je zult merken dat yoga een andere invulling heeft dan de meeste van ons denken. Bij de meeste yogascholen kan je een gratis introductie les volgen!

Laat me weten als je na de eerste les al verslaafd bent!

Twitter: @simonvansenten of #DORP

fun | training | video |
Lees verder
​Gevraagd: experts voor Duchenne Run!

Obstacle running is booming. Steeds meer mensen beginnen deze fantastische sport te ontdekken. Want sporten hoeft niet saai te zijn, je hoeft geen kilometers aan één stuk over een saai fietspad te lopen. Onze sport laat zien zien dat je tijdens het sporten ook lol kan maken. Dat je ieder keer weer nieuwe dingen kan ontdekken en je grenzen kan verleggen, zonder dat het ook maar een moment saai wordt. En sport verbroederd, zeker als je elkaar kan helpen, samen kan afzien, je vriendengroep groeit elke run.

Ook organisatoren merken dat obstacle running booming business is, en willen allemaal een graantje meepikken. Ze zien hoe Mud Masters, Strong Viking en Fisherman Friends Strong Man Run, duizenden mensen binnen halen. En waar geld valt te verdienen, ruiken mensen kansen. Runs schieten als paddenstoelen uit de grond. Kon je vorig jaar nog met moeite ieder maand een leuke run vinden, dit jaar kan je ieder weekend wel op één of meer evenementen terecht. En dat is natuurlijk helemaal geweldig: je kan ieder weekend wel ergens je honger naar modder stillen.

Echter de keerzijde van de medaille is dat door de groeiende kwantiteit aan runs, de kwaliteit wel eens te wensen over laat. Er is dan ook niets zo vervelend dan, als je ruim 50 euro of meer hebt stukgeslagen op een ticket voor een evenementen met een geweldige PR machine, die je al maanden lekker maakt met graphics van de mooiste hindernissen en als je dan klaar bent om met al je opgebouwde frustraties van de afgelopen werkweek vol de modder in te duiken, dat je uiteindelijk een veredelde trailrun voorgeschoteld krijgt waar ze voor de vorm nog een paar boekenplanken neergelegd hebben om overheen te struikelen.

Een andere categorie is de run voor het goede doel. Hiervan gaan jouw zuur verdiende eurootjes niet naar iemand met een tekort op zijn spaarrekening maar naar een goed doel. Op zich natuurlijk helemaal geweldig: van de ene kant wordt je honger naar hindernissen gestild en daarnaast heb je ook nog iets voor het goede doel gedaan. Als je daar geen voldaan gevoel van krijgt...

Feit blijft wel dat je waar voor je geld wilt, goed doel of niet. Gelukkig zijn er ook organisaties die dat begrijpen. Zo kregen wij laatst de vraag van een  stichting die zich inzet voor de spierziekte genaamd Duchenne, of wij naar hun plannen van een nieuwe run wilde komen kijken. Zei wilde gelijk de eerste keer iets moois neer zetten. En om jullie allemaal voor een fiasco te behoeden hebben Gertjan en ik dit aanbod met beide handen aangepakt. Omdat het volgens de organisator om iets unieks ging moesten we het terrein te plekke komen bekijken.

En ik moet zeggen dat er inderdaad gezocht is naar iets nieuws. De run zal volledig in het bos gehouden worden. Is dit dan zo bijzonder hoor ik je denken? Op zich niet, echter word de run niet gehouden over bestaande paden, maar echt dwars door het bos, het eerste unieke obstakel heb je hiermee dus meteen te pakken. Wat nog meer uniek is: op de locatie ligt een klimbos ingericht met klimroutes van verschillende niveaus. Heb je hoogtevrees dan kan je de beginnersroute nemen. Deardevil? Neem de moeilijkste route. Ik ga natuurlijk niet meteen alle hindernissen verraden maar een hint wil ik nog wel geven: pijl en …...

Nieuwsgierig geworden? We hebben het hier over de  Duchenne Run, deze zal op 18 en 19 oktober gehouden worden in Wekerom, vlak bij Ede. De mensen waar wij mee gesproken hebben zijn in ieder geval zeer gemotiveerd om er een gaaf evenement van te maken. Ik geef uiteraard geen garanties maar met de tips en tricks die wij ze geven hebben, de mooie omgeven en het fanatisme van deze stichting, kan ik mij niet voorstellen dat dit niet een van de leukste manieren wordt om het goede doel te steunen. En waar ik in ieder geval al heel blij mee ben:  geen stroomhindernis!

Wil je nog meer van mijn belevenissen lezen, bezoek dan ook een keer mijn pagina:  Dutch Mud Racer

Thanks!

natuur | obstakels |
Lees verder
Electroshock Therapie

Het meest gevreesde en hartgrondig gehate obstakel is zonder uitzondering de Electroshock. De duivelse draden die, in combinatie met een nat pak, zorgen voor een vuurbal door je lichaam. Een helse zenuwpijn die door je aderen, je botten, je huid en je spieren raast. 

De klap die het geeft, de angst die het je inboezemt, de onzekerheid over welke draden onder stroom staan en welke niet... De Electroshock is DE HEL! 

En... zegt 'ie nou echt 10.000 volt? 

obstakels |
Lees verder
Grip training

Als je het hebt over grip dan gaat dat over de kracht die je met je hand(spieren) kunt genereren in samenwerking met de spieren in je onderarm. Een goede grip is nodig bij tal van zaken. Uiteraard in sporten als (rots)klimmen, krachttraining, tennis en honkbal maar denk ook aan het sjouwen van boodschappentassen of simpelweg het geven van een stevige handdruk. 

Natuurlijk is een goede grip ook voor een obstaclerunner een must. Dus, heb jij geen zin meer om weg te glijden uit hindernissen omdat je grip gewoon tekort schiet? Lees dan verder! Ook als jouw handdruk op dit moment nog aanvoelt als een pak doorgekookte spaghetti. 

Waarom is een goede grip van belang tijdens een obstacle run?

Vaak ben je in eerste instantie afhankelijk van je grip bij het nemen van een hindernis. Denk bijvoorbeeld aan de walls. Met name de hoge variant. Je springt zo hoog mogelijk op en probeert met een of met twee handen de rand te grijpen. Pas als je goed hangt, dus een goede grip hebt, kun je jezelf optrekken en je lichaam over de muur heen werken. Natuurlijk wordt deze hindernis vaak met behulp van iemand anders genomen middels een 'steuntje' maar het is natuurlijk best kicken als je het ook op eigen kracht kunt. Zelfs aan het einde van een run nog. 

Andere hindernissen waarbij een goede grip noodzakelijk is: touwklimmen, de apenhang, de catcrawl en natuurlijk de monkeybars. 

Soorten grip

  1. De Crush grip:  dit is de grip tussen je vingers en je handpalm. Gebruik je als je bv. een blikje in elkaar drukt of iemand een hand geeft;
  2. De Pinch grip:  dit is de grip tussen je vinger(s) en je duim. Bij deze variant is de gripkracht wat zwakker. Gebruik je bv. als je een handdoek pakt of een kopje koffie;
  3. De Support grip: dit is de grip die je gebruikt als je voor langere tijd iets vast moet houden en waarbij je dus je hele hand gebruikt. Gebruik je bij pullups, touwklimmen, apenhang, zware tassen/koffers sjouwen. 

Een obstaclerunner zal het meest baat hebben bij de crush grip en bij de support grip. Tenzij je onderweg nog iemand wilt knijpen. Dan is een goede pinch grip ook wel handig ;-).

Hoe train je je gripkracht?

Simpel. Door oefeningen te doen waarbij je op een of andere manier moet knijpen om niet te vallen of om het gewicht niet uit je handen te laten glippen. 

Persoonlijk vind ik de volgende oefeningen erg goed voor het ontwikkelen van een goede grip:

  • (towel) Pullups
  • Farmerwalk
  • Kettlebel swings
  • Touwklimmen
  • Shrugs (al dan niet met gebruikmaking van Fatgripz)

Onlangs heb ik zogenaamde Fatgripz aangeschaft om mijn griptraining uit te breiden. Ik zal hier niet al teveel reclame gaan maken maar raadpleeg Google maar en kijk naar mijn video's om te zien wat je er zoal mee kunt. 

Hieronder volgen een aantal video's met oefeningen voor het verbeteren van je grip. In plaats van Fatgripz kun je ook 2 washandjes gebruiken (zie foto onderaan). Deze wikkel je dan om de greep zodat de omvang van de greep toeneemt en je dus harder moet knijpen om niet los te laten. 

        

Herman en Daan bedankt voor de samenstelling!

Succes met trainen!

#DORP @obstacle_runner

foto | tips | training | video |
Lees verder
Review: Tough Mudder Berlijn

Tough Mudder... dat is een grote naam in ons kleine Nederland. Het grote Amerikaanse evenement wat toch wel heel erg goed moet zijn volgens de mensen die hem al eens gelopen hebben.

Gelukkig hoeven we niet helemaal naar de States om mee te doen aan een TM maar dichtbij is hij ook niet echt. Dit jaar op meerdere plaatsen in de UK en in Duitsland. Misschien komt het evenement nog eens naar Nederland zodat er meer mensen die felbegeerde oranje of ander gekleurde hoofdband kunnen halen. Bij de TM krijg je namelijk voor elke keer dat je meedoet een andere kleur hoofdband zodat je herkenbaar bent voor andere mudders. Dus aan de kleur kun je zien welk beest er bij jou aan de start staat.

Maar goed, je moet in 2014 dus een klein stukje verder om één van deze kleuren te bemachtigen. Gezien mijn drukke running en trainingsprogramma had ik alleen maar tijd om de TM van 25 juli te lopen. Helaas was die helemaal op de Laustizring in Duitsland. De naam van de run was voor de gelegenheid omgedoopt in TM Berlijn - Brhotl andenburg.

Aangezien je niet even op en neer rijdt naar Berlijn of in ons geval Dresden ivm de gunstigere ligging, gingen we op vrijdag al op pad om ons te gaan verplaatsen richting ons, heel erg goedkoop, 4 sterren hotel in Dresden.

Na een lange rit en een nachtje slapen mochten we dan eindelijk gaan beginnen aan de trip naar het circuit. Het parkeren was al een feest op zich. Ik had alvast een premium P ticket aangeschaft bij de inschrijving en kon dus helemaal doorrijden naar het begin van de parking zodat ik niet zo heel ver hoefde te lopen. Overigens waren de andere "gewone" parkeerplaatsen ook in de buurt dus de volgende keer neem ik ook een normale dagkaart voor een stuk minder.

Inschrijven bij de registratie was zo gedaan en toen we eenmaal gereed waren om te starten moesten we alleen onze tassen nog kwijt. Daar kwam toch wel de grootste verrassing van het weekend. 3 euro om je tas te mogen dumpen!!! Ik had dus juist een week van te voren 149 euro neergeteld voor een kaartje en daarvoor mocht ik niet eens mijn tas gratis wegleggen?? Shame on you Tough Mudder!

Als je overigens op tijd inschrijft voor een TM kost het ook maar 59 euro dus dan valt het wel mee. Ik had op het laatste besloten om mee te doen dus vandaar de hoge prijs. Maar de reden dat ik zo'n belachelijk hoge prijs betaald heb voor deze run beschrijf ik in mijn volgende blog.

Eind goed al goed, we mochten gaan starten. Eerst even over de grote muur heen klimmen à la Strong Viking om in het startvak te komen en toen werden nog even alle regels van de TM eed afgenomen door de spreker van dienst. Ook werden de leden van voorgenoemd mudder legioen voorgesteld aan de mudder "maagden" zodat iedereen kon zien wie er al eens over een TM parcours gebikkeld had.

Meteen vanaf de start door de bossen om al heel snel bij de Glory Blades (schuine muren) terecht te komen. Na deze genomen te hebben mochten we door naar de Arctic Enema oftewel de ijsbak zoals sommige dit jaar ook hebben gezien bij de Water Edition van Strong Viking. Buiten was het al bijna 30 graden dus een beetje verkoeling was wel even lekker na 2 km rennen. Al ijsblokjes wegduwend en naar adem happend mezelf een weg naar het einde van de bak gezocht, snel uitstappen en bewegen....oeioei wat was deze koud.......brrrrr. (op de foto is duidelijk te zien dat deze gast het erg verfrissend vind)

Door naar de volgende hindernissen! Na een aantal hindernissen als de fireman carry, just the tip en de balls to the wall was het tijd voor een uitgebreidere drinkstop met overheerlijke energie repen. Maar voordat we die mochten eten moesten er nog wel een vijftal burpees gedaan worden.

Na de drinkstop gingen we het bos in om kennis te maken met diverse modderige paden en hoogteverschillen om vervolgens uit te komen op een motorcrossbaantje waar we hindernissen tegenkwamen als: Shrek's wohnzimmer, Spiderman en cage crawl. Ook waren daar de ringen (hangin' tough). Het enige probleem was dat ze eigenlijk te ver uit elkaar hingen waardoor niemand ze bijna haalde. 10 cm dichterbij en het was beter geweest.

Na de ringen terug het bos in waar we na een stukje modder tijgeren en veel steile hellingen een blokje hout mochten sjouwen over een stuk van 400 meter. Nadat we het bos achter ons hadden gelaten trotseerden we de muren en maakten we ons op voor de monkey bars. De monkey bars waren erg fijn om te nemen want de sporten waren droog en precies dik genoeg om goed vast te kunnen pakken.Hier waren we dus snel over heen om door te rennen naar de hindernis "Walk the Plank" oftewel de 4 meter hoge sprong in het water. 

Daarna nog door de buizen met water kruipen om terug te rennen naar de Mud Village voor de laatste hindernissen. De trenches waren niet heel erg diep en ook niet hoog maar omdat ze erg ver aan het eind zaten en heel erg glad zogen ze de laatste energie uit je weg waardoor ik even rustig aan moest doen om op adem te komen. Door naar "Everest" of voor sommige bekend als de "pipe runner" van Mud Masters. Het verschil met deze was dat er geen touwen hingen dus na meerdere pogingen moest ik toch verstek laten gaan en accepteren dat ik deze hindernis niet ging fixen. Dan maar met het schaamrood door naar de laatste hindernis bij de finish; de "Electroshock Therapy". Aangezien Alexander er al een blog over heeft geschreven en ik zelf altijd heel veel last heb van dit obstakels ben ik heel demonstratief langs het obstakel gegaan om te finishen, stroom geeft geen meerwaarde. Maar gelukkig kregen we toch de felbegeerde oranje hoofdband een finish biertje en een mooi T-shirt.

Wat mij is opgevallen aan dit evenement is dat de organisatie heel erg goed in elkaar zit. Ze laten niets aan het toeval over en hier kunnen heel veel runs iets van leren. De hindernissen zijn veilig en robuust, de bewegwijzering is heel accuraat en medisch personeel zie je overal langs het parcours. Er zijn veel drinkstops en je ziet veel oranje en blauwe shirts van de organisatie. En niet te vergeten: het parcours is middelzwaar tot zwaar en biedt veel uitdaging. 

Zaterdag 25 juli gaat dan bij mij in de boeken als een geslaagde eerste TM en komt in de top 3 van beste runs van 2014 voor mij tot nu toe.

Mijn volgende blog gaat over hoe je een dure run als de Tough Mudder maar ook andere runs goedkoop kunt maken.

Gertjan

foto | modder | obstakels |
Lees verder
Het grote vakantie dilemma

We kennen het wel, flink druk jaar achter de rug. Op vakantie even helemaal niks doen, ook sport valt daarbij. Langzaam komt er een vraag bij je op of het wel slim is om een paar weken niks te doen? 

Vraag je dat jezelf ook af, doe dan je max aantal push ups en de spierpijn beantwoordt morgen je vraag wel. Het is niet slim om tijdens vakantie geen fluit aan training te doen. Je lichaam is zelfs zo hard voor je als je twee dagen helemaal niks zou doen, je spieren door atrofie 50% maximale kracht zou verliezen. Gelukkig doen we bijna nooit helemaal niks, maar niet trainen blijft een slecht idee. 

Hoe je wel fit kan blijven op vakantie? Hardlopen/traillopen kan bijna overal, ook hoef je geen uren te besteden aan de training. Wat onze grote vriend Tabata ons geleerd heeft is dat als je 8×20sec + 10 sec rust ook prima spierpijn kan krijgen. En nog beter: vooruitgang kan maken, pak hierbij grote oefeningen zoals: jumpsquats, burpee's, push ups, hoover. Voer de oefeningen zoveel, explosief en snel mogelijk uit gedurende 20 seconden.

Heb je een steile helling in de buurt? Ideaal om naar boven te sprinten, maar ook naar beneden te joggen is een goede training. Hou jezelf onder controle en blijf afremmen naar beneden toe. Hierbij train je de spieren excentrisch wat voor meer spanning zorgt. Concentrisch trainen, origo en insertie (aanhechtingen) naar elkaar toe brengen is 100% de maximale capaciteit terwijl excentrisch trainen, origo en insertie juist van elkaar af laten bewegen de maximale capaciteit 150% is. Op hogere capaciteit trainen = meer vooruitgang!

Volgende blog meer ideeën en voorbeelden hoe je op reis de wereld in een trainingslocatie kan veranderen! 

Fijne vakantie & keep on rocking! Chris

Ps. Dit is geen goedkeuring om in een stad over auto's en taxi's te gaan klimmen :)

tips | urban |
Lees verder
Next obstacle: Holiday!

Als je op dit moment op de kalender kijkt zijn daar maar weinig obstacle runs te vinden. En dat is natuurlijk ook niet zo gek: Nederland gaat van Beast mode naar Vakantie mode.

Betekent dit dat je dan drie weken lang horizontaal gaat proberen je sixpack te vermoorden met een overdosis Radler? Lijkt mij niet, of je moet de aangroei van je zwembandjes willen gebruiken als motivatie voor je post-holiday workout.

Ik heb besloten om het niet zo ver te laten komen, en bij gebrek aan evenementen, ga je ze toch zelf iets organiseren!

Het eerste evenement heb ik niet alleen georganiseerd. Op 17 augustus zal in mijn Budel de Elite off-road challenge plaatsvinden. Om dit evenement te promoten werd er een gratis bootcamp gegeven. Vier instructeurs met elk een eigen onderdeel. Ik was ook een van de vier instructeurs, en mijn onderdeel was: water en modder, uiteraard! Ongeveer een tachtig gemotiveerde mensen kwamen af op deze bootcamp. Van doorgewinterde obstacle runners die ik wekelijks tegen kom, tot hardlopers die wel eens van de gebaande paden af wilde gaan en mensen die maar net waren begonnen met sporten. Allemaal hebben ze een leuke dag gehad en gingen modderig maar voldaan naar huis. Obstacle running is weer een stukje gegroeid in Nederland.

Een week later heb ik voor een groepje vrienden een training in elkaar gezet op het zelfde uitdagende terrein. Dit militair oefenterrein bied eigenlijk alles om een zeer pittige work-out neer te zetten. Grote tankbanen met heel los zand, mooie bospaden, afwisselende trailtracks en een klein vennetje met een baileybrug. 

Op de dag van mijn training was het ruim 34 graden en omdat er vrienden uit het hele land mee deden stond de training om 13.00 uur gepland. Inderdaad het heetste deel van de dag. Om dit extra obstakel zonder probleem aan te kunnen had ik onderweg 2 waterpunten ingericht. Mijn mud buddy's zijn echt van het soort ultrafanatiek want uiteindelijk haakte maar 2 man af i.v.m de hitte en gingen we met 10 mannen/vrouwen knallen in de Buldse bossen. Buiten een hoop gezelligheid hebben we ook een prima training afgewerkt. Resultaat: 2 dagen heerlijke spierpijn bij ondergetekende.

Ik heb in ieder geval volop genoten van deze dagen. Het kost wat energie om iets leuks neer te zetten, maar als je uiteindelijk alleen maar positieve reactie krijgt, geeft dit een zeer voldaan gevoel. Vanaf mijn kant dan ook bedankt aan iedereen die heeft deelgenomen aan een van deze trainingen. Door jullie positieve inzet heb ik twee fantastische dagen gehad. En ik zal dit zeker vaker gaan doen. Ik ben trouwens niet de enige expert die dit soort trainingen organiseert, ook Gertjan heeft de smaak te pakken. Dus over ander anderhalve week trek ik richting Zaltbommel om daar in de uiterwaarde van de Waal te gaan duiken met een groep mud buddy's.

Voor iedereen een fijne vakantie, drink gezellig met je maten en hopelijk zie ik jullie weer helemaal in shape terug op 17 augustus bij de Elite off-road challenge. Proost!

natuur | training |
Lees verder
Beeldspraak

Juli, zomer 2014. Een volle maand zonder obstacle runs, het mountainbikeseizoen ligt stil, snowboarden is nog lang niet aan de orde. Het kriebelt. Maar tegelijk is daar nog steeds die beklemmende druk op de borst na alle heftigheid rondom MH17. Gaza. CAR, Irak. De luchtigheid is even zoek, bij mij althans.

Op zoek naar een mooi onderwerp voor een blog struin ik het internet af. En bedenk mij dat ik tijdens de dag van nationale rouw juíst zo was gegrepen door de stilte, een enkel woord en vooral door beelden te aanschouwen.

Daarom deze preview van een indrukwekkende film, over obstakels, sport en uitdagingen. Een film met vooral schitterende beelden, omdat mooie dingen vaak weinig woorden nodig hebben.

Summits of My Life - Trailer from sebastien montaz-rosset on Vimeo.

natuur | obstakels | video |
Lees verder
Obstacle runs en goede doelen

Het aangename met het goede combineren; dat is wat inmiddels op regelmatige basis gebeurt tijdens de almaar populair wordende obstacle runs. Veel runs schenken (een deel van) de opbrengst namelijk aan goede doelen. 

Mud Masters bijvoorbeeld doneert aan het Revalidatiefonds en mocht de eerste Mud Masters van dit jaar een team van militaire revalidanten verwelkomen. Wouter Helders (eerste luitenant) schreef daar een mooi artikel over. Bijzonder om te zien hoe men elkaar al ploeterend tot het einde blijft ondersteunen. En niet te vergeten, enorm veel lol hebben!

Een wat minder bekend goed doel is Horeb, waar ik vorige week met Alexander en Gertjan de Urban Nature Run heb gelopen/gefietst/gezwommen. Horeb is een instelling waar verslaafden werken aan een terugkeer naar de maatschappij. Het inschrijfgeld kwam volledig ten goede aan de instelling.

Diezelfde dag nog togen Alexander en Gertjan naar Ede waar zij het parcour van de Duchenne Obstacle Run gingen testen. Deze run is in oktober en een (groot deel van) de opbrengst is voor onderzoeken naar Duchenne spierdystrofie. Strong Viking en de Color Obstacle Run (onderdeel van Strong Viking) doneren aan Energy4All die als doel hebben het inzamelen van geld om het onderzoek naar energiestofwisselingsziekten uit te breiden en te versnellen.

Zo waren daar ook nog de Survival Challenge in Zeewolde die alle winst doneert aan Spieren voor Spieren en de Urban Challenge Meppel die geld heeft gedoneerd aan Parzival Wonen. Het aangename combineren met het goede, zo worden de runs nog specialer en indrukwekkender en komt er naast de enorme hoeveelheid lol en uitdaging nog een mooi aspect om de hoek kijken bij deze jonge sport: maatschappelijke betrokkenheid.

fun | obstakels | tips | urban |
Lees verder
What doesn't KILT you...

Een kilt ken jij hoogstwaarschijnlijk. Het is een rok voor mannen dat de benen tot aan de knieen bedekt. In de 16e eeuw werd het door mannen en jongens gedragen die in de Schotse Hooglanden woonden. Nadien werd het ook verspreid naar andere delen van Schotland.

Hedendaags wordt het voornamelijk gedragen bij folkloristische en officiele gelegenheden. Wanneer jij aan een kilt denkt, zal je hoogstwaarschijnlijk een Schot inbeelden met een doedelzak in de hand en waar de kilt deel uitmaakt van zijn traditionele kledij. De kilt vinden we ook in verschillende subculturen terug zoals die van de gothic of punk.

Een kilt wordt echter ook gedragen tijdens het sporten. Denk maar aan de Highland Games waar atleten gekleed in een kilt het tegen elkaar opnemen in disciplines zoals paalwerpen, touwtrekken, kogelslingeren…

Wat heeft een kilt nu te maken met obstacle running? Een tijd geleden zag ik dat de kilt ook zijn weg heeft gevonden naar onze sport. Eric en Laurens dragen met trots hun kilt. Volgens mij zijn ze trendsetters en zullen nog heel veel anderen volgen. Als ik hen tegenkom vind ik hen stoer in hun kilt en straalt het absolute mannelijkheid uit. Traditioneel wordt voor de kilt een sporran gedragen, een lederen tasje maar dat lijkt mij niet handig bij obstacle running. 

De kilt is altijd geruit met een patroon, ook wel tartan genoemd. Er bestaan wel meer dan 300 verschillende patronen dus je kan zeker en vast je gading vinden. Wie voor een nog persoonlijkere aanpak kiest, kan zijn exemplaar net zoals Laurens personaliseren met mooie patches van diverse Obstacle runs. Aan de patches kan je zien uit welk hout hij is gesneden.

Een bepaald bedrijf is zelfs gespecialiseerd in kilts waarmee je kan sporten. Een velcro sluiting en elastieken band zorgen ervoor dat de kilt perfect past en je deze hopelijk niet verliest tijdens een obstacle run. Bloot mag onder de kilt maar niet tijdens het sporten, dus als echte gentleman draag je iets onder je kilt. De wandelversie van hun kilt blijkt voor obstacle running geschikter te zijn. Deze bestaat uit functioneel materiaal, weegt slechts 300 gram en is sneldrogend. Wie beslist om zijn kilt op het internet te bestellen, dient rekening te houden met eventuele douanekosten. Wie creatief is, kan zijn kilt zelf maken of laten maken door een handig iemand.

Wanneer je een kilt koopt kan je best navragen in de winkel of de stof veel water absorbeert. Hoe minder water de stof opneemt, hoe beter want anders zal deze zwaar wegen tijdens het obstacle runnen. Je kan deze misschien af en toe uitwringen maar dat lijkt mij niet handig. Een kilt die uit een zware stof is vervaardigd zou ik niet kiezen. 

De kilt wordt op navelhoogte gedragen en de lengte wordt als volgt bepaald. Kniel met uw kin vooruit neer en houdt een afstand van ongeveer 5 à 7 cm tussen uw knieën. Het is belangrijk dat wanneer je de lengte opmeet, je hulp van iemand krijgt. Hang niet naar voor en kijk recht voor je uit. Degene die jouw maat opneemt, meet de afstand van uw navel tot aan de vloer. 

Zelf heb ik geen ervaring met een kilt maar ik sta te popelen om zoiets aan te schaffen. Ik denk dat we steeds meer en meer kilts gaan zien die hun weg vinden naar obstacle running.

Ik wil alvast Eric en Laurens bedanken om een bron van inspiratie te zijn voor deze blogpost en voor het mogen gebruiken van hun foto. Wie ook een kilt heeft, mag het mij altijd laten weten via Twitter (@tim_pottiez met #dorp).

foto | kleding |
Lees verder
Schokkende gadget: De Pavlok

Kan jij opstaan zonder de wekker op snooze te zetten en jezelf nog één keer om te draaien? Kan jij keer op keer gaan trainen wanneer je planning het voorschrijft, zonder ook maar één keer met een slechte smoes lekker thuis te blijven? Dan hoef je niet verder te lezen! Ga dan maar gauw verder met je taken. Maar staan de hierboven staande dingen niet op jouw lijf geschreven? Dan kan deze post wel eens héél interessant zijn voor je!

Shock-therapy
Maneesh Sethi was een van die vele mensen die zonder "kick in the butt" regelmatig hun prioriteiten laten varen. Daarom bedacht hij de Pavlok, een elektronische armband waarin je alarmen kan programmeren, bijvoorbeeld als je moet opstaan, gaan sporten, de afwas doen, enzovoorts. Worden deze taken niet volbracht, dan geeft de Pavlok een elektrische schok af. Zo leer je zelf-discipline "the hard way".

Is het tijd om op te staan, maar wil je liever knus in je bed blijven liggen? Geen probleem, Snoozen kan!. Één keer.    
maar een tweede keer wordt je niet gegund, dan krijg je meteen een stroomstoot op je donder. Lekker toch? Zo hoef je niet te wachten tot de volgende Strong Viking of Strongmanrun om de spanning erin te houden!

Maar hoe weet dit ding nu of de taken daadwerkelijk worden uitgevoerd? Dat is vrij eenvoudig eigenlijk; met GPS systeem en een uurwerk. Wat nog gaver is, is dat deze data via internet aan door jou gekozen vrienden of familie wordt meegedeeld. Blijf je bv toch een keer weg uit de sportschool? Dan krijgen zij hier een melding van, inclusief "shock button", om jou lekker je verdiende loon toe te dienen vanop een afstand. Vriendschap kan toch mooi zijn, niet?

Maar waarom zou je nu zó in het extreme gaan, wanneer er zoveel apps bestaan om je leven te organiseren en je tijdig aan je taken te herinneren? Wel het antwoord is simpel: omdat de zachte aanpak bij sommige mensen nu eenmaal niet helpt. Daarom. Aan de andere kant, zegt Sethi, loopt de Pavlok wel de kans dat mensen hem "vergeten" aan te doen, waardoor heel het nut ervan in het water valt.

Lijkt het de masochist in je wel iets om dit gadget in huis te halen? Of is je zelf-discpline zo hopeloos dat dit je enige uitweg lijkt? Dan zul je nog even moeten wachten. Door middel van crowdfunding deze herfst, hoopt men hem in 2015 aan het publiek te kunnen verkopen. Prijskaartje: zo'n schokkende $250,00 oftewel €187,50 (huidige valuta). Voorlopig zullen we het wel old school houden: rekkertje rond je pols en dit eens goed aanspannen en op je huid laten knallen, wanneer je weer een taak dreigt af te blazen. 

Keep it dirty!

Stefan

fun | kleding | tips |
Lees verder
Review: Urban Nature Extreme

Op zaterdag 12 juli was het tijd voor een nieuwe variant van onze sport; de triatlon versie.

De organisatie van deze run had ons 8 km obstacle/trailrun, 20 km mountainbike over een uitdagende route en 400 meter zwemmen beloofd.

Daarnaast zou het geld van de inschrijving ten goede komen van een goed doel; namelijk Horeb in Beekbergen. Dat is een leefgemeenschap voor ex-verslaafden die zich willen voorbereiden op hun terugkeer in de maatschappij.

Nadat ik een fiets geregeld had was ik samen met collega Alexander op pad gegaan richting Beekbergen. Daar aangekomen op de parkeerplaats bleek dat we nog iets te vroeg waren, want er stond nog niemand om ons verder te begeleiden over het terrein. Maar na uitleg van één van de bewoners vonden we al gauw de inschrijving. Daar kwamen we voor de verrassing te staan dat er maar 23 deelnemers waren. Dat is even schrikken voor de deelnemers, maar ook voor een organisatie. Het was in ieder geval een gedurfde beslissing van de organisatie om deze run door te laten gaan.

Nadat er een wisselzone geregeld was voor de fietsen en spullen die je nodig hebt na het rennen konden we naar de start. Van tevoren werd nog een praatje gehouden en werd verteld dat we eerst 4 km obstacle zouden krijgen en daarna voor de 8 km inschrijvers nog een trailloop. Op het startveld was één van de deelnemers bereid om de warming up te verzorgen en zo gingen we aan de slag. Na het startsein ging het meteen al mis, de afslag naar rechts was niet zichtbaar waardoor we met het hele startveld linksaf sloegen en direct met de muren in aanraking kwamen. Met 23 man/vrouw overwonnen we de muren en hoorden we dat we toch echt naar rechts hadden gemoeten. Dus de muren kwamen nog een keer, dat stond vast. Na een stuk asfaltweg gingen we het bos in en over de typische veluwse zandgrond ploeterden we voort. Terug het asfalt op en hadden we een hele lange asfaltweg, waar waren de hindernissen nou? Toen onze GPS al ruim 4 km aangaf kwam er een busje van de organisatie aan om ons te vertellen dat we verkeerd gelopen waren, maar we hadden toch echt de pijlen gevolgd. Dus verder over het asfalt om na een paar kilometer weer terug te zijn op de juiste route waar we de obstakels moesten krijgen. De muren, een container en toen een permanent parcours in het bos. Klimmen, kruipen, tijgeren en banden. 

Daarna nog een stammetje meenemen en richting de finish. Eenmaal over de finish meteen naar de fietsen en rap omkleden. Klaar om te gaan knallen op de fiets, maar we mochten niet vertrekken; we moesten wachten tot alle deelnemers gefinisht waren. Dat kostte dus 20 minuten van onze tijd. 

Toen uiteindelijk iedereen er was konden we vertrekken. De grote domper kwam al meteen, want er zou niet over een MTB parcours gereden worden, maar gewoon over asfalt. Dat betekende dus ruim 17 km op de verharde weg op een fiets en ook de fietser die was voorbereid op een heftig stukje terrein.

Eenmaal bij de zwemplas in Bussloo aangekomen kwamen we erachter dat niet iedereen er was. Eén meisje was gevallen en had redelijke schaafwonden en de voorste groep was verkeerd gereden, omdat er geen wegwijzers of verkeersregelaars waren. Achteraf blijkt dit te zijn, omdat de verkeersregelaars hulp verleend hebben bij een ongeval dat op de route lag. Zij waren daar op dat moment harder nodig. Hulde daarvoor.

Na de 400 meter zwemmen konden we weer op de fiets om terug te gaan verplaatsen naar Horeb. Daar aangekomen konden we omkleden/douchen en wachtte ons een heerlijk rijstbuffet.

Tijdens het eten heeft de organisatie het boetekleed aangetrokken en ons allemaal een gratis inschrijving gegeven voor de UNR in Dordrecht op 8 november.

Op zich was het concept goed, rennen, fietsen en zwemmen is een mooie uitdagende manier van sport beoefenen. Dat er bij deze organisatie flink gewerkt zal moeten worden om een eventuele tweede editie te organiseren staat buiten kijf. Als je op je website en in je promotie praat over uitdagende runs en parcours dan moet je ze ook neerzetten ook.

