Alle posts

Road To and Through The Iron Viking 2015

Iron Viking, de obstacle marathon die niet voor kinderen is!

Aanleiding

Het begon allemaal vorig jaar in oktober 2014, een maand na mijn allereerste marathon. Weliswaar geen obstacle marathon, maar de marathon van Amsterdam. Toen ik deze marathon had gelopen, besloot ik voorlopig geen marathons meer te lopen. Ik vond het leuk om te doen, om van mijn ‘bucket list’ af te strepen. Mentaal was het veel zwaarder dan ik had verwacht, 42 kilometer lang op het zelfde tempo lopen. De laatste 10 kilometer hiervan waren slopend, ik wilde niet meer, ik wilde naar huis, maar liep hem uit op het zelfde tempo. In een tijd van 3 uur en 44 minuten finishte ik mijn allereerste marathon. Ik was er kapot van, mijn lichaam was van binnen compleet van slag. Had ik misschien te snel gelopen? Ik was er in ieder geval klaar mee en had besloten dit voorlopig voor een lange tijd niet meer te doen.

Inschrijving

November 2014, een maand na mijn eerste marathon. In dit zelfde jaar was ik verliefd geworden op de sport, obstacle running. Samen met mijn beste maat liepen wij dit jaar ruim tien obstacle runs. We hadden dit jaar veel gezien, getraind en record na record verbroken. Voor het jaar 2015 waren we opzoek naar meer uitdaging. Na een korte discussie hebben we toch besloten om ons in te schrijven voor de Iron Viking op 23 mei 2015. Ik had besloten voorlopig geen marathons meer te lopen, maar ik had van veel mensen begrepen dat een obstacle marathon niet te vergelijken is met een gewone marathon, en veel leuker schijnt te zijn. Dat moesten wij natuurlijk zelf ook ondervinden en besloten ons in te schrijven.

Voorbereiding

We hadden zes maanden de tijd om ons voor te bereiden op onze eerste obstacle marathon, dit moest haalbaar zijn. Mijn maat en ik begonnen dan ook gelijk met trainen. We hadden dat jaar al veel getraind maar we wilden er alles uithalen wat we konden. Elke week gingen we richting Schoorl, een plaats nog geen 10 kilometer van Alkmaar verwijderd. Hier kun je enorm goed trainen op onverharde zandpaden. Er zijn flinke bergen te vinden en heel veel zandheuvels. Hier hebben wij ongeveer vier maanden lang getraind op afstanden van 10 tot 20 kilometer.

De laatste twee maanden, voor de Iron Viking, had ik ter voorbereiding nog deelgenomen aan een aantal andere runs. Met als klap op de vuurpijl de Stormbaas van 18 april 2015. Hier liep ik maar liefst zeven rondjes van 6 kilometer, wat neer kwam op mijn eerste obstacle marathon.

Ik was trots op mezelf en wist dat ik goed genoeg was voorbereid voor de Iron Viking! Mijn maat integendeel had zich wegens omstandigheden de laatste paar maanden weinig bezig kunnen houden met sporten. Maar ik wist dat hij dit alleen al op karakter zou redden.

Dag voor de run

Een dag voor de run had ik gelukkig een vrije dag ingeplant. Van mijn werk had ik vrij gekregen. Ik kon dus heerlijk uitslapen en hoefde die dag verder weinig te doen. Hierbij kon ik goed uitgerust om aan de Iron Viking deelnemen. Er was echter één ding waar ik me deze dag wel de hele tijd mee bezig hield, dat was de kleding. Ik ben dit jaar namelijk al twee keer flink onderkoeld geraakt en vorige week bij de breakout run moest ik het parcours verlaten omdat ik onderkoeld was. De weersvoorspelling voor 23 mei zag er niet al te best uit, en aangezien we twee keer door de ijshal heen moesten lopen, en drie keer door de ‘Ice Man’, had ik besloten om mij flink in te pakken. Ik droeg tijdens deze run, thermosokken, een lange hardloop broek, bovenop een thermoshirt met lange mouwen en daarover nog het Discovery shirt. Liever te warm dan te koud! Ik hoopte dat dit voldoende was. Dit heeft verder de hele dag nog wel door mijn hoofd gespookt maar ik voelde dat het wel goed zou komen.

Race-Day!

Aanvang

Samen met mijn obstacle-maat, Stefan, vertrokken we zaterdagochtend vroeg richting Spaarnwoude. De dag begon enorm regenachtig maar het voorspelde snel droog te worden. Rond de klok van 8 uur 's morgens reden we het parkeerterrein op, we waren mooi op tijd en het werd gelukkig al snel droog. Vanaf de parkeerplaats liep je meteen het terrein op en kwam je eerst langs de startnummers balie. Eenmaal ons startnummer in ons handen, kregen we te horen dat de shirts van de Iron Viking niet waren geleverd. Dit vonden wij erg jammer aangezien dat juist het kenmerk is voor tijdens de race. Iedereen kan dan zien dat je meeloopt als Iron Viking en dit biedt vele voordelen. Het omkleden was daarentegen perfect geregeld. Iedereen kon zich binnen in het skicentrum omkleden. Dus alles was mooi overdekt en het was lekker warm binnen. Dit gaf ook alvast een goed gevoel voor het omkleden na de run, waarbij je niet ergens buiten (in de regen) hoeft om te kleden en kans op onderkoeling aanwezig is.

De start!

Om 09:30 uur konden alle Iron Vikings het startvak betreden. In totaal waren dit ongeveer 800 deelnemers. Het was enorm gaaf om te zien dat er zoveel mensen meededen aan deze obstacle marathon. Ik zag dan ook veel bekende obstacle runners in dit startvak. De warming-up was geweldig en toen om 09:40 uur het startsignaal was gegeven werden er nog eens een aantal rookfakkels afgestoken. De sfeer was top!

Het parcours

Het parcours voor de Iron Viking was verdeeld in vier aantal rondes. De deelnemers van de Iron Viking moesten de route van de 19, 13, 7 en een kleine ronde van 3 kilometer in deze volgorde afleggen. Iedereen begon dus als eerste aan de 19 kilometer route. Mentaal gezien lijkt mij dit ook de beste keuze. Hierbij bouw je de aantal kilometers per ronde mooi richting de finish af. De run begon gelijk met het beklimmen van een grote berg naast de skihal. Deze ‘Strong Viking’ editie heette ook niet voor niets de ‘Hills Edition’, dus we konden veel heuvels en klimwerk verwachten. Dit was dan ook misschien wel het grootste obstakel van de hele run. Elke ronde was namelijk verdeelt met veel klim en daal werk. Dit deed ons gelukkig in het voordeel aangezien wij wekelijks in Schoorl trainde. De heuvels waren voor ons dus een thuiswedstrijd.

Tijgeren

Na het touwklimmen, ‘Raise the sails’ en de ‘Castle walls’ kwam het onderdeel waarbij je een heuvel omhoog moest tijgeren. Deze heuvel was redelijk stijl en dit kostte dus veel kracht voor zowel de benen als de armen. In totaal moesten de Iron Viking deelnemers deze heuvel maar liefst drie keer op tijgeren. De eerste keer ging dit prima, de tweede keer ging iets moeizamer en de derde keer was slopend. De kracht in mijn bovenlichaam was namelijk totaal verdwenen. We hadden er namelijk al ruim 32 kilometer op zitten. Bij de derde keer kwamen we op het idee om het rollend op de zijkant van je lichaam te doen. Dit was evengoed ook zwaar omdat het flink stijl omhoog liep, maar het ging in ieder geval iets makkelijker. Na het tijgeren kwam je uit bij de ‘Mud trenches’. Hier moesten de deelnemers over een aantal modderheuvels zien te klimmen vervolgd door modderplassen. De Iron Vikings moesten deze trenches maar liefst drie keer passeren. De eerste twee keer ging het nog soepeltjes, bij de derde keer was dit toch wel zwaar. Voorzichtig gleden we elke trench naar beneden om het water in te gaan. We deden dit expres wat rustig aan om kramp te voorkomen.

Ice man

Een aantal kilometers verder stond de bak met ijswater ons op te wachten. Helaas zat er bij onze eerste ronde weinig ijs in, het water was redelijk koud maar het viel mee. De tweede ronde zat de bak echter wel helemaal vol met ijs. In totaal hebben we dit obstakel ook drie keer moeten overwinnen. Bij de derde keer hadden mijn maat en ik nog een lichte twijfel omdat we een beetje onderkoeld begonnen te raken. Maar wij slaan geen obstakels over. Eerlijk gezegd was het de derde keer zelfs het lekkerst. De zon scheen namelijk ook volop en het was heerlijk verfrissend!

Money bars

Natuurlijk zaten de Monkey bars ook weer in het parcours verstopt. Na een kilometer of 7 kwamen deze aan bod. Gelukkig voor mij hoefden we dit obstakel maar twee keer doen. De eerste keer leek goed te gaan totdat ik bij het stuk kwam waarbij je omhoog moest. De afstand naar de volgende bar was hiervan was net even te ver voor mijn kleine armpjes, en ik greep dus mis. Bij de tweede ronde hadden we er in totaal al 25 kilometer op zitten. Mijn bovenlichaam was zo goed als uitgeput en ik had alleen nog maar kracht in mijn benen. Maar ik ging het weer proberen. Helaas viel ik weer bij het zelfde punt in het water. Ik ga hier toch echt beter voor trainen voor de volgende keer!

Artic area

Direct na de ‘Monkey-bars’ moesten de deelnemers de heuvel naast de skihal omhoog klimmen om vervolgens de ‘Artic area’ te betreden. Bovenaan moest je door een luik naar binnen. Het was hier goed koud. Hier moest je van de skiberg naar beneden rennen. Eenmaal beneden moest je over een heuvel heen rennen en tijgeren door een tunnel van sneeuw. Vervolgens nog een muur over en dan snel naar buiten. Zodra je weer buiten kwam was het opeens enorm warm. Ik vond dit een erg leuk obstakel. De Iron Vikings moesten twee keer door deze hal heen. Wij hadden twee keer achter elkaar geluk en waren de enige deelnemers in de hal. Wij konden dus heel snel naar beneden rennen, even tijgeren en weer naar buiten, “erin en eruit”. Toen we later weer langs de skihal liepen zagen we enorme wachtrijen om de skihal te betreden. Ik kan me voorstellen dat dit wel vervelend is aangezien je ook onderkoelt kunt raken als je een lange tijd stil moet staan.

Flying ragnar

In deze editie was ook de ‘Flying ragnar’ verwerkt. Hier moesten de deelnemers van een steiger afspringen en vervolgens een stang vast te pakken die je over het water heen slingerde. Aan het einde moest je loslaten en proberen de bel aan te raken. Dit was een erg leuk obstakel en ik hoop deze op de volgende edities ook weer tegen te komen.

Verder waren natuurlijk in deze editie ook weer de Walhalla steps, Platinum rig, Water cage, Buddy care, een aantal keer zwemmen en vele muren, touwen en netten verwerkt. Kortom weer een enorm leuke, zware en uitdagende obstacle run. Zoals je altijd kunt verwachten van de Strong Viking edities.

Finish!

Na de laatste ronde van 3 kilometer kwamen we bij de finish aan. Hier moest je nog één obstacle nemen, en dat was het beklimmen van een aantal stijgers. Bij de eerste trede schoot de kramp in mijn kuiten. Dit was wel komisch, na 42 kilometer en dan 20 meter voor de finish kramp krijgen. Ik ging dus ook letterlijk rollend over de finish heen. 42 kilometer in een tijd van 5 uur en 55 minuten. We hebben het gehaald!

Het was zo enorm gaaf om een obstacle marathon te lopen. We hebben al besloten dit volgend jaar zeker weer te gaan doen. Dan gaan we natuurlijk proberen om deze tijd te verbeteren. Kortom, het wordt weer keihard trainen dit jaar. De eerst volgende obstacle marathon voor mij wordt de Mudmasters 42 kilometer in Biddinghuizen. Ik kijk er nu al naar uit!

Ooooorahhhhh!!

Deze blog is geschreven door nieuwe expert Joris Beentjes.

foto | afstand | kleding | obstakels | weer |
Lees verder
Mijn Iron Viking

Zaterdag 23 mei was het zover, de Strong Viking Hills Edition 42 kilometer Iron Viking. Vorig jaar kon ik deze run helaas niet lopen, dus het moest dit jaar gebeuren. Normaal gesproken ga ik vrij ontspannen naar een run, maar dit keer was ik toch wel flink gespannen. Ik had geen idee hoe die 42 kilometer, met flink wat hoogtemeters en 100+ hindernissen, zou gaan uitpakken.
Ook qua voorbereiding was het even lastig om in te schatten hoeveel voeding en water ik mee zou nemen. Uiteindelijk heb ik gekozen om 2 bio Energy Gel verpakkingen, 1 bio energie bar en 1 liter bio energie sportdrank in mijn hydratatie rugzak mee te nemen. Water en bananen zouden bij de waterposten beschikbaar zijn, dus ik ging er vanuit dat ik wel voldoende bananen en water op het parcours kon krijgen.

De start was om 09:40 en ik moest nog zeker anderhalf uur rijden, dus dat was flink vroeg opstaan. De weersvoorspelling voor die dag was dat het droog zou blijven, maar hoe meer ik richting Amsterdam kwam, hoe harder het ging regenen. Gelukkig hield het op met regenen toen ik eenmaal op de parkeerplaats stond. Hier kwam ik Discovery Expert Mervyn tegen die vorig jaar de Iron Viking had gelopen, dus ik kon snel nog wat verhalen van vorig jaar ophalen.

In het startvak kwam ik al snel Discovery Expert Joris, Eric en Chris tegen. Het duurde nog wel even voordat we zouden gaan starten, en de spanning begon bij mij flink op te lopen. Eigenlijk wilde ik meteen gaan lopen, maar eerst kregen we nog even de gebruikelijke Strong Viking Warming-Up.

De start liep soepel. De eerste paar kilometers was het soms nog wel wat druk op het parcours, maar dat dunde door de heuvels al redelijk snel uit. De hindernissen waren zoals we dat van Strong Viking wel gewend zijn weer top! Dit keer was de Flying Ragnar ook helemaal klaar voor gebruik en wat een vet obstakel is het geworden. Ik had al een sneak preview gezien en kon niet wachten om deze zelf uit te proberen. Met een flinke jump aan een soort van trapeze over het water vliegen om vervolgens een bel aan te tikken, echt super! Wat ik ook erg gaaf vond was dat het parcours door Snowplanet heen ging. Het temperatuurverschil op je warme lijf hakt er wel even flink in, maar echt mooi dat dit in het parcours zit.

De Iron Viking was zo ingedeeld dat we eerst de ronde van 19 kilometer liepen, en vervolgens de ronde van 13, 7 en nog een kleine ronde van 3 kilometer. Ik heb eigenlijk bijna alle kilometers goed kunnen doorlopen en weinig echte opstoppingen gehad. De sfeer van het aanmoedigende publiek en de andere runners onderweg was echt top. De eerste 35 kilometer liep ik erg lekker en waren mijn benen nog goed soepel. Ik heb erg goed gelet op mijn voeding en vloeistof inname. Soms is dat wel lastig omdat je lijf het niet kan aangeven als je niet op tijd eet of drinkt, dat je over bijvoorbeeld 3 kilometer energie tekort gaat komen. Ook heb je door de inspanning het gevoel dat alles wat je eet of drinkt er net zo hard weer uitkomt.

Na die 35 kilometer begonnen mijn benen wel wat stijf te worden en leeg te raken. De heuvels en obstakels waarbij je met ballast over het terrein hebt gerend begin je dan wel goed te voelen. De finish is dan ook al in zicht dus vergeet je al snel al die pijntjes. De laatste kilometers ben ik uiteindelijk wel wat voorzichtiger gaan lopen, en dan vooral downhill stukken. Uiteindelijk vond ik de tijd niet zo belangrijk, maar het uitlopen wel.
Op enkele meters voor de finish besefte ik me ineens wat voor een prestatie ik had geleverd, dat geeft echt een enorme kick en met veel trots heb ik de Iron Viking medaille in ontvangst genomen.

De day(s) after de run vielen me 100% mee, ik had enorme spierpijn verwacht maar dat viel gelukkig buiten de keiharde kuiten om erg mee. Wat een mooie ervaring en eerlijk gezegd kan ik niet wachten om volgend jaar weer de Iron Viking te gaan lopen!

Volg mij via Twitter  @WJPeters en Facebook of zoek op #‎DiscoveryRuns‬.

afstand | obstakels |
Lees verder
Review Iron Viking

Even voorstellen...

Dit wordt mijn eerste blog voor Discovery Channel en na een van de zwaarste obstacleruns van Nederland, namelijk de 42 kilometer Iron Viking wil ik mij graag even voorstellen voor degene die mij nog niet kennen.

Mijn naam is Rudy de Jonge en sinds mijn geboorte mis ik mijn linkeronderarm. Dit heeft mij echter nooit tegengehouden en inmiddels heb ik met verschillende sporten bewezen dat ik het makkelijk kan opnemen tegen valide personen. Zo ben ik op het moment een obstacle runner en zit ik op kickboksen. Met kickboksen gebruik ik een speciale prothese, maar met obstacle runs doe ik alles met één arm.

De obstaclerunners die mij kennen weten dat ik graag een voorbeeld wil zijn voor anderen. Ik wil iedereen laten zien dat;

- Je alles uit het leven moet halen, grenzen moet verleggen en daarvoor dingen moet doen die buiten je comfortzone liggen.

- Dat niets onmogelijk is en dat je groot mag denken.  

- Je niet te stoppen bent als je bereid bent keer op keer te falen.

Het mooie is dat… wie of waar je ook bent, je dit op ieder moment kan kiezen. Zelfs nu! Ik wil dit graag doen, omdat ik zelf ook grote inspiratiebronnen heb. Denk aan Noah Galloway, The Endurance Warriors, MMA pro Nick Newell, Team No Limits, gewonde soldaat, Stress’in out en niet te vergeten mijn vader en moeder.

Van jongs af aan merkte ik al dat ik anders was dan de rest. Op jonge leeftijd was dat soms moeilijk. Ik schaamde me er zelfs voor, maar nu heb ik het geaccepteerd en wil ik niets liever. Ook onder de ‘gehandicapten’ wilde ik anders zijn. Ik wilde geen prothese die op een hand moest lijken. Natuurlijk, mensen kijken naar mij en vragen waarom ik geen hand kies. Ik zeg dan altijd “Ik heb daar nooit een hand gehad en voor mij is een haak functioneler”. Kijk maar naar mijn zwarte carbon prothese met haak. Het valt inderdaad op en daar ben ik trots op. Normaal zijn is saai.

Volg nooit de grote menigte. Ga daarheen waar niets is en volg je eigen pad met de bijbehorende obstakels. Vele mensen zeggen of denken dit, maar het zijn er echt maar weinig die het daadwerkelijk doen. Hun angst om te falen is te groot en ze bedenken snel excuses om dit te rechtvaardigen. Ze zoeken hun uitvlucht naar bijvoorbeeld ongezond eten of iets anders. Kortom, je moet iets vinden waardoor het vuur binnen jezelf gaat branden en blijft branden.