De tip die ik aan deze organisatie wil geven is dan ook om zeker geen verwachtingen te wekken die je niet kunt waarmaken en een betere samenspraak binnen het eigen team. Zoals het vorig jaar in Dordrecht geregeld was, was het deze keer absoluut niet. Er zit potentie in het concept en de organisatie van UNR kan veel beter dan ze nu heeft laten zien.

Kop op en schouders eronder en zet volgend jaar een ijzersterke Extreme Triatlon neer die het geld wat je ervoor betaald dubbel en dwars waard is.

Gertjan

foto | obstakels |
Lees verder
Fartlek

Wil jij een betere/snellere loper worden? Heb je geen zin in ellenlange intervaltrainingen? Probeer dan eens een Fartlek training. Fartlek? Ja, Fartlek. Fartlek is Zweeds voor vaartspel. Het is een vorm van intervaltraining, maar wel veel leuker dan een gemiddelde intervaltraining (al zeg ik het zelf).

Wat houdt het precies in?

Vaartspel

Een spel kan ik het persoonlijk niet echt noemen, maar ik vind het zelf een leuke manier van trainen. Het is een intervaltraining, maar je bepaalt zelf de duur en de afstand van de versnelling. De afwisseling in tempo en je eigen creativiteit maken het een leuke trainingsvorm.

De opbouw

Voordat je aan de versnellingen begint zorg je dat je goed opgewarmd bent. Dus even een kilometer of twee rustig inlopen. Daarna kun je beginnen aan je versnellingen. Zorg dat je de eerste paar versnellingen niet meteen tot het uiterste gaat. Een goed handvat is dat je de tijd die je gebruikt voor de snellere stukken ook gebruikt voor de langzame stukken. Bijvoorbeeld: 1 minuut snel wordt gevolgd door 1 minuut langzaam. Voor de beginnende loper is een versnelling van 30 seconden tot 1 minuut mooi zat. Als je wat meer ervaren bent kun je de versnellingen uitbouwen naar bijvoorbeeld 5 minuten.

Hoe snel moet je lopen?

Geen enkele intervaltraining voelt comfortabel als het goed is. Misschien heb je wel eens een snelle 5 km (wedstrijd) gelopen. Dit is zo ongeveer het tempo wat je bij een fartlek loopt. Ik zei hiervoor al dat het tempo wisselend is bij een fartlek. Stel dat je de 5 km in 25 minuten loopt. Omgerekend is dat 12 km/u. Speel dan met snelheden tussen de 11 en 13 km/u.

Loop je de 5 km in ongeveer 20 minuten (als je dit kunt, kun je jezelf een redelijk goede loper noemen ;-) ), dan loop je omgerekend 15 km/u. Je versnellingen kunnen dan tussen de 14 en 16 km/u liggen. Het ligt allemaal niet letterlijk vast. Het moet goed voelen. Niet dat je na 100 meter al op apegapen ligt. Maar wel snel genoeg dat een ontspannen gesprek met je loopmaatje er niet meer in zit.

Zorg dat je tussen de snelle stukken door goed hersteld. Begin pas weer aan je snelle stuk als je voelt dat je dat stuk ook echt snel kunt lopen (anders heeft het geen zin). De rustige stukken zijn net zo belangrijk als snelle.

Ik word dus sneller met deze training, maar hoe zit het met m’n kracht?

Nou, dat is het leuke, je traint ook kracht. Niet als je de training op een asfaltweg doet maar wel als je over een parcours loopt met bijvoorbeeld heuvels, trappen, duinen of bruggen. Je snelle stukken time je dan uiteraard over dit soort hindernissen. Pas wel je versneltijd aan omdat deze manier een stuk pittiger is dan over een recht stuk (verharde) weg.

Hieronder nog wat voorbeelden van hoe je trainingen kunt opbouwen. Zelf gebruik ik het niet, maar sommigen vinden het prettig om wat houvast te hebben in het begin. Het fijnst is natuurlijk om gewoon lekker het bos in te gaan en daar lekker 30-45 minuten te 'Fartlekken'. Zoek voor jezelf de uitdaging door gebruik te maken van (natuurlijke) hindernissen. Maar als obstacle runner deed je dat natuurlijk al ;-). Succes!

@obstacle-runner    #DORP

tips | training |
Lees verder
YARRRR! De Obstacle Cruise!

Obstacle races springen als kolen uit de grond. Enkel in Nederland en België alleen al staan er dit jaar al tientallen evenementen op de kalender. De toenemende concurrentie dwingt de organisaties om steeds meer unieke belevenissen aan te bieden en dat heeft al wat leuke dingen voortgebracht. Zo zijn er nacht-runs, runs van 24 uur of langer, festivals gekoppeld aan de sport, Dirtkings organiseert in januari de eerste  Polar EditieSpartan Race, de wereldwijde bekende evenementenseries, organiseert in 2015 de eerste Reebok Spartan Obstacle Cruise!

Cruises zijn niet enkel meer bedoeld om een luxe reis te maken. Zo vindt er sinds enkele jaren bijvoorbeeld  70.000 tons of metal plaats, een metal festival gehouden op een cruiseschip, om maar een voorbeeld te geven. En nu komen ze dus af met de eerste obstacle race cruise. 

Op het schip kan je genieten van entertainment en allerlei health & fitness workshops, terwijl er enkel gezonde maaltijden worden geserveerd. Dan wordt je afgezet op het onbewoonde eiland Nassau, nabij de Bahama's, waar een unieke Spartan Race wordt georganiseerd. Met een totaal prijzenpakket van $150.000 (€110.196), is er een leuk "cadeautje" voor de winnaar bestaande uit $50.000 (€36.732)

Op het Schip worden zoals ik al zei verscheidene animaties voorzien in het teken van de healthy lifestyle. Veel details zijn nog niet bekend, maar zo zouden er onder andere belangeijke personen komen spreken, is er live muziek, zijnworkouts en zoals reeds gezegd, enkel gezonde maaltijden! 


Klinkt niet slecht op het eerste zicht. Tickets beginnen vanaf 799 US dollar p.p. ( €587 ) All inclusive, zonder vliegtickets, voor 3 dagen. Op zich een redelijke prijs, me dunkt. Als je zou gaan, laat dan zeker iets aan me weten op  Facebook

Voorlopig is er nog niet meer info bekend. Hou vooral hun  website in het oog!

I now abandon ship! Ahoi!

Stefan

fun | tips | weer |
Lees verder
Review: Mud and water challenge

De afgelopen paar weken heb ik runs gelopen die me eigenlijk best wel tegen zijn gevallen (Caveman run en Tough Ten Miles - Farmers Edition). Ik keek dus echt uit naar een run waarvan ik weer eens moe, maar voldaan thuis zou komen. 

Voor dit weekend stond de Mud and Water Challenge op het eiland van Maurik op het programma. Zij adverteerde van tevoren met slogans als "meest extreme obstakel run van Nederland". De hindernissen die van tevoren gepost werden, zagen er veelbelovend uit. Vol goede moed reisde ik met mede-expert Gertjan en nog een paar Mud Friends af naar Maurik. 

Bij aankomst op het eiland was het even zoeken hoe we moesten rijden. De inschrijving ging verder vlekkeloos en er waren ruime kleedruimtes. Klein minpuntje was dat voor het inleveren van je tas 3,50 eu betaald moest worden. Dit hoort eigenlijk gewoon bij je inschrijfgeld te zitten. 

Eenmaal aangekomen bij de start viel op dat dit de eerste editie was van dit evenement. De dame van de warming up was niet op tijd en daardoor deed de start een beetje kil aan. Maar goed, het gaat natuurlijk om de run. Er werd gestart in verschillende waves. Hierdoor waren er onderweg niet tot nauwelijks wachtrijen bij de hindernissen. Wij begonnen aan onze run van 15 km. Dit waren 3 rondjes van 5 km. Al snel zouden we merken dat de naam Mud and Water Challenge goed gekozen was. Een deel van de route bestond uit een motorparcourtje dat goed onder water was gezet. Om de modder uit te testen heb ik Gertjan getackeld en hebben we een kort potje in de modder geworsteld. De modder was goedgekeurd. Verder ging de route lang de oever van het water. Dit stuk ging over grote keien dus snelheid aanpassen was het advies als je je enkels heel wilde houden. Onder een duiker door en weer de modder in. 

Een combinatie van muren en netten, altijd leuk! 

Verder ontbraken natuurlijk het tijgeren door de modder en de monkey-bar niet. Kritische noot: gebruik de volgende keer geen ladder meer als monkey bar. Op de spijlen zit een anti-slip profiel zodat je niet van de ladder afglijdt. Alleen voor je handen minder ideaal, je kan ze hier behoorlijk aan open halen. Ook had de organisatie een leuke Spartan hindernis neer gezet; springen over een greppel met vuur. Ik moet zeggen dat ik me tijdens het lopen geen moment verveelde. Elke paar honderd meter kwam je wel iets tegen. Er was ook een verzorgingspost ingericht. Hier kon je frisdrank krijgen, niet ideaal tijdens het lopen, maar er stond gelukkig ook water. Alleen een banaantje miste ik nog.  

Er stond ook een hindernis waar ik minder over te spreken ben: stroom. Wij zijn om een statement te maken, er dan ook gewoon 3 keer langsaf gelopen. Mijn motivatie hiervoor kan je lezen in mijn blog: Kruistocht tegen stroom. Op één punt ontstond op een gegeven moment een gevaarlijke situatie bij een bruggetje van houten bielzen. Deze werd spekglad. De organisatie heeft hier goed op ingespeeld door hier een touw op te hangen, waar je jezelf aan vast kon houden. 

Aan het eind van het rondje waren er ook nog een paar leuke waterhindernissen opgebouwd, zoals een mat op het water waar je overheen moest lopen. Aan het eind van het rondje stond duidelijk aangegeven hoe je naar de finish ging en hoe je nog een ronde kon maken. 

Oké dan, nog een rondje met mijn buddy's door de modder. Het tweede rondje was nog steeds leuk. Echter als je dan na 10 km nog eens hetzelfde rondje moet doen is het nieuwe er wel vanaf. Ik heb er dan ook maar voor gekozen om mijn vrienden succes te wensen en er een goede training voor mijn WK aspiraties van te maken. Het laatste rondje was dan ook volgas. Even alles er uit persen, heerlijk! Na de finish kon je jezelf afspoelen bij een paar tuinslangen. Echter stond hier nauwlijks druk op. Gelukkig vond ik na even rondkijken een douchelokaal waar ik me heerlijk warm heb kunnen douchen, top! 

Heeft de Mud and Water Challenge zijn verwachtingen waargemaakt? Niet helemaal. Begrijp me niet verkeerd; ik heb een leuke dag gehad, maar wat ik miste waren een paar uitdagende hindernissen. Als je 50 euro vraagt voor een kaartje verwachten mensen een run in de orde van een Strong Viking. Als je daarnaast ook nog 3,50 euro vraagt voor je tas op te bergen, 10 euro voor een shirt en 5 euro voor het parkeren, dan prijs je jezelf behoorlijk uit de markt. En dat is jammer. Het evenemententerrein EVM19 is een geweldige locatie. Met al een heleboel hindernissen die er permanent staan. Als je hier volgend jaar nog een paar uitdagende hindernissen aan toevoegt, het parcours iets langer maakt zodat je maximaal 2 rondjes hoeft te lopen en de prijs (all-in) omlaag kan, geloof ik dat er iets heel moois neergezet kan worden. Ik wil bij deze ook nog even mijn mud buddies Remco, Jikke, Gertjan, Sofie, Toine, Eric, Maggie en alle nieuwe moddervrienden bedanken voor de leuke dag. See you next time.

afstand | obstakels |
Lees verder
Review: ColorRain Amersfoort

Afgelopen zaterdag namen Ann, Jessica, Michel en ik deel aan de ColorRain in Amersfoort. We hadden ons voor de Glow-editie ingeschreven maar vanwege de kwartfinale Nederland-Costa Rica werd deze afgelast. Maar dat kon de pret zeker en vast niet bederven. In de namiddag haalden wij ons startpakket, bestaande uit een rugnummer, gekleurd hoedje en enkele kortingscoupons, op in een sportwinkel. Het vriendelijke personeel wenste ons veel plezier. 

Wij hadden besloten om ons kleurrijk te verkleden en we waren in ons element. Toen we bij de ColorRain aankwamen zagen wij dat vele andere deelnemers ook verkleed waren. De ColorRain was prima georganiseerd. Het aanmelden ging vlotjes en een DJ zorgde voor fijne beats. De prijzen van de drankjes waren democratisch.

Vijftien minuten voor de start deed iedereen mee aan de warming-up. Deze was heel leuk en jong en oud nam hieraan deel. De ColorRain vertrok in drie waves. De eerste wave was voor de wandelaars, mensen in een rolstoel en families met kleine kinderen. De tweede wave was voor de gemiddelde lopers en de laatste wave voor de snelle lopers. Het fijne aan deze run is dat jong en oud kan deelnemen. Een meisje in rolstoel nam deel waarvoor heel veel respect. Een deelnemer had zelfs zijn trouwe viervoeter meegenomen. Het parcours van 4 km nam je mee langs mooie grachten en al lopend verkenden wij het mooie Amersfoort. Bij oversteekplaatsen stond een medewerker om de veiligheid te garanderen. Onderweg kwam je drie kleurenexplosies tegen waar ze met gekleurde stof naar je gooiden. Langs de kant stonden mensen te supporteren en genoten van het spektakel. Halverwege het parcours stond DJ Sere waar we even halt hielden om op haar beats te dansen met andere deelnemers. Na een korte danceparty liepen we verder door de winkelstraat richting finish. Bij aankomst kregen wij elk een zakje met gekleurde stof. Toen iedereen de finish had bereikt volgde een fijne afterparty met als hoogtepunt het in de lucht gooien van de vele zakjes gekleurde stof. Het was een ware kleurenexplosie!

De ColorRain was een zeer goed georganiseerde fun-run die voor iedereen toegankelijk en haalbaar is. Bedankt ColorRain en de vele vrijwilligers want wij hebben enorm genoten van jullie run! Hieronder kan je nog de aftermovie bekijken die ik heb gemaakt.

foto | fun | video |
Lees verder
Zomerstop

De vakanties staan voor de deur, lekker ontspannen en genieten. Voor sommige betekent het dat ze horizontaal gaan naast het zwembad of op het strand met een lekker hapje en drankje. Anderen gaan actief vakantie houden en veel ondernemen.

Besef wel dat lichamelijke inactiviteit leidt tot verlies van conditie. Dat gebeurt al na een paar weken. Hoe beter je getraind was in het obstacle running seizoen, des te groter het conditionele verval is in de vakantie.

Het kost dan ook meer tijd om in de voorbereiding op de volgende obstacle run de conditie weer op te bouwen. Uit onderzoek is gebleken dat in een sport als voetbal de voorbereidingsperiode op de nieuwe competitie een driemaal zo hoog risico op blessures oplevert als de wedstrijdperiode.

Blijf in training: veel mensen trainen in de zomermaanden weinig of niet. Toch is het goed om regelmaat te houden. Het is natuurlijk wel belangrijk dat je de trainingen in de vakantie als een stuk ontspanning ziet en al train je wat minder, blijf in beweging! Lekker even inspannend bezig zijn, waar het accent ligt op het uithoudingsvermogen. Op deze wijze blijft de basisconditie acceptabel. Zorg er wel voor dat je bij warm weer niet te warm gekleed bent en voldoende drinkt. Op een hete dag verlies je veel meer vocht dan normaal. Drink daarom voldoende! Niet vlak voordat je gaat lopen, maar juist verspreid over de dag. Vergeet ook niet na je training weer te drinken. En loop eens wat vaker in het bos, tussen de bomen is het vaak veel koeler dan bijvoorbeeld op asfalt.

Voorkom verder dat je kilo’s in gewicht toeneemt door maar te blijven eten. Deze kilo’s moet je ergens ook weer zien kwijt te raken. Dit valt vaak niet mee. Wees matig met het gebruik van alcohol. Overmatige consumptie is om veel redenen slecht, niet in de laatste plaats voor je conditie. 

Mijn eerste obstacle run na de zomervakantie is de StrongmanRun.  

Een prettige (actieve) vakantie!!

Volg mij via Twitter  @WJPeters of Facebook of zoek op #DORP.

tips | training |
Lees verder
Battle of the Ardennes movie

Diep in de Ardennen ligt het rustige authentieke dorpje Durbuy. waar veel mensen heen gaan om te genieten van de rust en stilte, tot 28 juni waarbij dit dorp gebruikt werd als decor voor de Battle of the Ardennes!

Ook wij waren erbij, met drie man sterk stonden we aan de start.  Tim heeft al een duidelijke review geschreven over hoe het ons vergaan is: Review. Nu alleen nog het beeldmateriaal, Enjoy! 

Volg mij @chriss_9191 en andere experts #DORP via Twitter!

video | weer |
Lees verder
Energiesystemen

Geen fut hebben om te sporten is een veelgebruikt excuus om lekker op die bank te blijven hangen. Je lichaam heeft inderdaad energie nodig voor beweging, maar energie is altijd aanwezig. En daarbij.... Je lichaam kan ook altijd energie aanmaken.

Het lichaam heeft altijd energie nodig, ook als je de hele dag op bed ligt. Maar een groot deel van de dag zijn we niet in rust. Bij elke beweging trekken een of meerdere skeletspieren samen. Die spieren halen energie uit ons lichaam met behulp van verschillende energiesystemen.

Energie

Alle cellen in ons lichaam hebben direct energie beschikbaar in energierijke fosfaatverbindingen: ATP (adenosine-trifosfaat). Van de hoeveelheid ATP rond een spiervezel kan de spier maar een paar seconden samentrekken. Daarom bevat een spiercel nog een tweede energierijke fosfaatverbinding: creatinefosfaat (CP). Creatine zullen de meesten wel kennen. Deze (lichaamseigen) stof zorgt er simpel gezegd voor dat de verzuring later intreedt.

Energiesystemen

Als je begint met bewegen, of het nou lopen, fietsen of zwemmen is, zal het de eerste minuten moeizaam gaan. Opstarten kost namelijk extra brandstof: het vrijmaken van energie kost zelf al veel energie. Om te zorgen dat er altijd ATP beschikbaar is, heeft het lichaam drie energiesystemen ter beschikking: de fosfaatpool, het melkzuursysteem en het zuurstofsysteem. 

Fosfaatpool

De eerste fase van het bewegen maakt gebruik van de fosfaatpool. Dit zijn de voorraden ATP en CP rond een spiercel. Samen is dit voldoende voor ongeveer 20 tot 30 seconden lichte en 10 seconden maximale inspanning van een spier. Voor de werking van de fosfaatpool is geen zuurstof nodig en er komt ook geen melkzuur vrij, daarom wordt dit ook wel het anaërobe a-lactische systeem genoemd. Ik kom later terug op de verschillen tussen anaërobe en aërobe training.

Melkzuursysteem

Na ongeveer 10 seconden schakelt het lichaam over op het melkzuursysteem (anaëroob lactisch systeem). Dit systeem heeft wat seconden nodig om op gang te komen, maar tegen de tijd dat de voorraden ATP en CP verbruikt zijn is het systeem goed op gang. Bij lichte inspanning bereikt het systeem na ongeveer 45 seconden zijn maximum. Na ongeveer twee minuten is het systeem uitgeput.

De naam melkzuursysteem komt van de bij dit systeem gevormde melkzuur. Dit is een restproduct van een verbrandingsproces zonder (voldoende) zuurstof. Wanneer je spierpijn hebt dan voel je de ophopingen van het melkzuur.

Zuurstofsysteem

Vanaf het eerste moment van inspanning wordt het zuurstofsysteem (aërobe systeem) al ingezet, maar het duurt even voordat dit systeem lekker draait. Bij de start van een beweging is er namelijk onvoldoende zuurstof in het lichaam aanwezig, om aan de gestegen behoefte van energie te voldoen. Het hart en de longen hebben zeker twee tot drie minuten nodig om op gang te komen.

Als je een sprint inzet of de intensiteit van een training verhoogt, start de cyclus opnieuw. Het lichaam heeft dan niet voldoende aan de energie uit het aërobe (zuurstof) systeem en zal opnieuw energie vrij moeten maken uit de anaërobe sytemen. 

Energiesystemen en soorten training

Een 100 meter sprint of het uitlopen van een obstacle run. Beide hardlopen, maar het maakt nogal een verschil. Het ene vraagt meer kracht- en het andere een combinatie van kracht-/ en duurvermogen. Daarvoor bestaan verschillende trainingsmethodes.

Zoals eerder gezegd gebruikt het lichaam tijdens het bewegen verschillende energiesystemen, anaëroob en aëroob. De eerste gebruikt geen zuurstof, komt snel op gang, maar is ook snel weer uitgeput. Het duurt even voordat het aërobe (zuurstof)systeem op volle toeren draait, maar met dit systeem kun je het wel veel langer volhouden.

Aërobe training

Een aërobe training, met zuurstof, is een langdurige activiteit die de hartslag en de ademhaling verhoogt. Er wordt meer zuurstof dan normaal door het lichaam gepompt en hierdoor versterkt het cardiovasculair systeem,  de kracht en het uithoudingsvermogen.

Het is belangrijk om minstens 20 minuten op 70 tot 80 procent van je maximale hartslag te blijven trainen. Tijdens deze training verbrand je zowel vetten als koolhydraten. Google even op maximaaltest voor uitleg hoe je deze vast stelt. Vaak kom je 220 minus je leeftijd tegen maar dat is wat algemeen.

Anaërobe training

Bij een training zonder zuurstof, anaëroob, is de hartslag niet continu verhoogd. Je traint bijvoorbeeld anaëroob wanneer je hartslag zich boven de 80 procent van het maximale bevindt (want dit kan je ongeveer 2 minuten vol houden) of wanneer je aan krachttraining doet. Een goede stelregel is de volgende. Als je tijdens het trainen kunt praten dan zit je in het aërobe gebied. Zo niet, dan train je anaëroob (snakken naar adem).

Een anaërobe training is meer gericht op de verbetering van sprint- of spierkracht en lenigheid. Tijdens een training zonder zuurstof worden vooral koolhydraten verbrand.

Tijdens een aërobe training verbrand je meer calorieën en vet, maar bij een anaërobe training ontwikkel je juist weer meer spieren. Spierweefsel verbruikt meer calorieën dan bijvoorbeeld vetweefsel, dus door spierkracht op te bouwen verbrand je tijdens een anaërobe training ook weer meer.

Dit is gunstig als je wilt afvallen, maar ook als je een gespierd lichaam wilt kweken. Je kunt namelijk nog zoveel spieren hebben, onder een laagje vet blijft die sixpack onzichtbaar ;-).

De juiste training voor obstaclerunning

Een goede algemene training wisselt aëroob en anaëroob af. Hierbij doel ik niet alleen op hardlopen maar ook op specifieke krachttraining. Een aantal oefeningen heb je al voorbij zien komen in mijn voorgaande blogs. Ga gewoon lekker een stuk hardlopen en doe onderweg wat oefeningen met eigen lichaamsgewicht (pullups, push ups, situps, burpees). Zo boots je het best een obstaclerun na. Lopen > oefening > lopen > oefening. Zo blijft je hartslag lekker hoog en train je je kracht en ook nog de verschillende energiesystemen.

@obstacle_runner

tips | training |
Lees verder
Yes, i am in!

Zoals ik in een van mijn eerdere  blogs had aangegeven had ik voor dit jaar twee doelen op mijn agenda staan. Doel één was om mijzelf tijdens de Strong Viking WATER Edition, te kwalificeren voor het WK obstacle running. Doel twee was om tijdens Mud Masters in Biddinghuizen een marathonafstand te lopen. En met trots kan ik zeggen dat mijn eerste doel binnen is. Ik mag in oktober afreizen naar Cincinnati in de USA voor de eerste editie van het officiële wereldkampioenschap obstacle cours race.

Maar daarmee moet ik de planning voor doel twee verzetten. Een marathon, een maand voor misschien wel de belangrijkste race uit mijn leven, brengt te veel risico's met zich mee. Dus moet ik prioriteiten stellen. Afstel betekent in dit geval zeker geen uitstel. De marathon staat nog steeds hoog op mijn lijstje, maar is nu verplaatst naar de Iron Viking in 2015.

Voor mij zal vanaf nu alles in het teken staan van WK. Niet dat ik denk ook maar enigszins kans te maken op een podiumplaats, maar ik vind wel dat als je de kans krijgt om naar zo'n uniek evenement te mogen gaan, je er alles uit moet halen wat er in zit. Ik ben dan ook heel benieuwd hoever ik op de wereldranglijst kan komen in de klasse 40 t/m 44 jaar. Dus vanaf nu volgas vooruit!

Hoe ik dat ga aanpakken? Voorlopig eerst maar eens een goede planning opzetten en alle noodzakelijke zaken regelen. Allereerst ga ik een inschatting maken hoe ik mijn training aan kan passen aan het parcours dat me te wachten staat. Dit is nog enigszins een verrassing, maar wat ik tot nu toe heb kunnen zien, zal het een race worden van ongeveer 13 km. Met flink wat hoogtemeters en behoorlijk uitdagende hindernissen. Het is tenslotte een WK en geen beginnersrace. Verder moet mijn hele reis en verblijf nog uitgestippeld worden. Genoeg te doen dus. Het belangrijkste is wel al geregeld: de inschrijving, mijn naam staat op de startlijst!

obstakels | training |
Lees verder
Voeding: Crowdbutching

Vlees. Lekker mals en sappig vlees. Al sinds het begin van de mensheid zijn we er gek van! (Niet iedereen natuurlijk, maar laten we ons vandaag tot de liefhebbers richten). 

Als obstacle racer mag deze rijke bron aan proteïne niet ontbreken in je voedingspatroon. Helaas is het even duur als smakelijk.. en worden er ook vele dierenlevens voor niets genomen voor het vlees dat bij het afval verdwijnt. In deze post geef ik je een tip om op een budgetvriendelijke wijze een lekker stukje bief op je bord te krijgen. De Belgische website www.deeleenkoe.be probeert hier ommekeer in te brengen door hun "uniek" concept dat ze "Crowbutching" hebben gedoopt. 

Eerst kopen, dan slachten.
Hoe werkt Crowdbutching nu? Wel. Een totale koe wordt opgedeeld in ongeveer 35 pakketten van 10 Kg Vlees, onderverdeeld in 10 verschillende soorten vleesproducten met een gewicht van 1000gr. Op de website wordt telkens een koe "geveild" met vermelding van ras, oornummer en land van herkomst. Tevens staat er onder de tekening van een koe een teller waarop je kan zien voor hoeveel procent de koe al verkocht is. Pas wanneer de teller op 100% staat wordt het dier geslacht en verdeeld. Dit zorgt ervoor dat er geen dieren onnodig geslacht worden en het beest volledig geconsumeerd kan worden.

Stukken zoals de Filet (haas) en organen worden niet mee verdeeld in het pakket, omdat er maar 1 of 2 van bestaan, maar kunnen wel apart besteld worden. 

Niet nieuw
Op zich is het concept niet nieuw. Het gebeurde vroeger wel vaker dat gezinnen samen een dier kochten en onder elkaar verdeelden. Nieuw is wel dat het gebruik terug in het leven is geroepen via internet en dat de pakketten uit kleinere porties bestaan, waar je vroeger nog tientallen tot wel honderd kilo vlees in je diepvriezer moest proppen. 

Nederlands alternatief
Nederlanders kunnen ook terecht voor hun eigen stukje koe op koopenkoe.nl



Keep it dirty! - Stefan


tips | voeding |
Lees verder
Tough Ten Miles - Farmers Fun

Een dikke 8 plus! Afgelopen zaterdag 28 juni 2014 was het genieten geblazen in het gezellige groene Oisterwijk nabij Tilburg voor de tweede editie van de Tough Ten Miles dit jaar. De belofte ‘Farmers Fun’ werd volledig waargemaakt met een zeer uitdagende loop dwars door weilanden en koeienstallen van de vriendelijke veehouders die hier net als de deelnemers zichtbaar van genoten. Net als tijdens de  eerste editie in De Lutte (Oldenzaal) is de samenwerking gezocht met de lokale boeren die niet alleen hun weilanden beschikbaar stelden maar die ook nog eens goed hebben nagedacht over hoe deze run speciaal en uitdagend gemaakt kon worden met de unieke middelen waarover ze beschikken.

De Tough Ten Miles is met maximaal 2000 deelnemers dan (nog wel) wat minder bekend en groot vergeleken met de grotere runs maar dat is zeker geen nadeel. De organisatie heeft echt over alles nagedacht en wist alle verwachtingen te overtreffen. Bij aankomst gratis parkeren in het weiland vlak naast de camping van het start en finish gebied. Ik kwam om 13:30, een halfuur voor de start, bij de registratiebalie waar ik zonder te wachten mijn envelop met startnummer en goodie bag kon ophalen. Naast het startnummer kregen we een tijdregistratiechip die aan de schoen bevestigd moest worden, een fles water, een gevulde koek, een muesli-/chocoladereep, consumptiebonnen voor een drankje en pastahap een appel en een knal oranje katoenen shirt. Het WK voetbal was natuurlijk in volle gang. Oranje was eerste in de poule en hoefde dus niet die avond te spelen maar daar was men wel op voorbereid door iedereen oranje shirts te geven en met een groot TV scherm op te stellen voor tijdens de afterparty.

Na mijn startnummer aan mijn shirt te hebben bevestigd en mijn tas te hebben afgegeven bij de garderobetent was het al bijna tijd voor de start. Er was geen gezamenlijke warming up maar wel een grote veewagen waar de lopers in moesten voor de start. Niet alle lopers pasten er in waardoor de start in meerdere startseries werd verdeeld. Veewagen vol met lopers, en aftellen. Ik zat in de eerste startgroep ongeveer halverwege in de veewagen. Het was licht bewolkt met zo’n 20-22 graden toen we met zijn allen van start gingen. De campinggasten moedigden de lopers aan die tussen de tenten door het campingterrein verlieten richting de eerste obstakels. Eerst over enkel greppels springen om vervolgens door een aantal trenches te gaan. De eerste trenches waren niet of slechts deels gevuld met water waardoor je met een flinke sprong droog kon blijven. Wel werden de benen gelijk getest door op en af de zandheuvels te lopen. Het parcours vervolgde zich door een smal pad waar het even moeilijk inhalen was in een lus terug richting het startgebied waar een touwnet bedwongen moest worden over grote boomstammen met hooibalen erachter. Vervolgens werden we toch goed nat toen het parcours ons door een diepe waterplas leidde met daarachter weer een zandheuvel die beklommen moest worden. Daarna ging het parcours richting de weilanden en stallen van de boeren. Daar moesten we een aantal houten muren over die niet al te hoog waren dus hulp van mede lopers wat niet nodig. Eenmaal bij de stallen hadden de boeren wat flinke hooibalen opgestapeld om overheen te klimmen, autobanden die je coördinatie testten terwijl de koeien onrustig zaten te loeien in de stallen. Iets verderop weer een flinke zandheuvel van zo’n 6 meter over om vervolgens dwars door een stal te lopen waar normaal de koeien worden gemolken met in het midden een soort van afval of spoelbak waar wij dan doorheen moesten. Eenmaal buiten waren we nog niet klaar want daar moesten we door verschillende opslagbakken klimmen met in de laatste een laag modder, enkeldiep, maar zo dik en stroperig dat je helemaal tot stilstand kwam. Goed je tenen schrap zetten om niet je schoenen te verliezen dus en met flinke modderklompen weer door naar de volgende steile zandberg. Daarachter stonden weer een aantal opleggers waar we overheen moesten om weer door een flinke modderpoel te waden bij de volgende boerderij. De boeren zelf stonden allemaal met een grote glimlach het hele gebeuren te aanschouwen en moedigden ons aan. Echt een top sfeer met veel verzorgingsposten waar niet alleen water en bananen te halen waren maar ook overal sportdrank, stroopwafels en stukken chocolade. Tot in de puntjes verzorgd dus.

De afstanden die gelopen konden worden waren 5 of 10 Engelse mijlen. De 10 mijl betrof twee keer hetzelfde rondje maar dit was hier totaal niet storend. De 5 mijl was al flink zwaar door de vele klim obstakels. Het was echter niet alleen klimmen want op de route moesten we ook nog een stuk met een autoband lopen en ermee over wat tonnen springen en tijgeren. Ook de monkey bars waren aanwezig hoewel daar wel een opmerking over geplaatst moet worden. De stangen zelf waren aan de dunne kant wat het moeilijker maakte om te blijven hangen. De afstand die overbrugd moest worden was niet heel groot maar als je viel was het best een val met daaronder een ondiepe plas water. Dat maakte het wat gevaarlijk. Voor mij liet een dame los en viel in de plas. Echter omdat ze het water dieper had verwacht kwam ze erg lelijk terecht met een flinke klap op haar enkels. Hier hoorde ik na afloop meerdere personen over klagen. Oppassen dus!

Andere obstakels die we tegen kwamen waren een bak water met boomstammen waar je onderdoor of overheen kon, een klimobstakel waar banden aan elkaar geknoopt waren en je overheen moest klimmen, stukken door de sloot en onder een lage brug door, en niet te vergeten een stuk tijgeren onder een net door die over een stuk modder was gespannen die rook alsof je door pure koeienstront aan het kruipen was. Oftewel, een echte boerenparcours die je niet moet onderschatten.

De finish betrof een glijbaan die eindigde in een lekkere modderplas ter vermaak van het publiek aldaar. Na het inleveren van de tijdregistratiechip was er een bak met watersproeiers om je af te douchen. Vele lopers doken nog even in de grote waterplas om het ergste af te spoelen. De organisatie had ook voor hot tubs gezorgd waar de nodige lopers dankbaar gebruik van maakten. Eenmaal weer de droge kleren aangetrokken haalde ik mijn biertje en pastahap op die er toen wel heel goed ingingen. De sfeer was goed, met veel tenten waar je verschillende hapjes en drankjes kon halen. Een DJ zorgde voor de muziek en na de heuse prijsuitreiking kon de afterparty beginnen. Ik kon hier helaas niet bij zijn want ik moest op tijd weer in Amsterdam zijn die avond.

Al met al een zeer complete en goed verzorgde loop met alle ingrediënten van de meer bekende lopen maar met een sterk eigen karakter. Complimenten voor de organisatie die werkelijk aan alles heeft gedacht om het de deelnemers zo goed mogelijk te maken. Ben zeer benieuwd of ze dit bij de volgende Tough Ten Miles loop weer waar kunnen maken. Ik zeg schrijf je vandaag nog in voor de  Tough Safari die 30 augustus 2014 zal plaatsvinden in de Beekse Bergen.

Hieronder een beeldverslag:

foto | fun | modder | natuur | obstakels | tips |
Lees verder
Spartan... It's not a Viking!

Aroo, aroo, aroo! Dat is de roep van de Spartans! 

De Spartans waren natuurlijk ver voor de jaartelling al actief om alles te veroveren met hun grote legers, de Vikingen kwamen pas ruim na de jaartelling tevoorschijn. Ze zijn natuurlijk niet te vergelijken maar in deze blog doe ik dat wel, zij het in een andere context.

De Spartan race is een Amerikaans concept van founder Joe de Sena en hij wil wereldwijd zijn runs aanbieden. De Spartan biedt in eerste instantie drie afstanden in aparte evenementen. De Sprint, de Super en de Beast. Respectievelijk 5, 12 en 18 km. Voor alle drie de afstanden krijg je een aparte medaille en als je binnen één jaar alle drie de runs doet krijg je de Trifecta medaille en een vermelding op de website met Trifecta winnaars. Eeuwige roem dus!

Op zaterdag 28 juni hebben we met een grote groep Nederlanders mee gedaan aan de Spartan Super en Sprint in Wiehl bij Keulen.

Aangezien het allemaal wat verder weg was hadden we besloten om al op vrijdag te vertrekken en een hotel te nemen, dan kom je een stuk uitgeruster aan op een race. Dus het werd een echt uitje met een hoop gezelligheid. Het voordeel wat deze Spartan bood is de pre-registratie op vrijdag in een winkelcentrum in Keulen. Dan heb je al je spullen al en hoef je op zaterdag niet meer in de rij te staan en alles te regelen.

Op zaterdagochtend rond half 8 gingen we op pad naar de motorcrossbaan in Wiehl. Het parkeren ging redelijk vlot en registreren hoefde dus niet meer. Zodra we op het terrein waren zagen we meteen de anderen die wél erg vroeg opgestaan waren om vanuit Nederland te reizen. Team bij elkaar en meteen gezellig!

Het terrein is zoals gezegd een motorcrossbaan en dat was goed te merken; het was al redelijk modderig ondanks dat het nog niet eens geregend had. Maar goed, we komen voor een mudrun, dus... 

Omkleden, hoofbanden op, startnummers opspelden en tassen inleveren. Als je het zo schrijft is het allemaal heel erg snel, maar helaas voor deze organisatie was dat niet zo. Het tassen inleveren was één groot drama. Aangezien wij om half 10 gingen starten besloten we om 9 uur om de tassen in te leveren, er stond echter een rij waardoor we pas om 5 over half 10 konden starten, daar mis je dus je start mee en moesten de Nederlanders achteraan beginnen. 

Maar goed, ook met een achterstand blijft het parcours hetzelfde en zo ging ik met mijn maatje Sofie over de start. Meteen ging het steil omhoog en kwamen we al zwetend en hijgend boven, we hadden al 100 meter afgelegd...

Daar stonden een aantal muren waar je overheen, onderdoor en doorheen moest. We begonnen ook meteen aan de afdaling die overigens ook steil was. Gelukkig ben ik het bezit van goede schoenen met noppen, want ik heb veel mensen naar beneden zien glijden op hun sportschoenen en toen was het nog droog. Helaas was de afdaling van korte duur en kwam er een stevige klim waarbij je echt moest "wandelen", omdat je nog 11 km moest. Na deze klim kwam je bij een punt waar je een zak met grind kreeg van 20 kg die je uiteraard helling af en op moest sjouwen. Tot onze schrik kwam er binnen 500 meter nogmaals een sjouwopdracht voorbij. Dit keer waren het boomstammen. Daarna was het weer veel bergop en -af om verschillende hindernissen te passeren. Zo kwamen we de hindernis tegen waarbij je over autobanden moet lopen; alleen nu met een elastiek tussen je enkels. Verschillende muren en klimnetten later kwamen we op een punt waar je een blok ijzer aan een ketting moest trekken over een bepaalde afstand. Dit blok sleepte over de grond en met alle stenen en modder was dit niet erg makkelijk. 

Natuurlijk kom je veel meer hindernissen tegen, maar deze waren allemaal op kracht en niet op techniek. Veel obstakels doe je met je armen bij de Spartan. Uiteraard moet je als een echte Spartan speerwerpen. Lukt je dit niet dan krijg je 30 burpees straf, dit is bij Spartan trouwens bij elk obstakel en er wordt goed op toegezien dat je dit ook doet. Aan het einde van het parcours moest je nog één keer een hele steile helling op om het bekende touwklimmen met het belletje te volbrengen. Daarna helling af op je buik onder prikkeldraad door waar heel veel stenen in de modder zat wat niet bevorderlijk is voor je kleding en knieën. Meteen daarna was een hele gladde steile helling waar je tegen op moest. Ergens was deze best wel gevaarlijk, omdat je helemaal geen grip had doordat je al onder de modder zat van de kruipgang. Hier zijn dus ook wel wat mensen hard gevallen.

Met wat hulp van anderen gingen we deze hindernis over en sprongen we door het vuur. Vervolgens passeerden we de finish waar we de fel begeerde blauwe medaille van de Super in ontvangst mochten nemen.

Aangezien wij ook hadden ingeschreven hadden voor de Sprint later die dag hadden we tussendoor een lange pauze die we konden benutten om schoon te worden en te preppen voor de volgende. Gelukkig hadden we tijd genoeg want het ophalen van de tas was ook weer één groot drama en je moest zelf maar gaan zoeken naar je tas; controle was er nauwelijks. Ondertussen stond er nog wel een hele lange rij van mensen die hun tas nog in wilden leveren. Nadat we onze tas hadden moesten we nog even wat afspoelen zodat we al onze spullen we aan konden raken zonder alles onder de modder te smeren. Helaas was ook het afspoelen niet erg goed geregeld, waardoor we dus veel tijd verspilden aan het wachten op een pisstraaltje water waarbij we de ergste modder van ons af konden spoelen. Gelukkig konden we bijna alles in een vuilniszak stoppen en schone kleren pakken. Alleen onze schoenen moesten nog een keer mee. 

Om 14.00 uur stonden wij weer klaar om te starten voor de Sprint en de weergoden hadden ondertussen besloten om een kleine wolkbreuk op ons los te laten. Dat betekende dat het parcours veranderde in een ware dirttrack waar de mensen zonder speciale schoenen niet meer normaal konden rennen. Ik heb mensen op handen en voeten naar boven zien kruipen omdat ze geen grip hadden. Zelfs met noppen schoenen was het af en toe moeilijk. 

Het rondje van de Sprint was een gedeelte van de Super dus we hadden alles al een keer gezien, toch was het de organisatie gelukt om de leukere delen erin te houden waardoor het een pittige 5 km werd. Bij de finish mochten we dit keer de rode medaille in ontvangst nemen waarmee we meteen 2/3 van onze Trifecta in handen hebben. Op 11 oktober gaan we naar Londen voor de Spartan Beast om zo onze collectie compleet te maken.

Nou rest natuurlijk de vraag nog steeds waarom de Spartan nog geen Viking is.

Voor degenen die in Nederland de Strong Viking gelopen hebben; Spartan heeft weliswaar meer naam maar Strong Viking zit veel beter in elkaar. Ook is het gezien de obstakels een groot verschil. Waar je bij Strong Viking aan het beulen bent over een parcours loop je met gemak over de obstakels van de Spartan heen. Ik heb veel mensen gesproken na afloop en allen geven ze aan dat het bij Strong Viking beter geregeld is en dat deze editie van de Spartan meer lijkt op een lokaal evenement georganiseerd door de plaatselijke Oranjevereniging dan door een wereldwijde organisatie.  

Ik zeg er wel duidelijk bij dat ik over deze editie spreek van Spartan en dat ik misschien na 11 oktober wel een heel ander beeld heb als ik terug ben uit Londen.

Volgende week is de Mud & Water Challenge aan de beurt en 12 juli de UNR Extreme. Daar zal ik ook weer een review van schrijven.

Moddergroeten!

Gertjan

foto | afstand | modder | obstakels |
Lees verder
Review: Battle of the Ardennes

Op zaterdag 28 juni nam ik samen met experts Chris en Stefan deel aan de Battle of the Ardennes. De nieuwste telg van de Spartacus Series vond plaats in het mooie, pittoreske Durbuy. Voor het eerst konden deelnemers kiezen tussen de klassieke afstand van 10 km of 20 km. 3000 deelnemers kozen voor de 10 km. Samen met 997 deelnemers hadden wij voor de 20 km gekozen.

Rond 12u waren we in Durbuy en ondanks dat deze mooie stad een drukke toeristische trekpleister is vonden we onmiddellijk een parkeerplaats op de goed aangegeven parking, op wandelafstand van het evenement. Het afhalen van ons deelnemersnummer ging vlotjes. Deze keer geen borstnummer maar wel polsbandjes. Beiden hebben voordelen. Een borstnummer verlies je vaak tijdens de run maar wanneer je voornaam hier op staat, is het fijn als je supporters je naam hoort roepen. Ook nadien voor de foto’s is het handig om te zoeken op je borstnummer. Fotografen van Sportograf heb ik deze keer niet gezien. Misschien komt dit doordat er geen borstnummers werden gebruikt en ze zonder “tag” gemaakte foto’s niet kunnen verkopen. Een borstnummer zorgt soms ook voor de nodige kleerscheuren. Maar dankzij het polsbandje was dat deze keer niet het geval. 

Net zoals hun andere obstacle runs was de Battle of the Ardennes prima georganiseerd. Er waren toiletten aanwezig, een eetstandje, een bewaakte vestiaire, gescheiden douches voor mannen en vrouwen… Een DJ zorgde voor de nodige animatie en de nodige beats. Het is altijd fijn om bekende gezichten tegen te komen op een run. Deze keer kwam ik o.a. Fred en Wing van Antwerp Bootcamp tegen, Yves, Eric en Laurens van wie ik guaranakauwtabletten kreeg waarvoor dank. Door de hevige regenval werd het parcours met 400 meter ingekort en waarschuwde de organisatie de deelnemers dat het geen race tegen de tijd was en ze voorzichtig moesten zijn. 

Omstreeks 13:55u vertrokken Chris, Stefan en ik samen in dezelfde wave. We hadden op voorhand besloten om heel de run samen te blijven. In de regen zijn we gestart en aangekomen. Door de regenval waren de onverharde wegen enorm modderig. Elke deelnemer moest 14 hindernissen overwinnen. Wie 20 km deed mocht hier tweemaal van proeven. Een van de eerste hindernissen was de Tyremania, een klassieker uit de Spartacus Series. Een hoop banden waar je door dient te lopen. Na 1 km werd je getrakteerd op de eerste hoogtemeter genaamd La Trappe. De naam spreekt voor zichzelf. Langs trappen naar boven klimmen. Daar aangekomen liep je langs een weide naar de Monstertruck waar enkele wagens stonden. Hier mocht je overlopen. Voor wie dit nog nooit heeft gedaan is dit best fijn. Na ongeveer 3,5 km kwam je de eerste bevoorrading tegen waar vrijwilligers water uitdeelden. De volgende bevoorrading was op ongeveer 7 km. Onder prikkeldraad kruipen kon niet ontbreken tijdens de Battle of the Ardennes. Stroomdraden waren ook voorzien. 

De eerste keer stond generator helaas niet op toen wij daar aankwamen. De tweede ronde stond deze wel aan en ik voelde enkele stroomstoten. De Army Drill was de volgende hindernis. Hier moest je over balken kruipen en oppassen dat je niet werd geraakt door een zandzak. Langs velden liep je vervolgens richting Pollinossis. Dit was een soort doolhof in balen stro. Gelukkig was het hooi goed nat en had ik hier als hooikoortspatient geen last van. De volgende hindernis noemde de Mikado. Een stel boomstammen waar je moest opklimmen en over boomstammen lopen. Door het regenweer moest je hier toch voorzichtig zijn. 

Onderweg van het parcours kwamen we verschillende mooie panorama’s tegen waar we soms stopten om van het mooie uitzicht te genieten en van de stilte van de natuur. De Bellyscraper was een leuk volgend obstakel. Bergop onder metalen hekken kruipen waar je bovenaan werd getrakteerd op een douche van koud water. Vervolgens naar beneden sliden door slijk en dan weer onder hekken naar boven kruipen. Door de hevige regenval was dit parcours modderig en was het een leuke uitdaging. Onmiddellijk na de Bellyscraper volgde El Capitan V2, alweer een hoogtemeter bergopwaarts. Hierna liep je over de Endless Road om vervolgens terug bergopwaarts te lopen waar je werd getrakteerd op mist (Fog You ). 

Aan de Bushrunner liep je door de bossen. Voornamelijk de modderige paden vormden hier de grootste hindernis. Hierna liep terug in het stadje Durbuy en kwam je terug in de bewoonde wereld. De Stairway To Heaven was een stelling waar je naar boven moest klimmen en aan de andere kant moest afdalen. De eerste keer moesten we hier echt aanschuiven en wachten. Sommigen sloegen deze hindernis over maar wij bleven braaf aanschuiven. De Stairway To Heaven was voor mij alles behalve de weg naar de poorten van de hemel. Aan de Bellyscraper had ik modder in mijn rechteroog gekregen. En had hier al heel de tijd last van. Aan de Stairway ging mijn contactlens voor de eerste keer uit en heb ze terug ingestoken. Van een vrijwilliger kreeg ik wat water om mijn handen zuiver te maken, waarvoor dank. 

Aan de Final stond een volgende bevoorrading voor degenen die 20 km liepen. Hier kregen we water, gel en een koek. Aangezien ik nog steeds last had aan mijn rechteroog heb ik mijn contactlens weggegooid en de volgende 10 km met veel minder zicht afgelegd. In mijn ogen ging de volgende ronde beter. Misschien komt dit omdat je weet wat je te wachten staat? Toen we de Final bereikten moesten we voor de finish over boomstammen klimmen. Aan de finish namen we onze medaille in ontvangst en werden we nog getrakteerd op Red Bull en een banaan. 

De Battle of the Ardennes was een fijne obstacle run waar de natuur één van de grootste hindernissen was. De meningen die ik over de obstakels hoorde waren verdeeld. Deze waren volgens mij voor het grote publiek toegankelijk en dus voor iedereen haalbaar. Misschien jammer dat er geen echte hindernis met water was. Maar de half naked and not afraid douche die Stefan en ik in de Ourthe namen maakte dit wel goed. Ik heb genoten van de Battle of the Ardennes en vond het fijn om deze samen met Chris en Stefan te lopen, waarvoor dank. Een volgende editie van de Battle wil ik zeker meedoen. Bedankt Golazo voor de prima organisatie, bedankt vrijwilligers voor jullie inzet en last but not least bedankt Discovery Channel! Houd zeker en vast de website van Discovery Obstacle Runs in het oog want expert Chris post hier één dezer de aftermovie van The Battle of the Ardennes met prachtige actiehelden!

foto | modder | natuur | obstakels | weer |
Lees verder
Review: Caveman Run

Afgelopen zaterdag was daar de eerste editie van de Cavemanrun in het diepe zuiden, waarbij ook de Cauberg en de mergelgrotten werden aangedaan. Het beloofde dan ook een bijzondere run te worden van 2x6 km en 2x 10 obstakels, waarbij het weer (zonnig en warm) ook fijn meewerkte.

Hoewel ik bijtijds vanuit Rotterdam was vertrokken, stond ik een kleine tien minuten te laat aan de start. Apart om mee te maken, zo’n lonely start. Direct na de start moest je over drie waterspuitende stellages klimmen, maar het eerste als zodanig benoemde obstakel dat ik tegenkwam was de Desperado Dive, een houten stellage waar je naar beneden klimt, een metertje door het water loopt en weer naar boven klimt, het dijkje op.

Inmiddels ben ik ze eigenlijk ook wel beu: de stroomdraden. Ik kreeg een enorme schok op mijn lip en onderarm en vooral mijn lip was een onaangenaam gevoel. Om het zachtjes uit te drukken.

Een kleine 100 meter verder waren daar de eerste trenches. Het waren er drie, niet te hoog, niet te diep. Net ervoor moest je nog een stuk tijgeren onder een net door.

Eigenlijk kan ik over de obstakels vrij kort zijn: ze waren best leuk, maar niet erg uitdagend. Wellicht dat ik inmiddels te verwend ben vanwege bijvoorbeeld Mud Masters en Strong Viking, maar de Caveman Run was voor mij een soort warming-up. Niet uitdagend genoeg.

Wat ik wel leuk vond en wat wel zwaar was, waren de hoogtemeters. De Cauberg op, het heuvelachtige landschap, dat waren zaken die ik kon waarderen en die me ook daadwerkelijk enigszins uitputten. De grotten waren leuk om doorheen te lopen, maar ook hier: het was niet uitdagend.

Al met al was het een prima eerste editie van de Caveman Run. Vooral leuk en ontspannen, niet uitdagend. Ik heb, in samenspraak met de andere experts, wel wat op- en aanmerkingen.

De eerste en belangrijkste: wij zaten in de eerste startgroep. Onderweg bleek dat het parcours nog niet geheel was uitgezet en afgezet. Dit resulteerde voor mij in een ruime 2 km extra lopen en voor de andere experts dat de lichten in de grotten nog niet aan waren en ze in het pikkedonker liepen. Er kan altijd iets fout gaan, maar als er iets belangrijk is, is het wel dat het parcours klaar is bij de start.

Persoonlijk dingetje: ik heb een boete van 60 euro gekregen. Het parkeerterrein is van de gemeente en tijdens het evenement niet afgezet of in gebruik voor enkel de Cavenman Run. Los van het feit dat het redelijk wat tijd kost om een kaartje te kopen, is het des te frustrerender als de kaartjesautomaat geen kaartjes meer print. Ik heb dus wel betaald, geen kaartje ontvangen, wel een dikke boete gekregen. Regel voortaan een evenementenparkeerplaats.

Na 10 minuten is er de eerste drinkpost op het parcours. Echter, het enige dat er aangeboden werd, was dat drankje waar je vleugels van krijgt. Niet ik. Ik vind het bocht en wil onderweg gewoon water of desnoods een mierzoet sportdrankje, maar geen rode stier.

Qua obstakels: die kunnen dus uitdagender. Overigens hebben we aardig zitten bomen over nieuwe obstakels danwel bestaande obstakels uitbreiden of aanpassen. Dit is dus een nieuwe blogpost waard en geldt niet specifiek voor deze Cavenmanrun.

Als ik een cijfer moet geven, kom ik op een 6,8. Over het algemeen goed georganiseerd, goede sfeer, mooi parcours, prima.

En, een filmpje door Chris voor een mooie impressie!

obstakels | video |
Lees verder
VO2 max: Uithoudingsvermogen

VO2 max: Graadmeter voor uithoudingsvermogen

V staat voor volume 

O2 staat voor zuurstof 

Max staat voor maximale hoeveelheid (binnen een bepaalde tijd)

Dus de maximale hoeveelheid zuurstof die door je lichaam verwerkt kan worden (tijdens inspanning). Deze hoeveelheid is je top, en wordt dus niet meer hoger als je je nog harder zou inspannen. Het is een graadmeter voor je conditie/uithoudingsvermogen. Hoe hoger je VO2 max, hoe beter je conditie en hoe sneller je waarschijnlijk bent tijdens een run. Hoe kom je achter je eigen VO2 max?

Wie ooit weleens een intake heeft gedaan op de sportschool heeft een fittest gedaan. Op een loopband of fiets moest je een bepaald tempo vasthouden en wordt je hartslag gemeten. Na 5-10 minuten kwam er (aan de hand van je leeftijd en gewicht) een uitslag. Tegenwoordig heeft elk cardio toestel een fittest, en kun je dus zelf je VO2 max meten. Vraag aan de trainer als je er niet uit komt. Vanochtend heb ik de fiets gebruikt. Vijf minuten fietsen op level 7. Mijn uitslag VO2 max is 53. 

Heb je de coopertest uitgeprobeerd? Pak je afstand in meters erbij. VO2 max= (Afstand - 505)/ 45. Dus als we mijn resultaat invullen 2930m-505= 2425. Dit delen door 45. Dus 2425/45= 53,9

Er zijn nog veel meer methodes die een schatting geven van je VO2 max. Er zijn ook websites waar je je gelopen tijd en afstand kan invullen. Uiteraard moet het een afstand zijn zonder obstakels. Maar wat kun je nu met de VO2 max?

1. Het is handig om te weten of je vooruit gaat of niet. Voordat ik begon met obstacle running was mijn VO2 max 46. Die is nu 53. Daar ben ik erg blij mee en bevestigt dat ik conditioneel sterker ben geworden (mijn trainingen werken dus).

2. Je kunt jezelf vergelijken met anderen. De allerhoogst gemeten resultaten zijn rond de 90, beste marathonlopers rond de 70. Voor de gewone man/vrouw is rond de 40 al aardig op weg. Leeftijd speelt ook een rol.

3. Bij obstacle runs is er niet altijd een tijdmeting. Bovendien moet je soms wachten bij een obstakel, of je helpt elkaar, of loopt volgens het tempo van jouw groep. Elke run is een totaal andere uitdaging, ook wat betreft kracht en uithoudingsvermogen. Kortom, je krijgt niet mee of je beter bent geworden.

4.  Er zijn steeds meer doorgewinterde obstacle runners. Mensen die niet alleen de run willen overleven, maar die gewoon willen knallen! Misschien heb je geen buddy of coach die zo gek is om mee te gaan. Dan kun je jezelf motiveren door  afstand/tijd, gewicht en bijvoorbeeld je VO2 max bij te houden. Dat doe je dan een keer per 4-6 weken. 

5. Je kan berekenen op welke loopsnelheid je kunt trainen, om je VO2 max te vergroten. Loopsnelheid= VO2 max/3,5. In mijn geval 53/3.5 =15km/u. Dat vind ik op zich heel hard, maar ik weet dat mijn lichaam daar efficienter van wordt. Dat hou ik dan bijvoorbeeld 1 kilometer vol. Rust. En weer 1 kilometer met 15km/u (Eerlijk gezegd ga ik gewoon zo hard mogelijk voor de ene kilometer ;).

Dat was het voor nu. Hoop dat je er wat aan hebt en dat je steeds sterker wordt! Volgende keer: Wat ik doe voor blessurepreventie.

-Bisente @bizenergy_PT

afstand | tips | training |
Lees verder
​Review: Beat the Beach

De meeste runs richten zich tegenwoordig op extreme, zware omstandigheden met obstakels die alles van je eisen en tandenklapperende waterobstakels. Bij Beat the Beach was strand en fun het middelpunt.

Zondagochtend, nog een beetje stijf in beentjes van de bergen van Caveman Run. Op naar Brouwersdam, flink stukje rijden vanuit Nijmegen. Eenmaal daar aangemeld en in plaats van een startkaart kregen we dit keer een enkelband waar de registratie op stond. Handig, scheelt weer wat kleurscheuren bij obstakels. Een DJ was druk bezig zijn beste deuntjes op te zetten en werd er een groep klaargemaakt voor de run door een instructeur.  Alle waves waren een halfuur opgeschoven, omdat het parcours niet op tijd klaar was s'ochtends. Gelukkig werd dit wel steeds vermeldt.

Wave drie was aan de beurt en wij mochten plaats nemen voor de warming-up. Deze bestond vooral uit het losmaken van gewrichtjes. Na vijf minuten van vooral in het zand te springen werden we begeleid naar het startvak, waar we nog opgepept werden, maar helaas niks verstonden vanwege de dreunende beats. Er werd afgeteld en we mochten knallen.

Parcours:
Afgezien van het zand wat al snel erg zwaar werd, vooral als je redelijke vaart wilde aanhouden, waren de obstakels zelf niet zwaar. Ook voldeden een aantal obstakels niet aan wat erop de site was beloofd naar mijn idee. Op de site werden de obstakels kleurrijk en wild geshowed, waardoor de verwachtingen vanzelfsprekend hoog lagen. Een knelpunt was ook dat het main event, de grootste opblaasbare kick-ass glijbaan ter wereld, er niet was en was vervangen door een kleine opblaasbaar glijbaantje. Helaas werd dit niet van te voren vermeld.

Conclusie:
Tof idee: strand, zon, water en zomerse obstakels is waar elke obstacle runner stiekem over droomt en een mega waterglijbaan is wat we heel stiekem allemaal willen, ondanks dat we natuurlijk heel volwassen zijn verder. Helaas wist Beat The Beach niet aan de verwachtingen te voldoen en stonden de obstakels er een beetje neergeslagen erbij. Intensiteit was vooral het zand wat het pittiger maakte.

Verbeterpunten:
- Vertraging door vertraagde voorbereiding
- Beloven = nakomen (kickass glijbaan!)
- Obstakels in de zee, hiermee kan je een run flink laten toenemen in intensiteit terwijl je de plezierfactor ook een boost geeft
- Obstakels gelegen in de duinen geeft ook een boost aan intensiteit.
- Geen bekertjes bij de drankpost
- Redbull uitdelen aan het einde i.p.v halverwege de run.

Pluspunten:
- Medewerkers waren erg enthousiast
- Locatie en weertje
- Tijdregistratie

Beat the Beach, een evenement waar nog heel veel uitgehaald kan worden; locatie, sfeer en feest aan het einde waren al een goed begin. Nu nog de verbeterpunten aanpakken en dit kan aankomende edities een prima run worden.

Aftermovie: 

fun | video |
Lees verder
Review: Survival Boven Leeuwen

Op zaterdag 21 juni heb ik meegedaan aan de Caveman run in Valkenburg. Heerlijk 12 km lopen op, af en door de Cauberg. Een leuke run met wat schoonheidsfoutjes, maar zeker de moeite waard voor een tweede keer in 2015. Collega Tjeerd heeft er een review over geschreven en die kun je hier binnenkort op de site lezen.

Op zondag 22 juni heb ik ook nog meegedaan aan de Survivalrun Boven Leeuwen. Voor mij is dit de run die aan de wieg heeft gestaan van mijn verslaving aan deze sport.

Maanden geleden was ik benaderd door een aantal vrienden die ook graag eens kennis wilden maken met het mud runnen. Als eerste maakten we een strijdplan en besloten we dat de Survival Boven Leeuwen de geschikte run zou worden om kennis te maken met de sport. De reden dat ik koos voor deze run is dat deze kleinschalig is en laagdrempelig. De meeste deelnemers komen uit het dorp zelf of uit de omgeving en de hindernissen zijn niet al te technisch en niet te zwaar.

Dus 22 juni was het zover voor deze drie strijdmakkers; Martijn, Twan en Larren. Om 12:12 uur klonk voor ons het startsignaal en gingen we op pad met meteen een kruiptunnel en een stukje “moeras” dat erg droog was. Daarna over een evenwichtsbalk en dwars door de woonwijk richting een aantal weilanden om vervolgens via een “parcours” op de dijk te belanden die je gelijk weer aan de andere zijde mag afdalen naar de uiterwaarden langs de Waal. In de uiterwaarden kwamen we de meeste hindernissen tegen die je bij het survivalrunnen ook tegenkomt en wat minder bij het obstaclerunnen. Als eerste hadden we een dubbele touwoverspanning die je geheel op eigen manier kunt nemen. Zo heb ik mensen hier de apenhang, catcrawl en de dubbele catcrawl zien gebruiken. Ook heb ik hier veel mensen door de sloot zien gaan omdat ze er af vielen….  

Daarna moest je met een lang touw naar de overkant van een brede sloot slingeren die aan de overkant beduidend lager was dan de kant van waaraf je sprong. Hier gingen er dus veel achterwaarts weer terug de sloot in wat veel lachwekkende reacties gaf. Verderop moesten we de sloot oversteken met drijvende vlonders en gingen we door met een route door de uiterwaarden. Dijk op door een rioolbuis, dijk op en af met een boomstronk en gewoon dijk op en neer omdat het kan. 

Van de dijken gingen we door een bos en eindigden we bij een “helaas” droge sloot en een duiker van ongeveer een meter hoog en 30 meter lang die onder de dijk doorging. Voor ons zat het lokale hockeyteam van gemiddeld 13 jaar wat voor een erg luid gegil en gekrijs zorgde, zodat onze oren nu nog piepen. Vanuit de duiker staken we de dijk over om een wateroversteek te nemen. Deze was erg zwaar om te nemen. Het was een balk met verticale touwen eronder, die moest je grijpen en doorpakken om aan de overkant te komen. Velen hebben daar een nat pak gehaald. Ik overigens ook.

Vanuit daar ging het door richting het dorp, maar eerst door een container met water. Als je denkt dat je richting de finish gaat ga je ineens linksaf door de achtertuin van een huis en een weiland met alweer droge sloten om weer een aantal echte survival hindernissen tegen te komen. Een slap net tussen de bomen waar je in en uit moet klimmen en daarna een swing over, via de monkeybar door naar de plaatselijke visplas waar je een fijn rondje met een balk van twee meter mag lopen. Na de balk gedumpt te hebben ga je dan eindelijk richting het dorp, eerst nog een container met water en een klimhindernis om daarna een stukje boomstam voort te slepen. Op de route richting het finish gebied sla je nog één keer af om de plaatselijke kroeg in te duiken waar meteen bij de ingang een evenwichtsbalk ligt. Kroeg uit, gras op om een boomstammetje te zagen om vervolgens door te lopen naar de eindhindernis. Al vele jaren staat hier de zeephelling die erg veel toeschouwers trekt. Eenmaal boven op de steigers kom je bij de brandweerpaal waar je weer naar beneden mag glijden. Voor sommigen is deze toch wel erg hoog en moet de vrijwilliger die daar staat mening deelnemer met een peptalk en een extra handje naar de paal toe praten. Daarna nog wat autobanden en een kruipgang om in stijl te finishen met een glijbaan.

De route van ongeveer 8 km zat weer vol met verrassingen en we hebben onderweg natuurlijk een hoop lol gehad. Je ziet heel veel voetbal en hockeyteams van alle leeftijden die gezellig met z’n allen deelnemen en er met z’n een feestje van maken. Het start en finishterrein is midden in het dorp en is gezellig ingericht met tentjes waar je kunt eten en drinken en natuurlijk omkleden.

Deze run bestaat al 19 jaar dus hij behoort tot de oudjes in de sport. Hoe het komt dat ze nog steeds bestaan? Ze hebben een simpel concept en proberen elk jaar een kleine verandering door te voeren in de hindernissen en de kosten; zes euro per persoon. Over zes jaar vieren zij hun 25-jarig jubileum en ik zie niet in dat ze dat niet halen. Blijf lekker gewoon en de komende jaren rennen we lekker de rondjes bij jullie. Volgend jaar weer 600 deelnemers?

Dan rest nog één ding: Hoe is het bevallen voor onze nieuwelingen?

Martijn: “Super en ik vond het echt leuk, wanneer is de volgende?”

Twan: “Was leuk, dit smaakt naar meer!”

Larren: "Ik heb genoten en wil dit wel vaker doen.”

We hebben er dus weer drie mensen bij die deze geweldige sport gaan beoefenen!

Volgende week de Spartan super en sprint in Keulen! OOORAAH!!

Gertjan

foto | fun | obstakels |
Lees verder
AFTERMOVIE: STRONG VIKING WATER

Ook dit keer hebben we weer nieuwe mooi dingen mee mogen maken. Naast het wederom geweldige weer en superlekkere water hebben we een superdag gehad. 

Het echte ijswaterbad was wel een topper. Vaker heb ik dit soort badjes meegemaakt, maar zo koud als deze aanvoelde maak je zelden mee. Ach, het was weer een waardige Strong Viking met het waterelement om te trotseren en 19 mooie kilometers. ;-)

Ik zeg geniet en we zien jullie graag snel weer terug.

Hardlopen = Saai. Doe obstacle running.

modder | natuur | obstakels | video |
Lees verder
Gadget: Saved by the bell!

Je kent het vast wel. Als een niet te stoppen stoomtrein kom je eraan gestevend wanneer er enkele fietsers of voetgangers op het pad voor je opduiken.

Terwijl ze nietsvermoedend in dezelfde richting als de jouwe gaan, blokkeren ze lekker enige vorm van doorgang voor jou. Wanneer een extra inspanning, om je passen of ademhaling duidelijk hoorbaar te maken, hopeloos blijkt, resten er niet veel keuzes meer. Of je roept iets in de aard van "Pardon, aan de kant alstublieft!", of je gaat er op hun tempo achter hangen tot er een zich een gat voordoet, waar je tussen kan springen als een reebok met een jager op zijn hielen, of je beukt er gewoon los op in. Dit laatste is niet echt aan te raden en om het allemaal heel eenvoudig te maken, mijn waarde loopvrienden, presenteren we u: de Runbell!

Toegegeven, bovenstaande situatie doet zich echt niet vaak genoeg voor om het echt als een "probleem" te gaan bestempelen. Daar dachten ze in Japan toch even anders over! Het verkeer is er veel drukker dan bij ons, en je arriveren mondeling aankondigen is in het land van de rijzende zon niet te doen. Daarom kwamen de Japanse Tomoko en de Amerikaanse Kevin op de proppen met de Run Bell. Dit koperen mini-afgietsel van de gewone fietsbel kan je makkelijk rond je vingers doen, zelfs als je handschoenen aanhebt. Het gewicht is bijna nihil, waardoor het niet zou hinderen. Door het "aangename" bel-geluid zullen de mensen denken dat er een fietser aankomt en opzij springen alsof magere Hein ze komt halen. Weg met die zorgen!

Alle gekheid op een stokje, ik heb er, net zoals jullie denk ik, mijn bedenkingen bij...  Als je zoals mij iemand bent die snel zweet, en dan nog vooral aan je handen, dan gaat dat kleine zogezegde wondermiddeltje al snel op je zenuwen werken. $25 dollar is in mijn ogen toch meer als genoeg, zeker om het door de lucht de bossen in te keilen na enkele minuten. 

Maar hey! Hier bij Discovery blijven we steeds positief, dus moest je graag de sportysway-king-of-the-bling willen worden, aarzel dan niet om hem te kopen! Het product loopt via kickstarter en met nog 12 dagen te gaan hopen ze het nodige bedrag bijeen te krijgen. 