Als ik zo terug kijk naar mijn leven moet ik zeggen dat mijn grootste motivatie altijd kwam van mensen die (soms met alle goede bedoelingen) zeiden dat ik iets niet kon doen. Zeg mij maar wat ik niet kan en ik zal je tegendeel bewijzen.

Door bovenstaande principes ben ik nu de eerste deelnemer met een handicap die zich gekwalificeerd heeft tijdens de eeste OCR wereldkampioenschap. Tijdens die run heb ik zelfs The Platinum Rig verslagen, waardoor ik op de voorpagina van de top 10 movers en shaker van OCR 2014 ben terecht gekomen.

Verder heb ik inmiddels drie obstacle marathon's op mijn naam staan en ga ik volgende week de 42 kilometer Mudmasters Weeze lopen. Ik heb obstakels verslagen zoals; touwklimmen, monkeybars, apenhang, catcrawl, the weaver en zelfs de ringen. Puur door hard trainen en het erin blijven geloven dat ik ze kan verslaan.

De afgelopen twee jaar heb ik met veel trots voor het Revalidatiefonds gelopen onder het motto “laat je handicap geen beperking zijn”.  Dat heb ik inmiddels wel bewezen en nu is het voor mij tijd voor een nieuwe motto “make your world bigger”.

Naast mijn reviews van alle gelopen obstakelruns zal ik jullie zo nu en dan motiveren om jullie eigen obstakels te verslaan om zo je eigen wereld te vergroten.

Tot de volgende run!!

I AM A IRON VIKING

Met de vorige meedogenloze Iron Viking nog in mijn gedachten ging ik met een behoorlijke spanning naar het geweldige parcours in Spaarnwoude. Die spanning is alleen maar goed, want als je die niet hebt dan is het vast geen uitdaging. The Iron Viking is dé ultieme fysieke en mentale uitdaging van alle Strong Vikings. Je moet er 42,195 m, 100+ obstacles en meer dan 1500 hoogtemeters overwinnen!

Eenmaal aangekomen beukte de muziek door de speakers, waardoor ik meteen de goede vibe te pakken had. Voor het ophalen van mijn startnummer hoefde ik ook in geen enkele rij te staan en verder kon ik mij ook rustig omkleden. Vervolgens stond ik al snel in het startvak en daar kreeg iemand de vraag hoe die zich op deze race had voorbereid. Hij zei vervolgens “niet”. Iedereen moest lachen, maar ik vond het niet zo raar. Voor mij is sport een avontuur, een manier van leven. Als je geniet van sport ben je altijd voorbereid.

Verder kregen we voor de start een goede warming up, waardoor iedere viking klaar gestoomd werd om de strijd aan te gaan. Het parcours zelf was echt geweldig. Barre tochten door bossen, meren, modder, heuvels en zelfs sneeuw! Verder waren ook de bekende obstakels aanwezig, zoals The Iceman, monkeybar en mijn favoriete obstakel The platinum Rig.

Ook hadden ze een nieuw obstakel, genaamd The Flying Ragnar! Met een hand had ik dit obstakel nog nooit gedaan, maar ik kan nu met trots zeggen dat deze tijdens mijn tweede ronde ook gelukt is. Hoppa! Weer eentje van mijn lijst afgevinkt.

Na de derde ronde wordt de Iron Viking een mentale uitdaging. Je bevindt je buiten de comfortzone, waardoor je zo nu en dan even moest afzien. Ik wil dan ook iedere Iron Viking enorm feliciteren met het behalen van de finish en verder wil ik ons allen eindigen met deze woorden. Iron Vikings gaan door, terwijl er niets meer te behalen valt, wanneer er niets meer is, wanneer ze moe en gefrustreerd zijn. Ze stoppen niet. Ooooooraaaah!!!

In het bijzonder wil ik Johan van Etten aka MS Warrior feliciteren, want hij is de eerste Nederlander met MS die de Iron Viking heeft gelopen. Hij gaat mijn plaats innemen bij Team No Limits. Ik wens hem veel succes!

Conclusie:

Als je dacht dat er in Nederland geen heuvels zijn, heb je het mis! The Iron Viking is voor iedere obstaclerunner een echte uitdaging.  Voor mij is dit nog steeds de beste obstaclerun van Nederland!

Mijn cijfers voor Iron Viking

Locatie/ Parcours: 8,5

Het terrein is behoorlijk divers. Vele hoogtemeters, enorme rotsblokken, modder, water en zelfs sneeuw kom je onderweg tegen. Ook de locatie zelf heeft een geweldige vibe.

Warming-up: 7,5

In het startvak krijgt iedere deelnemer een goede warming-up. Wel mis ik een echte motivational speaker, maar die heb ik Nederland nog nooit meegemaakt. Ik mis een figuur zoals coach pain! Misschien komt het door onze moederstaal, maar wat mij betreft kunnen we nog veel van de Engelsen en Amerikanen leren.

Zwaarheid: 8,5

Pittige obstakels met een behoorlijk zwaar parcours. De Iron Viking is zeker geen run voor iedere obstaclerunner, tenzij je gek genoeg bent natuurlijk ;) The Platinum Rig kwam je trouwens na zo’n 36 kilometer voor de vierde keer tegen, dus succes!

Obstakels: 9

Niets op aan te merken. Veel leuke obstakels die goed verspreid over het parcours liggen.

Modder: 7,5

Het is natuurlijk een Hills editie, maar je kwam nog best wat modder tegen!

Overig: Na afloop krijgen alle Iron Vikings een speciaal t-shirt en een schitterende medaille!  

Puntje van aandacht: Echt een klein puntje. Iets herkenbaars voor de Iron Viking (en Odin). Ze hebben immers met een tijdslimiet te maken. Daarbij moet ik wel zeggen dat de meeste deelnemers je beleefd voor lieten gaan, maar het is gewoon vervelend om het te vragen.

Deze blog is geschreven door nieuwe expert Rudy de Jonge.

foto | afstand | modder | obstakels |
Lees verder
Strong Viking Hills

Strong Viking Hills heeft mij zeker weer vermaakt. Laat ik jullie vermaken met deze aftermovie ;-) Enjoy!

fun | modder | natuur | obstakels | video |
Lees verder
Breakout Run

Een paar dagen voor het event check ik de weersverwachtingen. Zaterdag 16 mei wordt bewolkt en regenachtig en het weercijfer is een 4. Ik hoop alsnog op een zonnige dag, maar bedenk me dat het weinig uitmaakt. Nat worden we toch wel bij de Breakout Run!

Op de grote dag trek ik een lange tight en twee dry-fit longsleeves over elkaar aan. Verklaar me voor gek, maar ik ga het niet koud krijgen! In het startvak krijgen we de eerste plensbui al op ons dak, maar ik registreer hem amper. Ik ben veel te druk met de warming-up, alle enthousiaste mensen om me heen en dat vette podium voor me. De sfeer bij de Breakout Run is geweldig!

Nog een banaantje er in en gaan!

Om 14.00 uur breek ik uit met een hele horde pinpasdieven. We rennen door het bos, richting het strand en kruipen onder prikkeldraad door. Ook roadblocks en een moeras houden ons niet tegen, we zijn vrij! De autoriteiten proberen ons nog tegen te houden met de voltage, maar daar staat niet zoveel stroom op. Jammer jongens, deze vogels zijn gevlogen.

Deze boefjes gaan via het dak.

Tijd voor wat criminele activiteit in de vorm van drugs dealen. Emmers vol met drugs worden van A naar B gesmokkeld, waarna we ons weer uit de voeten maken. Via een lange plank worden we naar het water geleidt, waarna we mogen springen. Verderop moet er nog een stukje worden gezwommen en daarna volgt een klimmuur. Op het strand liggen ook nog een aantal buizen waar we overheen moeten. Afhankelijk van hoe hoog deze liggen is dit nog best een uitdaging! Weet iemand hier een goede techniek voor?

Op je buik, billen, of met de benen wijd? Trial & error.

Na wat creatieve buikschuivers rennen we weer lachend verder. De smiles verdwijnen echter bij de aanblik van de tralies van de water cage. Brrr… die dingen doen ons aan onze cellen denken. Snel wegwezen hier! We springen over de auto’s van de car graveyard en gaan de hoogte in met hooibalen, ladders, buizen en netten. Terug op de grond komen we gevaarlijk dichtbij een paar speurhonden, maar die signaleren ons niet. Stilletjes rennen deze boefjes verder.

Oké, ik heb gelogen. Ook de water cage was weer top!

In de laatste kilometers komen we veel water en dus natte obstakels tegen. De splash jump is de meest spannende, want hij is hoog als je er eenmaal bovenop staat. Zware criminelen moeten zichtbaar slikken en sommigen gaan erbij zitten. Ik gun mezelf geen tijd om te twijfelen en spring gillend het water tegemoet. Een paar minuten later beuk ik door het SWAT team heen en klim ik over de prison gate. Yes, ik heb de eindstreep weer gehaald!

Plus

  • Tof thema
  • Vette obstakels
  • Ook voor jeugdige obstacle runners toegankelijk
  • Optie tot rennen in het donker
  • Mooi shirt (indien bijgeboekt)

Min

  • Kleedkamers niet overdekt
  • Lang wachten bij de garderobe
  • Begeleiding bij sommige obstakels aan de jonge kant
  • Wie 16 kilometer wilde lopen deed twee keer de 8 kilometer ronde

Deze blog is geschreven door nieuwe expert Danielle Sienema.

foto | kleding | obstakels | weer |
Lees verder
Breakout at Night Run

Op 16 mei mochten we weer uit de gevangenis breken, na een geslaagde editie van vorig jaar en met de waarschuwingen van Peter. R de Vries werden we als runners al uitgedaagd!

De run zelf was een thuiswedstrijd voor mij, 20 minuten rijden en onderweg werd al snel aangegeven waar ik kon parkeren. Hoewel ik met een dubbel gevoel deze run ging doen, was ik wel erg benieuwd wat de nacht editie te bieden had. Vorig jaar tijdens de dag editie werd het duidelijk dat mijn voet nog niet goed herstelt was en sterk genoeg was voor het mulle zand wat in overvloed aanwezig was op de 16 kilometer, een zware overbelasting als gevolg.

Bij aankomst op het parcour zag het er al sfeervol uit. Helaas was het bij het ophalen van de kaartjes en afgeven van de tassen een beetje rommelig. Na wat rond gelopen te hebben was het tijd om te gaan uitbreken. Na een heldhaftig filmpje kregen we een warming up en werd er afgeteld. Nog geen 200 meter verder en de eerste ME’rs stonden al op ons te wachten met een water kanon, op dit punt begon ik te twijfelen of zonder een ondershirt rennen wel een goed idee was, ik heb de snelheid wat opgevoerd om goed warm te blijven.

De run zelf was goed gevuld met afwisselende obstakels en landschap, waar je het ene moment alles goed kon zien door de bouwlampen liep je erna weer helemaal in het donker door een smal bospaadje waarbij je op je hoofdlamp moest vertrouwen. Vooral het gedeelte waarbij je handen aan elkaar werden gebonden waarna je door containers en onder prikkeldraad moest kruipen was een mooi obstakel binnen het thema. Evenals de stalen reus waar je via hooibalen en trap omhoog moest klimmen, door stalen buizen en via een touwnet naar beneden was een indrukwekkend obstakel.

Wat ik wel miste waren de monkeybars/ringen, m’n benen kregen het vaak ervan langs tijdens de obstakels, maar mijn bovenlijf heeft niet veel hoeven te werken. Ook vind ik het zelf (persoonlijk) jammer dat de paintballers er niet waren om je te verzekeren van een aandenken in de vorm van littekens. Dit was wel een van de meest schokkende en spraakmakende obstakels van vorig jaar bij de Breakout Run. Ook was het ijsbad 's avonds eruit gehaald, jammer maar wel begrijpelijk met de grotere kans op onderkoeling.

Conclusie:

Breakout Run Night was een indrukwekkende run, in de ronde van 8 kilometer. Werd je het ene moment geleidt door de bouwlampen, waarbij het andere moment je alleen op je hoofdlampje kon vertrouwen. Het thema was mooi uitgewerkt en het breakout sfeertje kwam bij veel obstakels terug. Waar sommige obstakels zoals ringen en de paintballers miste, en het niet zo soepel liep bij garderobe en tickets ophalen, was dit een geslaagde run!

afstand | obstakels |
Lees verder
Training @ Korps Mariniers

2015 is een jaar van uitersten voor mij als Rotterdammert en een aantal zaken komen op bijzondere wijze samen. Zo is het dit jaar 75 jaar geleden dat de stad werd gebombardeerd. Mijn collega’s van Gers! Magazine maakten daar een  prachtig herinneringsfilmpje over. Een belangrijke rol in zowel het filmpje, maar met name ten tijde van die eerste dagen van strijd, is weggelegd voor het  Korps Mariniers.

Het elitekorps werd op initiatief van raadspensionaris Johan de Witt en luitenant-admiraal Michiel de Ruyter op 10 december 1665 opgericht. De Staten van Holland besloten een regiment zeesoldaten toe te voegen aan de marine. Luitenant-kolonel Willem J. Baron van Ghent werd de eerste commandant van dit regiment. 

Nog altijd is de Van Ghent Kazerne in Rotterdam de thuisbasis voor de mariniers en dit jaar wordt gevierd dat het korps 350 jaar bestaat. Komend pinksterweekend loop ik met  Team Gers! de Roparun. De estafetterun van Hamburg en Parijs naar Rotterdam om zoveel mogelijk geld op te halen voor palliatieve zorg voor kankerpatiënten.

En daar hebben we dan een berg iconen tezamen: Rotterdam, Gers!, de Roparun en het Korps Mariniers. Niet alleen is één van onze teamleden marinier, het korps steunt ons ook met materieel. Kers op de taart is de training die wij bij hoge uitzondering op de kazerne hebben gekregen.

Als OCR-sporter natuurlijk het summum: de stormbaan van het Korps Mariniers op! En waar ik dacht dat we als blinden over de stormbaan zouden gaan, was daar onze drillsergeant Maurits die diverse opdrachten voor ons in petto had. Niets blind knallen, alles doordacht en met een idee erachter uitvoeren!

Wat mij het meest is bijgebleven? Het teamwork waarop gehamerd werd. We kregen bijvoorbeeld de opdracht om met een deel van het team plaats te nemen in de bak van een vrachtwagen. We kregen enkele pagina’s met informatie en in een bepaalde tijd moesten we die informatie uit ons hoofd leren. Dat doe je het best door het voor te lezen aan een teamgenoot.

Andere opdrachten waren balken, tonnen en gewichten van 20kg. over betonnen staanders over een waterbak te krijgen. Niet te tillen in je eentje. Dus ook hier: ga er maar aan staan met je team.

Roparun

Met het Gers! Team lopen we ongeveer 600 km. in 48 uur wat neerkomt op 75km. per persoon. Tel daarbij tussenloopjes en warming-up op en je komt op twee marathons in 48 uur. Zonder al teveel slaap en rust, zonder privacy, maar met een supergers team. Want dat is de schitterende metafoor die de Roparun is. Je gaat kapot, je ervaart misschien een fractie van de ellende van de mensen waarvoor je loopt, maar je team, je vrienden, je naasten, die slepen je erdoor heen. Teamwork pur sang.

We zijn dit weekend o.a. te volgen op Twitter via de hasthag #gersroparun. En ik zie jullie graag volgende week in Duitsland tijdens Mudmasters Weeze! Als ik van de spierpijn af ben tenminste… :-)

@TjeerdL

afstand | training |
Lees verder
Extreem, Extremer, Extreme Workout!

Net zoals voorgaande jaren heeft de organisatie van de Fisherman’s Friend StrongmanRun ook dit jaar weer een aantal extreme workouts, voorafgaand aan de StrongmanRun op 6 september. Deze workouts zijn de ultime test om te kijken of jij de StrongmanRun aankunt. Zoals op de website van de StrongmanRun beschreven zou het een pittige training, samen met een heleboel runners van je eigen niveau worden. We worden letterlijk in het zweet gejaagd. Ook ik moest eraan geloven en heb aan de workout van 17 mei deelgenomen.

Om 10.00 uur was de start van de workouts bij de Wilgenweard te Nijverdal. Voorafgaand kon je kiezen uit vier verschillende groepen: Going for the kill, Eating trees, Drinking mud en Staying alive. De vier groepen genaamd naar de startvakken die op 6 september gehanteerd worden. Omdat ik 6 september ingeschreven sta voor het startvak Going for the kill, heb ik besloten om mijn extreme workout ook in dit vak te volgen.

Nadat iedereen in de goede groep stond kon de workout beginnen. Wat mij opviel is dat de trainers allen zeer enthousiast waren en er zin in hadden om met de groepen aan de slag te gaan. Na een stukje warm gelopen te hebben, was het tijd voor een gezamenlijke warming-up. Op een erg ludieke manier werden we opgewarmd om vervolgens met je eigen groep de rest van de workout te volgen.

Hardlopend ging mijn groep er als een speer vandoor, de trainer gooide er direct een hoog tempo in. We hebben niet voor niks gekozen voor Going for the kill. Na een eindje hardgelopen te hebben kwamen we aan bij het eerste onderdeel. Er waren pionnen uit elkaar gezet waartussen we oefeningen moesten doen. Hierbij kwam het hele dierenrijk voorbij. Van de bunnyhop, naar kikkersprongen om vervolgens via de berenloop te eindigen met de alligator, die in het mulle zand best zwaar was.

Stilstaan was er niet bij, want na deze workout was het direct in hoog tempo weer naar de volgende locatie. Omdat een groep voor ons op deze locatie nog niet klaar was, was er improvisatie van de trainer nodig. En of hij dat kon. Met zijn allen de heuvel op om bovenaan nog wat push-ups te doen en andere rare capriolen. Uiteindelijk was het onze beurt om het tweede onderdeel te bestormen.

Herkenbaar van de run in 2014 was dit de heuvel die je vrij snel in het begin van het parcours al moest bedwingen. We startten onder aan de heuvel, halverwege draaiden we naar beneden om vervolgens onderaan weer via een smal paadje omhoog te lopen. Het leuke en uitdagende was dat er op het smalle paadje verschillende stammetjes geplaatst waren waar we overheen of onderdoor moesten.

Na deze workout was ik eerlijk gezegd wel toe aan een dorstlesser, maar de trainer had heel wat anders in de planning. Hadden we net heuvel op en af gelopen, gingen we nu gewoon weer vrolijk de heuvel op. Alsof er niks gebeurt was liepen we een stuk “off-road” door het bos richting workout nummer drie. Deze workout vond ik zelf persoonlijk het leukste. Lekker met autobanden sjouwen en er oefeningen mee doen. Op het laatst nog een rondje hardlopen met de band om vervolgens lief te glimlachen naar de fotograaf.

Hierna was het eindelijk tijd voor de dorstlesser waar ik zo naar smachtte. Omdat wij de laatste groep waren die bij de drinkpost aankwam, was de beloofde AA-drank al op en kregen wij water. Desalniettemin een fijne opkikker, want hierna gingen we met de groep de befaamde zandkuil, ook wel Hell’s deep genoemd, bestormen. Hier kreeg de ene helft van de groep uitleg over hoe je het mulle zand, heuvel op, het beste kon bedwingen. Het andere deel van de groep hield zich bezig met wat sprintwerk om daarna om te wisselen.

Dit was onze laatste workout, wat betekende dat we nu hardlopend naar de Regge gingen voor een frisse duik. Iets waar ik stiekem al naar uitgekeken had, want het was best warm. In de loop richting de Regge hebben we tussendoor nog wat loopscholing en sprintjes gedaan tot dat de Regge eindelijk in zicht kwam. Groepen voor ons stonden al bij de oever om het water te trotseren, de een wat meer twijfelend dan de ander. Wij als Going for te kill groep bedachten ons niet en renden allen het water in, wat ervoor zorgde dat de twijfelaars aan de oever nat gespetterd werden. Vervolgens gingen we hardlopend weer terug naar de Wilgenweard om daar nogmaals de Regge over te steken.

Nat maar voldaan kwam ik bij het eindpunt van de workout aan. Hier stond een warme, wel erg warme douche op mij te wachten. Snel wat opfrissen en droge kleding aan. Al met al heb ik genoten van de workout. Het succesverhaal is denk ik het feit dat er voor ieder wat wils is, en de trainingen ingedeeld zijn naar niveau. Daarbij komt kijken dat de trainers allen zeer gemotiveerd zijn, een groot improvisatievermogen hebben en ze je kunnen voorzien van tips en tricks zodat jij op 6 september kan schitteren tijdens de Fisherman’s Friend StrongmanRun te Hellendoorn!

Deze blog is geschreven door nieuwe expert Sabine Spreen.

foto | natuur | training | weer |
Lees verder
Review: Urban Race Heerlen

Zondag 17 mei 2015 vond de Urban Race Heerlen plaats in en rond het centrum van Heerlen. Deelnemers konden uit drie afstanden kiezen: 6, 12 en 15 kilometer. Een kidsrun was er niet. De organisatie bracht haar deelnemers op voorhand goed op de hoogte en de dag voor de Urban Race kregen we een uitgebreide e-mail met instructies. 

Een duidelijke routeaanduiding naar het evenement hebben we niet gezien, maar dankzij de e-mail wisten we waar we moesten zijn. We parkeerden onze wagen in een nabij gelegen betaalde parkeerplaats en wandelden naar het evenement. Tijdens onze wandeling kwam ik één pijl tegen en wandelden we langs stukken van het parcours die mooi waren afgebakend met hekken.

We melden ons bij de parkeergarage onder het stadhuis. De balie was van vuilnisbakken gemaakt. Dit vond ik origineel, gebruik maken van het aanwezige materiaal. Gescheiden kleedkamers en een bewaakte bewaarplaats waren hier ook ondergebracht. Bij aanmelding kregen we een mooi t-shirt en een goodiebag. 

Het Pancratiusplein was de place-to-be. Hier vond je de start, aankomst en verschillende randanimatie zoals een stand van het Loopcentrum en een lokale bootcamp waar je kon deelnemen aan een challenge.

Na een korte opwarming gingen we van start in kleine groepen van twintig deelnemers. We liepen door het centrum van Heerlen richting het park. Onder begeleiding van beats klauterden we in het stadscentrum over olievaten en slalomden we tussen vuilnisbakken. Deelnemers maakten zich ook meester over een reeks van containers. Ze kropen door containers die gevuld waren met autobanden en klommen met behulp van teamwork op en af verschillende containers. Een hoge stelling met een soort ringen was ook present. De ringen hingen vrij hoog voor een harde stenen ondergrond.

In en rond het park stonden mooie hindernissen zoals vrachtwagens waar je met behulp van touwen onder en overheen moest klimmen. In een vijver liepen we over matten en kropen door autobanden. Een groep wachtte ons met stootkussens op en we baanden ons een weg door hen. De apenhang over een sloot met stenen bedding vond ik niet veilig. Onderweg naar de zandgroeven klommen we over enkele wagens.

De zandgroeves waren prachtig. Uitzonderlijk werden deze opengesteld voor de Urban Race Heerlen. We liepen door de zandgroeve en kwamen hier bergjes en enkele plassen water tegen. We passeerden de fabriek en beklommen een berg waar je een prachtig panorama beeld had over de verschillende zandgroeven. De afdaling was soms langs steile wanden. 

Bij de splitsing 6/12/15 kilometer kozen we voor de extra ronde van 3 kilometer. Deze bracht ons naar een andere zandgroeve waar een heuvel centraal stond. Deze klommen we op en af met behulp van autobanden, touwen en netten. Toen we terug bij de splitsing kwamen hebben we de weg verdergezet. Langs touwen daalden we af in de zandgroeve, beklommen hoge stukken en renden langs de andere kant weer naar beneden. Net voor de bevoorrading stond nog een hindernis met palen waar je overheen moest klimmen. Aan de eerste bevoorrading kreeg je water en een stuk sinaasappel en appel. 

Langs weilanden liepen we naar het volgende obstakel: de monekybars. De metalen buizen hingen op verschillende manieren zodat dit een mooie monkeybar was. We sprongen over vuur en liepen door een mooi park om zo terug richting het centrum te gaan. Aan de rand van het centrum klommen we over houten palen en liepen door schoolgebouwen. Hier was ook de tweede bevoorrading ondergebracht waar we water kregen. Op onze weg naar de finish overwonnen we een ramp en een stenen muur. De Urban Race Heerlen eindigde met een laatste plons in een container gevuld met ijskoud water. Hier kregen we ook een jeton voor een drankje. 

De Urban Race Heerlen heeft mij aangenaam verrast. De organisatie had hun best gedaan om hier een mooie obstacle run van te maken. Buiten enkele veiligheidspunten die ik reeds vernoemde vond ik het spijtig dat er zo weinig bevoorradingsposten aanwezig waren. Op hun plan staan er vier, in werkelijkheid kwamen we pas heel laat de eerste post tegen waar nog maar weinig water aanwezig was. Een route voor 6 kilometer ben ik niet tegengekomen, buiten een bordje bij de splitsing. In die zin vraag ik mij af of er wel een parcours van 6 kilometer was.
Dit kon de pret echter niet bederven. De route was goed aangegeven, aan oversteekplaatsen stonden vrijwilligers, net zoals bij de meeste hindernissen. De Eerste Hulp zijn we verscheidene keren langs het parcours tegengekomen. Een tip voor een volgende editie is om op het einde van de run enkele grootse obstakels te plaatsen. Deze kregen we voornamelijk in het begin van de run. 

Ik wil alvast Urban Race Heerlen bedanken voor de mooie obstacle run en kijk uit naar een volgende editie. Michel zal binnenkort de aftermovie posten.

natuur | obstakels | urban | weer |
Lees verder
Hybrid Athlete

Ik ben al een flink aantal jaren op zoek naar de juiste verhouding tussen kracht, snelheid en uithoudingsvermogen. Het is een moeilijke combinatie omdat teveel krachttraining vaak een negatieve invloed heeft op hardloopsnelheid en uithoudingsvermogen. Krachttraining richt zich vooral op het vergroten van spiermassa, terwijl veel duurtrainingen de spiermassa weer afbreken. Het lijkt een onmogelijke combinatie. Dat dacht ik ook, totdat ik me meer in hybride trainingsvormen ging verdiepen, en zelfs marathonlopers heb ontmoet die meer dan 250 kilo kunnen squatten!

Hybride training gaat over het goed begrijpen en beheren van herstel, en leren wanneer systemen "vers" genoeg zijn om opnieuw te belasten. Een goed hybride krachttrainingsprogramma of duurtrainingsprogramma moet het lichaam tot uit uiterste pushen, en daarna voldoende herstel geven voor het supercompensatie effect. Om het juiste effect te krijgen is het belangrijk om goed naar jouw lichaam te kijken. 

 Begrijp goed hoe elke type training effect heeft op jouw lichaam en welke energie systemen worden aangesproken. Hoe lang duurt het voordat een belaste spiergroep is hersteld? Hoe kun je diezelfde spiergroep ook op een andere manier belasten, zonder dat het ten koste gaat van het supercompensatie effect? Heeft bijvoorbeeld een sprinttraining van vandaag effect op mijn squat training van morgen?

Het samenstellen van een hybride trainingsprogramma is niet anders dan de planning van elk ander trainingsprogramma. Je moet alleen goed kijken naar de 'day to day impact' van elke soort training. Verder moet je natuurlijk goed eten en veel rusten.

In mijn aankomende blogs ga ik dieper in op de Hybrid Athlete. Ook zal ik ingaan op de valkuilen van overtraining, mentale moeheid, voeding en nog meer.

Volg mij via Twitter  @WJPeters en Facebook of zoek op #‎DiscoveryRuns‬.

tips | training |
Lees verder
EK Spartan Race

In het weekend van 5 en 6 september 2015 vindt het tweede Europees Kampioenschap Spartan Race plaats in Tatranská Lomnica, Slowakije. Dit is goed nieuws voor wie zich wilt meten met andere atleten. Waarom goed nieuws? Slowakije is dichter bij huis ten opzichte van het OCRWC dat plaatsvindt in Cincinnati, Ohio, Verenigde Staten. Het Europees kampioenschap bevindt zich op 15 kilometer van de internationale luchthaven Poprad aan een skiresort in de Hoge Tatrabergen.

Het Tatragebergte strekt zich uit over Polen en Slowakije. De hoogste toppen bedragen meer dan 2500 meter. Je vindt er diepe ravijnen, glasheldere meertjes en uitgestrekte bergweiden op de hoogste delen. De lager gelegen gebieden zijn begroeid met berken en sparren. Sommige mooie meren en oude dorpjes staan zelfs op de UNESCO Werelderfgoedlijst.

Zaterdag vindt de Spartan Sprint (5 kilometer) plaats en zondag de Spartan Beast (21 kilometer). Wie aan het kampioenschap wilt deelnemen start in de eerste waves. Winnaars worden beloond voor hun inspanningen want er is een boel prijzengeld te winnen! 4000 euro voor de eerste plaats, 2500 euro voor de tweede plaats en 1000 euro voor de derde plaats. Je kunt jezelf dit weekend ook kwalificeren voor het Wereld Kampioenschap Spartan Race.

Wie niet wilt deelnemen aan deze competitie kan ook gewoon deelnemen aan de Sprint en/of Beast. Het beloofd alvast een heel mooie obstacle run te worden op een prachtige locatie, met veel hoogtemeters. Meer info vind je hier.

Hieronder kun je een film bewonderen van de Spartan Race Barcelona, waar in 2014 het eerste Europees Kampioenschap Spartan Race plaatsvond.

afstand | modder | natuur | obstakels |
Lees verder
Bear Grylls Survival Race

Bear Grylls kennen jullie hoogstwaarschijnlijk van Discovery Channel programma's zoals Man vs Wild, Breaking Point... De Britse avonturier en survival specialist maakt niet alleen tv-series. Hij schreef verschillende boeken zoals Facing Up waarin hij zijn expeditie als toen één van de jongste klimmers van de Mount Everest beschrijft. In zijn Mission Survival reeks schrijft hij survivalboeken voor kinderen.

Het moest er ooit eens van komen en eindelijk is het zover! In het eerste weekend van oktober vindt de Bear Grylls Survival Race plaats in Trent Park, Noord London. Vier evenementen zullen dat weekend plaatsvinden. Voor de kids de Cubs Race, volwassenen kiezen uit de 5K Race, 10K Race of The Ultimate Survivor Race van 30K.

Elk evenement zal een uitdaging worden voor de deelnemer en slechts 1000 personen kunnen hier aan deelnemen. Het doen van het evenement is simpel. De ganse familie naar buiten krijgen ver weg van tablets, televisie en smartphones en helaas dit evenement laten meedoen. Volgens Bear zullen er unieke opdrachten zijn en obstakels die tot nu toe nog nooit werden gezien. Hindernissen zullen niet op voorhand bekend worden gemaakt dus het zal voor iedereen een verrassing zijn. 

Er zullen survivalopdrachten zijn waar je niet kan voor trainen. Niet de sterkste of meest fitte deelnemer zal deze tot een goed einde kunnen brengen maar wel degenen die mentaal sterk staan om deze uit te voeren. In Breaking Point drijft Bear deelnemers tot het uiterste en moeten ze hun angsten overwinnen en grenzen verleggen. Ik verwacht dat hij dit hier ook gaat doen. Ben benieuwd of deelnemers hun eigen urine moeten drinken of dingen moeten eten die geen dagelijkse kost zijn.

Op de Facebookpagina van de Bear Grylls Survival Race nam ik onlangs deel aan een wedstrijd om een startbewijs te winnen. Ik paste de tips toe die ik reeds met jullie heb gedeeld in een vorige blogpost. Meer dan 360 personen namen deel en ik kwam als eerste winnaar uit de bus. Ik kon kiezen uit een startbewijs voor de kidsrun, 5 km of 10 km. Ik heb de organisatie gemaild met de vraag of het mogelijk was te upgraden naar de 30K mits bijbetaling. Ik ontving van hen een kortingscode van 50% waar ik heel blij mee ben.

Ik ben heel benieuwd naar de Bear Grylls Survival Race en dit zal hoogstwaarschijnlijk dit jaar mijn grootste uitdaging zijn. Wie meer info wenst of zelf wilt inschrijven kan dit via  deze link. Ik hoop alvast dat Bear Grylls zelf aan de finish staat en dat ik hem in levende lijve kan ontmoeten!

afstand | modder | natuur | obstakels | voeding | weer |
Lees verder
TomTom Tough Enough?

Wie TomTom hoort denkt aan een navigatiesysteem in een auto. Nu zal je denken, gaat hij nou echt met een navigatiesysteem een obstacle run lopen omdat hij bang is om te verdwalen? Nee, dit zal ik jullie besparen en ga liever naar Hans Anders om een mooi montuurtje uit te zoeken.

Tegenwoordig wil TomTom ook jullie een duwtje in de rug geven en ervoor zorgen dat je jouw trainingen kunt vastleggen en heel gedetailleerd terug kan lezen! 

Hoe? De TomTom Multi sport cardio maakt dit allemaal mogelijk. Met een uniek ingebouwde hartslagmeter sta je niet meer te stunten met je borstband. Hij is erg uitgebreid en gebruiksvriendelijk, als je de specificaties wilt lezen kan dat hier.

Maar wat ik me af vraag, is het horloge wel tough enough voor obstacle running? De komende weken wordt het horloge al flink aan de tand gevoeld bij de volgende runs:

  • Rat Race Dirty Weekend 32km
  • BreakoutRun 16km
  • Strong Viking Hills 19km
  • MudMasters Weeze 19km

Tijdens deze runs ga ik onder andere het volgende ondervinden:

  1. Wat doet modder met het horloge? (knoppen/hartslag/gps)
  2. Kan het tegen een stootje, of zit het na een run vol met krassen?
  3. Bediening tijdens de run
  4. Leesbaarheid display

Dit zijn een paar ideeën die bij mij naar boven komen waar ik rekening mee kan houden. Wie weet ondervind ik nog veel meer! Over een aantal weken schrijf ik een volledige review hoe het horloge het ervan af heeft gebracht!

Stay tuned, and see you in the mud!

foto | fun | afstand | modder | obstakels | tips | training |
Lees verder
Conquer the Great Wall

The Great Wall of China Marathon, een van de zwaarste marathons ter wereld. Een kleinschalige internationale marathon die elk jaar op 1 mei plaatsvind. En daar zou ik aan gaan deelnemen.

Historie

De traptreden van de Great Wall marathon variëren in hoogte; van een paar centimeter tot bijna een halve meter. Dit hadden ontwerpers destijds bewust zo gedaan, zodat het voor indringers moeilijker werd om de muur over te komen en te vechten.

Some facts/condities

In mei is het in Jinshanling meestal lekker weer, de temperatuur kan verschillen van 15 tot 27 graden. In de ochtend is het meestal fris, later op de dag kan het erg warm en benauwd zijn. In mei zijn er gemiddeld zes dagen dat het regent.

The Great Wall of China Marathon staat bekend om zijn traptreden. De hele afstand (42,2km) heeft zo'n 23.000 traptreden, de halve afstand (21,1km) heeft 16.000 traptreden. Daarnaast zijn er grote hoogteverschillen. Het is dus voornamelijk traptreden lopen, kruipen en klimmen waarna je naar beneden kunt rennen. Ook heb je te maken met toeristen die The Great Wall bekijken en op het parcours lopen.

Racingday

Naast de hele marathon kun je ook kiezen voor de halve, 10 kilometer of 5 kilometer. Omdat ik nog nooit een marathon gelopen heb en aan het revalideren ben van een knieblessure, heb ik besloten om de halve marathon te gaan lopen. Aangezien de vele traptreden en het feit dat klimmen en hoogteverschillen mijn zwakste punten zijn, leek dit me ook wel voldoende.

Om 02:00 's nachts werden we bij het hotel opgehaald door een bus die ons in een paar uur tijd naar de bestemming zou brengen. De bus had echter vertraging en we kwamen ruim een uur te laat aan. Aangezien bijna alle deelnemers in diezelfde bus zat, startte de marathon later. Eerst de hele marathon, 10 minuten later startte de halve, daarna de 10 kilometer en als laatste de 5 kilometer. Van te voren had je een 'runnersguide' gekregen waar de route in stond beschreven. Je moest meerdere rondes lopen, sommige rondes dubbel en andere rondes maar eenmalig. Na elke ronde kreeg je een bepaald teken op je startnummer zodat duidelijk was dat je die ronde had gedaan. Het viel niet mee om de goede route te lopen omdat iedereen door elkaar liep en de vrijwilligers de juiste route ook niet altijd wisten. Hierdoor waren sommige deelnemers verkeerd gelopen, en hadden enkele deelnemers de route niet volledig gelopen, waaronder de eerste vrouw van de halve marathon.

Dit gaat pijn doen.