Moest je er één kopen, aarzel niet om het mij te laten weten via  Facebook ! Dan gaan we samen de geschrokken gezichten van de voetgangers filmen wanneer je hen passeert, en posten we hier een vette compilatie-video ;)

Strength, mud & rock'n roll!  

Stefan

fun | kleding | tips | urban | video |
Lees verder
En dan loop je een marathon...

Wie had dat gedacht? Van 102 kg op de bank, naar 42 km door modder en zand... Om maar eens met een populaire quote in huis te vallen.

Een paar jaar gelden toen ik nog 102 kg woog dacht ik er niet over na om meer dan 10 km te gaan rennen en absoluut niet onverhard, want dat vond ik helemaal niks. Lekker verhard lopen; dat was het.

Toen ik in 2011 het roer omgooide durfde ik aan grotere afstanden te denken, maar wel verhard blijven lopen hoor! Maar na mijn eerste kennismaking met het mud en survivalrunnen is het allemaal in een stroomversnelling geraakt. Er kwamen steeds meer runs en de kilometers gingen langzaam omhoog. Strong Viking in 2013 was al 19 km en dat vond ik toen echt een heel eind. Maar ja, als je van je sport houdt, wil je steeds meer. Met veel respect zag ik hoe vorig jaar bij de Mud Masters in Biddinghuizen een aantal gasten de marathon liepen. Elke keer als ik er één inhaalde (of zij mij) gaf ik mijn woordelijk respect voor deze "Goden" van het OCR. Stiekem was ik wel een beetje jaloers op deze mannen, maar ik mocht het met een rondje van 12 km stellen waar ik al moeite genoeg mee had. 

Tot overmaat van ramp moest mijn knie het ontgelden en lag ik niet lang daarna helemaal stil. Met wat training in de winter stelde ik me toch het doel voor 2014 om ook tot de mannen van de marathon te gaan horen. Als eerste schreef ik me in november 2013 in voor de Rat Race Dirty Weekend in Engeland waar ik 32 km met 200 obstakels moest volbrengen. En toen ik in januari aan de slag ging als expert bij Discovery stelde zij voor mij het doel om in september de Mud Masters marathon te gaan doen. Mijn inschrijving stond dus al vast!

Maar ja, als je 42 km wil gaan rennen zal je ook moeten trainen. Dus de runs werden gepland en de trainingen voorbereid en gevolgd, bij de runs die ik zou gaan lopen zou ik in ieder geval de grootste afstand gaan doen of een extra rondje zodat ik de kilometers kon maken. Ook ging de afstand op de weg omhoog en veranderde langzaam mijn voedingspatroon. 

In mei ging ik dan eindelijk naar Engeland om die felbegeerde 32 km te halen en na ruim 6 uur kwam ik over de finish met een duidelijk beeld van mezelf waar ik stond met de marathon voorbereiding. De rest over dit weekend lees je hier in de blog van Alexander.

Was ik op de goede weg? Tijdens die run had ik wel een aantal mijl last van mijn "goede" knie gehad, maar dat was terug te herleiden naar het zwemgedeelte in de race en de lange wachttijd bij de monkey bars. Dus zonder die klacht stond het er eigenlijk best goed voor, maar of ik al klaar was voor de 42 km? Het is toch weer 10 km verder.

In de week na het Dirty Weekend kreeg ik een berichtje van expert Maurice of ik iemand wist die de Iron Viking van hem over wilde nemen. Hmm, daar wist ik denk ik wel iemand voor; MEZELF!

Na het lopen van de Breakout Run de week voorafgaand aan de Iron Viking had ik wel het idee dat ik iets gas terug moest nemen, want anders zou ik het niet gaan redden; ik had in één week tijd al ruim 75 km gelopen en mijn benen voelden redelijk "leeg" aan.

Na een weekje rustig aan doen was het eindelijk zo ver. 25 mei om 09.40 stond ik aan de start van de Iron Viking, vier maanden eerder dan gepland. Na de start was het alleen maar ondergaan en genieten, maar wat was het zwaar. Het terrein was erg heuvelachtig en de tijgerbaan was erg lang! En niet te vergeten dat er veel gaten in de "weg" zaten en ik dus heel veel enkeltjes heb zien zwikken. Hoe het verder is verlopen lees je hier in de blog van Mervyn.

De zondag na de marathon stond in het teken van SPIERPIJN! Zeg maar gerust dat maandag er ook nog wat van kon. Op een (klein beetje) dikke linkerenkel na was ik goed uit de strijd gekomen. Deze week ga ik weer langzaam mijn rondjes lopen en vanaf 14 juni ben ik weer vol gas gegaan, te beginnen met de Strong Viking WATER Edition.

Eén ding kan ik nu zeggen: Ik behoor ook tot het MOR corps (Marathon Obstacle Runners)!

En nu rest de vraag: "what's next?" Nou, ik beloof je dat er nog veel zal volgen, want ik wil nog zó lang genieten van deze sport.

Hieronder nog wat foto's!

Gertjan @jopie6 on Twitter

foto | afstand |
Lees verder
The rings of Mowgli

Je ziet ze steeds vaker langskomen tijdens obstacle runs: ringen of triangels waarmee je naar de overkant moet slingeren. 

In een vorige blog tijdens de movie van de Brabantse Wal Mud Run zie je ons vliegen bij de ringen. Het is heel simpel en wanneer je het goed doet kost het bijna geen kracht!

Het ritme is belangrijk om je swing te behouden! Heb je geen ritme neem dan eerst danslessen.

Het gaat om het volgende:

De swing: Zorg ervoor dat je een swing heb, waardoor je bij de volgende ring kan komen. Als je geen swing heb maar je houd wel 2 ringen vast dan kan je er zelf voor zorgen door: trek jezelf naar de achterste ring toe en vervolgens naar de voorste terwijl je de achterste arm weer strekt. Doe dit een paar keer en creëer je een swing waardoor je verder kunt.

Ritme: Het ritme is belangrijk om je swing te behouden! Heb je geen ritme, neem dan eerst danslessen. In het filmpje zie je precies het moment wanneer je je achterste hand moet los laten voor de ultieme swing. Het moment dat je lichaam dood hangt op het hoogste punt bij je achterste arm laat je los en vlieg je door naar de volgende ring. Zorg ervoor dat je dit ritme aanhoud!

Check het filmpje voor extra duidelijkheid en swing like Mowgli!

Volg me op Twitter @simonvansenten en #DORP

Vanuit Bali: Sampai Jumpa!

foto | natuur | obstakels | tips | training | video |
Lees verder
Review: Urbanathlon | Fotoblog

Afgelopen zondag stonden Bisente, Chris en ik op de grasmat van de Amsterdam Arena. Niet om een balletje te trappen, maar om de obstakels te trotseren die de organisatie van de Urbanathlon voor ons in petto had. De sfeer in de Arena zat er goed in. De DJ knalde zijn beats de Arena in, de runners poseerde voor hun eigen Men's Health cover (uiteraard hebben wij dat ook gedaan) en Chris praatte ons bij over zijn toffe ervaring bij de Strong Viking Water edition van die dag ervoor.

Deze run een keer geen modder, water of zandbergen. In plaats daarvan mochten we over en door auto's kruipen en over tribunes rennen, Het was wederom weer een speeltuin waar we doorheen mochten banjeren. En niet zomaar een - het was de Amsterdam Arena!

@ de organisatie van de Urbanathlon. Dank! Alles was goed geregeld en de sfeer zat er goed in. Voor mij was het m'n eerste Urbanathlon, maar van wat ik om me heen hoorde was dit de beste editie tot nu toe.

Ciao en tot volgend jaar. Bisente, Chris en Steven

foto | obstakels | urban |
Lees verder
Review: Strong Viking WATER

Dat de Vikings van een uitdaging hielden was al duidelijk, maar toch overtroffen ze zichzelf weer door een strijd aan te gaan tegen bijna alle elementen van mother nature

De organisatie achter Strong Viking was op social media al druk bezig met het prikkelen van deelnemers door ze sneakpreviews van nieuwe obstakels voor te houden; zoals een kickass glijbaan en de samenwerking met Wim Hoff A.K.A. The Iceman. Wij waren in ieder geval erg benieuwd en hierbij de review! P.S. Ik ga niet alle obstakels vermelden maar wel de hoogtepunten.

De Run

Wij gingen voor de 19 km route. Aangekomen bij de Berendonck kregen we geen kaartje, maar een tattoo met je startnummer; handig. Scheelt voor een hoop mensen kapotte shirts en broeken, wel jammer als je ondertussen al een indrukwekkende verzameling startkaartjes heb en zo er geen bij kan scoren. Door naar het startvak waar dreunende muziek gedraaid word en een dame al hard aan het werk is om iedereen op te peppen. Countdown begint en we kunnen er tegenaan!

Geen rustig begin, maar gelijk vanaf de start er tegenaan; over een wall, door de trenches, over boxen heen en de flinke modderbaan uit de MUD editie was ook weer van partij. Dit keer opgedeeld in twee stukken. Eerst de lagere baan en over de Viking Roof, klein rondje door het bos, over de Dragons Ropes en weer terug. De Mudbaan, Mudtrenches en de Mud Crawl zorgde ervoor dat je al een hoop energie kwijtraakte om alleen al vooruit te komen. Verder een onmogelijk heuveltje op, klein stukje hardlopen en door naar de Monkey Bars. Ook mocht je weer een stukje de macho uithangen door te rennen met schild en hamer! Over de balansbalk en langs de Castle Walls. Zo kwamen er een behoorlijk scala aan obstakels langs in de eerste 5 km

Het was tijd voor het experiment van Wim Hof, het ijsbad. Heerlijk verkoelend, maar flinke brainfreeze zodra je kopje onderging. Door Thors Lightning waarbij de schokken erg meevielen en daarna konden we weer een paar kilometer door denderen. Na wat obstakels en veel wateronderdelen kwamen we aan bij de splitsing 13/19 km. Afscheid moeten nemen van een teamgenoot en we gingen verder richting de 19 km. We kwamen langs de boerderijen, een bekend stukje bos en hadden ondertussen obstakels moeten weerstaan zoals the rings, een groot hek en river crossings. Door naar een berg hooibalen; logisch natuurlijk, ook al ben je een flinke viking. De dieren moeten nog wel gevoed worden!

Langzaam merkte je dat iedereen wat stiller werd en zelf begon er ook al gedachten omhoog te komen van "hoeveel kilometers komen er nog?" De motor begon al redelijk leeg te raken toen we bij de waterslide aankwamen. Helaas viel de waterdruk net weg toen we aankwamen, maar na 5 minuten was dat alweer geregeld en de vikingtocht ging verder. Verder over een flinke, maar geweldige glijbaan naar beneden. Kleine drinkpauze en we gingen verder op tour. Langzaam hoorden we de dreunende muziek van Walhalla steeds duidelijker te worden. Dit motiveerde flink om toch nog tandje bij te zetten en te blijven knallen. Onderweg kwamen de Walls nog te voorschijn, waarbij de eerste goed te doen was, maar doordat de walls steeds hoger werden werden de laatste twee toch wel erg pittig. Verder over het land en door het water ging het zo door, totdat we een hele rij toeschouwers steeds dichterbij zagen komen. Over het luchtkussen heen en omhoog de viking climb op. Niet te vaak naar beneden kijken. maar gewoon gaan! Daarna een leger aan vikings trotseren, de walhalla steps op en je was na 19 km knallen en strijden weer in de bewoonde wereld. Traditiegetrouw een t-shirt en op de foto met een knappe viking-girl!

Pluspunten:
- Een flink parcours waarbij er geen verveling of herhaling van obstakels was
- Het ideale obstakel sfeertje met interessante obstakels
- De gigantische hoeveelheid mud van de MUD editie was weer present
- Water elementen waren top in het parcours verwerkt

Minpunten
- In het 19 km gedeelte was de route aanduiding soms onduidelijk
- Sommige obstakels hadden wat langere wachttijden
- Kilometeraanduiding zorgde voor verwarring bij de ropeclimb

Conclusie

Sweet mother of vikings! Strong Viking heeft zichzelf weer overtroffen met deze editie. Ook al voelde de 19 km als een erg zware en indrukwekkende run, waarbij goed gebruik is gemaakt van de omgeving. Ik ging er met hoge verwachtingen heen en was flink onder de indruk na afloop. Ondanks de minpunten staat deze hoog op het lijstje en zal ik met flinke spierpijn nog vaak aan dit evenement terugdenken!

Check ook gelijk de editie zoals wij het beleefd hebben! Hou DORP in de gaten, binnenkort nog een movie van Niels & Tsambiko!

foto | modder | video |
Lees verder
DIP IT!

Helaas. Als je dacht dat deze blog ging over het dippen van chippies in een lekker sausje heb je pech :-). Maar wil je weten wat je nog meer kunt trainen om uiteindelijk makkelijker over hindernissen heen te komen, lees dan vooral verder. 

Tevens komt een zeer goede techniek aan bod die je kunt gebruiken bij het afspringen van bepaalde hindernissen. Wil je blessurevrij nog lang genieten van obstacle runs? Lees dan deze blog en bekijk de video’s!

Dips – the upper body squat

Bij dips gebruik je bijna je hele lichaam. Net als bij pull-ups en chin-ups word je bij dips gedwongen om je eigen lichaamsgewicht te liften. Net als bij elke andere oefening komt er techniek kijken bij het uitvoeren van de dip. 

Een dip, hoe doe je dat nou?

Techniek:

1.     Knijp in de handvatten / stangen: omvat met je duimen. Hoe meer kracht je uitoefent op de steunen, hoe sterker je bent;

2.     Kijk vooruit: niet omhoog en niet naar de grond. Focus je op een punt vlak voor je;

3.     Ademhaling: neem een teug adem als je boven bent met gestrekte armen. Probeer dit vast te houden tijdens de complete beweging;

4.     Borst omhoog: voorkom dat je schouders naar voren vallen. Houd je borst omhoog en je schouders naar achter. Je schouders hebben hier baat bij;

5.     Buig je benen: en kruis je voeten. Hiermee voorkom je dat je de weg omhoog gaat helpen met je benen. Als je je omhoog duwt knijp je bilspieren dan samen;

6.     Ga net iets voorbij parallel: je schouders laat je net iets onder je ellebogen zakken. Als je nog dieper gaat rek je je borstspieren op. Je schouders zullen je dit niet in dank afnemen.

7.     Zet je ellebogen op slot: als je boven bent strek je je armen goed en span je je triceps aan.

Een foto zegt meer dan 1000 woorden, laat staan een filmpje. Hieronder twee filmpjes. De eerste is van mijzelf, de tweede een met een goede uitleg erbij van een instructeur. Goed ter vergelijking! Ook voor mijzelf.

Allemaal leuk en aardig denk je nu misschien. Maar wat nou als ik geen een herhaling kan maken?

1. Vraag iemand om hulp. Laat iemand je de weg omhoog helpen waarbij die persoon jou met z'n handen in je zij vastpakt en je omhoog helpt door mee te ‘squatten’.

2. Doe steeds een gedeelte van een volledige dip. Strek jezelf uit in de steunen. Laat jezelf iets zakken en duw jezelf weer omhoog. Je zult steeds sterker worden waarna je uiteindelijk de volledige beweging zult kunnen maken.

Wat train je met dips?

Je bouwt kracht en spiermassa op in je borst en triceps. Als je vanwege een schouderblessure niet meer kunt bankdrukken zou je dit kunnen vervangen door dips (mits je niet te diep gaat). Bij pushups train je ook je borst en triceps maar eigenlijk zijn dips effectiever. Dit omdat bij pushups je voeten op de grond staan. Bij dips moet je je hele lichaam omhoog werken waarbij ook een stukje coordinatie en balans komt kijken. Een dip is dan ook zwaarder dan een pushup.

De spieren die je traint met dips:

                                                                   

Variaties: gaat de dip je goed af (je kunt bv 10-15 goede herhalingen maken), dan kun je het zwaarder maken door wat gewicht aan je lichaam te hangen. Dit kan bijvoorbeeld met een band om je middel met daaraan een ketting met een schijf of door een rugzak om te doen met een gewicht erin.

Dips en obstaclerunning

Leuk die dips, maar wat heb je er nou aan tijdens een obstacle run?

Tijdens een obstaclerun komt het geregeld voor dat je je ergens aan op moet trekken en je vervolgens op een plateau moet duwen. Of dat je jezelf weer over een berg hooibalen moet heen werken. Dit zal je beter af gaan met o.a. getrainde triceps.

De doorsteek

Dan nu iets heel anders. Heb je na of tijdens een run wel eens last van je knieën of enkels? Dan zou dat te maken kunnen hebben met de manier hoe je van een hindernis afspringt. Als je jong bent dan kun je je het misschien nog permitteren om roekeloos naar beneden te springen, blind vertrouwend op de elasticiteit van je onderstel. Maar als je een dagje ouder wordt (like me) dan heb je baat bij een gecontroleerde manier van afspringen. Wat ik nu ga behandelen heet de doorsteek-methode. Het komt erop neer dat je jezelf klein maakt en gebruik maakt van een uitgestrekt been om de afstand tussen jou en de grond te verkleinen. Ook nu weer zal een video een hoop verduidelijken.

Techniek:

1.     Maak je klein;

2.     Plaats je (sterke) hand op de rand van de hindernis;

3.     Plaats je tegengestelde been zo ver mogelijk opzij (dus als je je rechterhand geplaatst hebt, dan zet je je linkerbeen opzij op de hindernis);

4.     Steek je andere been zover mogelijk door richting de grond;

5.     Land gecontroleerd door met het landingsbeen de schok op te vangen (knie buigen).

Het been wat ik opzij plaats is mijn zwakke been, zodat ik met m'n sterke been als eerst de grond raak. Dit voelt voor mij het natuurlijkst aan, maar dat is een kwestie van uitproberen.

Deze techniek werkt goed bij de hooibalen, zoals in het filmpje. Bij hogere hindernissen zoals een muur heb je een andere techniek nodig. Ik kom hier in een van mijn volgende blogs op terug.

Hopelijk kun je deze laatste techniek goed gebruiken in je eerstvolgende run. 

Mijn eerstvolgende run zal de Strong Viking WATER edition zijn op zaterdag 14 juni. Tot dan!

En houd jezelf heel!

@obstacle_runner

foto | obstakels | tips | training | video |
Lees verder
Een jump te ver

Flink balen, drie weken letterlijk uit de running. Wat dat betreft heb ik waarschijnlijk nog mazzel gehad. 

Tijdens Mud Masters op vliegveld Weeze zat ik in een lekkere flow. Het weer was top, het parcours lekker uitdagend, het ging gewoon lekker. Op dat soort momenten vergeet je nog weleens scherp te blijven. En voordat je het weet verlies je je focus en maak je een fout die voor een flinke blessure zorgt. Nadat we van de SplashJump waren afgesprongen, kregen we een paar leuke trenches op ons pad. Telkens als ik bovenaan de trench stond maakte ik een jump het water in, dat ging steeds goed totdat we bij de laatste trench waren en ik een inschattingsfout maakte. Ik dacht namelijk dat er nog een sloot achteraan kwam, er lag immers een flinke plas water. Maar helaas, toen ik in het water lande bleek de plas maar een paar centimeter diep te zijn, terwijl ik minstens een meter verwachte. Met als gevolg een landing met gestrekt been en een flinke klap op mijn linker hak. Meteen wist ik dat het niet goed zat... Een jump te ver. Maar goed dat de adrenaline ervoor zorgde dat de pijn langzaam wegtrok zodat ik tot de finish door kon lopen. 

De volgend dag was het meteen goed mis, dus meteen mijn voet ingepakt flink wat icepower erop en maar hopen dat het allemaal mee zou vallen. Na een dag of vier was de meeste pijn tijdens het lopen wel weg, dus hardloopschoenen en hup een 10 kilometer trainingsrondje. Maar dat liep wel even anders dan verwacht, na de eerste kilometer kwam de pijn in alle hevigheid weer terug. Maar goed, ik heb wel vaker met wat pijntjes gelopen dus tanden op mekaar en de andere 9 kilometer maar even niet zeuren. Wat ook meespeelde was dat ik twee dagen later de Strongmanrun in België op het programma had staan. Die run had ik al een tijdje op mijn verlanglijstje staan en wilde ik eigenlijk niet missen. 

Zaterdagochtend was het zover, in de auto naar België. Maar niet teveel denken aan de blessure, de adrenaline zal wel weer zijn werk doen. Maar helaas, het startschot bij de Strongmanrun viel en ik verrekte alweer van de pijn. Balen, flink balen, maar zoals in mijn vorige blog al was te lezen heb ik de Strongmanrun wel uitgelopen. Maar ik heb de 17 kilometer Strongmanrun meer gehinkeld dan hardgelopen. 

De week na de Strongmanrun was het helemaal afgelopen. Misschien ook maar goed ook, anders was ik waarschijnlijk toch weer stug verder gaan trainen. Helaas heb ik hierdoor wel de Stuwwal Trailrun en de Survival Challenge in Zeewolde moeten missen. Het goede nieuws is dat ik na twee weken rust weer pijnvrij 12 kilometer heb kunnen hardlopen. Dat komt goed uit, want volgend weekend staan twee runs op het programma, op zaterdag de 19 kilometer Strong Viking Run en op zondag een 10 kilometer hardloopwedstrijd.

Volg mij via Twitter  @WJPeters of Facebook of zoek op #DORP.

afstand | obstakels |
Lees verder
London Spartan Beast

Een obstacle run van meer dan 20km met 45 hindernissen. Tot op heden is dit de mooiste obstacle run waar ik ooit aan deelnam. Aangezien dit mijn eerste kennismaking was met de Spartan Race kon ik de felbegeerde Trifecta medaille niet meer claimen. Wanneer je in hetzelfde jaar een Sprint, Super en Beast voltooid ontvang je deze medaille.

Vanuit hartje Londen was het twee uur rijden met een huurwagen. Pippingford Park waar deze obstacle run plaatsvond is een prachtige omgeving met velden, bossen, beken, meren; het ideale terrein voor een run. Dit is geweten bij verschillende organisaties want niet alleen Spartan Race organiseert hier obstacle runs. Ook het Engelse leger traint hier.

Moeder natuur had beslist om het de 2500 deelnemers niet makkelijk te maken. De nacht voor dit evenement had het gevroren. De dag zelf waren de weersomstandigheden koud, nat en ellendig. De weg naar de inschrijvingstent was al een waar modderfeest. Voor de race begon raadde iemand van de organisatie aan om het speerwerpen en touwklimmen te oefenen. Naar boven klimmen aan een touw ging vlotjes maar het speerwerpen was een ander paar mouwen. Aangezien ik 1,5 uur te vroeg was voor het startschot werd gegeven, was ik voor de start al goed doorweekt, maar dat kon de pret niet bederven want ik keek al meer dan één jaar uit naar de beast.

Heel het parcours ga ik hier niet beschrijven, maar ik kan zeggen dat het een stevig parcours was. De sfeer onder de deelnemers was prachtig. Iedereen hielp iedereen. Op een gegeven moment zat ik tot aan mijn borst vast in modder, maar dankzij de hulp van anderen kon ik de race verder zetten. Buiten de klassieke hindernissen (monkeybars, walls...) moest je veel fysieke proeven afleggen zoals lopen met een balk, een traktorband verplaatsen, een loodzware betonnen bal dragen... Wie niet slaagde in zijn proef werd getrakteerd op 30 burpees. 

Hieronder zie je de officiële aftermovie zodat je een beetje een beeld kan vormen van wat het is geweest. Bij toeval kom ik drie keer in beeld. 

Na enkele uren heb ik de finish bereikt en mocht ik mijn medaille in ontvangst nemen. Het was een loodzware obstacle run, maar als ze mij nu vragen om onmiddellijk deel te nemen aan de Beast laat ik alles vallen en doe mee. Voor wie van een stevige obstacle run houdt is de Spartan Race Beast een echte aanrader!

foto | modder | natuur | obstakels | video |
Lees verder
Strandj​e pakken

Nog  even en dan bestormen een paar duizend mannen en vrouwen de trappen van de Amsterdam Arena. Ik waag me er dit jaar ook aan. Maar voordat zondag de Urbanathlon van start gaat moet ik nog wel even trainen.

Het weer mag nooit een excuus zijn om niet te gaan sporten. Toch wordt je wilskracht met mooi weer op de proef gesteld. Ach, dan maar twee vliegen in één klap. Het gaat een rondje Scheveningen worden. Zon, zee, strand en sporten. Het is zondag en de schijnt zon volop. Een mooie kans op eens lekker zwetend langs de kustlijn te rennen. Deze keer geen modder als obstakel, maar families met kinderen die zandkastelen bouwen. Probeer die maar eens te ontwijken zonder dat een bouwwerk te raken. Obstakel #1 was een feit.

Met boos kijkende papa’s achter me latend was het obstakel #2 die me meer zorgen baarde: een Duitse Herder. Of ie wilde spelen of dat hij mijn benen als voedsel zag weet ik niet. Gelukkig was zijn baasje sneller dat de hapgrage herder en kwam ik er nooit achter voor welke optie de herder wilde gaan.

Obstakel #3 had relatief simpel moeten zijn: Ren zo dicht mogelijk langs de kustlijn zonder nat te worden. De eerste 150 meter ging goed. Weinig mensen om te ontwijken, af en toe een kwal om overheen te springen (sorry kwalliefhebbers. Ik heb ze niet allemaal kunnen ontwijken) en verder meegaan met de “golven” van de zee. Tot zover was ’t easy. Waar ik was met m’n gedachten weet ik niet meer. Wat ik wel weet is dat ik meer op de kwallen aan het letten was dan de groep Japanners die eraan kwam. Te laat om nog uit te wijken richting het strand sprong ik de zee in. Haha.. Met Japans gelach verontschuldigden ze en liepen weer verder. Obstakel #3 heb ik niet droog doorstaan.

Inmiddels had ik er 6km opzitten en was het tijd om terug te gaan. Over het strand en via de duinen had ik nog 5km te gaan voordat ik bezweet en wel thuis aankwam. Nog even stretchen, douchen en daarna terug naar het strand. Niet om nog een rondje te doen, maar om zelf een zandkasteel te bouwen. Happy days!

fun | training |
Lees verder
Pull your socks up, mate

Meestal denk je bij blessures niet zeuren en gewoon doorgaan, of zoals ik het vaak in Australië hoorde: "Pull your socks up, mate."

Blessures zijn in deze sport zijn niet weg te denken, maar waarom? Omdat hierbij je lichaam aan flink wat prikkels word blootgesteld en we zijn nou eenmaal niet meer de macho’s die dagen op jacht gingen om beren te vangen of kilometers konden sprinten om te vluchten voor een paar sabeltandtijgers. Helaas, door onze ‘luie’ futuristische leventje is onze belastbaarheid ook afgenomen en onze uithoudingsvermogen om acht uur per dag op een stoel te zitten toegenomen. Natuurlijk kan je ontsnappen aan deze nieuwe levensvorming. Hoe? Trainen, gewoon veel trainen.

We kennen het wel: een nieuw doel waar je aan wil werken. 42 km hardlopen, vetpercentage naar 4%, 160 kilo kunnen bankdrukken, inderdaad; goede voornemens. Je kan veel veranderen als je maar rustig opbouwt, het lichaam moet zich aanpassen. Hetzelfde geldt voor het voorkomen van blessures. Als ik terugkijk op dit jaar, zag ik het in februari fout gaan. Toen heb ik er, door ziekte, een paar weken uit gelegen. Rustig weer opbouwen? Welnee, gewoon weer volknallen. Overbelasting verzekerd.

Overbelasting? Nee, vergeet het maar. Ach, zal wel uit de klauwen gelopen precieze spierpijn zijn; dat je zo mank als wat loopt wil je niet inzien. Twee dagen later nog steeds aanwezig, zou het dan toch overbelasting zijn? Jup, voorlopig maar aan de kant zitten kijken hoe andere obstacle runners het doen. Rustig opbouwen zou dus de oplossing zijn geweest. Overbelasting is in feite niks anders dan belasting (training) hoger te laten zijn dan belastbaarheid (staat van het lichaam).

Stabillity
Hoe meer stabiliteit er in je voetenwerk zit, des de groter is je bescherming tegen blessures. Pak bijvoorbeeld oefeningen op één been om meer stabiliteit te trainen in de voeten. Al weet ik niet wat de Romanen ermee te maken hadden, ze hebben een paar prima stabiliteitsoefeningen uitgevonden, namelijk:

Romanian Deadlift
Doe bij deze oefening een normale deadlift waarbij de benen gestrekt blijven (stiffed legged deadlift). Terwijl je bovenlijf naar voren beweegt, beweeg je één been gestrekt naar achteren. Probeer het evenwichtsverschil op te vangen.

Romanian Lunge
Doe bij deze oefeningen een normale lunge, maar leg het achterste been op een bankje. Of net als echte macho’s zet je voet in een TRX; probeer zo recht mogelijk naar beneden te zakken.

Natuurlijk kan je ook squatten op een halve Bosu ball of andere oefeningen erop doen.

No pain, no gain is een beruchte uitspraak als het gaat om trainen. Hier bedoelen we hopelijk echter wel spierpijn mee; de onschuldige fijne pijn die je voelt als je de volgende dag je lijf beweegt en de iets mindere fijne pijn die de dag erop aanwezig is. Maar wel pijn die wegtrekt zonder problemen.

Pain, no gain is een betere uitspraak als het om hevige gewrichtspijn, overbelastingen, spierscheuren en verdere nachtmerries van een sporter gaat. Wat  vooral belangrijk is als je ergens voor gaat trainen, het rustig opbouwt. Maakt niet uit waarvoor je traint, met als uitzondering een dam- of schaakspel dan. Hou er rekening mee dat je niet al na de training uitgeschakeld bent, omdat je jezelf iets te hoog inschatte!

Agenda puntjes:
9 juni Colorrain Breda
14 juni Strong Viking Water Nijmegen
15 juni Urbanathlon Amsterdam

See you there!

Volg mij @chriss_9191 en andere experts via #DORP op Twitter!

tips | training |
Lees verder
Review: The Great Escape

Gisteren vond in Gent de 1e editie van The Decathlon Great Escape plaats. Dit evenement, volledig georganiseerd en opgebouwd door (militaire) vrijwilligers, geeft zijn volledige opbrengst weg aan het Kinderkankerfonds en de Cliniclowns. Een mooie manier dus om een goede zaak te steunen! Discovery gaf mij groen licht en liet me op de koop toe nog iemand meenemen ook. Die persoon is Eric geworden! 

Locatie: Het evenement vond plaats in Gent, België op het recreatiedomein Blaarmeersen. Een prachtige groene omgeving rond een grote plas met een strandje aan. Er bevond zich ook een grote berg op het domein, die natuurlijk in de run geïntegreerd werd.

Afstand: 10 Km

Bevoorradingsposten: 3 + finish: 2 x water, 2 maal sportdrank waarbij je aan de finish ook nog een stuk appelsien meekreeg.

Goodiebag: Naast je borstnummer en bib-chip zat er ook nog een infoboekje, suikerwafel en pakje gezouten pistachenootjes bij.

Beschrijving: Het evenement werd opgebouwd rond "ontsnappen", omdat de kinderen die gesteund worden ook dagelijks proberen te ontsnappen uit hun vreselijke situatie. En doordat het evenement voornamelijk op initiatief van het Belgische leger kwam, was heel de race in army style. Met een totaal van +- 1000 deelnemers vertrok er om het kwartier een laag bestaande uit 100 deelnemers, ruimte genoeg dus tussen de lagen in. Door middel van een sirene werd het startsignaal gegeven en moesten we gelijk ergens onderdoor kruipen om aan onze ontsnapping te beginnen. Na enkele boompjes te ontwijken liep de track gelijk dwars door het kinderbad, waar vele mensen uit de omtrek hun verkoeling zochten. Daarna gelijk over het strand hollen en kruipen en zo kwam "die berg" al heel snel in 't zicht. Jongens, die was echt veel hoger en steiler dan verwacht! Daarna kwam de "stairway to hell", een schijnbaar eindeloze reeks trappen om de berg terug af te komen. 

Op vier kilometer kwamen we de eerste bevoorrading stand tegen. Hier werd water geserveerd. Dit was enorm welkom, want de brandende zon, daar was haast geen ontkomen aan... Vrij snel erna kwam de tweede bevoorradingspost waar bekertjes sportdrank werden uitgedeeld. De eerste helft van het parcours gingen redelijk traag, maar de laatste kilometers vlogen er echt door, waardoor één van de stewards onverwachts al aangaf dat ik de laatste kilometer aanging. "Wow, ik ben er al," dacht ik. Maar eigenlijk had ik het moeten weten, die laatste kilometer gingen ze ons niet zomaar cadeau doen. Modder-beken met dwarse boomstammen over, kruipen door een tunneltje van banden, een bos waarvan de stammen kriskras door elkaar groeiden, door een wirwar van touwen geraken en een reeks hordes overwinnen,om dan tenslotte over een net, gespannen tussen twee legertrucks, de finish te bereiken. Als medaille kregen we een dog tag om in het thema te blijven, uniek en vet cool! De run zat erop, helaas heeft mijn knie achteraf weer pijnlijk beginnen aanvoelen door de combinatie van The Great Escape en de 24 km training die ik vijf dagen ervoor had gedaan. Hierdoor moest ik de handdoek in de ring gooien vandaag en de Colorrain in Breda laten voor wat het was. Als je onze blogs goed volgt dan hoef ik je niet te zeggen dat rust een belangrijke factor is voor herstel!

Obstakels: Alle obstakels waren echt army-style en de verhoudingen tussen water hindernissen, heuvels/bergen en klim/kruip hindernissen waren goed verdeeld. Ook werd er goed gebruik gemaakt van de natuurlijke hindernissen die zich op het terrein bevonden. Alleen miste ik wel wat meer modder. Want behalve ik (er kan natuurlijk altijd ook maar één iemand zijn) kwam iedereen zonder een spatje slijk aan de finish, en laat ik nu een echt modderzwijn zijn! ;-) 

Onder de obstakels zaten onder andere: twee hoge containers waar je enkel door armkracht of een kort touw op kon geraken, die d.m.v. evenwichtsbalken met elkaar verboden waren, een klein cross-track'je dat je met een autoband moest afleggen, prikkeldraad om te tijgeren, met een touwladdertje naar boven klimmen om vervolgens via een lang schuin net naar beneden te geraken, piramide met klimnetten... 

Favoriete obstakel: Het allerleukste vond ik de horizontaal geplaatste rekken, ongeveer 20 cm boven het wateroppervlak, waar je jezelf aan moest voort trekken op je rug, rekening houdend met die kleine ruimte die je hebt om lucht te happen. Had het nog niet eerder tegengekomen en dat mag zeker meer gebeuren!

Faciliteiten: Naast enkele drank- en eettentjes met stoeltjes en tafeltjes, was er nog een infostand van Defensie, de Politie en De Lijn (tram en busmaatschappij van Vlaanderen) en een badminton net met rackets voor wie er zin in had. Vrij pover dus, maar toch gaf het een gezellige indruk. Verder waren er natuurlijk nog de vaste infrastructuur van het domein zoals een openlucht fitness-pleintje en de plas met bijhorende waterglijbaan etc. 

Wat er beter kon: Er waren wel enkele schoonheidsfoutjes, maar zeker niets dat de belevenis naar beneden haalde! Zo was het slecht tot niet aangegeven waar je je nummers kon afhalen, waar de start en finish waren, etc... Ook was er geen klok aan de start voorzien, dus het startsignaal kwam onverwachts. Bij het afgeven van je spullen kreeg je een random nummer opgeschreven, in plaats van dat ze jou startnummer gebruikten. Tenslotte werd je ook niet echt "ontvangen" aan de finish, dat kon wel beter naar onze mening. Bordjes met de reeds afgelegde kilometers op het terrein mochten ook wel. Maar ach, zoals reeds gezegd, dit kon de algemene pret niet bederven!

Eindconclusie: De mensen van The Great Escape hebben goed hun best gedaan en als er een volgende editie komt (wat in mijn ogen een must is!) dan ben ik zeker weer paraat. Nu is het in ieder geval voorbij en kunnen we enkel maar hopen dat er zoveel mogelijk goede zieltjes geholpen worden met het geld. 

Mud, strength & rock'n roll!

Stefan

fun | afstand | natuur | obstakels |
Lees verder
Review: Survival Challenge

Afgelopen zaterdag was voor mij weer een nieuwe bladzijde in mijn obstakel-carrière. Mijn eerste survivalrun stond op het programma. Volgens de organisatie was de Survival Challenge Zeewolde een combinatie tussen een survivalrun en een obstacle run. Omdat ik een betere klimmer ben dan een loper was ik behoorlijk benieuwd hoe dit nieuwe hoofdstuk me ging bevallen. Aan het weer zou het in ieder geval niet liggen. Wat een stralende dag, ik ben in ieder geval weer een paar tinten bruiner geworden.

Even wat achtergrond informatie over het evenement: de challenge wordt georganiseerd door twee enthousiaste jongens met behulp van (schoon)familie, vrienden, vrijwilligers en de landmacht. Zij proberen dit evenement tegen zo weinig mogelijk kosten te organiseren, zodat er zo veel mogelijk gedoneerd kan worden aan het goede doel  Spieren Voor Spieren. Dit is een organisatie die zich inzet voor kinderen met een spierziekte. Geweldig mooi natuurlijk; gezonde spieren zetten zich in voor zieke spieren.

Dit jaar is de tweede editie van het evenement. In het eerste jaar wisten 250 mensen de weg naar de start te vinden. Dit jaar waren er zelfs ruim 600 deelnemers. Je kon kiezen uit een rondje van 5 of van 10 km met respectievelijk 20 of 34 hindernissen. Een behoorlijk volgebouwd parcours dus, het heeft de organisatie dan ook bijna een week gekost om dit allemaal op te bouwen.

Dan de dag zelf. De route naar het parkeerterrein was perfect aangegeven en het parkeren was gratis. Alleen vanaf het parkeerterrein was het een beetje onduidelijk hoe we bij evenement moesten komen. Het inschrijven ging verder zeer vlot en iedereen kreeg een shirt wat je verplicht aan moest tijdens de run. Oranje voor de 5 en blauw voor de 10 km. Dit geeft meteen duidelijkheid bij de deelnemers wie je directe concurrenten zijn en wie niet. Enige nadeel van dit katoenen shirt (one size fits all): als het niet je maat is leek het wel een jurk. Niet echt handig om in te sporten dus. Verder kreeg je 2 armbandjes om. Deze zouden worden afgeknipt als je een hindernis niet haalde of wou overslaan. Elk verwijderd armbandje kost je een straftijd van 30 min. Belangrijk dus als je voor een goede tijd wil gaan om alle hindernissen juist te nemen. Verder stonden er kleedtenten met douches en een plek waar je je tas in kon leveren. Allemaal goed geregeld.

Zou de run zelf ook zo goed georganiseerd zijn? Daar kan ik kort over zijn: Ja! Van de controle naar het startvak tot de mensen bij de hindernissen; iedereen was uitermate vriendelijk. Er werd bij iedere hindernis uitgelegd wat de bedoeling was en daarna werd je succes gewenst. Echt petje af voor deze vrijwilligers, zij hebben wat mij betreft het evenement een extra laagje glans gegeven. Daarvoor dank. Ik vond de hindernissen die we tegenkwamen leuk bedacht en variërend. Van een simpele balk in een sloot waar je onderdoor moest tot best wel technische touwhindernissen. Er was ook gedacht aan de fysieke onderdelen zoals het slepen van een zware plaat en een rondje met een volle jerrycan. Ik vond het mooi om te zien dat je met hele simpele materialen hele uitdagende hindernissen kan maken. Denk maar eens aan een balk waar je overheen moet klimmen. Alleen hangen er aan deze balk een hele rij autobanden. Als je hier aan gaat hangen draaien ze rond en val je zo weer terug naar beneden. Een variant hierop was in het water gemaakt met tonnen waar je overheen moest. Simpel, maar doeltreffend. Verder werd er prima van het terrein gebruik gemaakt. Vanuit het water met een touwlader omhoog op een brug klimmen en aan de andere kant via een net er weer af. Verschillende keren het kanaal over met leuke hindernissen in het water. Verder nog evenwichtsbalken, touwbanen en het gooien met tennisballen op schietschijven. Ik moet zeggen ik heb me echt prima vermaakt onderweg. Sterker nog, dit was zelfs een van de leukste 10 km is die ik ooit gelopen heb.

Was er dan helemaal niets te klagen? Natuurlijk zijn er altijd wel wat verbeterpuntjes: zoals het aangeven van de routes. Vanaf de parkeerplaats naar het evenement mocht wat duidelijker aangegeven worden en ook de route onderweg was ooit wat twijfelachtig aangegeven. Ander puntje is wat mij betreft toch het eerder genoemde shirts. Als je verplicht bent in een shirt te lopen dat door de organisatie verstrekt wordt (is op zich niets op tegen), zorg dan wel dat je wat verschillende maten tot je beschikking hebt. Want sporten in een jurk is niet heel handig. En een polyester shirt zou dan helemaal top zijn. Al begrijp ik wel dat in deze setting voor een goedkoper shirt wordt gekozen om meer geld over te houden voor het goede doel.

Terugkijkend op deze dag ben ik zeer positief verrast. Een leuke run die voor iedereen goed te doen was. Voor mij was het een leuke kennismaking met een survival run die zeker naar meer smaakt. Hij staat voor 2015 in ieder geval al weer op mijn planning. En de zweetdruppels van deze dag zijn niet voor niets geweest, want uiteindelijk is er ruim 11.000 euro opgehaald voor de stichting Spieren Voor Spieren. Wat een topprestatie!

foto | obstakels |
Lees verder
De Coopertest: Ben jij sneller?

De Coopertest

Tijd: 12 minuten 

Plaats: Plek waar je ongestoord kunt lopen 

Afstand: Zo ver mogelijk lopen

Benodigdheden:  

Je beste hardloopschoenen 

Tijd en afstand waarneming (bijvoorbeeld een running app) 

Mentaal knop op BEAST MODE!

De Coopertest. Zo makkelijk gezegd, niet zo makkelijk gedaan. Want om zo ver mogelijk te rennen, zul je al je kracht moeten geven. Twaalf minuten lang! De eerste paar minuten voel je je nog prima en dan... Een stekende pijn in de zij! Droge keel alsof er een kurk in zit, heftig zweten, het gevoel alsof je geen adem krijgt. Je lichaam zegt: Stop direct met deze onzin! Maar jij wil het uiterste eruit halen. Ietsjes harder, maar niet te hard, anders verzuurt elke spier in je lijf. Hoog tempo en niet meer laten zakken. Mentale hardheid, doorzettingsvermogen en je conditie worden getest. Deze test is een absolute aanrader om sneller te worden tijdens je runs. 

Doe het 1x per maand en vergelijk je resultaten. Vergelijk jezelf met het tabel, of vergelijk jezelf met mij. Ik ben een amateur hardloper en heb vanochtend 2,93 km in 12 minuten gelopen. Voor mijn leeftijd (38) is dat 'zeer goed'. Voor professionele lopers is het een eitje. De beste Olympische lopers kunnen wel een belachelijke 4,7 km in die tijd lopen. 

Laat je me jouw screenshot zien op Twitter of Facebook? @bizenergy_PT

Heel veel succes! Volgende onderwerp over conditie is de VO2 max! 

- Bisente

foto | afstand | tips | training |
Lees verder
Zwakke enkels

Als ik ga kijken naar waar ik nu sta en in de zomer van 2005 dan is er een hoop veranderd. Een jaar of negen geleden deed ik ook aan hardlopen, maar kwam ik meestal niet verder dan een km of vijf met soms een uitschieter naar acht tot tien. Mijn gewicht was toen ook wel een tikkeltje hoger dan nu waardoor mijn gewrichten er meer onder te lijden hadden.

Vanaf die zomer tot de zomer van 2010 heb ik vier keer een zwaar gekneusde enkel gehad door de kleinste dingen die in mijn pad lagen, zoals twee keer een stoeptegel die maar een halve centimeter hoger lag dan de anderen. 

Na al deze kneuzingen en weer wat gewichtstoename was ik vastbesloten om er niet meer doorheen te gaan en voor de "veilige" verharde weg te kiezen. De tol die ik daarvoor moest betalen waren mijn knieën. Doordat ik bij elke stap ruim 100 kilo op mijn onderstel liet klappen ging het snel achteruit waardoor ik nog steeds niet fitter werd. Dus dat er iets moest gaan gebeuren stond vast. Allereerst werd het roken verbannen uit mijn leven.

In 2011 was ik eindelijk zover dat ik met veel begeleid sporten en afvallen weer helemaal fit werd, waardoor ik zelfs alweer voorzichtig onverhard ging lopen. Mijn eerste georganiseerde loop die door het bos ging vond ik vreselijk eng en ik kwam niet op snelheid, want ik wilde zien waar ik liep omdat ik te bang was om door mijn enkel te gaan. Gelukkig is het allemaal goed gegaan waardoor ik in 2012 een halve marathon heb kunnen lopen en ik ben overgestapt naar het survival en obstacle running. 

Tegenwoordig durf ik weer voluit te gaan in het bos en terrein, omdat ik weet dat mijn enkels door het veel onverhard lopen weer tegen een stootje kunnen. Ik heb zelfs al een aantal keer zonder problemen gezwikt tijdens een run, al ben ik toch nog altijd op mijn hoede.

Het enige wat ik je mee kan geven is dat, als jouw drempel een blessure is, deze te overwinnen is en je ook weer kunt rennen als voorheen. Het kost veel moeite maar het betaalt zich dubbel en dwars terug. 

En mijn knieën? Die willen nog weleens klagen tijdens een run en wat vocht vasthouden na een run, maar met een actieve hersteltraining daags na een run weet ik het in de hand te houden. We worden ook ouder zeg maar...

Gertjan

@jopie6  

tips | training |
Lees verder
Just biet it!

De laatste tijd wordt het meer en meer vermeld: rode bietensap zou het lichaam ten goede komen, meer bepaald bij duursporten zou het een positief effect hebben op het uithoudingsvermogen (volgens sommige onderzoeken gemiddeld 2.7-2.8% bij topatleten en tot wel 16% bij 'normale' mensen).

De mensheid is sinds eeuwen al op zoek naar hét wondermiddeltje om de sportprestaties te verbeteren. Zo kauwden de Inca's op coca-bladeren en dronken de Azteken het sap van de cactusplant. De Oude Grieken dronken zelfs de borstvoeding van jonge vrouwen, recht van de borst, omdat ze geloofden dat het hen sneller en sterker zou maken. Ondanks dat vele mannen onder ons waarschijnlijk geen graten zullen zien in het laatst vernoemde "middel", is er sinds enige tijd een ander voedingsmiddel dat effectief effect zou hebben: de rode biet. 

Maar waarom juist? Wel, nitraten zijn micro-nutriënten die teruggevonden worden in groenten. De planten nemen deze op en zetten ze vervolgens, door middel van zonlicht, om in eiwitten. Die eiwitten dienen als bouwstoffen om te groeien. De hoeveelheid nitraten in groenten hangt af van de soort groente, de omgeving en de bemesting. Doordat er in de winter minder zonlicht is, bevatten wintergroenten meer nitraten. 

Enkele nitraatrijke groenten zijn: 

- (Rode) bieten
- Sla 
- Spinazie
- Radijsjes
- Peterselie

Nu hebben nitraten in ons lichaam geen direct effect op de verbetering van onze prestaties. Doordat ze via ons spijsverteringsstelsel en bloed worden opgenomen, helpen ze de werking van de  mitochondriën (kleine energiefabriekjes in onze spiercellen, die zuurstof nodig hebben om ATP (adenosinetrifosfaat)  aan te maken, dat ervoor zorgt dat onze spieren contraheren (zich samentrekken)) te verbeteren. Kort samengevat komt het er eigenlijk op neer dat ons lichaam efficiënter omgaat in zijn zuurstof gebruik en dus beter kan presteren met eenzelfde hoeveelheid zuurstof, na opname van nitrieten. 

Zoals gezegd zijn er veel groenten rijk aan nitraten, maar wat hoeveelheid bedraagt spant rode biet de kroon. Wil je je prestaties verbeteren? Drink dan 1 à 2 uur voor je training een glas bietensap.

Strength, mud & rock 'n roll!

Stefan

P.S. Dit artikel prijst de voedingswaarde van rode biet aan, niet de smaak ;)

voeding |
Lees verder
Aftermovie: Strong Viking Hills

Ook de tweede editie van Strong Viking 2014 was helemaal geslaagd. Check onze aftermovie! 

Hardlopen = saai. Doe Obstacle Running

fun | afstand | modder | obstakels | video |
Lees verder
Gojibessen

Worden ook wolfsbessen genoemd en vinden hun oorsprong terug in Azië (China, Tibet, Mongolië). 

De goji-bes is de vrucht van de boksdoorn. De oranjerode bessen worden in China verwerkt in medicijnen en vervullen daar een belangrijke rol binnen de traditionele Chinese geneeskunde. Volgens voedingsgoeroes zijn deze bessen één van de belangrijkste vertegenwoordigers van de superfood familie vanwege hun buitengewone voedingswaarde. De gojibes bevat hoge concentraties antioxidanten en vitaminen. Doordat ze veel antioxidanten (helpen het lichaam te beschermen tegen vrije radicalen en ziekteverwekkers) bevatten net zoals bijvoorbeeld cranberry's dragen ze bij om hart- en vaatziekten te voorkomen. Ze stimuleren ons immuniteitssysteem en verlagen de cholesterol. De gojibes wordt ook aanzien als libidovergrotend.

Doch wie allergisch is voor pollen kan beter niet teveel gojibessen eten want ze zouden de pollenallergie kunnen triggeren. Ze hebben ook een werking op de bloedstolling, dus wie bloedverdunners neemt of medicijnen voor de bloeddruk kan beter eerst zijn/haar arts raadplegen.

Gojibessen kan je rauw, gedroogd en gekookt eten. Bij ons vind je ze in de winkel meestal in gedroogde vorm terug. De smaak van de bes is heerlijk zoet en soms ook een beetje zuur. In Azië wordt de gojibes door de soep gedaan of in gerechten met gemengde groenten gebruikt. Bij ons wordt de gojibes vaak als tussendoortje gebruikt. Als ik zin heb om te snoepen eet ik soms een handvol gojibessen. Je kan ze ook mengen met andere gedroogde vruchten. Gojibessen worden ook toegevoegd aan muesli, rauwkostsalade, fruitsalade, yoghurt, smoothies... Je kan zelfs thee zetten van gojibessen door 15 gram een paar minuten te laten koken in water. Laat daarna de thee even trekken en daarna kan je genieten van een lekkere tas gojibesthee.

voeding |
Lees verder
Obtacle running = Team building

Een goede werksfeer ontstaat niet zomaar, maar zelfs de beste managers krijgen niet veel gedaan zonder een positieve team spirit. Het promoten van een hechte werksfeer helpt om dat doel te bereiken. Als je dit weet te bereiken creëer je een plek waar werknemers graag naartoe komen voor hun werk, en waarbij ze continu gemotiveerd zijn om tot het uiterste te gaan om zich in te zetten voor het bedrijf en collega’s.

Team building draagt bij aan een gezonde werksfeer door elkaar beter te leren kennen, onderlinge communicatie te verbeteren en het moraal op te krikken. Daarmee wordt de productiviteit verhoogd en weten werknemers beter op elkaar in te spelen door rekening te houden met de sterke en zwakkere punten van collega’s. En ik durf te stellen dat er geen betere manier is voor effectieve team building dan obstacle running.

Obstacle running is de laatste jaren sterk in populariteit toegenomen. Bekende evenementen zoals  Mud Masters, de Strong Viking Run en de Fisherman’s Friend Strongman Run trekken jaarlijks tienduizenden enthousiaste mannelijke en vrouwelijke deelnemers uit alle lagen van de bevolking. Een sportieve uitdaging tegen jezelf waarbij je niet alleen een flinke afstand hardloopt maar onderweg ook tal van obstakels en hindernissen tegenkomt die een gezonde dosis doorzettingsvermogen en samenwerking vereisen om  te volbrengen. Deelnemers moeten muren trotseren door elkaar erover heen te helpen, kruipen door tunnels en moeten uit hun ‘comfort zone’ treden terwijl ze door diepe modder ploeteren en van hoge platforms het water in springen. De professionele ingerichte parcours bevatten allemaal elementen waarbij elke deelnemer zichzelf op enig moment tegenkomt terwijl het parcours uiteindelijk door elke deelnemer te volbrengen is. Dit maakt dat iedereen voldaan finisht met het gevoel iets te hebben bereikt. In groepsverband worden de onderlinge banden en samenhorigheid zonder uitzondering versterkt.

Net als bij andere loopevenementen is het bij obstacle running mogelijk je in teamverband in te schrijven. Sommige bedrijven kiezen er daarbij voor om hun inschrijving te koppelen aan een goed doel. Dit versterkt het gevoel van ‘samen een bijdrage leveren’ nog verder onder de teamleden.  Men is daarbij veelal trots voor een bedrijf te werken die hun in staat stelt dit te doen en te bereiken. Teamleden moedigen elkaar aan en helpen elkaar bij het nemen van de hindernissen en het overwinnen van angsten. Iets wat ze daardoor weer kunnen toepassen in de werkomgeving.

Een beetje slimme ondernemer regelt bovendien wat teamkleding met logo en slogan voor zijn/haar werknemers. Dit wordt niet alleen in dank afgenomen door de werknemers maar zorgt ook nog eens voor positieve exposure naar buiten toe. Niet alleen bij de duizenden deelnemers tijdens het evenement zelf maar ook door het delen van actiefoto's door de teamleden op social media achteraf.

Kortom kan je gaan boerengolfen of bowlen als teamuitje, maar wil je gegarandeerd zijn van een blijvende positieve impact waar men het nog lang over zal hebben, kies dan voor obstacle runnning. 

Doorzoek de kalender op deze website voor een obstacle run waar jij en je team sterker van worden!

foto | fun | tips |
Lees verder
Chin up!

Je hebt er al een kilometer of 10 op zitten. Je weet dat je net over de helft bent. De monkeybars en de apenhang heb je overleefd. Je voelt dat er niet al teveel kracht meer in je bovenlijf aanwezig is. Voor je zie je een wall. En daarachter nog een en daarachter nog een. Verder kun je niet kijken maar misschien staat er nog wel een nummer vier. Je maakt vaart. Je springt tegen de muur op. Probeert boven je hoofd de rand grijpen. Eerst met een hand waarna je snel je tweede hand bij plaatst. Je hangt met je volle gewicht aan je armen en denkt "en nu?" Uit alle macht probeer je je lichaam omhoog te trekken. Waar is die buddy als je hem nodig hebt? Je voelt dat je de grip verliest uit je modderige handen en glijdt naar beneden... Aan de verkeerde kant van de muur.

Om dit soort situaties te voorkomen ga je vanaf vandaag aan de slag met de beste oefening voor je bovenlichaam; de chin-up / pull-up! De titel van de deze blog was Chin up omdat ik in het obstakel-alfabet aan de C toe was ;-). Op het verschil tussen een chin-up en een pull-up kom ik zo terug.

Voldoende kracht in je bovenlichaam is belangrijk als je een obstacle run goed wilt doorkomen. Natuurlijk zijn er altijd mensen in de buurt die je over een hindernis heen kunnen helpen, maar misschien wil je wel een keer voor een snelle tijd gaan. Dan ben je gewoon gebaat bij een goed getraind lichaam en een goede techniek wat betreft de hindernissen. Monkeybars, walls, apenhang of jezelf via een touw ergens aan optrekken. Allemaal obstakels die je tegenkomt en stuk voor stuk obstakels waarbij rompkracht een grote rol speelt.

Het verschil tussen een chin-up en een pull-up

Chin-up

  • Handpalmen wijzen naar je toe
  • Biceps wordt wat meer meegetraind dan bij een pull-up
  • Is lichter dan de pull-up

Pull-up:

  • Handpalmen wijzen van je af
  • Traint de grote rugspier (lats, latissumus dorsi) meer dan een chin-up
  •  Is zwaarder dan een chin-up

Smallere greep bij chin-up betekent meer gebruik van de biceps. Wijdere greep bij pull-up betekent meer gebruik van de grote rugspier (Latissimus dorsi).

Hieronder een video van de chin-up en een video van de pull-up met daarin wat tips.

Maar wat nou als je je op dit moment nog helemaal niet kunt optrekken? Of misschien red je het hooguit één keer?

Deze oefeningen kunnen je helpen om je pull-up techniek te bevorderen:

  • Inverted row
  • Negative pull-ups
  • Lat pull down;
  • Zo lang mogelijk hangen met kin boven stang

De inverted row komt in deze video terug:

Mocht je je al goed kunnen optrekken en wat meer variatie willen dan kun je eens gaan stoeien met bijvoorbeeld towell pull-ups. Deze zijn ook super goed voor je grip en de kracht in je onderarmen.

Ik hoop dat je hier wat aan gehad hebt. Voor tips of vragen kun je me altijd benaderen via @obstacle_runner.

Nou, waar wacht je nog op? Begin jezelf op te trekken. Stangen, traptreden, deurposten, maakt niet uit. Vanaf nu trek je je minimaal één keer op aan alles wat je tegenkomt. Je zult zien dat wanneer je dit regelmatig traint, je snel vooruit zult gaan.

Succes!

obstakels | tips | training | video |
Lees verder
Kruistocht tegen stroom

Dit weekend heb ik door een blessure noodgedwongen een obstakel run als toeschouwer bezocht. Ik heb er voor gekozen om mijn mudbuddy's aan te moedigen tijdens de Strong Viking Hills Edition. Nou heb ik daar veel mensen gesproken en een opmerking die ik vaak te horen kreeg is: waarom die obstakels met stroom? Ik snap het idee erachter niet. Het voegt niets toe.

Ik moet zeggen dat ik persoonlijk ook niets met dit soort obstakels heb. Wat ik van een obstakelrun verwacht is een fysieke uitdaging. Hindernissen mogen van mij zo zwaar mogelijk zijn. Hoog of heel technisch, het kan mij niet extreem genoeg. Hoe moeilijker het me gemaakt wordt, hoe beter. En zijn er hindernissen waar ik niet zo goed in ben dan ga ik daarop focussen in mijn training. Gaat het lopen niet goed, dan plan ik een extra looptraining aan mijn programma toe. Wil ik me focussen op het klimmen, dan zoek ik een touwbaan op. Kom ik kracht te kort: even extra aandacht aan mijn uurtjes in de sportschool. Maar hoe train je jezelf op een shizzler? Ik zie me thuis al staan, met een paar spijkers in het stopcontact. En dan iedere dag proberen of je het een paar seconden langer vol kan houden. Iedereen zou je voor gek verklaren. Maar waarom vinden we het dan wel een goed plan om in het weekend helemaal, kletsnat door een bak met stroomdraden te gaan rennen. En ben ik dan een betere sporter als ik zonder een krimp te geven door de electroshock therapy heen kom?

Een van de organisatoren die bekend is om zijn stroomhindernissen is Though mudder. Hieronder zie je een filmpje van een van hun evenementen:

Ik heb zelf ook al enkele keren mogen meemaken hoe het voelt om een schok te krijgen. Mijn eerste keer kan ik nog heel goed herinneren. Dit was bij de Tough Dirt Run aan het Henschotermeer. Hier liep je met je voeten door het water zodat de elektriciteit je zeker niet zou ontgaan. Bij mij resulteerde dit schokkende bezoek aan de stroomdraden aan een grote brandplek op mijn buikspieren.

Ook mijn mede-Expert Maurice heeft tijdens de afgelopen editie van Mud Masters mee mogen maken hoe het is om geveld te worden door een elektroshock, hieronder het resultaat.

Natuurlijk hoef ik niet te vertellen dat het gebruik van elektriciteit risico's met zich mee brengt. Tijdens een Tough Mudder evenement in Philadelphia raakte 38 mensen gewond. De helft van deze verwondingen waren te wijten aan elektriciteit volgens dit artikel.

Dit is misschien een persoonlijke kruistocht tegen het gebruik van elektriciteit tijdens obstakel runs. Maar ik weet dat ik hierin door velen gesteund word. Ik wil dan ook aan alle organisatoren vragen: wees nou eens creatief! In plaats van een simpele hindernis met stroomdraadjes om vooral het publiek te vermaken, verzin eens een hindernis waarin we echt uitgedaagd worden. Een hindernis waar iedereen moeite voor moet doen. Waar je fysiek echt aan de bak moet of waar je al je technische inzicht voor nodig hebt. Misschien zelfs een hindernis waar maar een klein deel van de deelnemers overheen zou komen. Ik zou zeggen: shock me!

obstakels | video |
Lees verder
Hollywood hardloop tour

Dat je op vakantie gaat hoeft niet te betekenen dat je alleen met je luie reet op het strand gaat liggen. Afgelopen week was ik in Los Angeles. De stad van zon, zee, strand en Hollywood sterren. Naast een boardshort gingen ook m’n hardloopschoenen en het blauwe DORP shirt mee. Dit was mijn kans Hollywood te ontdekken. Niet in één van die rode sightseeing bussen, maar lekker hardlopend langs de huizen van de Amerikaanse grootheden.

Ik ben niet zo’n ochtendloper. In de ochtend heb ik tijd nodig om mens te worden. Ff douchen, koffie drinken, een paar workout oefeningen en dan rustig ontbijten. Na een uurtje ben ik bij de mensen. Het is geen ochtendhumeur wat ik heb, maar ti’s meer een laat-me-met-rust houding. Deze houding werkte prima toen ik om 9:00 uur klaar stond om een eigen sightseeing tour op te zetten.

Op een paar kilometer afstand van het hotel lag Beverly Hills. Mooi! Dat worden twee vliegen in één klap. De toerist uit hangen (ongegeneerd bij Amerikaanse sterren naar binnen gluren) en sporten. Alleen maar hardlopen door de straten van Beverly Hills vond ik maar saai. Dus: telefoon in de aanslag en filmen maar. Waarschijnlijk was het te vroeg voor De Niro, want zijn krantje lag nog voor de deur. Micheal Douglas was wel al bij de mensen. Of misschien had Catherina Zeta Jones de sprinklers al aangezet. Madonna (alias Madge) lag beschut achter een hoge haag in de voortuin te chillen en Charlize Theron staarde met haar laat-me-met-rust-het-is-nog-vroeg uitstraling naar buiten en wenste me een goedemorgen. Wat een mooie start van de dag!

Aan het eind van m’n run wist ik niet meer of ik het wishfull thinking was of dat de sterren daar echt wonen. Who cares! Ik liep door Beverly Hills, het was een leuke run en ik heb lol gehad. Het leven is een speeltuin ;-) Happy days!

fun | video |
Lees verder
Movie: Marine hurdles and more

Je kunt letterlijk overal trainen en je voorbereiden op een obstacle run. Wat je nodig hebt is een beetje creativiteit, durf en een paar losse schroeven. In de video wat voorbeelden. Enjoy!  (Met dank aan creatieve vriend Michael)

fun | obstakels | training | urban | video |
Lees verder
Aftermovie: VenloStormt

VenloStormt eerste editie: De organisatie heeft zich op de kaart gezet met VenloStormt. Het is een run voor jong en oud. Je rent dwars door de stad Venlo heen en er word zelfs gebruik gemaakt van de openbare gebouwen. Dus voor zowel de deelnemers als voor het publiek is het een echt spektakel. 

Als de organisatie van VenloStormt met deze gedrevenheid volgend jaar doorgaat kijk ik er nu al naar uit! 

Enjoy onze aftermovie van VenloStormt.


Hardlopen = saai. Doe Obstacle Running!

natuur | obstakels | urban | video |
Lees verder
Review: Strongman Run Belgium

Een week na de Mud Masters Weeze stond voor mij de Strongman Run Belgium op het programma. Aan de Mud Masters had ik een flinke gekneusde enkel overgehouden; niet echt fijn als je maar een week hebt om te herstellen. Maar goed, zaterdag toch in de auto gestapt en naar het circuit van Zolder in België gereden om daar een parcours van 16 km en 12 obstakels te overwinnen. Na een rit van anderhalf uur werd ik op het circuit netjes naar een parkeerveld begeleid. Vanaf het parkeerveld was het ongeveer tien minuten lopen naar de ingang van het circuit. Op het circuit aangekomen was het wel lastig om uit te zoeken waar je je startnummer kon ophalen. Een paar bordjes met wat info zou wel fijn zijn geweest. 

Het ophalen van de startnummers en het inleveren van de tassen ging erg vlot. In het startvak kwam ik al snel teammember Stefan tegen. Na de gebruikelijke opzwepende muziek werd het startschot gegeven. Alle deelnemers zouden in een grote wave om 15:00 uur starten. Dit is altijd wel spectaculair om te zien, maar het geeft ook veel problemen.

Na een kleine 500 meter lopen over het brede circuit moesten we met z'n allen een smal bospad over, met als gevolg een flinke opstopping. Het bospad hebben we op een paar kleine stukjes na door de enorme drukte moeten wandelen. Aan het einde een van het bospad kwamen we gelukkig weer op het circuit uit en werd het deelnemersveld al flink uit elkaar getrokken.

Na een grote lus en een flink stuk grindbak kwamen de eerste obstakels met namen als ”Tricky Trucks”, ”Foam Dome”, ”Snow Valley” en ”Woody Allen” in beeld. Dit waren klim obstakels met als extraatje rook, sneeuw en foam. Na deze obstakels kwamen er gelukkig wat water obstakels die voor de nodige verkoeling zorgde. Toen we goed nat van de superslide af kwamen, mochten we lekker door de electrical wires obstakel. Niet echt mijn favoriete obstakel en volgens mij staat de voltage erg hoog, want ik kreeg dit keer een paar flinke klappen te verwerken.

Na dit shocking obstakel even bijtanken bij de drankpost (waar ze helaas geen bananen of ander powerfood hadden), om vervolgens de tweede ronde in te gaan. Deze ronde begon met een leuk klimmetje en eindigde in de grindbak van de eerste ronde op het circuit. Hierdoor kwamen we in een groep lopers terecht die nog met de eerste ronde bezig waren en dit zorgde helaas weer voor de nodige opstoppingen bij de verschillende obstakels. 

Nog maar net bijgekomen van de eerste keer ”Lazy Dogs” (schrikdraad obstakel), mocht ik er weer doorheen. Na dit obstakel ontstond wat verwarring, omdat er een splitsing werd gemaakt voor de derde ronde. Dit was niet voor iedereen duidelijk en sommige lopers hebben óf de tweede ronde nog een keer gelopen óf lopers die eigenlijk de tweede ronde zouden moeten lopen kwamen in de derde ronde terecht.

Vanaf de derde ronde werd er een grote lus om het circuit gemaakt. Wat wel jammer was is dat we een flink aantal kilometers zonder obstakels hebben gelopen. De omgeving was mooi en het stuk met single tracks in het bos sprak mij als trailrunner natuurlijk enorm aan. Maar enige afwisseling met obstakels zou het een stuk interessanter hebben gemaakt.

Ondertussen had ik enorm last van mijn enkelblessure en was ik blij dat het einde in zicht was. Nog even een flink stuk door de pitlane en een kleine 500 meter grindbak, om daarna voor de laatste keer weer het rijtje obstakels in het startgebied af te werken. Eenmaal bij de finish aangekomen kregen we de mooi Strongman Run medaille om en kon je je afspoelen bij douches. 

Het was een gezellige dag met mooi weer en een leuke sfeer. Wat ik persoonlijk jammer vond is dat de obstakels rondom het start gebied waren gecentreerd, we dezelfde obstakels meerdere keren moesten nemen, en dat ze allemaal vlak achter elkaar kwamen. Dit zal voor de toeschouwers een mooi beeld hebben gegeven; zij konden zo alle obstakels goed zien. Maar voor de lopers is dit minder interessant, omdat er grote stukken in het parcours zaten zonder obstakels. Voor een beginnende loper waren het leuke obstakels, voor mij had het allemaal wel wat uitdagender gemogen.

Inmiddels had mijn enkel het helemaal begeven en ik ben strompelend naar de auto gelopen… Ik hoop dat de aankomende dagen mijn enkel voldoende hersteld om de zaterdag weer een mooie  Stuwwal Trail Run te lopen.

Volg mij via Twitter  @WJPeters of Facebook of zoek op #DORP.

foto | obstakels |
Lees verder
Aftermovie: Mud Masters Weeze

Ook Mud Masters in Duitsland is wederom geslaagd! Check de movie om te zien wat we hebben meegemaakt.