Met mijn Spartan Geigerrig gevuld met anderhalve liter water, drie Chimpansee repen en wat winegums was ik klaar voor de start. Met veel spanning en mijn hartslag in mijn keel startte ik rustig aan. Het begon al gelijk met een klim, maar voor ik het wist waren de eerste traptreden in zicht en kwam ik op de Chinese muur aan. Het uitzicht was werkelijk waar waanzinnig en puur genieten. Dat maakte de trappen lopen iets draaglijker. Want wat waren het er veel! Op sommige momenten leek er geen einde aan te komen en ging ik letterlijk bearcrawling de trappen op. Gelukkig kwam na de klim een daling. Daar ligt mijn specialiteit, en dus bij de daling maakte ik veel snelheid om het langzame omhoog klimmen te compenseren. De zon scheen, het uitzicht was onbeschrijfelijk mooi, de andere lopers en vrijwilligers gaven je veel support waardoor ik de zware benen 'vergat' en vooral aan het genieten was. Ik voelde me fitter dan ooit, mijn benen en knieën voelde goed maar het zat vooral goed in m'n 'koppie'. Where the mind goes, the body will follow; Ik voelde me sterk en krachtig en had geen moment dat ik wilde opgeven. De laatste kilometers liep ik met Chantal, een van mijn mudbuddies. Samen gingen we als een speer en moedigden we elkaar aan om vol te gaan. Om met haar deze ervaring te delen en samen te lopen en finishen was een unieke ervaring. Ik zal nooit vergeten dat ze op een gegeven moment zei; "Sofie, stop even en kijk naar het uitzicht!" Ik was zo gefocust op het lopen dat ik even vergeten was te genieten van de omgeving. Ik stopte even met rennen nam een moment en genoot van het uitzicht.

Finish

De laatste twee kilometer begon ik moe te worden, maar met wat extra voeding, water, Chantal naast mijn zijde en de finish in zicht, bleef ik gaan. We finishte samen in een tijd van 04:12, een tijd die ik nooit had durven dromen. Gemiddeld doet een vrouw er 5 - 6 uur over. Dat we bij de top vijf zitten is een gegeven. We moeten echter nog wachten op de officiële uitslag.

After the race

Na de race hebben we met verschillende atleten over de hele wereld gepraat en ervaringen gedeeld. Heel mooi om te zien hoe sport verbroederd. Of je er nu vier of tien uur over doet, iedereen krijgt evenveel respect en wordt onthaald als een held. Ik heb genoten en meer dan dat. Ik heb me nog nooit zo sterk en krachtig gevoeld bij een race. Ik denk dat mijn opa vanuit boven heeft meegekeken en me extra kracht heeft gegeven. Ik weet zeker dat hij trots op me zou zijn! Net als de rest van m'n familie, die altijd in me geloven en achter me staan. Ik zal deze ervaring nooit vergeten en weet nu zeker dat je elke uitdaging aankunt, zolang je maar in jezelf gelooft! Grote dank aan iedereen die me steunt, voor alle lieve berichten, aanmoedigingen, trainingen en support. Couldn't have done it without you.

Only love,

Sofie

Deze blog is geschreven door nieuwe expert Sofie Brörmann.

foto | fun | afstand | natuur |
Lees verder
Aftermovie StormLOOP 2015

Check hier de mooi Aftermovie van Stormloop 2015..!

Hardlopen = Saai, doe Obactale Running..!

obstakels | video |
Lees verder
Aftermovie Spartacus Run 2015

Nu al 1 van de leukste runs van 2015, de sfeer, de obstakels, het parcours, de organisatie  en het weer zat meer. Meer heb je niet nodig voor een goede run. Bekijk hier de Aftermovie van Discovery Obstacle Runs.

Hardlopen = Saai, doe Obstacle Running..!

modder | obstakels | video |
Lees verder
Aftermovie Men Of Steel

Rennen in je eigen stad is het leukste wat er is, zie hier de Aftermovie van Men of Steel Scheveningen.

Harlopen = Saai, doe Obstacle Running..!

obstakels | video |
Lees verder
Review Spartacus Run

Vrijdag 1 mei, een feestdag in België maar voor ons vooral feest omdat we weer een obstacle run mochten lopen. Namelijk de Spartacus Run in domein De Schorre te Boom, deze mooie locatie is ook bekend van het festival Tomorrowland. Dit was reeds de vierde editie en maakt deel uit van de Spartacus series. Hiertoe behoren ook Battle of the Ardennes, Battle of Thor, Neptunus Run en Race Against Nature. Een organisatie met heel wat ervaring. De Spartacus Run is vrij populair in België met in totaal 13.000 deelnemers verspreid over twee dagen. Het is een parcours van 10 kilometer met een 18-tal hindernissen.

Voor ons was het een keer niet zo ver rijden en kwamen we tijdig aan in Boom. Met de nodige wegaanduidingen was het gemakkelijk te vinden. Ook was er gratis een ruime parking voorzien. Na een 10-tal minuten wandelen kwamen we aan op het domein. Het deelnemerspakket afhalen ging vrij vlot en bevatte een polsbandje met je startuur, een enkelband voor je tijdsregistratie en een plannetje met de nodige informatie. Met je enveloppe kon je tevens ook een deelnemers shirt afhalen. Verder waren er voldoende drank- en eetstalletjes voorzien en met de bijpassende muziek kreeg je wel wat van dat Tomorrowland gevoel.

Er waren drie startboxen naast elkaar voorzien waar om de zeven minuten een wave mocht vertrekken. Buiten de muziek en een MC die voor wat sfeer zorgde was er geen warm-up voorzien in de startbox. Samen met enkele Discovery expert collega’s stonden we geduldig te wachten om te mogen vertrekken, en na het aftellen werd het startsignaal gegeven. De run start aan het begin meteen al met het eerste obstakel, een wall van twee meter hoog en je ziet onmiddellijk iedereen samenwerken om deze te beklimmen. Na dit obstakel begon je tijd pas te lopen.

Na wat lopen door het bos kwam je aan bij de 'Smoke on the Prairie'. Een klein doolhof gevuld met rook. Het lopen ging verder en hierop volgde de “Walk on Water”, een net dat onder water tot aan de overkant hing waar je dan overheen moest proberen te wandelen.

We liepen verder waarna je de steile berg 'El Capitan' moest beklimmen met wat later gevolgd door een leuke water slide. Na wat modderige paden, een mud crawl onder prikkeldraad en nog wat water getrotseerd te hebben, kwamen we aan bij de 'Ramp - Attempt'. Een vrij hoge halfpipe en zonder hulp van bovenaf bijna onhaalbaar voor de wat kleinere onder ons. Er was geen aanduiding bij de start om je aanloop te beginnen waardoor men veel te dicht aan de ramp stond. Dit bracht heel wat mislukte pogingen met zich mee, met als gevolg een grote wachtrij.

Eenmaal de ramp gepasseerd kwamen we aan bij de 'Pull & Float'. Met twaalf personen per vlot moest je met behulp van een touw het vlot naar de overkant trekken. Doordat sommige deelnemers toch met meerdere op het vlot gingen staan bracht dit wel wat grappige taferelen met zich mee. Na een kleine speleobox gemaakt van hooistapels en hekken waar we onderdoor moesten kruipen bereikten we 'The Jump', een 3 meter hoge sprong in het water. Op de tweede dag zou deze in de namiddag gesloten zijn wegens stabiliteitsproblemen, maar wij ondervonden hier gelukkig niets van. Eenmaal uit het water gekomen volgde niet veel verder weer een zwempartijtje van wel tachtig meter. Door middel van vlotlijnen werden baantjes aangeduid, en hiermee kon ook de minder goede zwemmer zich naar de overkant behelpen.

Zoals op veel runs waren ook hier stroomdraden aanwezig. Je kon kiezen om hierdoor te kruipen of de 'Chicken lane' te nemen. Na het trotseren van een American Football team, gewapend met stootkussens, kwamen we tegen het einde van de run aan bij de 8,5 meter hoge wall die je moest beklimmen met netten. Als finale volgde hierop een samengesteld obstakel van netten, autobanden en een kleine glijtube waardoor je uiteindelijk de finish behaalde, en je een medaille in ontvangst mocht nemen. Het begin van het obstakel was echter wat klein, waardoor er weer lange wachttijden ontstonden.

Onderweg waren er voldoende bevoorradingsposten met water en eenmaal was er ook Red Bull voorzien. Aan de finish kreeg je nog een blikje Red Bull, een flesje water en een Meli honingkoek.

Conclusie

Bij de mud crawl onder het prikkeldraad waren veel stenen en kasseien aanwezig die niet aangenaam waren voor de knieën. Bij de rest van de obstakels en gedurende heel de run werden er overigens wel voldoende veiligheidsmaatregelen getroffen.

Een minpunt was dat er bij sommige obstakels lange wachttijden ontstonden. Een betere aanloopaanduiding bij de halfpipe en een groter finale obstakel had dit misschien wel kunnen verhelpen. Persoonlijk miste ik wel obstakels zoals de monkey bars of ring swings, waardoor er weinig uitdaging was voor het bovenlichaam. Toch was het een zeer toffe en goed georganiseerde run met de nodige animatie. Daarom hebben Tim, Chris en ikzelf ook nog maar een tweede ronde gedaan.

Deze review is geschreven door nieuwe expert Michel Kempenaers.

foto | fun | modder | obstakels |
Lees verder
Waarom je als obstacle runner niet preuts kan zijn

Ik heb vele obstacle runners vies, nat en koud naar de auto zien lopen. Zouden ze zich op de parkeerplaats omkleden of rijden ze zo naar huis? Het laatste zou ik nooit doen, want afgespoeld en omgekleed bevuilen mijn vriend en ik onze auto nog steeds. We doen echt ons best om zo schoon mogelijk naar huis te gaan, maar na een obstacle run zit de modder overal. Tussen je tenen, in je bilnaad, achter de randjes van je oorschelp, ik overdrijf niet! Douchen na een obstacle run is een noodzaak. De vraag is echter hoeveel kleren je daarbij aanhoudt.

Zal ik, of zal ik niet?

De faciliteiten bij obstacle runs zijn wisselend. De ene keer tref je een warme privé douche en een week later sta je onder een ijskoud pisstraaltje in de carwash. Wie net in de modder heeft liggen rollen klaagt niet en springt waar dan ook onder. De meeste mannen strippen, en plein public, zorgeloos tot hun boxer, terwijl vrouwen in eenzelfde situatie schichtig om zich heen kijken. Zal ik, of zal ik niet? Die vraag heb ik al heel vaak aan mezelf gesteld de laatste weken.

Bij de Mud and Water Challenge hadden ze een échte carwash!

Semi-preuts

Tot dusver heb ik tijdens het douchen mijn kleren altijd aangehouden. Ik moest eerlijk gezegd al wennen aan de hoeveelheid naakt in de vrouwen kleedkamer. Hier gaan de natte, vieze kleren massaal uit. Sommige vrouwen staan rustig een kwartier poedelnaakt met elkaar te kleppen, terwijl anderen staan te klungelen met handdoekjes. Ik zit er een beetje tussen in en laat die handdoek voor wat hij is, maar verwissel mijn ondergoed zo snel mogelijk. Laten we het semi-preuts noemen.

Echt preuts

Wat echt preuts is? Jezelf omkleden in een DIXI. Dit gaf een meisje de voorkeur boven de gemengde kleedkamers bij de Men of Steel Run. Persoonlijk vond ik die gemengde kleedkamers ook geen feest, maar mezelf omkleden in een DIXI? Never! Nu heeft een mannelijke vriend me twee seconden naakt gezien, maar daar ik kan mee leven. Dat mijn schoonmoeder me moest afdrogen na de Strong Viking Run was veel gênanter. Hoe dat kwam? Ik was zo koud en moe dat het me simpelweg niet lukte. Na een kwartier kwam mijn schoonmoeder polshoogte nemen en toen was ik nog met mijn schoenveters bezig. Naast mij heeft ze ook een hoop andere stumpers geholpen, want zulk soort dingen kunnen haar geen bal schelen (haar eigen woorden). Oké dan!

De sauna

Na deze avonturen ben ik zelf ook een stuk relaxter ben geworden. Je kunt als obstacle runner niet preuts zijn, want het is elke keer weer afwachten wat voor douches en kleedkamers je treft. Daarnaast heb ik een saunabon gekregen bij de Stormloop. Ik ben nog nooit naar de sauna geweest, maar eens moet de eerste keer zijn. Of ik al mijn moddermaatjes mee ga vragen is een tweede. Ik zie jullie wel weer bij de volgende run!

Deze blog is geschreven door nieuwe expert Daniiele Sienema.

fun | kleding |
Lees verder
The Obstacle Challenge Urk

Twee maanden geleden zag ik op Facebook een oproep van The Obstacle Challenge Urk. Zij zochten sportieve mensen van 16 jaar of ouder die samen met een jongere het parcours van 3 km wilden afleggen. Ik voelde mij onmiddellijk geroepen en wist mijn vriendin Ann te overtuigen om samen met haar jongeren te begeleiden tijdens The Kids Challenge. Na contact met de organisatie bleek het om zes jongeren te gaan. 

The Obstacle Challenge Urk gaf ons de kans om voor de kidsrun deel te nemen aan The Great Challenge (13 km). Deze kans namen we met open armen in ontvangst. Naast twee voorgenoemde runs kon je opteren voor The Big Challenge (6,5 km) en voor wie van een echte uitdaging houdt The Ultimate Challenge (4 uur non-stop lopen). Je kon zowel individueel als in teamverband inschrijven. Het inschrijvingsgeld was laag ten opzichte van andere runs.

Voor de obstacle run

Zaterdag 25 april was het de grote dag. The Obstacle Challenge Urk stond op hun deelnemers te wachten. Vanuit een hotel in het naburige Zwolle reden we naar het mooie vissersdorp Urk. Onderweg genoot ik van prachtige uitzichten op onder andere de mooie tulpenvelden. Tijdens onze rit kwamen we geen enkel bord tegen dat de weg naar het evenement wees. Gelukkig is Urk niet zo groot en had ik ons navigatiesysteem dankzij de goede info op hun website ingesteld naar de Burgemeester J. Schipperkade. Voor onze wagen vonden we nabij het plein een gratis parkeerplaats.

Op het plein zagen we enkele obstakels en gingen op zoek naar de start. Deze vonden we niet dus wandelden we verder naar de grootste tent. Tijdens onze korte wandeling zagen we springkastelen een tent waar je kon genieten van een sportmassage, diverse eetkramen... In de grote tent waren mannen ijverig een lichtbrug aan het opstellen voor een andere evenement. 
Achteraan de tent stonden tafels waar je kon inschrijven, aanmelden en je sporttas kon afgeven tegen betaling van 2 euro. Hier maakte ik kennis met de organisatoren en kregen van hen onze startnummers (polsbandjes). Ze vertelden ons dat heel veel vrijwilligers niet kwamen opdagen vanwege het slechte weer. Ik zag dat deelnemers zich vlot konden aanmelden zonder wachttijden.

In de tent stond een toog waar je tegen democratische prijzen drank kon kopen, zelfs sportdrank. Propere toiletten in een staanwagen waren hier ook ondergebracht. Gescheiden kleedruimten waren niet voorzien. Douchen kon buiten het terrein tegen betaling van 3 euro. Dit had de organisatie op voorhand aangekondigd. De pendeldienst naar de douches was gratis. 

The Great Challenge

Voor deze grote uitdaging van start ging, kregen we van een enthousiaste trainer van IGOFIT een opwarming. Daarna telden we samen af en kregen van hem de aanwijzing om richting containers te lopen. We draaiden 180 graden en liepen tussen fietsers en geparkeerde wagens (geen obstakels om over te lopen) naar het eerste obstakel. Tussendoor sprongen we over kettingen die tussen paaltjes hingen. Deze behoorden niet tot de hindernissen maar het was mooi meegenomen. Het eerste obstakel bereikten we snel; twee containers waar een net tussen was gespannen. Langs een stapel houten paletten klommen we op de eerste container om via een net de volgende container te bereiken. Via stapels houten paletten verlieten we dit obstakel. We liepen over de kade en kwamen aan de volgende hindernis. Grote plastic bakken die mooi op elkaar waren gestapeld. We beklommen deze en ontdekten dat de bovenste bakken waren gevuld met water en ijs. Na een kort stuk rennen bereikten we een springkasteel. 

In het springkasteel kropen we door een buis, klauterden op een schuine muur en schoven van een wand. Dit obstakel eindigde in het dok. Wie geen zin had om in het koude water van het Ijselmeer te springen, kon het opblaasbaar spektakel nog tijdig verlaten langs de zijkanten. In het water zaten mannen, waaronder enkele duikers, van het KNRM Urk. Tijdens onze wave sprongen de meesten in het dok en zwommen probleemloos naar de overkant. Enkelen kregen een shock van het koude water en werden door KNRM begeleid naar hun boot. Vervolgens werden ze per boot naar de overkant gebracht. Hoewel ik als kleuter bijna ben verdronken in het Ijselmeer besloot ik om kalm te blijven. Ik ben alles behalve een goede zwemmer maar voelde me op dat moment mentaal en fysiek in orde. Op mijn eigen tempo zwom ik naar de overkant. 

Aangezien KNRM Ann niet volledig tot aan de overkant wilde begeleiden, nam ze de boot naar de overkant. Toen ik bijna de overkant had gehaald, zag ik plots hogere golven die door hun boot werden gemaakt. Diep in mezelf heb ik gevloekt. Na een zwempartij van meer dan 40 meter klom ik via een net uit het dok. 

Een dok overzwemmen is een mooi natuurobstakel. Gezien de periode van het jaar, het koude weer en de lange afstand was dit een risicovolle onderneming. Dit obstakel past beter in de zomer. Een aanrader is om enkele "eilanden" te voorzien waar deelnemers kunnen uitrusten. 

Na de grote oversteek liepen we naar het volgende obstakel; van de kade via één van de twee 2 scheepstouwen over water naar de overkant gaan. KNRM was hier niet aanwezig in het water. Deze hindernis werd vrij snel na ons door de organisatie gesloten.
Richting strand zagen we verschillende obstakels. Een te volgen route was er niet. Soms wees een vrijwilliger de juiste richting aan of we liepen op eigen gevoel naar het volgende obstakel. Enkele volgende hindernissen waren een houten rek van balken waar je moest over kruipen, een houten geraamte waar je door rekkers moest lopen, monkeybars, op netten klimmen... Tussen de ostakels door liepen we over dijken, stukken strand en verharde weg.

Op het strand lag in het water een hek. Dit was de cagecrawl. Hier stond geen begeleiding en het water stond op dat moment redelijk hoog. Dit obstakel lieten we links liggen en renden tot aan een hoge houten muur. Eens we de dijk hadden overgestoken kwamen we op het grasplein verschillende hindernissen tegen zoals een tunnel onder strobalen, een obstakel met olievaten, een houten muur.

Onze weg vervolgde zich langs de dijk tot aan de bevoorrading. Hier stond een tafel gevuld met bananen en sportdrank. Bij de meeste runs staan vrijwilligers je aan de bevoorrading op te wachten en stoppen ze je een beker met drank in je handen. Bij ons was dit niet het geval. Eerst dacht ik dat het de privébevoorrading van een team was. Zonder verder te vragen of we iets mochten nemen, vroegen we aan hem de weg. We moesten de sloot volgen. 