Hardlopen = saai. Doe Obstacle Running!

modder | obstakels | video |
Lees verder
Review: Strong Viking Hills​

De verwachtingen waren hóóg!

Tot nu toe stond de Strong Viking MUD Edition op #1 van mijn persoonlijke lijstje 'beste obstacle runs'. Dit is mijn tweede Strong Viking Run en de verwachtingen zijn zeer hoog.

Aankomend op het parcours zien we de echte bikkels al aan het werk. De mannen en vrouwen die vandaag niet 7, 13 of 19 km lopen maar de Iron Viking – 42 km! Mooi om te zien hoe sommige verslagen, en andere fris-ogend, voorbij komen.

Het was tijd voor ons om te starten; ditmaal zonder opgespeld startnummer, dat iedereen kwijt raakt en zorgt voor gaten in je kleding, maar met een super stoere plak-tattoo met je startnummer erop (zoals je die van een pakje kinder-kauwgom kent).

Na de start begon direct de HILLS Edition. Twee keer met de rotsblokken berg op en het bos in. Na wat glooiende heuvels in het bos volgde de echte obstakels elkaar snel op. Eén van mijn favoriete obstakels van de MUD Editon zat er in milde variant in; de super modderige Mud Battle.

Obstakels als tijgeren, touwklimmen, monkey-bars, ringzwaaien, giga-hoge walls, stroomdraden en Carry A Viking kwamen allemaal aan bod. Daarnaast is het altijd mooi als er nieuwe, originele obstakels tussen zitten. Nog bekend van schoolkamp, maar voor mij was de waterglijbaan echt super. Hij was lang, glad en lag mooi op een heuvel waardoor je lekker snel ging.

De hoge evenwichtsbalk was ook een mooi obstakel. Over een dunne balk, een aantal meter hoog, met samenwerking naar de overkant komen.


Halverwege het parcours begon het heuvellopen pas echt! Hier hebben een we een aantal kilometers niets anders gedaan dan op en neer rennen over een mountainbike downhill parcours; super mooi, super zwaar.

Marjan heeft de 7 km gelopen, Tjeerd, Kevin en ik hebben de volledige 19 km gelopen. Persoonlijk vind ik de 19 km vele malen zwaarder dan de 18 km van vorige week (Mudmasters Weeze). Helaas zaten er lange loopstukken in het parcours van de 19 km. Ik kom puur voor de obstakels, dus voor mij was de 13 km prima geweest. Voor degenen die graag wat meer lopen zou de 19 km perfect zijn geweest. Voor men die graag héél véél loopt zou de marathon-variant, Iron Viking, perfect zijn geweest. Deze ging twee keer over het parcours van de 19 km, plus een extra lus.

Al met al was de Strong Viking HILLS Edition een meer dan geslaagde run. De run heeft een goede combinatie van leuke, originele en uitdagende obstakels. Niet geheel onbelangrijk steekt de organisatie goed in elkaar. En door de ruime keuze aan afstand was er voor ieder wat wils.

Ze hebben de verwachtingen waar gemaakt. Toch blijft de MUD Edition voor mij. De Hills Edition staat voor mij op een mooie tweede plek.

Mijn volgende run is weer een Strong Viking Run; ditmaal de WATER Edition op 14 juni.

De verwachtingen zijn weer hóóg!

foto | afstand | modder | obstakels |
Lees verder
Review: The Iron Viking

Zaterdag 24 mei 2014 was het dan zover. Mijn eerste marathon afstand obstacle running. The Iron Viking in Spaarnwoude tijdens de Hills edition van de Strong Viking Run. 

Begrijp je het nog? Ik leg het even snel uit. Het heeft allemaal te maken met de snel groeiende populariteit van het obstacle running. Vorig jaar was er één editie van de Strong Viking Run in Wijchen. Het was een groot succes zoals ook bleek uit de vele lovende recensies van de deelnemers waarop de organisatoren besloten om in 2014 drie verschillende edities te organiseren. De Strong Viking Mud Edition, Strong Viking Hills Edition en de Strong Viking Water Edition. 24 mei 2014 werd dus de Hills Edition gehouden met afstanden van 7, 13 of 19 km. Echter, speciaal voor Dutch Mud Men werd de Iron Viking toegevoegd met een afstand van 42,2 km. Deelnemers aan de Iron Viking moeten eerst het 19 km parcours afleggen, gevolgd door de 13 km route, de 7 km variant om tot slot nog een speciale 3 km route af te ronden.

Bij aankomst op het terrein 9 uur ’s ochtends was het nog vrij rustig qua deelnemers. Enkel de deelnemers van de Iron Viking waren zich aan het klaarmaken voor de start om 9:40. Er was regen voorspeld maar daar was niks van te merken want de zon scheen volop en dat bleef gelukkig de hele dag zo. Bij de registratiebalie kon ik mijn T-shirt en startbewijs afhalen. Alle Iron Viking runners kregen een speciaal shirt zodat we tijdens de loop duidelijk te onderscheiden waren van de overige deelnemers. Dit betekende wel dat mede Discovery Expert Gert-Jan en ik niet in onze gebruikelijke en geliefde blauwe Discovery outfits konden lopen. Ook het startnummer was anders dan anders. Dit keer kregen we een sticker met startnummer die je met water op je huid moest plakken als een soort tatoeage. Een ideale uitvinding t.o.v. de gebruikelijk papieren startnummers die met veiligheidsspelden bevestigd moeten worden en na enkele obstakels toch verloren gaat. De garderobe was ook goed ingericht en na de tas te hebben ingeleverd bij de vriendelijke medewerkers die ons allen veel succes wensten gingen we richting startvak. Daar werden we ontvangen door de altijd enthousiaste Strong Viking speaker/presentator gecombineerd met de heftige beats om je flink op te peppen en op te warmen.

Na het startsein vertrokken de marathon lopers vanuit twee startvakken door eruit te klimmen over een drie meter hoge muur om van daaruit de een heuvel van rotsblokken te beklimmen, met de trap tussen de twee grote verticale discussen  weer naar beneden om de heuvel daarna nog eens te beklimmen. We daalden aan de achterkant van de heuvel af, om gelijk door een bos weer een heuvel te beklimmen en weer af te dalen waar we bij de ‘Raise The Sail’ obstakel aankwamen. Daar moesten we een zandzak ophijsen door aan een touw te trekken. Mijn zandzak bleef echter bovenin steken in de constructie en veel van de touwen waren bij latere doorkomsten in elkaar verwikkeld. Ook gingen enkele zandzakken kapot waardoor het zand eruit was gelopen. Dit obstakel kan dus nog wat verbeterd worden.

Na het ophijsen van de zandzakken mochten we weer hoogtemeters maken tegen de helling op een bos in. Niet voor niets was dit de ‘Hills Edition’. Over de hele marathon afstand maakten we in totaal 1.500 hoogtemeters. Dat betekent dat je ook 1.500 meter moet afdalen wat ook niet onderschat moet worden. De afdalingen zijn zwaar omdat je telkens aan het afremmen bent en door de smalle oneffen paadjes moet je heel goed opletten dat je niet verstapt. Erg zwaar voor de enkels dus. Na een paar evenwichtsbalken over twee sloten kwamen we bij de trenches. De Strong Viking organisatie weet gewoon als geen ander hoe je deze zo uitdagend mogelijk maakt. Diepe water/modder kuilen met daartussen modderbergen waar je nauwelijks tegenop kan klimmen en je schoenen zuigen zich volledig vast bij elke sprong in het water. Het levert altijd mooie plaatjes en een hoop gelach op. Knap gedaan weer. Tegen het einde van mijn marathon uitdaging moest ik hier voor de vierde keer doorheen en was ik iets minder enthousiast, maar daar heb ik het nog over.

Met modder in de schoenen kwamen we bij het eerste houten klimobstakel. Een glad houten schot van twee meter met daarboven een soort trap. Omhoog springen en jezelf omhoogtrekken en eroverheen klimmen. Wie het niet redt, moet even de hulp inroepen van een andere loper om hem een voetje te geven of omhoog te trekken. Daar kun je gelukkig altijd op rekenen bij deze runs, want de sfeer is onafgebroken goed bij alle deelnemers en iedereen heeft een enorm gevoel van broederschap. Na weer een paar hellingen te trotseren kwamen we bij een houten glijbaan waarbij je in een sloot plonst. Zo’n tweehonderd meter door deze sloot waden om weer een helling te nemen nadat je eruit bent geklommen. Onderaan de helling lag een viking schild en hamer klaar van elk zo’n 5 kilo. Hiermee moesten we weer een helling op en af rennen/lopen, een weg banen door een wirwar aan hangende zandzakken om vervolgens aan te komen bij de langste tijgerbaan ooit aan te komen. Een baan van zo’n 150 meter overspannen met prikkeldraad ongeveer 50cm boven de grond. Al kruipend en tijgerend door het gras omhoog laag aan de grond. Al gauw doen je onderarmen, ellebogen, heupen en knieën zeer. Dan maar een stuk zijwaarts omhoog proberen te rollen. Dit kost veel minder energie maar je wordt er behoorlijk duizelig van en ook dit is dus moeilijk vol te houden. Eenmaal er doorheen nog een stukje omhoog rennen om bij de klimtouwen aan te komen. Dit is voor mij persoonlijk met mijn 103 kg het moeilijkste obstakel om te nemen. Klimmen in een touw om een balk zo’n 6 meter hoog aan te tikken. Dankzij een nuttige les van Willem Peters tijdens Mud Masters Duitsland lukte het me dit keer zonder problemen om boven te komen. De truc is om het touw tussen de voeten te klemmen zodat je nauwelijks kracht vanuit de armen hoeft te gebruiken. Met een gevoel van euforie dus op naar de langste glijbaan ooit. Een zwart zijl van zo’n 100m werd met water besproeit. Rennen en glijden dus. Hier werd veel lol aan beleeft behalve bij diegene die halverwege met volle snelheid van het zijl schoten en plots afremden op het gras.

Na weer de nodige kilometers verder kwamen we aan bij Thors Lightning, ook wel bekend als de sizzler. Inmiddels heb ik al zoveel schokken gehad dat ik hier niet zo nodig meer doorheen hoef. In de eerste ronde rende ik er doorheen, kreeg een aantal schokken waardoor ik besloot naar het einde te duiken. Ik lette echter niet goed op en kopte met mijn voorhoofd tegen een van de hangende houten boomstammen. Dit deed vele malen meer pijn dan de schokken en leverde me een behoorlijk buil op mijn voorhoofd op. Weg met die hangende boomstammen bij de uitgang als je mij vraagt. De twee keer dat ik er later weer voorbij kwam besloot de stroomdraden te ontwijken door er onderdoor te tijgeren. De route vervolgde zich langs enkele lagere houten muren gevolgd door drie hogere en een volgende lange zwarte sloot om doorheen te waden. Paar kilometer rennen om bij de water kooien uit te komen. Een hek over een bak water met enkel centimeters tussen het water en het hek. Op je rug met neus en ogen uit het water erdoorheen dus en weer door, op naar een welverdiende verzorgingspost. Daar was naast water en bananen extra verzorging aanwezig voor de Iron Viking lopers in de vorm van gels en voedingsrepen waar iedereen dankbaar gebruik van maakte. 

Vervolgens waren daar de ‘Dragon Tails’. Enkele touwen gespannen over een sloot. Al op de kop hangend aan het touw de sloot oversteken. Het was iets makkelijker dan normaal omdat je halverwege met je rug in het water lag waardoor je gewicht wat minder werd. Doorlopen maar weer naar de hoogste evenwichtsbalken tot nog toe. Zo’n twee meter boven de sloot, maakte dat je hier extra voorzichtig deed. Door samen met iemand anders gelijk te lopen kun je elkaar vasthouden waardoor je beide stabieler staat. Weer een flink stuk lopen verder kwamen we bij de monkey bars die in een puntvorm omhoog en weer omlaag gingen. Geen horizontale monkey bars alhier. De bars waren gelukkig goed droog en omdat mijn armen relatief weinig te verduren hebben is dit mijn favoriete onderdeel. Na de monkey bars was er wederom drank en voeding beschikbaar. Dit was wel de laatste verzorgingspost totdat we in de 13km ronde weer bij de dragon tails uitkwamen. Daar zat veel te veel tijd tussen. Daarna was het nog veel erger omdat in de 7km en 3km ronde helemaal geen verzorgingsposten waren waardoor de laatste 10-15 km (de zwaarste!) geen water of voeding te krijgen was. Zelfs de eerstehulp diensten die ik aansprak konden me enkel wat druivensuiker geven en hadden geen water bij zich. Maar daar had ik in de eerste ronde natuurlijk nog geen weet van. Het laatste deel van de 19km bracht ons nog langs een rivier met vier luchtkussen waar je op en af moest klimmen vanuit het water, langs de log lift waar je een boomstam een aantal keer moest opdrukken. Ringen over het water die net iets meer techniek vragen dan de monkey bars, twee keer tot 6 meter hoog klimmen in een houten rek en in een net om uiteindelijk bij de laatste obstakels te komen bij het finish gebied. De hoogste muur van zo’n 15 meter hoog beklimmen m.b.v. de stellage die ervoor was gebouwd. Aan de achterkant stonden de vikingen je op te wachten met schilden om je zo lang mogelijk tegen te houden. En daar was de finish dan achter de ‘Walhalla steps’.

Het is een bijzondere gewaarwording om de 19 km te finishen om vervolgens vrolijk opnieuw te beginnen i.p.v je welverdiende biertje op te halen. Maar je hebt jezelf er op ingesteld dus ga je stug door aangemoedigd door de spreker en toeschouwers. Ook de deelnemers van de andere afstanden spraken ons regelmatig aan op het feit dat we de marathon afstand aan het lopen waren en moedigden ons verder aan. Dit kon ik goed gebruiken want na zo’n 25 km te hebben gelopen liep ik al twee tandje langzamer dan daarvoor. Mijn rechterenkel begon zich een beetje te laten voelen en de oneffen paadjes maakten dat ik extra goed moest opletten hoe ik met elke stap neerkwam. Enkele heuvels besloot ik maar mijn krachten te besparen door te wandelen. Ik merkte dat deze afstand echt een uitdaging zou gaan worden. Ik had immers nog een dikke 15 km te gaan. Het veld van Iron Viking renners lag op dat moment ook flink uiteen en liep ik de nodige kilometers zonder gezelschap. Daar waar ik een groepje passeerde (of zij mij) werd er weinig meer gesproken. Normaliter is het alleen maar grappen en opmerkingen maken bij elk obstakel, maar hoe verder ik kwam hoe stiller ik werd. De zon scheen lekker, maar was zo nu en dan ook gewoon dermate warm dat ik het onprettig vond. Uiteindelijk had ik zo’n dorst en honger dat mijn gedachten alleen daar nog over liepen te malen. En maar herhalen tegen mezelf, “you can run like this forever”, “quitting is not an option” en “straks lekker bier drinken en een vette hap eten, gewoon doorlopen!”. Het begon steeds meer een mentale strijd te worden. Mijn benen bleven gewoon bewegen op een langzame maar zeker tempo maar mijn gedachten gingen alle kanten op. Op een gegeven moment werd ik zelfs soort van emotioneel om vervolgens weer een gevoel van euforie te voelen met de gedachte dat het me ging lukken. Het doet dus wat met je wanneer je zo lang onafgebroken blijft doorgaan.

Bij de derde doorkomst bij het finish gedeelte zat er 39km op en moest er nog een kleine 3 km afgelegd worden. Deze bleken psychologisch het zwaarst. Voor de vierde (!!) keer moesten de rotsblokken maar ook de modderige trenches bedwongen worden. Het was inmiddels 16:30 geweest en er waren geen andere deelnemers meer op het parcour. Bij de passage van de finish zag je weer iedereen aan het bier en eten en daar ging je dan weer door de modder. De lol was er op dat moment helemaal van af voor me en ik moest en zou zo snel mogelijk finishen. Echter de trenches trokken echt de laatst kracht uit mijn lichaam en bij het beklimmen van de heuvels erna begon het me letterlijk zwart voor de ogen te worden. Een aantal mede Iron Viking lopers zagen dat het niet goed ging en hielpen me de heuvel op. Ik gaf aan dat ik echt water nodig had. Een van hen wist de eerstenhulpverlener aan te spreker die dus zonder water met wat druivensuiker aankwam. Desondanks hielp het wat en vervolgde ik mijn weg naar de finish lopend met Benjamin Meeuse die bij me bleef voor het geval dat ik alsnog in elkaar zou zakken. Hij zat echter nog in zijn derde (7 km) ronde. Toen we bij het punt kwamen waar ik nog de laatste 500 meter naar de finish moest en hij rechtsaf moest, kreeg Benjamin te horen dat hij net te laat was om nog verder te mogen omdat hij anders te laat binnen zou komen. Daar baalde hij natuurlijk enorm van, en ik voelde me behoorlijk schuldig. “Dat hoort er ook bij, het broederschap en elkaar helpen.” Helemaal eens Benjamin, ik hoop het je goed te kunnen maken!

En toen was er de finish. Bijna niet gehaald, maar wel gehaald en zonder ernstige blessures. Totale tijd: zo’n 7 uur en 8 minuten. Het biertje bij de finish was in een slok weg. Het gevoel dat heerste was het ultieme ‘Discovery gevoel’ van het ultieme sportieve avontuur in de natuur, maar ook die van helemaal leeg zijn. Snel mijn tas opgehaald om me te storten op de mobiele snackbar die aanwezig was. De kruidkoek en Sultana koekjes in mijn tas had ik al op en ik besteld een zak patat, broodje frikadel en broodje kroket. Allemaal met mayo. Nog helemaal niet vol maar nog wel nat en modderig snel naar de douches om af te spoelen en droge kleding aan te trekken. Even evalueren met mede finishers en weer terug naar de snackbar voor nog twee broodjes frikadel. Net op tijd want de snackbar was al bezig met opruimen.

Samenvattend kijk ik terug op de zwaarste sportprestatie die ik heb volbracht. Dat maakt dat ik deze loop niet snel zal vergeten. Tegelijkertijd zal ik ook niet snel nogmaals een marathon afstand op het programma zetten. Het kost dermate veel energie dat het voelt alsof je roofbouw op je lichaam aan het plegen bent. Eenmaal thuisgekomen viel ik ook direct in slaap. Ik werd midden in de nacht nog even wakker om nog meer te eten en te drinken. Ook nu, een dag later drink en eet ik veel meer dan normaal. De spierpijn is logischerwijs aanwezig maar ook mijn rechterenkel is nog wat gevoelig waardoor ik een beetje hink. Ten aanzien van de organisatie van Strong Viking wederom mijn complimenten voor een keurig verzorgd evenement met alle voorzieningen en een zeer uitdagend parcours met ook dit keer weer nieuwe en nog uitdagendere obstakels. Ze zorgen ervoor dat ze je steeds blijven verassen en dat is heel belangrijk om richting de toekomst deze runs populair te houden. Enige kritische noot is toch wel de verzorgingsposten bij de Iron Viking. We kregen al vroeg in de race gels en repen maar juist in het tweede deel ontbraken deze volledig. Zelfs geen water te krijgen bij de hulpdiensten. De sfeer was weer opperbest onder alle deelnemers die deel uitmaken van deze obstacle run community. Ga zo door gasten!

Ik zet een dikke vink achter de marathon obstacle run en mag mezelf voegen bij de elite MOR-club! (marathon obstacle runners) Wat wil je nog meer in het leven?

foto | afstand | modder | obstakels |
Lees verder
Marathon Obstacle Run

Het is alweer 7 jaar geleden dat ik voor het eerst (en het laatst) een marathon heb gelopen. Als hardloper moest en zou ik deze afstand afvinken. Met ruim anderhalf jaar aan voorbereiding was ik er dan ook helemaal klaar voor. De finish haalde ik in 3 uur en 55 minuten. Prima tijd hoewel ik mezelf als doel had gesteld om er 3,5 uur over te doen. Had ik mezelf dan toch overschat?

Aan de voorbereiding lag het in ieder geval niet. Ik liep trainingsrondes van ruim 20 km en nam in aanloop van de Amsterdam Marathon deel aan trimlopen van 30 km. Conditioneel zat het helemaal goed en ik ging vol vertrouwen van start in Amsterdam. Maar waar ging het dan mis? Ik heb het vaker gehoord, en je leest er her en der ook over, dat er een punt is zo rond de 34-36 kilometer waar vrijwel iedereen de man met de hamer tegenkomt. In mijn geval kwam de hamer neer op mijn rechter enkel. Alle elasticiteit in mijn spieren was na 34 km volledig verdwenen en ik verstapte me en ging door mijn enkel. Stoppen was echter geen optie en dus liep ik half hinkend door tot aan de finish. Een ware hel. Na afloop was ik wel blij dat ik gefinisht was en deze afstand van mijn lijstje kon strepen. Ik vond het wel dermate ongemakkelijk dat ik sindsdien niet meer de behoefte heb gehad om me nogmaals in te schrijven voor een marathon. Tot nu dus.

                             

Zaterdag 24 mei 2014 staat de ‘Iron Viking Run’ op mijn programma. Dit is de marathon afstand tijdens de Strong Viking Hills Edition in Spaarnwoude. Als Discovery Expert Obstacle Runner werd mij gevraagd of ik de Iron Viking wilde lopen. Hier twijfelde ik zoals je kan begrijpen wel even over. Niet veel tijd om voor te bereiden, de vorige keer liep ik mezelf letterlijk stuk op de marathon afstand en nu komen er ook nog eens 100 obstakels en 1.500 hoogtemeters bij kijken. De upside is natuurlijk weer een dikke prestatie neerzetten, de eeuwige ‘bragging rights’ en toetreding tot de zeer exclusieve MOR-club (marathon obstacle run club) en het heerlijke gevoel dat je gewoon alles kan overwinnen. Uiteindelijk had ik niet veel tijd nodig om me aan te melden. Here we go!! Hooraah!!

Voorbereiding

Qua voorbereiding heb ik eigenlijk niet zo gek veel gedaan. Ja, ik ga 2-3 keer per week naar het Amsterdamse Bos om te trainen. Weightless training (push-ups, pull-ups, ringen, sit-ups etc) gevolgd door een loop varierend van 3-8 kilometer. Elke maand dit jaar een obstacle run met als favoriete afstand de 18 km. Maar geen lange afstanden. Ik vertrouw volledig op de basis conditie die er nu is en daarmee moet het dan ook lukken. Ik heb mezelf dit keer echter geen doel gesteld qua finishtijd. Mijn tactiek is dan ook om juist zo ontspannen (lees; laag tempo) mogelijk te lopen om te voorkomen dat ik mezelf stuk ga lopen. Finishen met een lekker gevoel is op dit moment belangrijker voor me dan tot het uiterste te gaan. Ik sluit echter de mogelijkheid niet uit dat ik alsnog rond de 30 km wellicht uit zal moeten stappen.

Hoe het afloopt lees je in een volgende blog!

afstand | training | video |
Lees verder
Movie: Breakout Run

De spieren zijn alweer hersteld, maar van de blauwe plekken kan ik nog genieten. 

In mijn vorige blog kan je de review lezen van de Breakout Run en wat mooie foto's bekijken.

Geniet nu eerst maar even van de aftermovie en laat de flashbacks en mooie herinneringen weer naar boven komen.

Ik zal komende maanden helaas geen runs gaan lopen hier in Nederland. Ik ga een aantal maanden reizen, maar houd jullie zeker op de hoogte dus blijf de blogs lezen. Wie weet loop ik wel een obstacle run in Australië, Hawaï of de VS!

Volg me op Twitter @simonvansenten en #DORP

foto | modder | natuur | obstakels | video |
Lees verder
Wat trek jij aan?

Kniediep door de modder banjeren, sloten zwemmend oversteken, touwnetten en muren trotseren, steile heuvels beklimmen en  weer afdalen en tussendoor vele kilometers hardlopen. Dat is wat je te wachten staat wanneer je deelneemt aan een obstacle run. “Trek je dan oude schoenen aan?” en “Neem je dan schone kleren mee?” Enkele terechte vragen die vaak gesteld worden door vrienden en familie die ik hierbij maar eens uitgebreid bespreek.

Wat trek je aan voordat weggaat?

Ik trek altijd de kleren aan waarin ik van plan ben te gaan hardlopen. Dat bestaat uit een korte broek, T-shirt, sokken en schoenen. Ja, ook een onderbroek. Je ziet tijdens (obstacle) runs veel personen met lange loopbroeken maar ik prefereer persoonlijk iets wijdere kleding. Of het nu 3 graden Celcius is zoals bij de Tough Ten Miles Winter Challenge of 30 graden is, een korte broek en T-shirt is waar ik het mee doe. Warm krijg je het toch wel tijdens het hardlopen, en aangezien je regelmatig door het water gaat bij de meeste obstacle runs is het van belang om kleding te dragen die snel droogt. Katoen draag ik om die reden nooit. Onderweg naar het evenement trek ik vaak nog wel een sweater of jack aan om warm te blijven (zie onderstaande foto).

Qua schoenen heb ik sinds enkele weken echte ‘trail schoenen’  aangeschaft. Daarvoor liep ik alle runs op 'normale' hardloopschoenen wat overigens prima is. Ik moet wel zeggen dat de trail schoenen erg goed bevallen. Dat heeft met name te maken met het diepere profiel waardoor je echt meer grip hebt op gladde hellingen en op natte ondergrond. Daarbij merk ik ook dat de trail schoenen minder water opzuigen wanneer je door een sloot gaat. Daar heb je weer profijt van zodra je uit het water komt en weer verder moet rennen. Oh, en vergeet niet gepast parkeergeld mee te nemen als je met de auto gaat.

Wat neem je mee om na afloop aan te trekken?

Ik heb ooit weleens de fout gemaakt om enkel een grote handdoek mee te nemen. Ik dacht toen gewoon snel de auto in te duiken en thuis om te kleden. De handdoek was dan bedoeld om de autostoel droog te houden. Dat heb ik snel afgeleerd. Tegenwoordig neem ik altijd een complete droge en schone outfit mee. Dat houdt in; sokken, schoenen, ondergoed, broek en shirt. De sweater heb ik meestal al aan voordat ik vertrek. Na afloop van een run koel je snel af en als je ook nog nat en onder de modder zit ben je zo verkouden. De meeste evenementen voorzien in faciliteiten zoals douches en kleedruimtes, echter vanwege de drukte, modder en chaos na afloop van een run kies ik er voor om zelf voorbereidingen te treffen. Een grote fles water en een handdoek is voor mij de ideale oplossing gebleken. Terwijl menig deelnemer in de rij staat om af te kunnen spoelen met vaak smerig water sta ik iets verderop in mijn korte broek me af te spoelen met mijn eigen voorraadje water waarmee ik de ergste modder en zweet me wegspoel. Met de handdoek snel afdrogen, vieze kleren uit en droge kleren aan. Het is dan ook handig een plastic zak of vuilniszak mee te nemen om je vieze kleding en schoenen in te stoppen. Echt schoon ben je natuurlijk nog niet, maar je bent in ieder geval droog en eenmaal thuis kun je uitgebreid douchen en schrobben om ook de troep onder je nagels en in je oren weg te krijgen.

Verder neem ik altijd wat te eten en drinken mee voor na afloop, want obstacle running maakt nou eenmaal dat je honger krijgt. Wat geld is ook niet verkeerd, want een lekker biertje, patatje of andere (vette) happen zijn veelal te verkrijgen waar ik veelal dankbaar gebruik van maak.

Waar laat je je spullen?

Ik ga meestal met de auto waardoor ik er soms voor kies om mijn spullen in de auto te laten. Dat is echter niet optimaal, want dan zit je nog altijd met je autosleutels die je dan ergens moet verstoppen. Ik raad iedereen af om deze mee te nemen, gezien het vele klimwerk, modder en water. Alle runs hebben een overdekte plek waar je je tas kan inleveren totdat je gefinisht bent. Naast mijn droge kleding voor na de run stop ik ook mijn autosleutels, portemonnee en telefoon en de tas voordat ik deze inlever. Het inleveren probeer ik ongeveer 15 minuten voor de start te doen zodat ik nog even de tijd heb om te rekken/strekken en warm te lopen alvorens richting startvak te gaan.

Wanneer ik aan een normale loop (geen obstacles) deelneem wil ik nog weleens mijn telefoon meenemen om mijn tijd en route te registreren. Dit is echter af te raden bij obstacle running. Meestal is er een klok bij de start en finish waar je dan wel aan moet denken als je wilt weten hoe lang je over je run hebt gedaan. Waar je bij ‘normale straat lopen’ nog weleens deelnemers ziet lopen met een water en gel voorraadje om hun middel, zie je die niet terug bij obstacle running.

kleding | tips |
Lees verder
Duitse Modder: ganz geil!

Het is een aangename 20 graden, de zon straalt en mijn lichaam is na een behoorlijke koortsgriep en zes weken (!) van obstacle-run-loos wel weer toe aan een pittige run. En er stond dit weekend een heuse interland én maidenrun op het programma: de eerste Mud Masters in Duitsland!

Het parcours ligt op het indrukwekkende terrein van een oude Amerikaanse Airforce basis en voert verder door steengroeves en bospaden die rondom de basis liggen. En prompt in het midden ligt daar de landingsbaan van Airport Weeze, waar vliegtuigen gewoon opstijgen en landen. Al met al een indrukwekkend gebied om te lopen!

We waren deze run met z’n vieren; Willem, Mervyn, Tsambiko en ik. De muzikale opwarming was een bijzondere, aangezien Captain Jack uit de speakers schalde. De nineties revival achter ons latend, mochten we als eerste obstakel de immer toffe Monkey Bars bedwingen! Iets makkelijker zo aan het begin, want nog fris en fruitig en niet geheel onbelangrijk: de bars zijn niet nat. Zonder problemen kwamen we alle vier droog aan de overkant.

De hele run kenmerkte zich door de talloze kleine klims die erin zaten. Je wordt regelmatig over verlaten bunkers geleid. Nadat we een dik aantal kilometers gelopen hadden en enkel wat bescheiden modderspatjes hadden opgelopen bij het battlefield tijgeren, vonden we het tijd worden voor water en modder. En dat kregen we. Het moment dat je het bosgebied uitkomt, kijk je mooi uit over een diepe steengroeve met waterpartijen - dus modder!

Het steengroevestuk begin je met een van de vetste obstakels die er is: de splash jump! Van een fijne vier meter het diepe ijskoude water inspringen en naar de overkant zwemmen. Met vet bedoel ik dan ook echt vet… We zijn dus een stukje omgelopen om dit onderdeel nog eens te doen.

Na deze jump voer je verder over zanderige trenches, wat oude-bandenobstakels, touwklimwerk en night crawlers (rioolbuizen).

Onderdeel dat zwaarder is dan je denkt is de load carry: met een zandzak van 20 kilo op je schouders een grote ronde lopen van, gokje, een halve kilometer. De tweede keer dat dit onderdeel terugkomt, mag je ook nog eens drie bunkers over klauteren. Heerlijk! Ik voel mijn schouders nu nog!

De Rope Climb met swing-over blijft voor mij een lastige. Naar boven klimmen lukt me nog wel, maar de juiste manier om die swing-over te maken lukt me nog niet. Willem deed in ieder geval de techniek om ook het klimmen makkelijker te maken een aantal keer goed voor (voetenwerk), dus next time moet ik die swing-over met spreekwoordelijk twee vingers in de neus doen.

En na een prima run mochten we afsluiten met de halfpipe en het favoriete onderdeel van Mervyn: The Sizzler. Daar waar je natte vlees heerlijk gebraden wordt door het knetterende voltage van die lieflijk uitziende draadjes!  

Het weer was super, het parcours was mooi en de organisatie was weer feilloos. Oh, en wat doe je in Duitsland na een zware inspanning? Bier drinken en bockwûrst eten! Bis zum nächtsen jahr!

NB. Een filmpje van Tsambiko volgt nog. Hieronder vast een schitterende still.

fun | obstakels | weer |
Lees verder
Review: Breakout Run NIGHT​

Wat is de ideale tijd om te ontsnappen uit de gevangenis? 's Nachts natuurlijk! Geheel volgens het concept heb ik een bandana om het hoofd. Mijn cargo pants moeten de criminele look afmaken. Zie foto (ik deel mijn ervaring met je hoe het is om 's nachts mee te doen. Lees ook de reviews van Simon en Gertjan).

We krijgen na snel registreren een hoofdlamp die later goed van pas zal komen. Het is dan wel een obstacle run, maar de ontsnappingssfeer hangt goed in de lucht. Testosterongehalte is hoog, relatief weinig dames en relatief veel te gespierde mannen voor een run. Het is 22.00 uur! Met keiharde muziek worden we opgepept om uit te breken. Alle hoofdlampen aan en gaan! 

3-2-1! Het vuurwerk knalt over het meer. Oorverdovend en mooi om te zien. Maar er is geen tijd om ernaar te kijken. Door blijven rennen, want anders wordt je nog opgepakt. Duik onder het prikkeldraad door en je ontsnapping is een succes. Vanaf daar begint je vluchtpoging. Overal hoor je sirenes en blaffende honden. Het lijkt bijna echt.

Omdat deze run drie versies (normaal/chained/night) heeft, zal ik de punten melden die opvallend zijn bij NIGHT. Zodra je het bos in ging, werd het wel erg donker. Op sommige stukken kon je geen hand voor ogen zien. Je moest je hoofdlamp slim (ongeveer twee meter) voor je uit richten. Toch stapte ik per ongeluk in een kuil, of struikelde over boomstronken of gleed ik uit over modder. Het was een uitdaging die ik nog niet eerder mee had gemaakt. Normaal anticipeer je alles. Ik was niet de enige die mis stapte of door z'n enkel ging. Ach, hoort erbij. De constante politiesirenes kon je van ver zien. Het was ook een mooi gezicht om alle lampjes te zien voortbewegen door het bos. Zo kon je toch nog zien waar iedereen was. Later kwam ik tot de ontdekking dat het een prettiger gevoel is om achter iemand aan te lopen. Mijn stukje helemaal alleen door het bos vond ik spannend. Ga ik wel de goede kant op? Wat als ik op mijn plaat ga? Hoe kom ik alleen over obstakels heen? Dat soort dingen spoken dan door je hoofd (ik had geen maatje mee dit keer). Wij liepen 's nachts trouwens het laatste stukje om het meer, vanwege de veiligheid.

Al met al vond ik het een leuk thema en goed uitgewerkt door de organisatie. Uitdaging was er genoeg en het feit dat het in het donker afspeelde maakte het extra spannend. Er was gelegenheid om na je run nog even te feesten en een biertje te drinken. Ik kijk terug naar een unieke ervaring en een sterk verhaal dat ik m'n vrienden ga vertellen. Hopelijk kan ik ze overhalen om volgend jaar mee te doen. Als het aan mij ligt...

- Bisente  @bizenergy_PT

foto | natuur | obstakels |
Lees verder
Sportdrank

Voor een obstacle runner is voldoende sportdrank, of water natuurlijk, heel erg belangrijk. Het lichaam bestaat voor ongeveer 60% uit water, wat nodig is om je lichaam gaande te houden. Zodra je het gevoel van dorst krijgt ben je eigenlijk al te laat met drinken. Een verlies van 1% van je lichaamsgewicht aan vocht geeft al een prestatieverlies van 10% en bij elke liter zweet gaat ongeveer 3 gram aan mineralen verloren. Het is daarom belangrijk te zorgen dat je op tijd drinkt en het opgenomen vocht naast koolhydraten ook mineralen bevat. Een sportdrank is tijdens een inspanning een welkome aanvulling; zowel voor de koolhydraten als voor het vochtgehalte. Een goede sportdrank is een drank die een juiste hoeveelheid aan zowel koolhydraten als zouten, waaronder natrium bevat.

Bij intensieve sportinspanningen die langer dan een uur duren, kan een sportdrank goed van pas komen. Je hebt dan de keuze uit energiedranken of dorstlessers.

  • Energiedranken: Ze leveren vocht en koolhydraten zodat het glucosegehalte van je bloed stabiel blijft en je een optimale koolhydratenverbranding krijgt, wat resulteert in meer energie. Deze sportdrank is ideaal om te nuttigen bij duursporten.
  • Dorstlessers: Dorstlessers vullen het vochtverlies snel aan en bevatten slechts weinig koolhydraten. Glucose en natrium zorgen ervoor dat water goed opgenomen wordt door het lichaam. Natrium stimuleert voorts ook de vochtinname en vochtretentie.

Sportdranken in de winkel
Er zijn veel verschillende merken sportdranken te koop, veel merken willen ons doen geloven dat de door hun aangeboden sportdrankjes wondermiddelen zijn. Als je uitgeput bent, zou je er met een sportdrank helemaal weer bovenop komen. Ze zijn vaak erg duur, en een groot nadeel is dat veel van de beschikbare sportdranken vol zitten met synthetische toevoegingen zoals zoetstoffen, kleur geur en smaakstoffen (E-nummers). E-nummers zijn chemische of synthetische toevoegingen die als doel hebben levensmiddelen te ‘verbeteren’ door ze meer kleur, geur of smaak te geven. Meestal zijn het chemische verbindingen die bij overmaat schadelijk zijn voor de mens. 

Bestanddelen van een sportdrank
Een sportdrank heeft eigenlijk een simpele samenstelling, het belangrijkste is dat ze koolhydraten en natrium (zout) bevatten. De hoeveelheid natrium verschilt aanzienlijk per sportdrank en is ook afhankelijk van je situatie. Daarnaast bevatten sportdranken ook nog vaak andere bestanddelen die ook weer terug te vinden zijn in transpiratievocht o.a elektrolyten zoals chloride, kalium, magnesium en calcium.

Zelfgemaakte sportdranken
Zelf een sportdrank maken is niet moeilijk. Hieronder een aantal recepten voor het zelf maken van sportdranken. Ik adviseer bij deze recepten om Himalayazout te gebruiken, dit bevat namelijk 97.4% natriumchloride en daarnaast ook sporenelementen en mineralen die goed voor ons lichaam zijn. Probeer verder zoveel mogelijk biologische ingrediënten en mineraal water te gebruiken.

  • Vul een kan met een ½ liter water. Meng dit met 50 gram vitaminerijke siroop en voeg hier 1 á 2 gram zout bij. Zet de zelfgemaakte sportdrank eerst in de koelkast voordat je het gebruikt.
  • Vul een kan met een ½ liter water. Meng dit met een ½ liter fruitsap en voeg hier 1 á 2 gram zout bij. De fruitsap kan zelf geperst worden, maar uit een pak appelsap of sinaasappelsap kan ook. Zet de zelfgemaakte sportdrank eerst in de koelkast voordat je het gebruikt.

Volg mij via Twitter  @WJPeters of Facebook of zoek op #DORP.

tips | voeding |
Lees verder
Review: Breakout Run Chained

Na afgelopen weekend de Rat Race te hebben gelopen samen met Alexander en een paar trainingen (5 en 21 km) was het tijd om eens lekker de 16 km chained te gaan lopen met een vriend van mijn eigen mudclubje.

Zaterdag 17 mei was het de beurt aan de Breakout Run om een spektakel weg te zetten. Rond 13.00 uur kwamen we aan op het festivalterrein nadat we eerst een kwartier in de rij hadden gestaan om te parkeren. Het parkeerterrein was overigens wel ruim genoeg en op een redelijke afstand lopen als je de binnendoor route kent in Schaijk.

Startnummer ophalen en de “chain” in ontvangst nemen. Dit was een beetje een domper, omdat de chain bestond uit een elastiek van ongeveer 1 meter lang. Zelf had ik al een tijdje de verwachting dat we met een mooie stalen ketting om onze polsen over het parcours mochten knallen. Helaas was dat niet het geval. Na een gesprek met de organisatie snap ik wel dat het uit veiligheidsoverweging niet anders mogelijk was. Daar was dus echt wel over nagedacht.

Omkleden, chain om en gassen maar! Van de start werd zoals gebruikelijk een heel event gemaakt d.m.v een warming-up, opzwepende muziek en veel rook in de tunnel waar je doorheen moest om te starten. Om 14.00 uur klonk het startschot en konden we op pad. Net als vorige editie meteen door het water, zodat iedereen lekker nat aan de run zou beginnen. Daarna kruipgangen met prikkeldraad en grote banden. Het lekkerste was nog dat het begin meteen door mul zand was zodat je benen meteen op temperatuur waren. Na een heel stuk stekkeren over bospaden kwamen we al snel bij een aantal “horden” die eigenlijk net te dicht op elkaar stonden om er vloeiend over heen te springen. Sowieso moesten wij alles met de “chain” om doen wat het nog lastiger maakte.

Na veel zand en heuvels was het tijd voor een stuk water waar je doorheen moest zwemmen en dan kom je erachter dat een langere “chain” toch wel makkelijk is. Je kunt normaal zwemmen.

Na een kilometer of vijf was het de beurt aan een serieuze hindernis; de hoge muren. Nadat wij een aantal mensen er overheen geholpen hadden moesten we even kijken hoe we het op gingen lossen met de “chain”, maar ook dat ging redelijk makkelijk. Daarna kwamen we bij een stukje hel met echte modder waar we even gebruik van gemaakt hebben om de jongens in ons los te laten (zie foto's).

Na nog een aantal hindernissen was het tijd voor de grote sprong vanaf een plateau van 4 meter hoog boven het water. Dat is voor sommige mensen een hele uitdaging en ik heb er ook genoeg langs heen zien glippen. Voor ons was het alleen belangrijk dat we tegelijk zouden springen.

Op het droge moesten we langs de ringen en door naar het meest gevreesde obstakel; de paintballers! Vorige editie had ik redelijke blauwe plekken opgelopen, dus ik was aan het nadenken over een strategie om deze te nemen. Helaas. Je moet er gewoon vol gas doorheen en hopen dat ze je niet raken. Ik had een voltreffer op mijn bil en ik kan je zeggen dat het best lang gevoelig bleef.

Gelukkig moesten we daarna de ME met schilden passeren waar je alleen een duw of stoot kreeg. Dat was minder erg dan getroffen worden door een paintball.

Na de ME kon je kiezen om de tweede ronde in te gaan of te finishen. Aangezien wij voor de 16 km hadden gekozen gingen we nog een ronde in waarna we de medaille in ontvangst konden nemen.

Uitkomst van het chained rennen: Met deze chain was de uitdaging niet heel erg groot, volgende keer toch maar een echte chain. Er was overigens wel een groep die met acht man aan elkaar chained liepen dus bij hen was de uitdaging wel iets groter.

Verder een leuk en goed evenement met een heel leuk thema. Overal was aangedacht: sirenes, honden, wachttorens en veel “politie” langs het parcours. Ook was er een keuze in wat je wilde lopen, niet alleen de afstand, maar ook hoe. Normaal, chained of night. Dat betekende dat er om 22.00 uur ook nog een run in het donker was. Bisente heeft deze gelopen en daar zal hij ongetwijfeld over schrijven dus daarover ga ik niks uit de doeken doen.

Het eindresultaat is dat er door de organisatie een hele leuke run is neergezet met een uniek thema. Er was goed nagedacht over de veiligheid en het parcours was voor iedereen te doen. Zelf heb ik na al mijn ervaring de hindernissen niet als zwaar ervaren, maar ik heb genoeg mensen gezien die dit wel vonden. Ook maakt de aanwezigheid van het mulle zand het parcours toch redelijk zwaar.

Als herinnering een leuke medaille en een T-shirt. Deze hangen weer op mijn wall of fame!

Eens kijken wat er volgend jaar op het programma staat bij de Breakout run, misschien wel de gevangenneming met ondervraging zoals bij de Bieg Katorznika in Polen. Volgende week staat voor mij de Iron Viking op het programma waar ik zal invallen voor onze geblesseerde collega Maurice. 42 km en 100 obstakels; dat wordt een hele uitdaging.

Gertjan

fun | modder | obstakels |
Lees verder
Review Breakout Run

De dagen achter de tralies waren geteld, het was tijd om uit te breken!

Samen met met mijn broer hadden we het plan om te ontsnappen. Als we gaan, gaan we samen. We hadden onszelf aan elkaar vast geketend en moesten 16k m overbruggen om weer op vrije voeten te komen.

Op het mooie recreatiegebeid ‘De Maashorst’ in Brabant scheen de zon met 20 graden en was dit de perfecte locatie om uit te breken. Samen met nog 4000 (ex)gedetineerden was dit de grootste uitbraak in historie!

De uitbraak begon niet heel erg soepel, het duurde best lang om de auto te parkeren vanwege een smalle weg met veel gedetineerden met dezelfde missie. Na tien minuutjes lopen kwamen we aan op het terrein en zat de sfeer er al goed in door de DJ. Startbewijzen opgehaald tassen snel kunnen droppen en hop het celblok (startvak) in. De aantallen in de celblokken waren goed verdeeld hierdoor kon je vlot van start. Na een stevige W-up stormden we ons celblok uit en moesten gelijk een stuk water door waden, dit haalde de groep uit een en voorkom je wacht rijen.

Als criminelen volgden we ons pad over tractor banden en roadblocks. Aangekomen bij de A-maze-ing waren we flink verdwaald. Het was een mooi doolhof waar velen de verkeerde afslag namen. Gelukkig de uitgang kunnen vinden en via rioolbuizen die schuin omhoog stonden onze weg kunnen vervolgen. Na een stuk lopen door het bos moesten we zandzakken dragen van ±10 kg en daarmee 20 meter lopen. Vervolgens door de Ditches en de Cage crawl. Een grote pool met water waarop hekken lagen waarmee je jezelf vooruit moest werken; dit was zeker een van de leukere hindernissen.

Alsof ze niet wilden dat we ontsnapten moesten we nog een flink stuk zwemmen, door bossen rennen en steile zandheuvels bedwingen. Hiermee had je telkens een mooie afwisseling van parcours. Bij de Guard Towers stonden drie hoge muren met bewaking en blaffende honden die je harder deed lopen. Tijgerend door de modder onder een paar 4x4 trucks en door richting Underwater.  Hier moest je in het water twee keer onder een paar tonnen door zwemmen; dit gaf zeker wel het gevoel dat je aan het uitbreken was. Dat gehad te hebben kwam je voor een nóg grotere uitdaging te staan en voor vele was dit doorslaggevend om de uitbraak te halen of niet. Je klom op een drijvende stellage van 4m hoog om daarna het water in te springen (kriebels in je buik).

Na wat korte Monkeyrings kon je de frisse lucht van de buitenwereld al ruiken. Totdat de kogels om je oren vlogen. Drie paintball profs hadden de dag van hun leven en knalde er lekker op los. ‘We zijn er bijna!’ hoorde ik iemand zeggen. Totdat daar vier SWAT mannen stonden met schilden, klaar om je tegen te houden. Strijdend erdoorheen kwam je bij de laatste muur wat leidde tot ultieme vrijheid!

In de avond was er nog een ‘special’ breakout. Om 22:00 uur stormden er nog een aantal gedetineerden met knallend vuurwerk hun celblok uit. Met verlichting op het terrein en hoofdlampjes op probeerde ze uit te breken.

Pluspuntjes:

Het evenementen terrein was goed overzichtelijk. Alles werd duidelijk aangegeven en verliep ook snel. De sfeer was super en voor mijn gevoel leek het wel een festival waar je heel de dag wilt blijven. Hindernissen waren goed opgezet ivm. veiligheid. Er reden ook veel quads rond om mensen in problemen snel te kunnen bereiken. En de helden niet te vergeten die heel de dag in het water stonden om te checken of iedereen veilig het water uitkwam! De afwisseling van water, bos en zandheuvels maakte de run lekker dynamisch en liep lekker weg.

Verbeterpuntjes:

Na de vele pluspunten heb ik nog een paar verbeterpuntjes die ik persoonlijk heb ervaren. De parkeerplaats voor de auto’s was vrij onduidelijk te vinden, daarom gingen steeds meer mensen in de berm staan waardoor het alleen maar langer duurde voordat je op de parkeerplaats arriveerden. De obstakels waren leuk en uitdagend, maar ik miste wel een aantal pittigere uitdagingen voor de doorgewinterde runner. Het gevoel van uitbreken was aanwezig door blaffende honden en luide sirenes. Toch ervaarde ik geen achtervolgingen of druk van de politie/gevangenisbewaarders wat je bij een echte uitbraak ook zal voelen.

Al met al was dit zeker een geslaagde run en staat hij alweer in mijn agenda voor volgend jaar!

Nu eerst maar even genieten van het vrije leven!

De aftermovie is onderweg. Dus blijf op de hoogte!

Volg me op twitter @simonvansenten en #DORP

foto | fun | afstand | modder | natuur | obstakels |
Lees verder
Obstacle Running saai?

Tot nu toe vond ik geen enkele obstacle run waar ik aan deelnam saai. Een run is nooit hetzelfde dankzij verschillende factoren. Weersomstandigheden of het seizoen waarin je loopt is hier één van. Tijdens de zomer lopen zal je anders ervaren dan wanneer het vriest. De lente en het najaar zijn misschien idealer vanwege de zachte temperaturen; het is niet te koud en niet te warm. Het terrein waarin je loopt speelt ook een grote rol. Sommige obstacle runs vinden plaats op redelijk vlak terrein, bij andere runs is het terrein heuvelachtig en zorgen deze voor de nodige pittige hoogtemeters. 

Obstacle running wordt steeds populairder waardoor het aanbod alleen maar stijgt. Dit kan ik als enthousiaste obstacle runner alleen maar toejuichen. Door de toename van obstacle runs proberen organisaties zich van elkaar te onderscheiden. Evenementen vinden plaats op unieke locaties, nieuwe hindernissen worden in het leven geroepen of de obstacle run draait rond een bepaald thema. 

Hieronder zet ik een paar voorbeelden van obstacle runs die alles behalve saai zijn.

Strong Viking Water Edition vindt plaats in een prachtig gebied (bossen, heuvels, modder en heel veel water) met unieke hindernissen gebaseerd op het viking tijdperk.

Breakout Run heeft als concept een gevangenis met verschillende celblokken (startseries). Je doel is om uit dit gevang te ontsnappen. Tijdens je ontsnappingsroute kom je allerlei hindernissen tegen. Op een gegeven moment zal je letterlijk onder vuur komen te liggen. Kun jij de paintballs ontwijken? Wie echte ontsnappingskoning(in) is, kan geketend aan een medegevange proberen te ontsnappen. Voor de nachtraven onder jullie is er een editie die 's nachtschade plaatsvind.

Desperado's Caveman Run is uniek qua locatie. Buiten de vele hindernissen dien je ook de beruchte Cauberg te temmen en loop je een stuk door de gekende mergelgrotten. De enorme hoogteverschillen geven een extra dimensie aan deze run.

Voor meer interessante obstacle runs kun je best de Discovery Obstacle Runs kalender raadplegen! Ken jij nog een interessante obstacle run, je mag het mij altijd laten weten via een tweet @tim_pottiez. Alvast heel veel plezier met je volgende obstacle run!

obstakels |
Lees verder
Supplementen voor Runners

Bij supplementen wil er nog wel eens gedacht worden aan bodybuilders die niet zonder hun heilige eiwitten kunnen, maar ook voor obstacle runners kunnen ze helpen om die geweldige burpee-sessies beter maken!

Waarom?
Wij als sporters zijn altijd op zoek naar verbetering, of het nou sterker of sneller worden is; supplementen kunnen hierbij helpen. Moet je supplementen gebruiken om beter te worden? Nee, totaal niet. Gevarieerde en gezonde voeding is nog steeds het belangrijkste, alleen heeft een sporter meer voedingsstoffen nodig dan een iemand die matig actief is. En een sporter eet niet elke dag een hele koe om aan de 1,5-2,5 gram eiwit per kilo lichaamsgewicht te kunnen komen. Gelukkig.

Pre-workouts
Klinkt ideaal: meer uithoudingsvermogen, gedrevenheid, kracht en energie tijdens je training/run. Toch hebben pre-workouts één groot nadeel waardoor je ze beter niet kunt gebruiken voor een obstacle run. Je lichaamstemperatuur wordt flink opgedreven en bloedvaten worden verwijd; nog steeds prima zou je denken, maar hiermee ga je meer vocht en mineralen verliezen. Uitdroging veroorzaakt weer meer vermoeidheid/prestatievermindering en de kans op die vervelende kramp neemt flink toe. Veel water drinken en zoutstoffen tot je nemen dus. Ideaal voor killing workouts, maar niet geschikt voor obstacle runs.

Koolhydraten
Koolhydraten zijn samen met vet onze brandstof. Koolhydraten zijn weer in te delen in meerdere soorten. Het gemakkelijkste is om te kijken waar de producten vandaan komen. Is de afkomst natuurlijk (bananen, havermout, multigranen pasta), dan bevatten ze meer nuttige koolhydraten waarbij de producten die uit een fabriek rollen meestal een korte piek en flinke depressie in de suikerspiegel geven. Krachtige energie, maar zeer kort en waarna er een tekort en honger ontstaat. Ook in supplementen vorm leveren meerdere merken ze in 1000+ soorten. Werking ervan is weer heel verschillend. Dextrose geeft een korte boost waarbij andere soorten wat langer energie geven.De maatstaf voor koolhydraten is tussen zes en tien gram koolhydraten per kilogram lichaamsgewicht.

Multivitamines
Tijdens het sporten verbruik je meer vitaminen en mineralen, dus is het ook belangrijk deze weer terug te winnen. Mineralen kun je terugwinnen door een heel klein beetje keukenzout bij je water te mixen tijdens trainen. Je vitaminen moet je vooral terugwinnen door voeding. Bij outdoor sporten heb je vooral veel aan extra vitamine C (weerstand) en vitamine B (beweegvitamine). Vitamine C is te vinden in fruit (grapefruit & kiwi’s) en B vooral in vlees. Ook een multivitaminedrankje of tabletje bevat alles wat je nodig heb, hou er wel rekening mee dat deze middelen niet zo effectief werken als echte voeding.

Eiwitten
Als je gaat kijken voor eiwitsupplementen zie je meestal 100+ verschillende soorten. De belangrijkste eiwitsoorten voor een runner zijn Whey, Caseïne en Isolaat.

Whey wordt snel in het bloed opgenomen en is een paar uur actief in het lichaam, ideaal voor na een run/training. Caseïne daarentegen wordt langzamer opgenomen, maar geeft wel 6-7 uur voedingstoffen af, Deze is beter om voor het slapen gaan te nemen. In onze slaap wordt de grote herstelbeurt geactiveerd en met caseïne verloopt dit herstel wat beter, waardoor je sneller herstelt en meer trainingsprogressie maakt. Isolaat is een mix van beiden; goed voor sporters die op dieet zijn en geen hongergevoel willen ervaren, omdat isolaat je lang een gevuld gevoel geeft. Afhankelijk van je aantal krachttrainingen per week, kun je 1,5-2,5 gram eiwit per kilo lichaamsgewicht per dag aanhouden.

Voordelen
Als sporter heb je meer voedingstoffen nodig dan anderen. Supplementen kunnen helpen om aan de hogere vraag te voldoen zonder dat je 3 kg vlees per dag hoeft aan te schaffen om aan je eiwitjes te voldoen.

Nadelen
Supplementen zijn niet goedkoop, vooral niet de high end merken. Naast dat je voor de naam betaalt, betaal je ook voor zuivere voedingstoffen, dus minder chemische stoffen als opvulling. Meestal bevat de duurdere merken meer ingrediënten gericht op meer energie of beter herstel; denk bijvoorbeeld aan whey eiwit aangevuld met BCAA’s (eiwitten gericht op direct herstel) .

Mijn supplementenlijst bij workouts:
- Whey en caseïne eiwit
- Bananen
- Havermout
- Koolhydraten mix
- Pre-workout voor de deze-school/werk-dag-was-veel-te-lang-maar-moet-toch-trainen-momenten

Natuurlijk is er nog heel veel meer te vertellen over voeding dan alleen de basis nutriënten, daarover later meer!
De volgende run staat in het teken van uitbreken uit de gevangenis. Inderdaad: Breakout Run!

Volg mij @chriss_9191 & andere experts via #DORP

tips | voeding |
Lees verder
Review: Rat Race Dirty Weekend

Dit weekend stond mijn grootste challenge tot nu toe op het programma: Rat Race Dirty Weekend.The worlds largest assault course. Vrij vertaald betekent dit 32 km lang ploeteren om 200 hindernissen te overwinnen. Nog nooit heb ik zo'n grote afstand gelopen; laat staan zo veel hindernissen in één evenement moeten bedwingen. Plaats van handelen: Burghley, Engeland.

Gelukkig hoefde ik deze uitdaging niet alleen aan te gaan. Ik werd bijgestaan door bijna 50 Nederlandse en Belgische modder vrienden en vriendinnen. Het gros van deze groep ging met een bus en zij sliepen op het campingterrein bij het evenement. Ik mocht met drie vrienden meerijden met de auto en wij hadden een hotelovernachting geboekt. Rat Race Deluxe, zeg maar.

Het evenement werd gehouden op een landgoed bij een gigantisch kasteel. Echt een indrukwekkend gezicht. Ook de cijfers zijn indrukwekkend, zoals gezegd: 32 km, 200 hindernissen, ruim 6000 deelnemers en de langste monkey bars ooit (120 meter). Ondanks dat een deel van de hindernissen permanent in de omgeving staan, duurt het opbouwen van het parcours ruim een maand. Echt een gigantische organisatie dus.

In de informatie voor het evenement stond dat er gestart werd in verschillende waves tussen 8 en 12 uur 's ochtends. Iedereen moest voor half 9 's avonds weer binnen zijn. Er werd dus rekening mee gehouden dat er mensen zijn die acht en een half uur nodig hebben voor dit rondje. Met deze informatie in mijn achterhoofd wist ik totaal niet wat ik kon verwachten. De weersverwachtingen waren in ieder geval niet best: regen; de hele dag.

En regen hebben we gehad! Of zoals de Engelsen zeggen: it was raining cats and dogs. De regen hield aan totdat de Nederlandse delegatie het startvak binnen stapte. Vanaf die tijd bleef het zo goed als droog tot het eind van de run. De weergoden waren ons gunstig gezind. In het startvak hebben we gelijk ons visitekaartje afgegeven door met oranje fakkels het hele vak uit te roken. Zelfs de twee mannen die de warming up verzorgden moesten uiteindelijk vluchten voor de oranje rook. Onze barre tocht kon beginnen. We zijn de tocht als een grote groep begonnen. Echter na iets meer dan een kilometer hadden we al een tegenvaller te verwerken. Eén van onze jongens wou over een bak heen springen, maar gleed weg en viel met zijn knie op de grond, met een gapende wond als gevolg. Zijn avontuur strandde helaas binnen 10 minuten. Uiteraard zijn we als hele groep bij hem gebleven tot de medische assistentie gearriveerd was. Met helaas één man minder konden wij onze tocht voortzetten.

Het is niet te doen om alle 200 hindernissen te bespreken dus ik zal het houden bij een samenvatting van de hindernissen die mij het beste bij zijn gebleven. De organisatie had er voor gekozen om de hindernissen te groeperen. Na een stuk lopen kwam je ieder keer een groep van een stuk of 5 hindernissen tegen. Helaas stond bij deze hindernissen wel vaak een behoorlijke wachtrij. Ik moet zeggen dat wij daar bij één hindernis (een grote zandberg) ook aan hebben bij gedragen, door deze helemaal over te nemen voor een foto moment. Dat moet echt een bizar gezicht geweest zijn: een berg vol met Hollanders waar verder geen mens meer voorbij kon. Een stukje verder in de route was ook een water gedeelte ingericht. Als opwarmertje (not) eerst een paar kleine wateroversteken tot het punt dat het echte werk begon. Hier was een zwemvest verplicht. In het water waren verschillende pontons opgebouwd waar je op moest klimmen en weer terug het water in moest springen. Mocht er nog wat warmte in je lichaam over gebleven zijn dan werd er bij het laatste ponton door een brandslang alles aan gedaan om dit weg te spuiten. En dankzij een straf windje was dit behoorlijk effectief. Slingerend via de ringen kon je daar weer de kant op klimmen. Over land mocht je doorlopen tot een grote toren. Hier kon je vanaf een hoogte van, naar ik schat, een meter of vijf, naar beneden in een bak water springen. Ik kan je wel vertellen dat een wachtrij als je kletsnat bent en er een behoorlijke wind staat, niet ideaal is. Maar hé, je moet er wat voor over hebben om zo'n mooie plons te kunnen maken. De waterhindernissen werden hier afgemaakt met een reuze glijbaan en wederom een stukje zwemmen. Na de waterpartij had de organisatie een tent neergezet met een flinke gasheater. Kudos hiervoor, want ik heb net als verschillende deelnemers dicht tegen onderkoeling aan gezeten. Maar om echt weer warm te worden werkte eigenlijk maar een ding: flink doorlopen. Ondertussen was onze groep uiteengevallen in verschillende kleinere groepjes. Je zoekt toch een beetje de mensen op die ongeveer jou tempo lopen.

Onderweg zijn we nog modderbakken, klimmuren en kruipgangen tegen gekomen. Ook waren er verschillende opblaashindernissen neergezet. De plaatselijke stijgerbouwer heeft waarschijnlijk met dit evenement zijn omzet weten te verdubbelen. Want er waren verschillende leuke hindernissen opgebouwd waar je op, over en onder kon klimmen. Ook was er een rivier-crossing gemaakt door kano's met houten planken aan elkaar te koppelen. Verder stond er nog een gigantisch hoge piramide met strobalen. In het bos was veel met hout gebouwd: evenwichtsbalken, een wip en verschillende hoge klimhindernissen. Pluspunt was dat over het hout op de meeste plaatsen kippengaas was gespannen om wat meer grip te creëren.

Ook de finish-hindernis was er een van formaat: drie plateaus omhoog klimmen met een totale hoogte van 7 en een halve meter. Met flinke verzuurde benen kwamen we na net geen 6 uur over de streep. Wat een fantastisch avontuur was dit. En voor de mensen die na deze uitputtingsslag nog energie over hadden stond er een grote feesttent waar nog tot laat in de avond gefeest kon worden.

Maar zoals bij elk evenement ben ik toch ook een paar minpuntjes tegen gekomen. Zoals eerder al genoemd was er onderweg toch behoorlijk wat oponthoud bij de hindernissen. De afstand tussen de verzorgingsposten was aan de ruime kant en als er dan ook nog eens posten zonder water komen te zitten, brengt dit toch wel een risico met zich mee. Verder heb ik vernomen dat mensen met verwondingen met de taxi naar het ziekenhuis zijn vervoert. Lijkt me in het geval van een gebroken been geen goed plan. Verder zijn we onderweg toch wel redelijk wat hindernissen tegen gekomen die ingezakt/afgebroken/kapot waren.

Maar terugkijkend is dit toch wel een heel gaaf, uniek en uitdagend evenement die bij mij voor volgend jaar alweer met dikke letters in mijn agenda staat. Mijn dank gaat uit naar het warme ontvangst van de Engelse mensen, de organisatie en alle vrijwilligers die dit evenement mogelijk maakte. Tevens bedank ik alle Nederlandse (en Belgsche) Mud (wo)men die hebben bijgedragen aan het plezier dat ik heb beleefd afgelopen weekend. Verder diep respect aan iedereen die de Rat Race heeft uitgelopen, want ik weet hoe diep sommige hiervoor zijn moeten gaan. En als laatste wil ik alle deelnemers die de 120 meter monkey bar hebben gehaald, voordragen voor een lintje. Wat een uitzonderlijke prestatie!

foto | obstakels | weer |
Lees verder
Brabantse Wal Mud Run Brabo

Zo, nu iedereen weer is bijgekomen van Koningsdag (ik vooral) en weer volop aan het werk is, kunnen jullie nog even nagenieten van de mooie run die ik heb gelopen samen met expert Chris en nog vier maatjes; waaronder twee échte Brabanders!

Het was echt een gezellige run, zoals ik de gezelligheid ken in Brabant. Overal vrolijke mensen die in zijn voor een praatje en een biertje (of twee). De review kan je lezen op de blog site van Chris, die tevens ook een mooi filmpje bevat.

LET OP! 

Stap 1: Bekijk het filmpje

Stap 2: Spoel terug naar 2:33min 

Stap 3: Kijk goed naar de hindernis met de ringen

Stap 4: Lees mijn volgende blog!

Je ziet de ringen steeds vaker terug komen in de obstacle runs en daarom ga ik in mijn volgende blog er meer over vertellen/laten zien!

fun | modder | obstakels | video |
Lees verder
De man en zijn baard

Een beetje man heeft een baard. Logisch, weet iedereen. En dan niet zo’n vlassig hipsterbaardje, maar een echte mannenbaard: vol, ruw en goed verzorgd.

We hebben het hier op de site regelmatig over de juiste -mooie- kleding, verzorgingsproducten, de juiste voeding en er worden heel veel foto’s en films gemaakt van onze verrichtingen in de modder. Kortom, we zijn veel bezig met ons lichaam én uiterlijk vertoon. Hoogste tijd dus om na te gaan hoe het met de baardmannen gesteld is binnen het Discovery team. Na een snelle telronde kom ik op een stuitend totaal van tweeënhalve baardman: Steven, Maurice met stoppel-compensatie en ik. OMG! (Marjan is vrijgesteld van baardcontrole)

Nu ook Strong Viking serieus met de baard aan de slag gaat (de echte viking met baard kan extra kaarten winnen voor de Hills- of Water editie!), leek het me raadzaam om wat handige tips op een rijtje te zetten, zodat de baardlozen binnen niet afzienbare tijd een mooie volle bos gezichtsbeharing kunnen bewerkstelligen.

Tip 1

Je verwacht het niet, maar… Niet scheren! Als je niet scheert, dan groeit je baard. Serieus, dat het zo simpel kan zijn!

Tip 2

Niet trimmen. Gezichtsbeharing groeit niet synchroon. Laat rustig alle gaten dichtgroeien, zelfs als daarmee ontslag dreigt vanwege onverzorgd op je werk verschijnen of als mensen je geld gaan toewerpen op straat, omdat ze denken dat je een zwerver bent. Het is even doorbijten, maar op den duur is de baard zo vol dat het tot gelijke hoogte kan worden gebracht. En iedereen zal je vol lof en bewondering nawijzen. Vrouwen werpen zich aan je voeten en in restaurants hoef je niet meer te betalen.

Tip 3

Heb geduld. Er bestaan geen wondermiddeltjes die haren sneller laten groeien. De natuur en een evenwichtige levensstijl zijn voldoende ‘hulpmiddelen’ om een volle dot op je tronie te krijgen. Vermijd stress, zorg dat je veel eiwitten binnenkrijgt, slaap genoeg en drink veel water. Wat wel goed is voor de conditie van je haar is biotine; een natuurlijk supplement dat vitamine B6, C en E bevat die ervoor zorgen dat huid en haar in topconditie komen.

Tip 4

Bepaal het model. Heb je een enorme wildgroei dan kun je alle kanten op. Heb je veel kale plakken, dan zal je moeten kijken hoe je baard het beste kan worden getrimd.

Tip 5

Keep up the good work. Verzorg je gezichtsdeken met zorg en liefde. Zoals je je haar wast, zo was je ook je baard. Behandel je baard met respect en verwen de baard zo nu en dan met een bezoek aan een barbier. Een echte, zo een die van vader op zoon op kleinzoon heeft geleerd hoe den edele baard te behagen.

Voilà, #beardmode is on. Oorah!

fun | tips |
Lees verder
Mudrun Fun Lansingerland

Na de edities in Zwolle en Amersfoort was het gisteren (04 mei) de beurt aan Lansingerland (Rotterdam) om gast te zijn van het Mudrun Fun feest.

Aangezien ik in de buurt van Rotterdam op vakantie was had ik besloten om een keer met het hele gezin deel te nemen aan deze run. Vrouw en kinderen hadden alleen nog maar foto’s en vuile was gezien van mijn hobby, maar nog niet zelf deelgenomen. Toen ik voorstelde om met z’n allen te gaan kreeg ik twee keer een “YEAH” en één “Dat is niks voor mij” te horen. 

Maar eind goed, al goed; op zondagochtend gingen we met z’n allen op pad. Aangekomen op het festivalterrein zat de sfeer er meteen goed in, of dit kwam door feest DJ Maurice, het prachtige weer of het enthousiasme van de deelnemers en organisatie maakt niet uit, het was gezellig! En aangezien het thema van deze run “Tirol” was liepen er aardig wat mensen verkleed rond in lederhosen en dirndl’s.