We renden een mooi stuk langs de sloot door de mooie natuur. Tweemaal doorkruisten we de sloot en sprongen over plastieken vaten die op de weg lagen. Aan het einde van de weg wees een vrijwilliger de juiste route aan en aan een kleine paal van The Obstacle Challenge Urk liepen we het bos in. We kropen over een stapel autobanden. Hier lagen ook enkele tractorbanden met een touw rond zonder verdere uitleg. Wat later zagen we een dik touw over de weg hangen waar kleinere touwen aan hingen. Deze vormden lussen aan het grote touw. Moest je hier door kruipen? De volgende hindernis bestond uit vier horizontale palen waar je moest opklimmen en langs de andere kant moest afdalen. Dit obstakel was zo gemaakt dat sommige palen bewogen. Deelnemers gingen aan de palen hangen zodat deze stabieler waren voor andere deelnemers. Wie hoogtevrees had of niet durfde, sloeg deze hindernis over (waar niets mis mee is). 

Na dit obstakel liep het voor ons mis. Aan een splitsing wisten we niet naar welke kant we moesten lopen. Afdraaien of onze weg rechtdoor vervolgen? in de verte hoorden we stemmen en en besloten om af te draaien. Even later stonden we terug aan de bevoorrading en zetten onze weg langs de dijk verder richting haven. Op het grasplein stond een houten muur. Tot mijn verbazing zag ik op het gras een muur liggen. Was deze niet volledig opgebouwd of omver gevallen? We liepen over de strobalen waaronder de tunnel lag die we reeds bezochten. Tussen paaltjes met oogvijzen renden we de dijk op. Een vrijwilliger zei dat we hier moesten kruipen. Hier ontbrak duidelijk een net tussen de paaltjes. We kregen instructies om naar het standbeeld te lopen. Hierna liepen we door de mooie charmante straatjes van Urk zonder een traject te volgen. Ann en ik besloten om richting haven te lopen. Daar stond een schuine muur die je via een dik touw kon opklimmen. Langs de achterzijde kon je via een vissersnet afdalen. Hierna liepen we naar het plein waar we gestart waren. De allerlaatste hindernis, over een stuk steiger lopen en vervolgens over houten paletten in het water lopen naar de overkant, hadden we gemist. 

Tussen twee runs door

In de tent vertelden we ons avontuur aan de organisatie. Het dok en het ontbreken van wegwijzers kwam hier onder andere aan bod. We zeiden dat het niet verantwoord was om kinderen in het dok te laten zwemmen en raadden aan om hen met de boot over te zetten. De organisatoren waren zich intussen bewust van verschillende problemen. Ze luisterden naar ons en deden hun best om aanpassingen te doen waar het mogelijk was.  
Na The Great Challenge zijn we aan het dok gaan kijken. Daar zagen we dat heel veel deelnemers na hun sprong in het water door het KNRM werden begeleid naar de boot. 
Aan het dok (laatste hindernis met paletten over water) heb ik afwisselend met soldaten, een vriendelijke man van de sportdienst van Urk en de organisator deelnemers een hand aangereikt en hen omhoog getrokken. 

The Kids Challenge

We maakten kennis met Jan, een 11-jarige jongen die in Urk woont. Van de 5 andere jongeren was geen spoor te bekennen. Tijdens de gezamelijke opwarming werden de andere kids afgeroepen. Toen kwam de aap uit de mouw. 5 vrienden die hun vrijgezellenfeest al van de vorige dag vierden, hadden zich als kids ingeschreven. 

The Kids Challenge ging over hetzelfde parcours als dat voor de volwassenen. Het was enkel ingekort. Aan de strobalen keerde je terug richting haven. Gelukkig wisten Ann en ik nu de weg zodat we Jan goed konden begeleiden. Tussen de 2 runs in hadden we het parcours van de kidsrun nagevraagd. De organisatie had geluisterd naar advies en de overtocht door het dok ging voor alle kinderen per boot. Voor hen was dit een echte belevenis. Het obstakel met touw over water was intussen gesloten. Hieronder kan je aftermovie van de kidsrun bewonderen.

De kidsrun met Jan ging vlot. Hij deed bijvoorbeeld de monkeybars alsof het dagelijkse kost voor hem was. Sommige hindernissen waren eigenlijk niet gemaakt voor kinderen. Hiermee bedoel ik dat ze niet op hun maat waren afgestemd. Een muur van 2,5 m is voor een 9-jarige te hoog. Op netten klimmen ging bij hen vlot maar langs de andere zijde afdalen ging moeilijk. Hier heb ik verschillende jongeren geholpen. De allerlaatste hindernis, over de paletten in water lopen, voelde precies bij Jan aan als thuiskomen. Hij deed dit in één vlotte beweging! Aangezien er geen finish was liepen we naar de tent. Hier haalden we onze finishershirts op. Onze polsbandjes gaven nog recht op een gratis drankje. Hierna namen we afscheid van Jan. 

Na de obstacle run

Stak ik nog een handje toe aan de laatste hindernis. We hoorden daar dat de KNRM Urk was weggeroepen voor een interventie op het IJsselmeer. Gelukkig had de laatste wave het dok nog kunnen oversteken onder hun supervisie. De noodoproep maakte spijtig genoeg een einde aan The Ultimate Challenger want zonder begeleiding het dok alleen overzwemmen is onverantwoord. Dit vond ik heel jammer voor deelnemers zoals Martijn. Hij wilde in Urk zijn gemiste deelname aan de Stormbaas goedmaken maar moest deze vroegtijdig beëindigen. 
Twee keer kwamen deelnemers op de laatste hindernis in de problemen. Een vrouw riep op een gegeven moment om hulp. Toen was de havenmeester nog niet aanwezig met zijn boot. Ik ben met mijn kleren aan van de kant in het dok gesprongen om haar bij te staan. 
Een jongetje riep op een gegeven moment ook om hulp. Voor een 2e maal sprong ik in het water. De havenmeester die intussen hier aanwezig was, bereikte hem met zijn boot voor mij.

Conclusie 

Er is heel wat misgelopen en daar is de organisatie zich van bewust. Het wegblijven van vrijwilligers, de KNRM Urk die plots moet uitrukken, dit heb je als organisatie niet (volledig) in handen. Naar een volgende editie toe zou ik andere vrijwilligers zoeken (desnoods tegen een kleine vergoeding) of proberen om iets met defensie te regelen. Want zij waren hier ook aanwezig. KNRM zou ik vervangen door één of meerdere duikclubs die gedurende heel het evenement aanwezig kan zijn.
Een duidelijk aangegeven parcours is absoluut noodzakelijk.

Het aspect veiligheid is ook een belangrijk punt waar moet aan gewerkt worden. Overweeg The Obstacle Challenge Urk op een later tijdstip wanneer het warmer is. Denk goed na over waterpassages en zorg voor de nodige veiligheid zoals bijvoorbeeld meerdere eilanden waar je kan op rusten. Sommige obstakels waren niet veilig. Een houten muur waar het enige steunpunt 10 cm uit de grond steekt kan niet. De strobalen waren vrij snel stukgelopen. Enkele strobalen meer had dit kunnen voorkomen. Pas je run en je obstakels aan je doelgroep aan! 

Ik weet dat de organisatie mijn review zal lezen en deze is opbouwend bedoeld. Mits verbetering van hogervermelde problemen kan een 2e editie een groter succes zijn. Urk en omstreken is een prachtige omgeving waar je nog meer gebruik kan van maken. Indien de gemeente het toelaat kan je op het strand trenches maken, deelnemers een stuk in het ondiepe gedeelte van het Ijselmeer laten lopen mits de nodige veiligheidsmaatregelen, laat deelnemers een lang(er) stuk over het strand lopen, voorzie een parcours op het strand waarbij je een zandzak moet dragen of laat ze met een autoband over het strand rennen. Zoiets kost niet veel geld en schept voldoening bij je deelnemers. Op het plein kan je bijvoorbeeld een doolhof maken van hekken waarbij medewerkers op sommige punten deelnemers natspuiten met een waterslang. Een hindernis waarbij je tussen plastieken boeien moet lopen is leuk om het thema de zee meer uit te werken. 

Test tijdig zelf op voorhand je eigen obstacle run zodat je nog kan bijsturen waar nodig. Laat je parcours bijvoorbeeld door het onafhankelijke OCRA Benelux testen. Zij doen dit met alle plezier. 

Ik wil deze review positief afsluiten en vermelden dat Jan volgens mij enorm heeft genoten van The Obstacle Challenge Urk. De eerste editie ging misschien stroef maar al doende leer je. De organisatie is positief staat open voor verbeteringen en 2 personen hebben zich intussen aangemeld om de volgende editie mee te organiseren. Ik kijk alvast uit naar een volgende editie in Urk. 

foto | natuur | obstakels | video | weer |
Lees verder
​Review Brabantse wal Mudrun

Op 25 april werd de tweede editie van de Brabantse Wal Mudrun georganiseerd. Waar het vorig jaar op Koningsdag viel, was het dit jaar twee dagen eerder, maar wel met een Koninklijk sfeertje.

Zodra we Hoogerheide binnen reden werden we gelijk verwezen naar het evenementen terrein. Omdat we nog vroeg waren konden we gratis voor de deur parkeren. Snel de spullen van de 200 kilometer lange autorit bij elkaar rapen, en op naar de tent om onze kaartjes op te halen. Dit ging vlot en soepel. Naast je kaartje en speldjes kreeg je een plattegrond (mocht je verdwaald raken onderweg), en een oranje hoofdband. Na het omkleden en socializen was het tijd om naar het startvak te gaan.

Voor in het startvak stond een kasteel waar de DJ en trainer op stonden. Na tien minuten vechtbewegingen maken werden de regeltjes door genomen en afgeteld. Het eerste obstakel was gelijk een wall, gevolgd door nog een wall met klimstukjes. Vlak erna kwamen de eerste trenches al in zicht. Na een aantal keer berg op en af moesten we onder een brug door. Dit stijl aflopende stuk was glad en we zagen al redelijk wat mensen uitglijden. Onder de brug stond een houten bouwwerk waar het niet duidelijk was wat er moest gebeuren. Een stuk verderop lag een groot zeil met zeepwater, aanloopje nemen en glijden maar! Helaas was het net niet stijl genoeg en lag ik na zes meter weer stil. Wat modder verder kwamen we de beulen van Hangar 17 tegen. Zeer toepasselijk waren het 17 push ups, 17 box jumps en 17 burpee’s. De burpee’s voelen toch een stuk zwaarder aan als je onder een dikke laag modder zit.

Na de korte afbeul sessie van Hangar 17 gingen we het open terrein op. Hier moesten we een lang stuk hardlopen totdat we de bekende sloten weer tegen kwamen. Het water stond tot je middel en de kleiachtige bodem zorgde ervoor dat je meer kracht nodig had om vooruit te komen. Na de drinkpost kwam de splitsing tussen 7-12 kilometer. Wij gingen door op de 12 kilometer route, waar het niet lang duurde of we mochten weer het water in. Van een klein slootje naar een grotere. Waar de bodem van de eerste sloot al tegen werkte, was het bij deze nog erger. Naar schatting was het 30 meter, maar het voelde als 300 meter.

Een aantal obstakels verder werden we door een boerderij geleid waar we een flinke berg hooibalen op mochten gaan. Bandenberg over en weer door. Op de 12 kilometer waren er drie watertunnels waar je als runner doorheen mocht kruipen. Zelf hou ik niet zo van kleine ruimtes, en zeker niet met water erbij. Hierdoor waren dit wel obstakels om persoonlijk te overwinnen. Waar de eerste en de derde nog wel te doen waren met ademruimte, was de tweede toch behoorlijk benauwd. Hierna volgden de monkey bars, een tractor aanhanger en wat muurtjes verder kwamen we weer terug op de drink post. Door naar een modderveld. Hier stonden heel wat gevaartes waar je onderdoor moest. Helaas waren sommige zo laag dat eronderdoor gaan voor iemand met mijn formaat bijna onmogelijk was. Dan er maar overheen.
Een stuk verderop lag de beruchte Brabantse Wal al op ons te wachten. Door het steile stuk omhoog moesten je kuiten flink bijspringen, waarna je weer op de rem naar beneden moest. We gingen het bochtje om, dit keer omhoog onder een net door en terug naar beneden. Verderop kwam de bandenmuur nog een keer terug.

We gingen door naar het onderdeel waarbij je met twee man een koffertje op twee stangen door de modder mee mocht nemen. We passeerden een parfum waardig slootje en keerden terug naar het evenementen terrein. Het begin/eindobstakel bestond uit twee bakken water, een touwnet, en een reeks ringen waarmee je naar de overkant moest zien te komen. Nog een laatste keer door de trenches en je was gefinished!

Plus punten
- Begin/eind obstakel zat goed in elkaar
- Sfeer en enthousiasme vrijwilligers was weer hoog
- Gratis voor de deur kunnen parkeren
- Goed gebruik gemaakt van de natuur/omgeving
- Warme douches, altijd een welkome aanvulling

Verbeter punten
- Het obstakel onder de brug was niet duidelijk en behoorlijk glad
- De zwaartekracht werkte niet helemaal mee met de glijbaan
- Sommige obstakels waren niet helemaal duidelijk of miste uitdaging
- Route was niet altijd duidelijk

Conclusie

De run is van vorig jaar met 300 man dit jaar naar ruim 1000 man gegaan. De grote obstakels hebben een leuke upgrade gekregen waar sommige kleinere obstakels wat verloren bij stonden. Het begin/eind obstakel was een mooie combinatie. De sfeer was top en het is duidelijk dat de organisatie erg hun best hebben gedaan en de verbeterpunten van vorig jaar hebben aangepakt! Kortom, ook al was het weer zo top, wij hebben ons goed vermaakt.

modder | natuur | obstakels | video |
Lees verder
Review Men of Steel Run – Scheveningen

Met letterlijk en figuurlijk nog een grote smile op mijn hoofd van de Stormloop van vorig weekend waar ik mijn eerste obstacle marathon heb gelopen, vertrekken Jurgen en ik richting Scheveningen. Scheveningen, mooie stad achter de duinen, Men of Steel Run, de obstacle run voor de duinen. Normaal gesproken bekijk ik van te voren even wat er mij allemaal te wachten staat, maar voor deze run had ik dat echter niet echt gedaan. Dus ik ging met totaal geen verwachtingen op naar Scheveningen.

Voor de start

Om 10:30 uur moest ons team starten. Van te voren hadden we wel alvast bekeken dat het met parkeren van de auto nog wel eens lastig zou kunnen worden aangezien het evenement geen eigen parkeerterrein had. Eenmaal op bestemming aangekomen vonden we gelukkig al vrij snel een parkeerplaats (gratis zelfs) op vijf minuten loopafstand van het terrein.

Toen we eenmaal richting te ingang liepen zagen we een enorm lange rij staan. Het zal toch niet dat deze rij hier staat voor het ophalen van je startnummer? Jawel, deze rij stond er helaas voor het ophalen van de startnummers. Bij de ingang van het terrein stond namelijk maar een klein tentje waarin drie personen iedereen van een startnummer, shirt en polsbandje moest voorzien. De rij werd steeds langer en de wachttijd ging er niet op vooruit. In de tussentijd hadden Jurgen en ik alvast een kluisje voor de tassen weten te score. Ongeveer 20 minuten later waren wij eindelijk aan de beurt en kregen onze startnummers. Voor deze race werd er geen gebruik gemaakt van tijdregistratie en hoefde er dus geen enkelbanden om. Wel werden we voorzien van een startnummer met vier spelden om op je T-shirt te bevestigen.

Warming up

Nog genoeg tijd om even rustig om te kleden, tassen op te bergen in de kluisjes, en klaar te maken voor de start. Om 10:15 uur konden alle bikkels inclusief een deel van de groep van de Discovery Obstacle Run Experts het startvak betreden. Traditiegetrouw werd hier een korte warming up gegeven, ditmaal door superhelden als spiderman, batman, superman en superwomen, en werd er vervolgens afgeteld van 10 tot 0 om van start te gaan.

Tijdens de warming up en direct na de start kon je alvast concluderen dat het een zware run zal worden aangezien alles op het strand was en alles zacht en mul zand was. Ik mocht niet klagen aangezien ik veel in dit soort omstandigheden heb getraind, heerlijk! Maar ik kan mij voorstellen dat dit voor een gemiddelde hardloper/obstacle runner een lastig ondergrondje zal zijn.

De race

Vlak na de start kwamen de eerste zandheuvels ons al tegemoet. Lekker een aantal heuvels ploeteren omhoog en weer naar beneden. Vervolgd door een rij van autobanden waar men doorheen moest ‘huppelen’ en gelijk door de eerste bakken water heen. Heerlijk, zoutwater, weer eens wat anders! Even verder op kwam een obstakel waar de eerste wachtrij ontstond. Dit waren de evenwichtsbalken over een bak met water. Er lagen maar 3 balken en dat leek helaas net even te weinig. Verder in het parcours kwam nog een obstakel met helaas weer een lange rij met mensen, hier moest onder een zeil met een rij autobanden door getijgerd worden. Helaas was het net te krap en moest men in rijen van twee onder het zeil door. Dit obstakel had ook even breder gekund.

Een klein stukje verder, op 3.5 km, was het keerpunt waar de deelnemers van de 7 km weer via de andere kant langs het water richting de finish konden gaan. De deelnemers van de 14 km moesten nog even door richting het 7 km punt. Verderop in het parcours stonden er een mooi aantal rijen van muren voor ons klaar. De muren waren erg hoog en ik kon hier zelf net aan zonder hulp overheen. Over het gehele parcours waren veel zeecontainers te vinden waar overheen geklommen moest worden. Een aantal hiervan waren erg hoog en de afsprong naar beneden bleek soms ook wat hoger te zijn dan je dacht. Als je van dit obstakel in één keer af wilde springen moest je tijdens de landing dan ook goed door de knieën zakken.

Verder werd het parcours leuk verdeeld met onder andere nog meer hoge muren en klim gedeeltes als netten, touwen en de “rampage”, waarin je doormiddel van houten planken naar boven en weer naar beneden moest klimmen. Helaas werd er te weinig gebruik gemaakt van waterelementen, hier had ik wel wat meer van verwacht. Ook zat in deze run weer stroomdraden verwerkt. Tijgerend moest men onder een zeil door waar draden van stroom hingen. Dit is weer even ander werk dan er wild doorheen rennen en konden schokken hierdoor erg pijnlijk zijn.

Aan het einde van de eerste 7 km moest men via ringen de overkant van een bak met water bereiken. Wie faalde belande in een bak met zeewater. De route terug langs het water liep even wat makkelijker aangezien de ondergrond van iets harder zand was. De obstakels op de terug weg bestonden ook weer uit veel containers, muren, touwen, klimmen en klauteren. De monkeybars kwamen ook nog even aan te pas.

Richting het einde stond een leuk obstakel waar iedereen van een hoogte van 5 meter af moest springen. Hierbij moest je op je rug of kont terechtkomen op een groot luchtkussen. Vervolgens kwamen we aan bij de half pipe. Hierbij moest je wel erg lang zijn en enorm goed kunnen springen om de top te halen. Ik geloof dat ruim 90 procent van de mensen hulp nodig had om boven te komen. Een aanloop nemen in het mulle zand was namelijk erg zwaar. Verder leverde dit ook vele blauwe plekken rond de knieën op.

Eenmaal aangekomen bij de finish, waar we al glijdend een bak met zeewater in gleden, kregen we een verfrissend 0.0% biertje aangeboden. Helaas waren er tijdens de race weinig drink posten aanwezig en werden er helemaal geen banaatjes of iets dergelijks uitgedeeld.

Conclusie

Pluspunten:

-          Een obstacle run op het strand, met alleen maar ‘zacht’ zand. Weer eens wat anders.

-          Leuke maar ook uitdagende obstakels.

-          De hoge jump van een stapel zeecontainers op een luchtkussen was erg leuk.

-          Alle bakken water waren gevuld met zeewater. Dit zie je niet vaak bij een obstacle run.

-          De afstanden waren goed verdeeld. 7 en 14 km is precies goed voor op het strand.

-          De route met obstakels was goed aangegeven. Maar dat was ook niet zo moeilijk.

Minpunten:

-          Geen eigen parkeer terrein.

-          Kluisjes waren erg prijzig en niet erg groot. Een bewaakte garderobe met polsband nummers zou handiger zijn geweest.

-          De startnummers moesten met veiligheidsspelden op het shirt worden bevestigd. Dit is voor een obstacle run niet gemakkelijk en vaak zonde van je shirt.

-          Te lange wachtrij voor het ophalen van de startnummers. Misschien handig om bij de volgende keer wat meer tenten met meer mensen neer te zetten.

-          Een aantal obstakels zoals de evenwichtsbalken en het tijgeren, mogen de volgende keer wel in ieder geval twee keer zo breed worden gemaakt aangezien we soms wel 5 minuten stil stonden.

-          Op de website staan een aantal obstakels vermeld die er helaas niet stonden. Zo zie ik bijvoorbeeld dat de monkeybars eigenlijk ook schuin omhoog en naar beneden (en over water..) had gemoeten. Echter was dit op het parcours zelf een klein stukje recht vooruit (over zand). En zo heb ik de ‘burning sands’ en ‘the sewers’ ook gemist.

-          Er waren weinig drink posten aanwezig. En er werden tijdens de run geen banaantjes uitgedeeld.

Al met al was het weer een gezellige obstacle run. Het weer was helaas niet zo lekker als de dag ervoor maar dat mocht de pret niet bederven. Ondanks een kleine tegenwind op de terugweg was het niet koud en liep ik verder heerlijk in mijn korte broek.

Deze review is geschreven door nieuwe expert Joris Beentjes.

obstakels | tips |
Lees verder
FIBO

Onlangs bezocht ik de internationaal toonaangevende beurs FIBO. Hier kun je terecht voor alles op het gebied van fitness, wellness en gezondheid. FIBO Power is een gelijklopende beurs over bodybuilding, kracht- en vechtsporten. Met meer dan zeven honderd standhouders uit meer dan 38 landen is dit het neusje van de zalm. Hier maak je kennis met de huidige trends en nieuwste snufjes.

Na een kleine twee uur rijden bereikten we het beurscomplex in Keulen. De weg naar de beurs was goed aangegeven en we vonden onmiddellijk plaats op één van de vele parkings. Wellicht hielp het ook mee dat we iets voor openingstijd ter plaatse waren. 
De grote expohallen waren onderverdeeld in thema's, zoals bijvoorbeeld FIBO Passion. Hier kon je demonstraties bewonderen van Piloxing (combinatie pilates en boxing) en Zumba.

Hoewel de beurs niet specifiek gericht op obstacle runs is zag ik daar heel wat mooie spullen langskomen. Bijvoorbeeld: compressiekledij, gewichtsvesten, tape met mooie opdrukken en trainingsracks. Een heel mooi multifunctioneel trainingsapparaat/rack is bijvoorbeeld de Synrgy 360 van Life Fitness. Dit trainingsconcept telt verschillende aparte trainingszones die je naar je eigen behoeften kunt instellen. Een monkeybar, suspension zone, optrekbar, handvat voor dippings, vele bevestigingspunten voor touwen, gewichten, ze zijn allemaal aanwezig. Gewichten en kettlebels kun je mooi opbergen in dit werkstation. Mocht ik thuis ruimte hebben (en extra budget) zou ik dit onmiddellijk kopen.

FIBO Power was duidelijk herkenbaar. Je had geen bord nodig om te weten dat jij je bestemming had bereikt. De kleren maken de man/vrouw en dat was hier overduidelijk te zien. Velen hadden weinig om het lijf waardoor je hun gespierde lichamen kon bewonderen. In deze hallen was het heel druk en veel bezoekers bleven hier rondhangen. Bekende bodybuilders zoals Mister Olympia en fitnessmodellen waren present. Hier kon je in lange wachtrijen aanschuiven om je met jouw idool te laten vereeuwigen of om goodies te scoren. Zelf ben ik naar huis gekeerd met gratis stalen en enkele t-shirts. 
Wie zijn krachten met anderen wilde meten kon deelnemen aan één van de vele challenges en zo kans maken op mooie prijzen.

Het is vast en zeker een aanrader om FIBO, en FIBO Power volgend jaar te bezoeken. Bij openingstijd aanwezig zijn is geen overbodige luxe want je kunt er dagen rondlopen.

training | video | voeding |
Lees verder
Review: Stormloop

De adrenaline giert door mijn lijf wanneer ik wakker word om 6 uur ‘s ochtends. Het is tijd voor de Stormloop! Bart kan zijn ogen amper open houden, maar ook hij moet mee in de auto. Schatje, we gaan met de benenwagen over het circuit racen vandaag, heb jij er ook zo’n zin in?

Oranje shirts

Eenmaal wakker heeft Bart er zeker zin in. We komen aan in Zandvoort, parkeren onze auto en lopen naar de pits. Hier vinden we vandaag geen raceauto’s, maar een registratiebalie. Stormlopers krijgen meteen een knal oranje shirt van de organisatie mee. Waarom? Omdat je hem dan kunt dragen tijdens de run natuurlijk!

Ik loop natuurlijk in Discovery blauw

Starting the engine

Om 10 uur tellen we samen af: 3,2,1… Are you ready?! Een zee van oranje duikt op de eerste hindernis af. Hierna volgen asfalt en een zonnetje. Ik heb het bijna te warm, maar daar is de eerste bak met water al. Ik duik onder een serie balken door en ben weer flink afgekoeld. We rennen snel door naar de zogeheten Scheve Schutting. Iemand plaatst hier zijn handen over mijn been waardoor ik deze niet over de schutting kan slingeren zonder ongelukken te veroorzaken. Een paar seconden later glij ik eindelijk richting de grond en voel ik mijn lies protesteren. Balen, want we zijn nog maar net begonnen.

Verwarring

Dat ik niet de enige ben die baalt blijkt wanneer we een aantal (ex)koplopers tegenkomen. Ze zijn verkeerd gelopen en kunnen een top tijd op hun buik schrijven. Zelf gaan we ook tweemaal bijna de bosjes in. Gaan we nog goed? Geen idee. Verderop komen we weer teamgenoten tegen die voor ons zouden moeten lopen. We snappen er niets van en besluiten het van ons af te zetten.

Hindernissen

We sprinten door grind, duiken door banden, klimmen meters de lucht in en nemen een frisse duik. Bij Dr’op Of De Vlonder houden we het makkelijk droog en dat vind ik stiekem jammer. De vlonders hadden best wat uitdagender gemogen! Over uitdagend gesproken: de tweede helft van de 12 km lijkt lichter dan de eerste. Aan het einde van het parcours zitten de pittige Marine Hurdles, Zweedse Tafel en Funky Monkey, maar voor de rest is alles goed te doen.

Aangekomen bij de finish

En daar is hij dan, de finish! Het t-shirt is al binnen, maar we ontvangen nog een mooie medaille. Vervolgens kunnen we ons omspoelen en warm douchen of zelfs relaxen in de jacuzzi. Lekker! Nadat we ons hebben omgekleed besluiten we de Stormbazen nog even aan te moedigen. Zij trotseren het parcours 5 uur lang en de winnaar heeft uiteindelijk 54 km afgelegd. Wow… ik ga nog even verder trainen!

Plus

  • Bijzondere locatie
  • Deelnemers ontvingen een oranje shirt én een vette medaille
  • Warme douches en jacuzzi’s
  • Geen DIXI toiletten maar gewone wc’s

Min

  • Parcours niet altijd duidelijk aangegeven 
  • Te weinig en te kleine kluisjes 
  • Problemen met een aantal obstakels (defecte Schuimparty, wankele Scheve Schutting, overvolle Water Cage)

Deze review is geschreven door nieuwe expert Danielle Sienema.

obstakels | tips |
Lees verder
Bodhi Bomberbike

Vandaag heb ik mij ingeschreven voor een obstakelwedstrijd voor fietsers, namelijk de Bodhi Bomberbike. Deze wedstrijd is bedacht door hetzelfde brein achter de Strongmanrun en vind eveneens plaats op het Circuit van Zolder. Het parcours bestaat uit één ronde van 10 kilometer waarbij je minstens 10 obstakels tegenkomt. Je kan onder andere een gordijn van stroomdraden, boomstammen, schuimbad, waterval, kiezelbak, speedlanes en een motocrossparcours verwachten.

Elke deelnemer krijgt een stuurnummer en tijdsregistratiechip. Je start in de 1/8 finale met maximum 250 deelnemers per wave. De traagste helft valt af, de snelste helft krijgt een startnummer voor de volgende ronde. Op deze manier kan jij jezelf naar de vierde, halve en uiteindelijk de finale fietsen. Onsportief gedrag of het niet respecteren van de omloop kan leiden tot diskwalificatie.

Om te kunnen deelnemen aan de Bodhi Bomberbike heb je naast een gezonde dosis fysiek, ook een stalen ros nodig. Een omafiets is toegelaten maar een sportiever model zoals een mountainbike of cyclo-cross exemplaar wordt aangeraden. Wie van een stevige uitdaging houdt kan het op een bmx proberen. In het reglement las ik niets over elektrische fietsen maar ik denk dat je beter je elektrisch aangedreven mountainbike thuis kan laten en zelf in staat moet zijn om de nodige pk's te leveren.

Wie zich inschrijft krijgt een startpakket met het enige echte Bodhi Bomberbike-wielershirt, bevoorradingen en een vette medaille. Inschrijven is mogelijk tot 15 juli en kan hier.

Ik kijk alvast uit naar dit avontuur op twee wielen. Maandag 3 augustus kun je van mij een review verwachten met actiebeelden want ik neem mijn camera mee. Ik hoop alvast bekende gezichten tegen te komen aan de start, en dan heb ik het niet over Femke Herreygers die als ambassadrice van het Bodhi Cycling fietskledijmerk ook aanwezig zal zijn. Pedaalridders allerlanden verenigt u in de Bodhi Bomberbike Challenge!

fun | obstakels |
Lees verder
Modderhuidje

Normaal zijn huidzaken niet mijn ding. Als ik weer eens te horen krijg dat ik wat zalf moet smeren op mijn droge huid kijk ik ze met een grote knipoog aan en zeg dat de modder van aankomend weekend het wel oplost, maar werkt modder wel echt positief voor de huid?

Modder, bagger, slijk of soms ook wel een blubber genoemd, heeft al een aantal voordelen, stel het is 30+ graden en je bent aan het rennen en toevallig kom je een modderpoel tegen, dan is dit toch de meest ideale plek om verkoeling te zoeken, net zoals de nijlhoornen en de neuspaarden in Afrika dat doen.

Maar ook je huidje heeft veel voordeel bij wekelijks, zo niet tweewekelijks een modderbad. Waar dieren het gebruiken voor verkoeling en bescherming tegen parasieten, heeft modder voor de mens andere voordelen. Zo zou het verouderingsproces van de huid vertragen door mineralen in de modder, niet dat ik het nu nodig zou hebben maar het kan geen kwaad. Ook heeft modder een positief effect op de vochtbalans waardoor de huid sterker word.

Als de modder nou ook nog warm zou zijn, zou het kunnen helpen bij een betere bloedcirculatie, wat weer helpt om spieren sneller te laten herstellen. Ideaal, in plaats van de dag erna netjes je hersteltraining en herstelshake te doen, kan je nu ook lekker in de warme modder liggen en het modder het werk laten doen. ;)

Allemaal leuk en aardig, maar waar modder mij als instructeur echt mee boeit is toch wel de beweegweerstand. Ooit wel eens geprobeerd om met dezelfde hardloop snelheid door modder die tot knie hoog komt te gaan? Ik ben er altijd wel benieuwd naar maar ik heb nog niemand, inclusief mijzelf, met 12km/uur door de modder zien schieten.

Kortom, de volgende keer dat je stuk gaat van de kou en vermoeidheid is het fijn om aan deze positieve eigenschappen te kunnen denken als je weer een keer de modder trenches in mag. Voor de gelukkigen die volgende week en de week daarop gaan rennen, zowel de Stormloop, Mudrun Fun, Brabantse Wal Mudrun en de Men Of Steel Run hebben modder obstakels!

Ik vermaak me dit weekend prima tijdens de vijf uur durende Stormbaas. Volgende week ben ik met de kudde op de Brabantse Wal Mudrun. Voor mijn conditie? Nee voor mijn huid natuurlijk! ;) Volg mij en andere expert op Facebook!

modder | natuur | tips |
Lees verder
Aftermovie Down Under

Mijn review van de Down Under Obstacle Run te Nieuwegein kon je hier al lezen. Check hieronder de aftermovie. Inschrijven voor de derde editie van deze run die plaatsvindt op 11 oktober 2015 kan hier.

afstand | modder | natuur | obstakels | video | weer |
Lees verder
Down Under Obstacle Run

Zaterdag 11 april 2015 vond de tweede editie van de Down Under Obstacle Run plaats op en rond het recreatieterrein van Down Under te Nieuwegein. Naast een obstacle run van 6 of 12 kilometer had de organisatie voor de allereerste keer een kidsrun van 3 kilometer voorzien voor kinderen van 8 tot 12 jaar (onder begeleiding). Zoiets kan ik alleen maar aanmoedigen. 

Ondanks dat we laat aankwamen, vonden we gemakkelijk plaats op de gratis parking. Het strand aan het meer was het epicentrum van de Down Under Obstacle Run. Hier stonden verschillende tenten opgesteld die dienst deden als inschrijfbalie, bewaakte bewaarplaats en gescheiden kleedruimten voor vrouwen en mannen. Douchecabines en toiletten waren ook voorzien. Fysiotherapie Bodyproof verzorgde de deelnemers voor en na de obstacle run. Bij hen kon je terecht voor een sportmassage, medische taping, lichamelijk onderzoek, diagnose en advies na het oplopen van een klein trauma. Wie zijn (obstacle run) schoenen vergeten was of op het laatste nippertje een energyreep of handschoenen wilde kopen, kon dit aan de stand van Mud Nation doen. Een EHBO-post was ook voorzien.

Het afhalen van het startbewijs en het omkleden ging vlot. Toen ik mijn tas wilde afgeven duurde dit iets langer omdat finishers hun tas ophaalden. Voor sommigen duurde het ophalen van hun tas te lang. Dit werd door de organisatie opgevangen door twee rijen. Finishers die het koud hadden kregen een thermische deken.

Voor het startsein kregen we een gezamenlijke opwarming onder begeleiding van luide beats. De wave waarin we startten telde ongeveer vijftig deelnemers. Nadat het startschot was gegeven liepen we over het strand langs het meer. Het eerste obstakel waren picknickmanden waar je overheen moest lopen. Daarna volgde het eerste waterobstakel. Via een buis gleden wij in het meer, ploeterden door het water en klommen over een steiger om vervolgens onze weg verder in het water te zetten. Vervolgens kwamen we hindernissen tegen zoals strobalen en houten rekken waar je overheen moest zien te klimmen. Intussen waren we volledig rond het meer gelopen.

Via een steiger liep je een stukje over het meer om aan het einde van de steiger een duik in het water te nemen en naar de kant te zwemmen. Na het rennen en springen over een reeks van plastieken vangrails volgden twee schuine muren. De houten waren glad door de regen. De nylontouwen waar je jezelf aan kon optrekken waren voor mij iets te dun. Hierdoor was het moeilijk(er) om een goede grip te hebben en soms sneden ze in je handen. Dankzij volharding en/of teamwork kon je dit obstakel overwinnen.

Na een stukje rennen kwam je aan bij de monkeybars over een sloot. Wie de overkant droog had bereikt, moest niet te vroeg juichen want iets verder moest je door een sloot naar de overkant. Vervolgens kroop je onder touwen door in een bak met water en modder. Aan het einde stond een van de vele fotografen je op te wachten om dit moment vast te leggen. De volgende obstakels waren een net waar je overheen moest klimmen, een speeltuig waar je doorheen liep en een reeks palen waar je overheen sprong. 

De tweede monkeybar over een sloot volgde. Sommigen klommen op de monkeybars, anderen gingen door de sloot. Misschien had hier beter een medewerker kunnen staan om instructies te kunnen geven. Aan geen enkel obstakel stond een medewerker en dat is in mijn ogen een verbeterpunt voor de volgende editie. Na het kruipen door een buis rende je een heuvel op richting de bevoorrading. Boven aan de top zag je dat het nog niet jouw moment was voor een drankje en een banaan. Je moest de heuvel afrennen en via boomstammen over een sloot. Na een stuk rennen mocht je de dijk beklimmen. Daar kon je genieten van een mooi panorama. 

Even later daalde je de dijk af en moest je neerwaarts onder netten kruipen om iets later terug een heuvel op te rennen. Daar stond een tweede EHBO-post opgesteld. Vervolgens moest je door een plas water die tot je schouders diep was. Wat verder stond een splitsing. Wie twaalf kilometer deed en zijn tweede ronde liep, moest via een boomstam over een sloot naar de overkant. Daarna liep je een stuk om vervolgens via een touw en een boomstam terug over de sloot te komen. Wie de eerste ronde liep, kwam iets verder een diepere sloot en een fotograaf tegen.

Hierna ging je terug richting bevoorrading. Onderweg moest je via touwen over een container klimmen en iets verder over een stapel autobanden rennen. Via touwen kon je terug de dijk opklauteren om vervolgens terug naar beneden te lopen en dan de heuvel te beklimmen. Hier kreeg je een beker water en voor de liefhebbers een banaan. 

De weg naar beneden was leuk want je gleed over plastieken zeilen naar beneden. Iets later volgden enkele trenches. Toen ik daar aan kwam werden ze nog eens extra nat gemaakt door een traktor met een kar water. Het volgende obstakel was een opblaasbaar tuig in een sloot. Hier moest je op en over klimmen. Iets later kwam je terug in het epicentrum waar je in het meer onder netten moest lopen. De laatste hindernis was een schans in het meer die je moest zien te trotseren. Dankzij de touwen was het mogelijk om dit gladde obstakel te overwinnen. Wie de top van de schans had bereikt mocht terug in het meer springen om daarna op het strand de finish te bereiken. Wie de twaalf kilometer had gekozen, mocht onmiddellijk aan zijn/haar tweede ronde beginnen. De finishers kregen op het strand een Red Bull aangereikt en konden zich opwarmen in een van de hottubs die er stonden.