Als eerste mochten de kinderen starten met de 1 km run. De kinderen tot zes jaar moesten begeleid worden door een ouder en dus gingen wij met onze kinderen mee over het parcours. Dat dit voor sommige ouders een verrassing was kon je zien aan papa’s en mama’s die in hun “goede” kleren onder de modder over de finish kwamen. In de nieuwsbrief was dit aangegeven, dus ze hadden het kunnen weten.

Vanaf de start gingen we door de grote kruiptunnel en door naar de kleine kruiptunnel, daarna een modderbak en toen helling op en via de zeephelling weer naar beneden. Daarna stond het schuimobstakel op de route en als finale een lange modderkruiptunnel om vervolgens over de finish te gaan. De eerste medailles waren al weer binnen. En de kinderen waren razend enthousiast. Nadat de kinderen schoongespoten waren met de tuinslang mochten papa en mama van start voor de 8 km.

Vanaf de start gingen wij ook door de kruiptunnels en mochten daarna slootje springen; de modder was ondertussen al zo diep dat ik mijn schoen op moest vissen die in de modder achterbleef (en ik was niet de enige). Daarna een stuk rennen met een modderbak en een klimrek onderweg en aansluitend een heerlijk stukje zwemmen. Vanuit het water waren we toe aan de klimmuren waar we erg lang moesten wachten omdat de muren achter elkaar stonden, in plaats van naast elkaar. Dit was in de tweede ronde gelukkig opgelost door de meedenkende vrijwilliger die erbij stond.

Na de muren gingen we over een heel smal paadje door het bos en kwamen de elastieken spinnenwebben tegen waar we ons doorheen moesten wurmen. Daarna was het de beurt aan de buikschuiver en de modderbak. Vanaf dat punt was het allemaal redelijk vlak geweest, maar daar kwam een einde aan; we moesten tegen de skihelling omhoog, direct weer naar beneden om vervolgens met een band van de skihelling af te glijden. Natuurlijk moesten we hetzelfde stuk weer omhoog rennen om meteen daarna van de zeephelling af te glijden. Aan de foto’s kun je zien dat je genoeg snelheid kon maken…

Na het schuimobstakel, door de modderrun kruiptunnel en door naar de tweede ronde. 

Over de finish kregen we weer de Mudrun Fun medaille waar ik er in korte tijd al 3 van heb bemachtigd. Je zou dus kunnen spreken van de MudRun Fun Trifecta!

Weer een leuke en gezellige run met een hoog fun gehalte en toegankelijk voor iedereen. De kinderen kunnen zichzelf prima vermaken en je ziet ze ook genieten. Heerlijk! Na afloop ging het feest onder leiding van DJ Maurice (Skihut) nog even door.

Dit was voorlopig de laatste Mudrun van deze organisatie, maar je zult meer van ze zien in de vorm van de Colorrain runs. De Mudruns worden geëvalueerd en we gaan zien in welke vorm we ze volgend jaar weer gaan zien. Ik ga in ieder geval met de kinderen weer deelnemen aan één van de runs.

foto | fun | modder | obstakels |
Lees verder
THIS.. IS.. SPARTACUS RUN!

Donderdag 1 mei 13u45
Carlo, m'n goede kameraad en looppartner voor vandaag, had het perfect berekende vertrekuur met een kwartier overschreden. Dus gespannen, maar enthousiast, liep ik naar de parking, om de hoek waar ik woon.

Eens in zijn auto vraagt hij "Je hebt je ticket toch wel bij hoop ik?" ... "SH*T! Die ben ik zelf vergeten af te drukken!". Als ik uit de wagen spring en voor de tweede maal, met m'n tronie reeds van de standaard warpaint voorzien, langs de Mercedessen, BMW's, Porches en Lamborghini's voor het rijkelui's-restaurant naast mijn deur sprint, kijken de blikken achter de ramen niet minder verbaasd. Een zevental minuten en een berg vloekwoorden, gericht aan mijn printer, later zit ik terug in de passagiersstoel. "We moeten er over een dik uur staan, knallen maar!".

Sinds drie jaar neemt op 1 mei de Spartacus Run in het Antwerpse Boom plaats op recreatie domein De Schorre, jullie misschien ook wel bekend als het festivalterrein van Tomorrowland, hét dancefestival van de wereld. Als ik me niet vergis was het ook de allereerste obstacle run in ons Belgenlandje. Het begon als een evenement ter nagedachtenis van Artoer -Spartacus- Aghajanyan, een Belg van Armeense afkomst en triatleet, die het leven verloor tijdens de Antwerp Ironman in 2011. Ondertussen staat de organisatie van de "Spartacus series" ook in voor de Race Against Nature (september), Neptunus Run (oktober) en sinds dit jaar ook de Battle of the Ardennes (juni). De vorige editie van Spartacus Run was mijn allereerste obstacle run ooit, dus dit jaar moest ik hoe dan ook terug, om mijn eerste obstacle race verjaardag te vieren! 

Verwachtingen

Daar ik vorig jaar reeds had meegedaan had ik wel een vaag idee wat ons te wachten stond. Om eerlijk te zijn was die de minst moeilijke van de 6 wedstrijden die ik sinds gisteren heb gelopen en door ons vrij late startuur verwachtte ik veel vertragingen bij de moeilijkere obstakels. Bij het lezen van hun slogan "Toughest 10K ever!" kon ik een ironische lach dan ook niet onderdrukken. Het is een leuk evenement en een aanrader voor al wie de ervaring van een obstacle run eens wil opzoeken. Maar om het nu het zwaarste 10 kilometer-evenement ooit te noemen... dat is toch wel met spek schieten (wat je van mij altijd mag doen, maar dan graag letterlijk!). Maar goed, enkele dagen van tevoren werd er op de Facebook-pagina een nieuw obstakel bekend gemaakt en ik had er veel zin in! 

Beek borrel

Met veel geluk waren we twee minuten voor onze start in het startvak geraakt en dolenthousiast begonnen we eraan. Na de eerste 50 meter was het al gelijk bergop. Het domein heeft enkele stijle hellingen, doorheen het jaar gebruikt voor o.a. Mountainboarden, en daar wordt gretig gebruik van gemaakt. Ondanks dat Carlo z'n loopvoorbereiding nihil is, gaat hij er steeds vandoor als een antilope op XTC. Ik besloot om mijn drang om te zeggen "ik ga op m'n eigen tempo lopen" te onderdrukken en mijn best te doen om hem bij te benen. Dat heeft de moeilijkheidsgraad van deze run voor mij persoonlijk enorm naar boven gehaald. Al vrij snel kwam mijn gedachte, die standaard bij elke run opduikt, in mijn hoofd; "Verdomme ik moet dringend afvallen!". Haha. (Daar wordt aan gewerkt nvdr.) De eerste hindernissen bestonden uit constructies van houten balken, banden of elastieken waar je door moest geraken. Vervolgens kwam het eerste water obstakel, de "Walk on water"; een diepe beek van 6-7m breed met daarin een net gespannen waarover je moest lopen, zwemmen,.. De antilope was al aan de overzijde toen ik m'n evenwicht verloor en kopje onder ging. Dan maar mezelf horizontaal voorttrekken aan het net. Hierbij kwamen er enkele slokken van het ranzig stinkende beekwater m'n keelgat binnen. "Ik had toch liever een ander aperitiefdrankje gehad", zei ik tegen de man naast mij en die stemde lachend toe. 

Ik ga niet elk obstakel zo gedetailleerd beschrijven, maar naast een tijger-obstakel, een vijver om door te zwemmen/jezelf voor te trekken aan de touwen en de nodige modderpaadjes tussen de bossen waren er toch enkele hindernissen die ik jullie niet wou onthouden!:

Zandzakken: Mijn eerste ervaring met zandzakken als obstakel was op Mud Masters. Hier moesten we "enkel" een paar honderd meter lopen met een zak van 20 kg (als ik het mij goed herinner). Dit obstakel was nieuw bij deze Spartacus editie. De zak was slechts 5-10Kg, maar de vorm was nogal lomp. Bij stormloop waren het strak afgevulde zakjes, maar deze zakken van ongeveer 70 x 20 cm waren heel losjes afgevuld. Hiermee moesten we een cirkelvormige afstand van 100 meter overbruggen over en onder houten balken die horizontaal over de weg waren geplaatst. 

American Football: Iets wat bij mijn weten toch wel uniek is aan de Spartacus Run is het American Football Team (de Titans), dat vorig jaar ook al aanwezig was. Tijdens de laatste kilometers moet je dit team van een 7-tal personen in volle uitrusting met een stootkussen per persoon. Terwijl de meeste personen deze proberen te ontwijken, maak ik er telkens een sport van om op zoveel mogelijk personen in te beuken. Ik en Carlo hebben beiden al ontelbare uren in moshpits doorgebracht op metal-concerten, dus op anderen inbeuken zit ons in het bloed! Toen we arriveerden was er buiten het team niemand te bespeuren op het veldje en ik begon als een bezetene op de middenste persoon af te sprinten. Schouder schrap en als een stormram op de eerste knallen, vervolgens de  tweede en ten slotte nog een derde. In mijn spoor maakte Carlo het werk af. Wat een leut!

Finish

Nieuw dit jaar waren de laatste obstakels, vlak voor de finish. Na het Football Team hierboven moet je eerst nog over een piramide, erop met een cargo net, eraf door van de hooibalen te springen. Dan zie je beneden aan een laatste helling de finish liggen. "Hoera, victorie!" denk je dan, maar dat is te vroeg gekraaid! Eerst nog een laatste reeks hindernissen. Eerst 2 containers met ertussen een boel autobanden, vervolgens 2 grote ladders, dan door buizen kruipen die halfvol met koud modderwater stonden om ten slotte nog over enkele boomstammen te klauteren. Eindelijk, we're Spartacus!

Achteraf

Gertjan heb ik helaas gemist, omdat hij vroeg terug naar Nederland moest en wij laattijdig aankwamen. Maar Tim en zijn partner Ann stonden ons zoals afgesproken aan de Red Bull tent op te wachten. Na wat napraten bij een drankje, een foto op het podium en onze spullen te halen scheiden onze wegen tot de Battle of the Ardennes. 

Besluit

Ik wil eerst even op een stelling van mezelf terugkomen. Vergeleken met mijn ervaring vorig jaar en eerder dit jaar, vond ik het volk op de Vlaamse runs een stuk arroganter. Dit was dit jaar anders, iedereen leek meer relaxed dan vorig jaar en kon lachen met een grapje. 

Een verschil dat wél opmerkelijk is is het percentage verkleedde/geschminkte lopers. Op Mud Masters en Stormloop (NL) was ik zowat de enigste persoon met verf op zijn gezicht, ik werd door de mensen zelfs bekeken en behandeld als unicum, hehe! In België daarintegen loopt ruw geschat 40% met verf of verkleedspullen aan. De Spartacus series voorzien zelfs telkens een kraampje met gratis verfbussen voor de liefhebbers.

Ondanks mijn vrij lage verwachtingen was het toch een stevige run geworden, hoewel dit eerder aan het hoge tempo van m'n looppartner lag. Deze editie was zwaarder dan de vorige, maar de belofte van zwaarste 10K zijn ze helaas niet nagekomen (op zich geen drama, maar nu ik al enige ervaring heb opgedaan zoek ik steeds wel meer uitdaging). Een ander minpunt vond ik het gebrek aan fruit of andere vorm van snelle suikers bij de bevoorrading's posten. Deze werden tweemaal voorzien met mineraal water. Gezien het inschrijvingsgeld mocht daar van mij toch gerust een banaantje bij. Al bij al toch weer een prachtige run waar ik volgend jaar weer van de partij zal zijn. Een leuk evenement voor wie de sport wilt leren kennen of gewoon een leuk groepsgevoel wilt beleven met familie, vrienden, collega's of gewoon onbekenden!

foto | fun | modder | natuur | obstakels |
Lees verder
Aftermovie: Spartacus Run

Mijn allereerste obstacle run was de Spartacus Run. Twee jaar later nam ik voor de derde keer deel. Voor de review verwijs ik jullie door Discovery Obstacle Runs Expert Stefan, die hier te lezen is. Het was fijn dat ik hem, expert Gertjan en verschillende vrienden tegen het lijf liep. Deze keer ben ik er in geslaagd om samen met heel veel anderen een 16e hindernis uit te vinden; een tractorband die hoog in de lucht hing. Het aanschuiven heeft me veel tijd gekost, maar het was leuk. Geen woorden, maar beelden!

video |
Lees verder
Tabatatraining

Tabata is de naam van een type intervaltraining waarbij de sporter zelf de intensiviteit van de training kan bepalen. De gehele work-out duurt 4 minuten en bestaat uit acht intervallen.

Dr. Izumi Tabata is een Japanse onderzoeker die een methode zocht om in een korte tijd toch een complete work-out te kunnen hebben. Met de 20-10-interval zorgde hij voor een training die in minder dan 4 minuten zorgde voor zowel een aerobe als anaerobe work-out. De bedoeling is dat men 20 seconden een bepaalde oefening redelijk intensief doet. Daarna neemt men 10 seconden rust. Dan is men weer 20 seconden intensief bezig. Dit wordt 8 keer herhaald.

De intensiviteit kan zelf bepaald worden, maar men dient ervoor te zorgen dat de intensiviteit steeds gelijk is.

Voorbeeld
1.  20 seconden burpees + 10 seconden rust.
2.  20 seconden burpees + 10 seconden rust.
3.  20 seconden burpees + 10 seconden rust.
4.  20 seconden burpees + 10 seconden rust.
5.  20 seconden burpees + 10 seconden rust.
6.  20 seconden burpees + 10 seconden rust.
7.  20 seconden burpees + 10 seconden rust.
8.  20 seconden burpees + 10 seconden rust.

Je kunt ook voor andere oefeningen kiezen zoals sprints, joggen, squats, push-ups, enz. Al duurt de kwelling bij deze superkorte workouts niet lang, ze zijn NIET bedoeld voor beginners. Het is een zware workout waaraan je je beter niet kunt wagen voordat je er fysiek klaar voor bent.

Om het leuker voor jezelf te maken kun je de zogenaamde Tabatascore noteren. Is bijvoorbeeld van de 8 sets 28 pushup in 20 seconden het hoogst behaalde aantal? Dan is dit je tabatascore voor die dag. Door bij te houden hoeveel je ‘scoort’ daag je jezelf uit om steeds wat meer te doen en houd je de progressie bij. Zorg wel altijd voor een goed warming-up en cooling-down voor en na de tabata training. 

Klik  hier voor een handige gratis tabata timer app.

Volg mij via Twitter  @WJPeters of Facebook of zoek op #DORP.

training |
Lees verder
Review: Judgement day

Eindelijk was het dan zover: mijn eerste modderrun aan de overkant van onze westelijke waterplas. UK, bereid je maar voor op de Nederlandse modder invasie! We hadden vooraf een gevechtsteam gevormd met 11 Nederlandse en één Belgische man. En daarnaast hadden we ook nog 2 power vrouwen gevonden die met ons ten strijde wilde trekken.

De organisatie gaf voor het evenement weinig prijs over wat voor hindernissen we tegen zouden komen. Wel werd er verteld dat je zowel fysiek als mentaal uitgedaagd zou worden. De lat werd zelfs nog hoger gelegd met de uitspraak dat Tough Mudder een piece of cake is. Het motto was dan ook: Fear nothing, conquer everything!

In de weken voor de run hadden we al de grootste lol in de groepsapp. Daar werden alle strijdplannen helemaal uitgewerkt. Want falen was geen optie, dus helemaal voorbereid naar Judgement Day! We hebben Engeland vanuit 2 richtingen aangevallen. De verkenners gingen met een voertuig vanuit Calais infiltreren. De hoofdmacht heeft vervolgens vanuit Schiphol een luchtaanval uitgevoerd. Ik moet zeggen dat onze verkenners hun werk heel goed gedaan hadden en dat onze onderkomens helemaal ingericht waren toen wij in het donker op onze aanvalsbasis waren aangekomen. De matrasjes en de proviand stonden helemaal gereed; nog bedankt daarvoor, buddies.

Na een korte nacht was het spullen in orde maken en ten strijde trekken. Na een korte verplaatsing van een halfuur waren we aangekomen op het slagveld. We moesten ter plekke een local omkopen (kosten: 5 pond) om onze voertuigen veilig te kunnen stallen. Vanaf hier ging de kruistocht te voet. We hadden 3 vaandeldragers meegenomen, zodat het wel duidelijk was dat we hier met een Nederlandse krijgsmacht te maken hadden. Al bij de warming up werden we opgemerkt. Via de lokale omroepinstallatie werd dan ook meteen verslag gedaan van onze aanwezigheid. Op uur U gingen we los met het nodige vuurwerk en meteen werd er behoorlijk gevlamd. Als een getrainde gevechtseenheid gingen we voorwaarts. Uiteraard was het weer typisch Engels: nat en koud. Er moest een behoorlijke route afgelegd worden om bij de eerste hindernis te komen. Een opwarmertje, dat springen over houten hekjes. Dat vertraagde deze Hollandse elite modderkruipers totaal niet. Ook de drassige kleigrond afgewisseld met plassen zo diep als een gemiddelde gevechtstank kon onze opmars niet stuiten.

Het gevecht ging door. We werden op de proef gesteld door verschillende fysieke opdrachten. Over het best wel heuvelachtige terrein mochten wij van alles en nog wat verplaatsen. Autobanden, emmers die je zelf mocht vullen met grind en betonblokken. Onze tank Danny nam zelfs 2 betonblokken mee. Een stukje verderop rekende één van onze dames af met een groepje Engelse mannen door ze op een 2 km lang pad met zandzak helemaal zoek te lopen. Verslagen bleven ze achter. Ook bij het touwklimmen en het beklimmen van een touwladder hebben we onze expertise laten zien. Op ons oorlogspad kwamen we verder nog monkey bars en de hoogste muren ooit tegen. De Berlijnse muur was er niets bij. De vijand probeerde ons verder nog te stoppen door de weg te versperren met prikkeldraad. Tijgerend door het water kwamen we ook daar doorheen.

Na het verplaatsen van verschillende tractorbanden konden we beginnen aan onze tactische verplaatsing naar het woongebied van de vijand. Dit ging uiteraard het beste als je van de aangegeven route afwijkt en je onzichtbaar maakt in de diepste plassen die je kon vinden. Je had de gezichten van de Engelse moeten zien: totally confused. De teller stond inmiddels op een kleine 18 km. Aan het begin van het dorp hadden we nog een treinstel en een paar helikopters onschadelijk gemaakt.

Onze laatste uitdaging bestond uit het zuiveren van het dorp. Via een muur konden we het eerste huis innemen. Alle volgende huizen moesten van onder tot boven veilig gesteld worden. We zijn van huis tot huis gegaan via trappen, touwen, muren, ramen en stalen balken. Zelfs de rioolbuizen hebben we gebruikt. Omdat er niets tegen ons bestand was probeerde de Engelsen ons op nog een andere manier te bestrijden: kou. Door een combinatie van regen, hagel en harde wind lag onderkoeling op de loer. Maar door veel beweging en goed teamwork kreeg ook deze aanval geen kans. Toen het dorp helemaal veroverd was konden we via de loopgraven naar het laatste onderdeel: de infinity jump.

Dit was een brug van 3 meter hoog waar een gat van één meter tussen zat. Dit werd een jump to freedom. We hadden Judgement Day overwonnen! En ik denk dat we dat gedaan hebben op een manier die veel indruk heeft achtergelaten. De organisatie schreef meteen na de race het volgende op hun Facebook pagina:

Pat on the back and huge congratulations to everyone who took part this weekend. Big thanks to everyone that travelled far and wide to get here today especially these crazy Dutch men.

Was Judgement Day nou echt de zwaarste obstacle race die we hebben meegemaakt? Nee, zeker niet, maar er zaten wel een paar unieke hindernissen in het parcours die voor sommige deelnemers zeker een mentale challenge vormde. Fysiek zijn we zeker aan ons trekken gekomen. Maar om deze Nederlandse modderkrijgers klein te krijgen is toch echt wel meer nodig.

Van mijn kant nog een dankwoord aan de organisatie van Judgement Day voor het neerzetten van een goed georganiseerd, leuk en uniek evenement. En ook bij deze groot respect voor mijn mede  “crazy Dutch mud (wo)men”. Dankzij jullie werd dit een onvergetelijk weekend. Thanks.

afstand | obstakels |
Lees verder
De B van Burpee!

Het is tijd voor de volgende letter: de B. Ik heb ervoor gekozen om een tweetal oefeningen uit te werken met een video; de borstwaarts-om en de burpee. Met name de eerste is een vrij moeilijk aan te leren oefening, maar met de juiste techniek kom je zeker al een heel eind. De burpee klinkt je waarschijnlijk wat bekender in de oren. De burpee is een zeer efficiënte oefening, omdat meerdere spiergroepen aangesproken worden tijdens de beweging.

BORSTWAARTS OM

Deze techniek kom je vooral tegen in de survival sport. Een survivalrun is iets anders dan een obstaclerun. Een survivalrun is doorgaans een stuk zwaarder, omdat het naast hardlopen veel kracht van het bovenlichaam (armen) vraagt. Daarnaast zijn de hindernissen in een survivalrun wat technischer.

De naam borstwaarts om zegt eigenlijk al wat deze techniek inhoudt. Je draait via je borst ergens omheen. Zo moet je het zien. Ik licht deze techniek toe, omdat ik de hindernis tegenkwam bij de laatste editie Mud Masters (18 km). Er moest in een verticaal touw geklommen worden. Het touw hing aan een horizontaal gespannen touw. Boven aangekomen moest je over het horizontale touw heen om vervolgens via het verticale touw weer af te dalen. Dit gaat vrij simpel als je de borstwaarts om techniek beheerst. Daarnaast is het ook gewoon een goede oefening om in je training mee te nemen. Het hoeft niet perse aan een touw. Een stalen frame die je in speeltuinen wel eens tegenkomt leent zich er ook prima voor. Met de techniek train je meerdere spieren, vooral je buik, rug en arm/schouder. In de video hieronder demonstreer ik de techniek van de borstwaarts om.

BURPEE

De naam van deze beruchte oefening heb je hoogst waarschijnlijk al eens gehoord. Maar wat is een burpee nou eigenlijk? Allereerst de naam: burpee. Zelf dacht ik ooit dat het te maken had met het geluid dat je produceert nadat je een x aantal burpees hebt gedaan (boeren/braken). Maar nee, dit kwam niet in de buurt van waar de burpee echt z’n naam aan dankt. Burpee is de naam van de Amerikaanse bewegingswetenschapper, H. Burpee. Deze man ontwikkelde de zogenaamde burpee test. Het Amerikaanse leger gebruikte deze test veel om de fitheid van soldaten snel en effectief te meten. Ook in de topsport wordt deze oefening veel gebruikt in de trainingen. De burpee is een perfecte oefening om je hele lichaam in korte tijd optimaal te trainen. Het mooie is dat je deze oefening overal kunt doen omdat je geen materiaal nodig hebt. Je hoeft de oefening niet lang te doen om hem effectief te laten zijn. Een minuutje is al goed. Je verbetert je conditie, kracht en snelheid. Ook je vetverbranding krijgt een goeie boost (hieronder diep ik dat wat uit). Je kunt de burpee ook in tabata vorm doen. Ik kom in een van mijn volgende blogs nog terug op de tabata.

Conditie

Met een burpee moet je hele lichaam opeens maximaal aan het werk. Hierdoor schreeuwen je spieren al snel om meer zuurstof. Tijdens de burpees krijgt je lichaam geen pauze (als het goed is). Hierdoor wordt het hart geprikkeld om steeds sneller en meer zuurstofrijk bloed door je lichaam te pompen. Dit zorgt ervoor dat je lichaam steeds beter om zal kunnen gaan met intensieve training. Je conditie verbetert dus!

Snelheid

Door de sprong in de burpee beweging verbeter je je explosiviteit. Je gewrichten, spieren en pezen worden veerkrachtiger waardoor je beter kunt afzetten en eerder op snelheid bent.

Kracht

Met een burpee train je je rugspieren, buikspieren, borst, schouders, triceps, billen, en hamstrings. Je traint met je volledige lichaamsgewicht, dus zal je elke kilo moeten tillen. Dit geeft je spieren een pittige trainingsprikkel!

Vetverbranding

De burpee is een zogenaamde high intensity training (HIT). Onderzoek heeft aangetoond dat je met HIT tot 50% meer vet verbrandt dan met de standaard krachtoefeningen. Je verbrandt gedurende de dag meer omdat je stofwisseling versneld.

Voor de uitvoering van de burpee verwijs ik naar de video hieronder.

Wel nog even de volgende aandachtspunten om o.a. blessures te voorkomen:

  • Hou je rug mooi recht bij de sprong naar plankpositie, niet doorzakken;
  • Hou je schouders in plank positie recht boven je handen.


Video: 

Ik vind het leuk dat je mijn blog weer hebt gelezen!

Volgende keer een nuttige oefening met de letter C.

Voor vragen, tips/tops > @obstacle_runner  #DORP

obstakels | tips | training | video |
Lees verder
Urban Nature Extreme 3Obstacle

Heb jij, als obstacle runner, alles al gedaan? De mudruns in alle soorten en maten vormen voor jou geen hindernis meer? Dan heeft de Urban Nature Run iets nieuws voor jou!

Zij presenteren op 12 juli de Extreme 3Obstacle. Dit is geen gewone run, maar een triathlon voor obstaclerunners.

De planning is om eerst een +/- 10 km obstacle-/trail run te lopen om vervolgens een uitdagend parcours te gaan mountainbiken op het traject Beekbergen - Bussloo. Dit zal ongeveer 16 km zijn. In Bussloo aangekomen mag je een afstand gaan zwemmen, dit zal ongeveer 1 km zijn. Na het zwemmen stap je weer op de fiets om 16 km richting het eind buffet te rijden. Als je dit alles hebt volbracht staat er ongeveer 42 km op de teller.  

De organisatie is nog druk aan het plannen, maar hou rekening met 100 tot maximaal 200 deelnemers. Het aantal deelnemers hangt af van hoeveel deelnemers een eigen fiets meenemen en hoeveel er uiteindelijk gehuurd moeten worden voor mensen zonder eigen fiets. 

De kosten: 59 euro, waarvan de gehele opbrengst gaat naar de opvang voor daklozen en verslaafden in Beekbergen.

Wil je op de hoogte blijven van het nieuws rondom deze run? Kijk dan regelmatig op onze site, de site van UNR, www.urbannaturerun.nl of volg Urban Nature Run op Facebook.

Wie weet krijgen we volgend jaar een nog extremere run!

Gertjan

afstand | obstakels | tips |
Lees verder
Review: Brabantse Wal Mud Run

De meesten onder ons gaan op Koningsdag naar de vrijmarkt, gaan op stap of gaan uit. Dat gaat niet op voor de aanwezige bikkels van de Brabantse Wal Mud Run. Die valt namelijk samen met Koningsdag. Hierbij de review & check ook de aftermovie!

Na een flinke trip kwamen we aan in Hoogerheide, waar we de auto dichtbij het terrein gratis kwijt konden. Ieder jaar wordt hier al het Brabantse Wal Festival georganiseerd en de Run kwam er dit jaar voor het eerst bij. Tickets opgehaald en tassen weggebracht. Nadat onze gastdame Priscilla ons starttijd omriep zijn we braaf in het startvak gaan staan en aan de warming up begonnen. Na 5 minuten van vooral het ‘mobiliseren van gewrichten en spieren’ begon de countdown.

10, 9 ... 2, 1, GO!

Na een meter of 30 kwamen bij de trenches aan en bij elke start gingen er rookbommen af. Dat zorgde voor een spectaculair aangezicht. Daarna onder een net door de modder tijgeren en vervolgens omhoog klimmen in het touw. Er waren maar drie touwen en dit zorgde al snel voor een wachtrij. Hierna was het gedaan met het bos en gingen we de open velden in, het zonnetje was goed en het uitzicht was om van te genieten. Flink stukje hardlopen en meerdere obstakels om te overwinnen, na veel wateronderdelen, monkey bars en hooibergen kwamen de marine hurdles. Erop klimmen en doorgaan. Helaas stonden deze niet goed vast en bewoog alles heen en weer zodra je erop klom. Hierdoor was het nodig dat aan iedere kant iemand ging staan om de marine hurdles vast te houden.

Na veel water obstakels kwam er mud in beeld op een weiland waar dikke modder lag. Het was belangrijk dat je goed laag bleef, want boven je waren elektriciteitskabels gespannen die volgens sommigen erg goed werkten. De mud zelf was merkwaardig te noemen; wij dachten dat het gemixte koeienvlaaien waren, maar later werd duidelijk dat het vooral een heerlijke mix van rottend gras, modder en water was. Een dikke drap die goed bleef plakken en ervoor zorgde dat je paar honderd meter nog stuk zwaarder was, terwijl je steil omhoog de wal op kon gaan rennen. Tussendoor óók nog touwen waar je omhoog moest klimmen. Achter de touwen lag zand om de handen weer grip te geven. Een mooie combinatie van obstakels zorgde ervoor dat dit een pittig stukje was.

Na weer een stukje hardlopen lagen er drie tractorbanden voor ons klaar, die naar de overkant moesten worden gebracht. Daarna door om in banden omhoog te klimmen, stukje zigzaggen en we konden weer door. Stukje door een veld wat bezaaid was met brandnetels. Ikzelf was erg blij dat ik had gekozen voor een lange tight, maar de runners met korte broek zullen dit iets minder prettig hebben gevonden.

De weg leidde ons weer terug naar het dorp, door een tent gevuld met rook en een trap op, berg af, klimnet op en trap af. Het klimnet vond ik zelf een uitdagend obstakel, maar doordat er voor de veiligheid maar twee personen tegelijk op konden, zorgde dit voor wachten. Nadat we van de trap af stormden kwamen de laatste obstakels wel erg dichtbij. Een combinatie van horizontaal klimmen, rings, touwbrug, touwnet en een glijbaan. Tot slot de bocht om en nog een keer door de trenches denderen en je was binnen! Tenzij je net zoals wij het parcours nog een keer ging bedwingen!

Conclusie
Met bijna 400 deelnemers was dit een kleine run, maar dat bedrukte de sfeer niet. De sfeer was goed aanwezig en ook de vrijwilligers waren goed aan het motiveren. Bij terugkomst was er al live muziek; ook heerlijk voor de sfeer. De warme douches bij terugkomst waren zeker een groot pluspunt!

Na eerst een aantal bekende obstakels te zijn tegengekomen, zoals de trenches, het tijgeren, touwklimmen, waren er ook enkele verrassingen te vinden. De tractorband omgooien en het bedwingen van het flinke touwnet waren behoorlijk origineel. Alle obstakels waren om van te genieten.
Ondanks het een klein evenement was, was het jammer dat het wachten voor een obstakel lang duurde. In de tweede ronde ging dit stuk beter, omdat er minder mensen op het parcours waren.

Al met al een goede run, zeker voor de eerste editie en, als de verbeterpuntjes worden aangepakt,  duidelijk de moeite waard om de volgende editie nog een keer te gaan. Wij hebben ons in ieder geval vermaakt!

Pluspunten
- Uitzicht
- Ondanks een kleinschalig evenement, was het een uitdagende run
- Sfeer
- Warme douches
- Prijs

Verbeterpuntjes
- Marine Hurdles waren niet stabiel
- Landing glijbaan ging wat dieper, waardoor neerkomen een redelijke klap was
- Wachttijden tijdens de eerste ronde

Aftermovie: 

Volg mij @Chriss_9191 en andere experts via #DORP

modder | obstakels | video |
Lees verder
Tips om geld te besparen

Maak gebruik van (seizoens)opruimingen, koopjes...

Verschillende keren per jaar doen handelaars aan (seizoens)opruiming. Zomerartikelen moeten plaatsmaken voor winterartikelen en visa versa. Hierdoor worden producten die ze nog in stock hebben goedkoper verkocht.

Koop oudere modellen van obstacle run schoenen

Jaarlijks brengen verschillende merken nieuwe modellen op de markt waardoor oudere modellen worden afgeprijsd, zodat hun verouderde stock leegraakt. Waarom zou je een iets ouder model geen kans geven? Deze zijn uiteraard ook goed, maar je loopt alleen niet met het meest nieuwe model rond als je deze koopt.

Schrijf je in op nieuwsbrieven

Via nieuwsbrieven word je vaak als eerste op de hoogte gebracht van opruimingen en aanbiedingen van winkeliers, fabrikanten, enz. Soms krijg je zelfs als trouwe abonnee nog een extra kortingscode. Abonneer je op nieuwsbrieven van organisatoren van obstacle runs. Sommigen vermelden in hun nieuwsbrief een kortingscode voor je volgende inschrijving.

Draag zorg voor je materiaal

Op lange termijn zal dit je ook geld besparen. Poets je schoenen zo snel mogelijk na de run. Haal de zolen uit je schoenen en poets ook onder je zolen. Was je modderige kledij zo snel mogelijk na je run.

Koop niet altijd topmerken

Sommigen zullen hun wenkbrauwen fronsen als ze dit lezen. Indien je veel aan obstacle running doet raad ik aan om een uitrusting te kopen van het betere merk. Wanneer je af en toe deelneemt, kan je evengoed een sportschoen (met een zwaar profiel) kopen van een goedkoper (huis)merk. Aan de finish van je obstacle run krijg je vaak een t-shirt. Dit kan je aandoen tijdens je volgende obstale run. Na een tijd heb je een hele verzameling waaruit je kunt kiezen.

Tweedehandswebsites

Op eBay, Kapaza en andere soortgelijke websites vind je niet alleen tweedehands spullen. Hier kun je ook nieuwe artikelen kopen met sterk verlaagde prijzen of per opbod.

Wedstrijden

Op sociale netwerksites en websites kom je regelmatig wedstrijden tegen waarmee je startbewijzen en materiaal kan winnen. Waarom zou jij je kans niet wagen? Ook Discovery Obstacle Runs doet regelmatig zo’n actie.

Ben je gebeten door obstacle running en wil je graag aan een volgende run deelnemen? Schrijf je zo snel mogelijk in en geniet van een vroegboekkorting.

Hopelijk kunnen jullie dankzij deze tips een flinke duit besparen.

kleding | tips |
Lees verder
Shine op het podium als numero uno