Down Under Obstacle Run is een kleinere run maar heeft zeker zijn charmes. Het maakt gebruik van de mooie locatie op en rondom het meer. De weergoden waren ons niet goedgezind en de tweede ronde legde ik voornamelijk in de regen af, gelukkig kon dat de pret niet bederven. Down Under is een mooie locatie voor watersport, recreatie of een heerlijke dag bij de beachclub en/of het restaurant. De volgende editie van de Down Under Obstacle Run valt op 11 oktober 2015. Meer informatie en inschrijven kan je hier.

foto | afstand | natuur | obstakels |
Lees verder
OCR WC Qualified

Yes!, tijdens de Strong Viking Run Mud Edition heb ik mij gekwalificeerd voor het wereldkampioenschap Obstacle Running 2015. De eerste stap is nu gezet, maar hoe ga ik dit nu verder aanpakken. 

Ik heb dit jaar wederom flink volgepland met Obstacle Runs, waaronder twee keer een marathonafstand. Verder staan er nog diverse hardloopwedstrijden, trailruns en survivalruns op het programma. En ik vind ze allemaal leuk om te doen. Maar het is natuurlijk wel een mooie en unieke kans om aan dit OCR WC evenement deel te nemen. Dus hoe ga ik dit nu verder aanpakken? Een haalbare planning voor de aankomende maanden maken, sponsoren zoeken, trainingen goed doseren en het belangrijkste... blessures voorkomen. 

Een andere lastige vraag die nu gaat spelen is, ga ik me inschrijven voor de Elite Race of voor de Age Group. Het liefst ga ik knallen in de Elite Race, maar ik moet ook realistisch blijven. Het wordt voor mij steeds lastiger om tegen jongere atleten te strijden, en ik wil wel graag zo hoog mogelijk finishen. Het meeste kans voor een mooie plek of misschien wel podiumplaats maak ik dus in mijn leeftijdscategorie. 

Het OCR WC wordt in oktober in Cincinnati USA gehouden. Een hele mooie locatie voor een OCR WK, maar niet echt om de hoek. Dat betekent dus veel tijd vrijmaken voor de reis en het verblijf daar. Waarschijnlijk wordt dat nog de grootste uitdaging van het hele WK verhaal...

De aankomende maanden hou ik je op de hoogte van mijn trainingen, voorbereidingen en alles wat er bij komt kijken om straks deel te kunnen nemen in de VS op het OCR WK! 

Ik heb er enorm veel zin in!

Volg mij via Twitter  @WJPeters en Facebook of zoek op #‎DiscoveryRuns‬.

 

afstand | obstakels | training |
Lees verder
De tussenmeting​

Ik had gehoopt dat de metingen-serie een extreem korte serie zou worden, niet meer dan een tweeluik: De nulmeting en De krachtmeting. Het wordt echter toch een drieluik. Want, bij ‘De krachtmeting’ zal ik uit de doeken doen hoe ik mij gekwalificeerd heb voor de OCR wereldkampioenschappen. Dat is mij tijdens de afgelopen editie bij Strong Viking Mud helaas niet gelukt, dus zal de echte krachtmeting op zich moeten laten wachten tot 13 juni. Tijdens Strong Viking Hills zal ik wederom opgaan voor de kwalificatie.

Dus, waar sta ik nu?

Een tussenmeting. De cijfertjes zijn niet heel erg veranderd. Best verrassend is dat ik wat meer vet heb ‘opgebouwd’, maar dat ook mijn spiermassa is toegenomen. Mijn gewicht is op wat grammetjes na hetzelfde gebleven.

Mijn VO2Max is gestegen naar 58, wat zoveel wil zeggen dat ik mijn conditie heb verbeterd. Dat dit klopt bewijst de uitslag van Strong Viking wel. Ik werd bij Mud Masters nog 127e van de 280, nu bij Strong Viking ben ik 81e van de 330 geworden.

In mijn leeftijdscategorie moest ik het direct opnemen tegen 51 bikkels. Ik werd hier 13e. Bij een 10e plek of hoger zou ik mij automatisch gekwalificeerd hebben voor het WK. Zo’n 13e plek is dus extra zuur omdat ik zo dichtbij was.

Inmiddels overheerst er een optimistisch gevoel. In twee weken tijd ben ik op de ranglijst zo’n 50 plekken gestegen en ik heb tijdens de zwaarste run van Nederland mijn prestatie verbeterd ten opzichte van Mud Masters. Dat geeft goede moed voor 13 juni waar ik niet alleen bij de top 10 wil eindigen in mijn leeftijdscategorie, maar waar ik in het overall klassement wil eindigen bij de eerste 20.

Cijfers

Lengte: 1.85 m

Gewicht: 80,2 kg

Spierpercentage: 41,2%

Vetpercentage: 17,4%

VO2Max: 58

“Je conditieniveau is uitstekend vergeleken met personen van dezelfde leeftijd en hetzelfde geslacht. Het heeft je waarschijnlijk veel moeite gekost om dit niveau te bereiken. Ga zo door, dan zul je dit niveau vasthouden!” – Polar Fitness Test

BMI: 23,5

“Uw BMI is 23,5 (80,5 kg, 1,85 m). Dit betekent dat u een gezond gewicht heeft. Een gezond gewicht is belangrijk om hart- en vaatziekten te voorkomen.” – Nederlandse Hartstichting

Visceraal vetpercentage: 5 (= vet rond je organen)

“Een Body Composition Analyzer waardeert je viscerale vet van 1 tot 59. Tot en met 12 is een gezonde hoeveelheid visceraal vet en van 13 to 59 is overmatig, dus ongezond visceraal vet.” – Erasmus MC

Uitslagen

Mud Masters

Overall: 127e (bij 280 deelnemers)

Strong Viking

Overall: 81e (bij 330 deelnemers)

Leeftijd: 13e (bij 51 opponenten)

Al met al een prima tussenmeting en de run was (weer) fantastisch! Op naar die krachtmeting!

modder | obstakels | video |
Lees verder
Be proud of what you've earned

Tijdens een OCR is het zwoegen, bikkelen en afzien. Als je extra energie uit je tenen moet halen mag een strijdkreet er ook wel uit! Eenmaal (kruipend) over de finish neem je die zuurverdiende medaille in ontvangst en voel je weer als herboren! De dagen die volgen is het opnieuw afzien. De spierpijn in alle ledematen, om maar niet over de blauwe plekken of schaafwonden te beginnen. 

Laat jezelf zien waarvoor je dit gedaan hebt, wees trots op je eigen prestatie en zorg dat die medaille niet in de la naast de onderbroeken terecht komt! Hang je medailles op in jouw kantoor en kijk ernaar als het werk je even te veel wordt. In de woonkamer, boven de tv zodat als je naast je vrouw "Goede Tijden, Slechte Tijden" zit te kijken je het ook naar je zin hebt! Zorg ervoor dat die zuurverdiende medaille een mooi plekje krijgt!

Aangezien ik veel runs ga lopen dit jaar wil ik ook trots kunnen zijn op de prestaties die worden behaald. Hiervoor heb ik mijn eigen medaille-display gemaakt. Zelf een ontwerp bedacht waar ik ze aan kan ophangen en elke keer wanneer ik ernaar kijk, krijg ik weer volop energie!

Mijn ontwerp:

Eerste medaille van dit jaar: Tough Guy UK

Wees creatief en maak iets moois! Laat jou creatieve ontwerp zien op onze facebook page.  https://www.facebook.com/discoveryobstacleruns?fre...

foto | fun | tips |
Lees verder
Red Bull Neptune Steps

Red Bull organiseert regelmatig sportieve wedstrijden. Denk bijvoorbeeld aan de Red Bull Kamikaze Trailrun in het Belgische Houffalize of de Red Bull 400 waarbij je al lopend om ter snelst de top van een skischans moet bereiken.

Afgelopen weekend vond in Glasgow (Verenigd Koninkrijk) de eerste editie van de Red Bull Neptune Steps plaats. Deze wedstrijd kan ik het best omschrijven als obstacle course swimming. Het is een zwemwedstrijd met als doel als eerste de finish te bereiken. Hiervoor dien je 420 meter stroomopwaarts te zwemmen in een Schots kanaal. Tijdens deze zwemtocht kom je 8 obstakels tegen waar je moet over klimmen.

100 elite atleten uit het Verenigd Koninkrijk namen de uitdaging aan. Aan hen werd gevraagd om 5 pond te doneren ten voordele van  Wings For Life. Na 3 rondes won Mark Deans en mag zich de allereerste Neptune Steps kampioen noemen.

Hoewel ik alles behalve een goede zwemmer ben vind ik de Red Bull Neptune Steps heel interessant. Ik ben benieuwd of deze ooit in Nederland of België zal plaatsvinden. Misschien interessant voor organisaties om zo'n variant te organiseren want hier is zeker en vast een publiek voor te vinden.

foto | obstakels | video |
Lees verder
Strong Viking review Gabrièl Bartels

De eerste en uitverkochte Strong Viking editie van het jaar kwam eraan en de positieve spanningen vlogen ons om de oren. Facebook stond bol van de berichten, de groepschat ging nergens anders over en de laatste kaartjes wisselden online van hand. Strong Viking had ons goed warm gemaakt voor de Mud Edition, met tal van nieuwe en vernieuwende obstakels, maar ook omdat er in het eerste startvak weer gekwalificeerd kon worden voor de OCR World Championships 2015 in Amerika.

Laten we eerst even rustig binnen komen.

Zoals we gewend zijn van Strong Viking worden we netjes naar een parkeerplekje geleidt en kost het geen problemen om onze startnummers te krijgen. Alles lekker duidelijk in één envelop. Alleen een startnummer voor om je enkel en geen gepriegel met veiligheidsspelden. Hartstikke fijn, vooral omdat het ook wat kouder is. Verder drie bandjes voor je tas, t-shirt en het ophalen van je tas. Helder. Tijd om richting het terrein te gaan. Het zonnetje schijnt nog, maar dat zal niet lang meer duren.

Nog even naar het toilet voordat de race begint, en aansluiten in het startvak om door Cynthia opgewarmd te worden voor de start. De sfeer in het startvak is te gek! Met hun eigen nummers lukt het ze het telkens weer om iedereen mee te sleuren in hun enthousiasme. Heel mooi om te zien, en heerlijk om tussen te staan. 3… 2… 1…

Top geregeld vind ik hun eerste obstakel. Een heel goede manier om de Vikingen meteen over het veld te spreiden; The Walls. Als wedstrijdloper denk ik dat het een goed idee is om iedereen die zich serieus wilt plaatsen voor het WK apart te laten starten. Dan wordt het duidelijker wie een obstakel moet halen, en wie burpees moet doen, ook voor de vrijwilligers (voor deze mensen trouwens veel respect, om de hele dag in dat weer mee te helpen).

Na de eerste kilometers met enkele bekende obstakels zoals de Dragons Ropes, een paar trenches en Strong Viking’s eigen Carry the Shield kwamen we aan bij het eerste nieuwe en voor mij veelbelovende Platinum Rig. Ik kon niet wachten te zien wat Strong Viking voor een combinatie op had staan dus ik had van te voren al even een kijkje genomen. Vooruit, hij was half zo lang als op het WK en een stuk gemakkelijker. Maar goed, we zijn hier ook bij Strong Viking en ik vond het absoluut een geslaagde variatie. Leuk dat ze hierin geïnvesteerd hebben! De nieuwe variant van de Castle Walls vond ik ook erg leuk en weer iets uitdagender. Daar zijn we wel voor te vinden allemaal.

Meteen door naar het volgende nieuwe obstakel; de Vikings Battle. Wat mij betreft, en dit geldt voornamelijk voor het wedstrijdvak, minder geslaagd. Er was voor mij niemand om mee te battle-en, dus nadat ik me even af heb staan afvragen of ik op iemand moest wachten heb ik toegegeven aan 10 burpees en ben ik doorgelopen. Ik kan me daarentegen wel voorstellen dat dit erg leuk kan zijn voor de fun factor later op de dag. Hierna lag hij al op de loer… de Iceman. Brrr. Het was inmiddels al een stukje kouder en er stond een lekker briesje. Okay, niet nadenken, diep inademen en kopje onder! Ik kijk uit naar de foto ;)

We lopen door en meer bekende obstakels kruisen ons pad; de Water Cage, Raise the Sail (die flink zwaar was met koude handen), top muurtjes (incline, decline en de normale versie, super!), variaties op balans obstakels, enkele stukken moeras en de Log Drag. Tussendoor hebben we het genoegen om nog even los te gaan op het nieuwe obstakel de Hammer Banger. Een originele nieuwkomer, waar menig mannenhart volgens mij sneller door ging kloppen! Erg leuk, maar er zouden misschien beter rubberen uiteinden gebruikt kunnen worden. De splinters vlogen me om de oren van de beestige Vikingen naast me.

De Gunnor’s Struggle, een krachtig en zwaar obstakel, waarvan je de techniek wel even onder de knie moet krijgen. Ik gok dat hier velen gesneuveld zijn, maar juist daarom krijgt hij een pluspuntje van mij! De vernieuwde Thor’s Lightning daarentegen had voor mij weinig toegevoegde waarde. De discussie over elektriciteitsobstakels leek op een leuke manier ‘opgelost’, maar hier zat voor mij echt geen spanning op, om het zo maar te noemen. We krijgen onder andere nog een apenhang voor onze kiezen, hierna even kort de kans om op te warmen bij een vuurtje. Dan komt de melding dat we nog maar een paar kilometer hoeven.

We gaan dus langzaam richting finish en ietwat teleurgesteld komen we hier pas de eerste echte trenches tegen, afgezien van de drie in de eerste kilometers. Ik neem niemand kwalijk die nu met grote ogen naar het scherm kijkt en denkt ‘te weinig modder?!’. Begrijp goed dat wij als eerste startgroep het parcours zagen zoals het opgezet was zonder er vanuit te gaan dat het ook zou gaan regenen. Regen hebben we nauwelijks tot niet meegekregen. De enkele trenches in het begin en stukken moeras waren kort, en zelfs bij de trenches op het einde had ik het gevoel dat we gespaard werden. Ik wilde zo graag dat ik geen modder meer kon zien. Dat ik uit-ge-put was van alle blubber. Dat ik dacht, IK BEN ER KLAAR MEE! Waarom doe ik dit ook alweer? Het was immers de MUD edition! Dat gevoel, dat ik bij de Strong Viking Water Edition wel had, had ik nu niet.

Goed, roeien met de modder die we hebben; smullen van de Mudcrawl doen we toch wel, die leuk opgezet was onder het prikkeldraad door maar tegelijkertijd over enkele heuveltjes en de trenches die al lekker glibberig begonnen te worden. De Monkey Bars waren een ware uitdaging aan het einde van een parcours dat sowieso al wat armkracht had gevergd, maar onze handen ook min of meer bevroren achter liet. De Walhalla Steps roepen je min of meer al vanaf het moment dat je uit het bos gelopen komt.

De eindsprint wordt dan ook ingezet richting een mooie Finish waar je overwinningsgevoel tot grote hoogten geholpen wordt terwijl je de Vikingen, die het voor hen onbekende terrein nog moeten gaan bedwingen, nog lachend en fit over die eerste Wall ziet gaan; WE DID IT! We krijgen zoals altijd een leuk finishers shirt en een watertje en mogen nu we nog modderig zijn nog even met de dames op de foto.

Al met al zeker geen slechte race. Het parcours waar Strong Viking hier over beschikt is pittig en enorm divers, er valt absoluut niets over te klagen. De meeste obstakels zijn van een hoog niveau en drijven je ertoe het uiterste uit jezelf te halen. Er zijn genoeg waterposten en de route aanduiding is duidelijk uitgezet, hoewel ik het zelf niet verkeerd zou vinden om onderweg enkele kilometer markers tegen te komen.

Top dat er grote tenten waren zodat het publiek kon schuilen. Hier waren de vuur tonnen die bijvoorbeeld na de apenhang stonden heel welkom geweest. Enkele organisatorische puntjes die ik de Strong Viking mee zou willen geven zijn het duidelijk aangeven van de EHBO post (vooral in deze temperaturen), de Snelle Jelle die ik na enkele kilometers al aangeboden kreeg zou ik graag pas veel later in de race willen als mijn suikertjes er doorheen beginnen te raken en zorg voor een toegankelijk pad/terrein voor toeschouwers (ook als het regent).

Niet alle nieuwe obstakels waren wat mij betreft een aanwinst. Vooral de Platinum Rig, Gunnor’s struggle en de Castle Walls waren de hoogtepunten. Misschien hebben ze te hoog gegrepen met al deze vernieuwingen. Wellicht hadden sommige obstakels beter een editie kunnen wachten om de kinderziektes te ontgroeien. Na de vele onthullingen online, is het des te jammer als je niet aan je beloftes kunt voldoen (Flying Ragnar). Als laatst vind ik het erg jammer dat er bij een Strong Viking obstakel afgesloten moeten worden. Technische mankementen kunnen nou eenmaal gebeuren, maar als er aan het einde van de dag drie obstakels de run niet hebben overleefd ga je je afvragen waar de fout ligt.

Ik ben gewend dat Strong Viking luistert naar zijn deelnemers en ga er dan ook vanuit dat de komende Hills Edition weer gewoon aan de hoge Strong Viking standaarden gaat voldoen! Ik vertrouw op Strong Viking en ben er hoe dan ook gewoon weer bij, rain or shine! OOOORAH!

Deze Strong Viking review is geschreven door expert Gabrièl Bartels.

modder | obstakels | weer |
Lees verder
Obstacle Course Training Centre

Binnenkort zal net buiten Amsterdam het eerste Obstacle Course Training Centre openen. OCTC biedt een permanente trainingsplaats aan waar iedereen 7 dagen per week terecht kan. Hier kan jij samen met je muddies jullie obstacle course vaardigheden trainen tegen een aantrekkelijke prijs. Wie geen moddermaatje heeft zal daar vast en zeker gelijkgezinden tegenkomen en met hun samen kunnen trainen.

Momenteel train je vaak individuele facetten uit het OCR zoals lopen, monkeybars... of probeer jij ze zo goed mogelijk te combineren. Het is dikwijls moeilijk om alles in één training te omvatten omdat de trainingsfaciliteiten zoals trenches, waterobstakels... ontbreken.

Obstacle Course Training Centre biedt daarom een trainingsplaats aan waar dit alles mogelijk is. Je kan uit 3 parcours kiezen. Wie het graag droog houdt kan op de 3 km dry feet trainen. Voor wie het iets meer mag zijn kan de 6 km full body workout doen. Die-hards kunnen het parcours van 8 km nemen.

OCTC gaat wordt officieel op 24 april geopend maar diegenen die op 11 april aan Dirt Maniacs deelnemen, krijgen de primeur om hier mee kennis te maken en uiteraard ook met het te beleven. Wie snel is, kan zich nog inschrijven voor  Dirt Maniacs. De website van Obstacle Course Training Centre is nog in opbouw maar deze gaat normaal gezien over tien dagen online.

foto | obstakels | training |
Lees verder
Strong Viking Mud Edition

Strong Viking blijft ons verrassen met nieuwe uitdagingen. Ze hebben zelf een echte uitdaging gegeven aan de sizzlers. Check hier onze Aftermovie van de Strong Viking Mud 2015!

modder | natuur | obstakels | tips | video | weer |
Lees verder
Stormchasers

Stormchasers doet je hoogstwaarschijnlijk denken aan de Discovery-serie waar mannen tornado's achtervolgen en dit natuurgeweld vastleggen op spectaculaire beelden. #STORMCHASERS is ook de naam van de challenge die door Stormloop wordt georganiseerd. Twee weken geleden gaven zij het startsein van deze sportieve uitdaging, maar je kunt nog steeds deelnemen.

Tijdens de obstakelwoensdagen stelde Stormloop hun hindernissen voor. Discovery experts gaven tips om deze obstakels de baas te blijven. Nu is het aan jou om goed voorbereid aan de start te verschijnen. Om je voorbereiding een duwtje in de rug te geven en je extra te motiveren werd de challenge #STORMCHASERS in het leven geroepen. Gedurende de komende drie weken kun je wekelijks een workout doen die je zal helpen Stormloop te overwinnen. Enkele voorbeelden van trainingen zijn muurklimmen, bootcampen, hardlopen en zwemmen.

Vereeuwig je training in jouw workout-selfie (foto, selfie, video) en post deze in het #STORMCHASERS event op Facebook. Hierdoor motiveer jij jezelf en kan je een bron van inspiratie voor anderen zijn. Wees creatief en origineel want wekelijks wordt de meest originele inzending beloond met een prijzenpakket van één van hun partners. Vorige week won Hanneke een mooie kadobon ter waarde van 130 euro waarmee ze trailschoenen kon kopen. 

Op 17 april verloten zij onder alle deelnemers die vijf workouts (wekelijks één) hebben gepost een VIP pakket van al hun partners. The Bootcamp Club, Sport-Balance.nl, Men's Health, CrossXvest en International Welness Resorts zijn de partners van Stormloop dus het beloofd iets moois te zijn.

Verschillende deelnemers, waaronder ikzelf, doen mee aan deze challenge maar in mijn ogen kan het veel beter. Deelnemen en jullie workout-selfies posten is de boodschap. Wie weet win jij hiermee een mooie prijs!
Wie nog niet is ingeschreven voor Stormloop (6km, 12km, 18km of Stormbaas) dient zich te haasten om de allerlaatste tickets te kopen.

Nog niet overtuigd? Bekijk hieronder de aftermovie van onze expert Niels die hij vorig jaar heeft gemaakt.

foto | training | video |
Lees verder
Inzamelactie voor Austin

Dat obstacle runners en de organisaties van deze runs een groot hart hebben wist je waarschijnlijk al. Ze organiseren regelmatig acties voor het goede doel. Bjorn Meijlemans heeft via Instagram contact met een obstacle runner die runs loopt voor Austin. Dit kereltje is zes jaar oud en heeft een stofwisselingsziekte. 

Austin is verzot op obstacle runs en heeft het hart van een echte Spartaan. Zijn lichaam is vrij zwak en zijn fysiotherapeut gaf hem als doel om één push-up en één sit up te doen. Hij was zo opgetogen met een Spartan Race pakket (t-shirt, hoofdband) dat hij besloot om zijn doel te halen. Met een beetje hulp slaagde Austin er in om zijn doel te bereiken.

Bjorn organiseert een inzamelactie voor Austin. Hij wil zoveel mogelijk t-shirts, medailles en andere OCR memorabilia inzamelen en naar Austin versturen. Wie hier zijn/haar bijdrage aan wil leveren, kan een e-mail sturen naar obstacleruns@discovery.com.

Ik heb alvast een t-shirt met een leuk kaartje op de post gedaan.

foto | kleding |
Lees verder
The Mud Master Himself: Interview met André

Veel obstacle runners zullen tijdens een Mud Masters hun eerste stappen in de modder hebben gezet. Met verschillende edities en meerdere afstanden biedt de organisatie voor zowel de hardcore obstacle runner als de beginner altijd een heerlijke run vol modder, obstakels en plezier. Waar veel mensen niet bij stilstaan is dat zo’n run ook georganiseerd wordt. De grote man achter één van de grootste runs van de Benelux blijft vaak buiten beeld: André Skwortsow. Wie is deze man, aan wie zoveel mensen zoveel unieke momenten te danken hebben? Discovery Obstacle Runs sprak met The Mud Master Himself. “Iedereen is een superheld”.

Hoe is de obstacle running wereld in je leven gekomen?

“Ik kwam met de obstakels in aanraking toen ik op mijn achttiende bij het korps mariniers ging. Daar is de hindernisbaan een belangrijke manier om in vorm te blijven, zowel bij Nederlandse als bij internationale militaire eenheden. Iedere militaire eenheid had een eigen hindernisbaan, die je, wanneer je met je eigen militaire eenheid op bezoek was, als ‘visitekaartje’ altijd even ‘deed’. Met de affiniteit die ik had met de hindernisbaan, ben ik zelf obstacle runs gaan lopen. In 2010/2011 kwam ik erachter hoe groot de sport eigenlijk aan het worden was. Mijn eerste gevoel was meteen: dit moeten we in Nederland ook gaan doen. Ik had de kennis en achtergrond, dus dat zat wel goed. Toen ben ik daarmee aan de slag gegaan.”

Hoe resulteerde dit in de eerste Mud Masters?

Het idee om een run te organiseren nam al gauw een sneltreinvaart aan, waarbij niet alles even ver uitgedacht werd in een businessplan. Natuurlijk hadden we wel een veiligheidsplan en een draaiboek, maar een uitgewerkt financieel overzicht met zoveel cijfers achter de komma bleef achterwege. Bij ons waren dat dikke pijlen en strepen op blaadjes papier. Met die eerste schetsen gingen we op zoek naar een terrein. Dat werd de Haarlemmermeer, waar we goede afspraken mee hebben gemaakt. We mikten daarbij op zo’n 1000 deelnemers voor de eerste editie, maar uiteindelijk schreven ongeveer 4000 mensen zich in. We hadden geen enkele enquête afgenomen of try-out gedaan. Niets. We waren zo overtuigd dat het gaaf zou worden, dat we gewoon in het diepe zijn gesprongen.  Met één duidelijke deadline voor ogen: 6 oktober 2012.

Hoe heeft dit zich doorvertaald in de visie van Mud Masters?

Mud Masters is afzien met een glimlach. Het is een combinatie van een paar elementen, met de sfeer als belangrijkste van allemaal. Teamwork is ook belangrijk. Vreemden, vrienden; iedereen helpt elkaar. Aangevuld met een dosis humor heb je het hele totaalplaatje; het uitglijden in de modder, het afzien in de Sizzler, een beetje lachen hoort erbij. Uiteindelijk willen we iedereen het gevoel geven dat hij of zij een superheld is. Mensen komen bij ons over de finish alsof ze een gouden plak gewonnen hebben. Dat zijn mensen die kilo’s zijn afgevallen en maanden trainen om de zes kilometer te lopen, teams van het Militair Revalidatie Centrum die zonder een obstakel te missen de twaalf kilometer uitlopen en alles daartussenin. Kortom: Mud Masters is een totale mix van allerlei dingen. Je hebt het sportieve effect van kilometers afzien, gecombineerd met de sociale, festivalachtige sfeer, die Mud Masters voor allerlei verschillende mensen toegankelijk maken. Je ziet toeschouwers de volgende editie over de hekken stappen om zelf mee te doen. Teams trainen maandenlang en leven samen naar een Mud Masters toe. Anderen komen juist alleen, omdat ze weten dat ze toch wel mensen tegenkomen. Dat is Mud Masters!

Wat is het grootste obstakel bij het organiseren van Mud Masters?

De complexiteit. Dat gaat van een soepele doorstroom bij de parkeerplaatsen, tot schone toiletten, tot een snelle afhandeling bij de garderobe. Een goede logistiek en een onvoorwaardelijke veiligheid; daar komt veel bij kijken. Het afstemmen van al die facetten, het uitwerken van verschillende scenario’s van plan A tot en met plan D, maar ook steeds weer een betere editie neer te zetten. Het is dus een obstakel, maar tegelijk een uitdaging.

Wanneer is een editie dan succesvoller dan de vorige?

Voor mij persoonlijk is dat ook weer een mix van heel veel indrukken. Is het parcours goed uit te verf gekomen, wat vond men van de nieuwe obstakels, hoe veilig is alles verlopen? Dat meten we enerzijds met een enquête die na elke editie naar de deelnemers gaat, anderzijds meet je dat ook door op de dag zelf in gesprek te gaan met mensen. De beste meetmethode is misschien ook wel om naar gedrag te kijken en naar mensen te luisteren. Het parcours bestudeer ik door het zelf te lopen. De donderdag voor de run loop ik altijd het 18 kilometer-parcours, zodat we op de vrijdag nog wat kleine dingen aan kunnen passen als dat nodig blijkt te zijn.

Als we even terugblikken op het afgelopen jaar, welke editie is dan het beste bijgebleven?

Het mooie van de terreinen waar we gezeten hebben, is dat ze allemaal een eigen karakter hebben. De piramide van de Haarlemmermeer, de industriële luchtbasis van Weeze waar een paar jaar geleden nog straaljagers stonden en het grootse festivalterrein van Biddinghuizen. Daarmee had elke editie iets speciaals voor mij. Toch was de absolute mijlpaal onze eerste Duitse editie in Weeze. Mud Masters blijft met al die edities nog wel één concept. Het onderscheidende aspect is de locatie en het seizoen, die bij iedere run anders zijn. Zie het als Formule 1. Racen is racen; het is het circuit dat het verschil maakt. Door het karakter van ieder terrein hoeven we niet zo krampachtig een thema aan de edities te hangen.

Dan even met een blik op de toekomst. Waar haal je inspiratie vandaan om Mud Masters te blijven ontwikkelen?

Dat haal ik voornamelijk uit het team. We brainstormen veel over nieuwe obstakels, waarbij we voort blijven borduren op de militaire basis waarmee het ooit begon. Daarbij proberen we out-of-the-box te blijven denken en veel naar andere sportbranches als snowboarden, skateboarden en motorcross te kijken. We blijven wel focussen op grootse, bijzondere hindernissen. Dat onderscheidt ons van andere runs. Een wand of een prikkeldraad vind je overal: het is een Pipe Runner of Splash Jump die men onthoudt. Daar staat ook vaak het publiek en daarom is het ook de moeite waard om erin te investeren.

Dat onderscheiden wordt ook steeds moeilijker. Meer en meer kleine runs duiken op, waardoor de markt steeds voller begint te raken. Hoe kijk jij daartegenaan?

Ik juich het alleen maar toe! Als mensen op deze manier gegrepen en aangestoken worden door de sport, is dat alleen maar positief. Natuurlijk vind ik veiligheid en kwaliteit een vereiste, en heel af en toe plaats ik daar wel mijn vraagtekens bij. Maar hoe meer de sport mensen aanspreekt, hoe beter. Als de man met een kantoorbaan in het weekend de modder induikt en weer eens iets ‘echts’ beleeft, is dat fantastisch. Wat dat betreft is een obstacle run als een goede film; twee uur vliegen zo voorbij. Ik denk overigens ook dat de sport alleen maar door blijft ontwikkelen. Mensen zijn de laatste tijd enorm bezig met hun gezondheid, dat is een trend die steeds meer mensen enthousiasmeert meer te gaan bewegen. En de mensen die al hardlopen, zoeken steeds vaker meer uitdaging in obstacle running.

Nu obstacle running zo groot wordt, zou je verwachten dat er binnenkort een bond of iets dergelijks zou komen. Zou dat kunnen in Nederland, denk je?

Dat is moeilijk te zeggen. Wat ik wel zie is dat ons wedstrijdvak, de ‘Alfa-groep’, altijd vol fanatieke lopers staat die gebrand zijn om te winnen. Zo’n groep pro’s vinden wij natuurlijk te gek, en daarom bieden wij nu ook een elektronische tijdswaarneming aan. Als zo’n groep in de toekomst blijft groeien, zou er wel een landelijk wedstrijdelement kunnen komen. Voorlopig schuurt het hier wel; de wedstrijdgroep maakt nu zo’n 2% uit van alle runners en is daarmee niet zo groot ten opzichte van de recreatieve lopers die komen voor de persoonlijke uitdaging. Maar als je die 2% tegen de hele scène afzet, zijn die wedstrijdlopers wel degenen die het hardst knallen en het snelst over de obstakels gaan, en daarom vinden we het belangrijk die groep goed te bedienen.

Tot slot: waar wil je naartoe met Mud Masters?

Als de kwaliteit het toelaat, willen we graag groeien. De nadruk blijft wel liggen op de grootse hindernissen en spectaculaire events. Elke deelnemer, van de eerste op zaterdagochtend tot de laatste op zondag, moet een leuke tijd hebben. Zolang we dat waar kunnen maken, staan we open voor grotere en nóg spectaculairdere edities.

foto | modder | obstakels |
Lees verder
Trainingsmaatje

En daar was de eerste run van het seizoen alweer. Heb je bij Mudmasters gemerkt dat je toch niet helemaal op je top was? Niet zo heel gek aan het begin van het seizoen. 

Moeite gehad met de trappen aan het begin? Of de 20 kilo die de 18 kilometer lopers op hun schouders mochten leggen? Of misschien de heuvels die in het parcours zaten? Of toch dat je niet op top snelheid zat? Natuurlijk kun je dit trainen door meer te gaan hardlopen, maar het kan ook anders en iets meer afwisselend. Hoe? Door een maatje mee te nemen! Wat? Een aantal voorbeelden op een rij: 

Dit zijn mijn ‘maatjes’ die nog wel eens meegaan op de hardloop route. Een autoband, een zandzak van ongeveer 15 kilo en een hond.

Zandzak
De zandzak op de schouders maakt het vooral interessanter wat betreft de zwaartekracht. Ook hier moeten alle spieren meer en sneller gaan werken om meer gewicht te verzetten, vergelijkbaar met wat er gebeurt als je een heuvel opklimt.

Autoband
De autoband heeft als voordeel/nadeel dat je core spieren veel harder moeten werken om je stabiliteit goed te houden. Hierdoor verander je ook de belasting op je spieren in de benen.

Mijn hond
Het voordeel en gelijk nadeel aan mijn hond is dat hij half Husky half Coyote is. Dit betekent 32 kilo aan spiermassa en snelheid. De eerste 12 kilometer maak ik geen kans, rond de 15 kilometer is dat nog steeds weinig. De komende jaren zal ik hem er niet uit rennen, maar het motiveert me wel continu om steeds sneller te willen rennen. 

Het laatste 'maatje' is het mobieltje of een andere timer. Al horen deze niet thuis in een extra uitdaging kunnen ze toch veel betekenen. Mensen die vaker op de Discovery Obstacle Runs website kijken, merken waarschijnlijk dat een aantal experts de Tabata training ideaal vinden om goed stuk te gaan. Dit kun je ook met rennen combineren.

Voorbeeld: 20 seconden sprinten, gevolgd door 10 seconden joggen, 20 seconden heuvel oprennen, gevolgd door 10 seconden op de plaats joggen. Dit allemaal 4 keer herhalen. Stukgaan en spierpijn gegarandeerd.

Zaterdag 28 maart staan we weer in de Berendonck, Wijchen om stuk te gaan over de heuvels met een schild en hamer in ons handen op de Strong Viking Mud!

Volg mij via twitter, of de experts via Facebook!

foto | obstakels | tips | training |
Lees verder
Indian Clubbell

De Indian Clubbell of kortweg clubbell is trainingsmateriaal dat wordt gebruikt om kracht te ontwikkelen. Bij ons zijn ze minder bekend dan bijvoorbeeld de populaire kettlebell. Indische worstelaars trainen hier al verschillende eeuwen mee. De roots zijn echter terug te vinden in het oude Perzië, Egypte en omstreken. Toen India een Britse kolonie was, werd de Indian Clubbell aan het Westen voorgesteld.

De clubbell heeft de vorm van een bowlingkegel en is verkrijgbaar in verschillende afmetingen en gewichten (van 2 kg tot 40 kg en meer). Vroeger werden de clubbells uit hout vervaardigd! Tegenwoordig zijn ze van staal gemaakt. 

Een training met één of twee clubbells doe je door met de clubbell(s) te zwaaien in specifieke patronen. Door de enorme hefboomwerking kan zelfs de lichtste clubbell voor de nodige uitdaging zorgen. Een kleine kracht in combinatie met een grote beweging wordt omgezet in een kleine beweging die een grote last kan verplaatsen, waarvoor anders een grote kracht nodig is. 

Het trainen met clubbells helpt het ontwikkelen van kracht in de schouders, uithoudingsvermogen en geeft souplesse door de gewrichtsbewegingen. Door training zal ook je grip, polskracht en coördinatie verbeteren. 

Ik hoop dat ik jullie interesse in de Indian Clubbell heb gewekt. Eén van mijn volgende blogpost zal gaan over Indian Clubbell training met tips & trics, do's & don't en een zelfgemaakte trainingsvideo. Hopelijk eentje zonder bloopers waarin ik een Indian Clubbell door een raam zwier. 

foto | training |
Lees verder
Wings For Life World Run 2015

Het begon allemaal met één teen. Nooit zal Dr. Susan Harkema dat ene zinnetje vergeten: "Susie kijk, ik kan mijn teen bewegen." Het waren de woorden van haar patiënt Rob Summer, die vanaf zijn nek volledig verlamd was. Rob kreeg een auto ongeluk waardoor hij vanaf zijn nek volledig verlamd raakte. Van artsen kreeg hij te horen nooit meer te kunnen lopen, maar doordat Dr. Susan Harkema een elektrostimulator implementeerde die het ruggenmerg prikkelt, gebeurde er iets onverwachts. Rob kon geleidelijk aan weer zijn ledematen bewegen. Hij was de eerste van vier patiënten die een experimentele behandeling kreeg.

Zondag 3 mei wordt een hele bijzondere dag. Obstacle running is een geweldige sport waarmee je fit en onder de mensen blijft. Helaas heeft niet iedereen de mogelijkheid om op hetzelfde tempo mee te doen. Daarom word Wings For Life World Run georganiseerd. Honderd procent van het inschrijfgeld gaat naar ruggenmergonderzoek! Duizenden deelnemers over de hele wereld gingen je al voor en steunden slachtoffers van een dwarslaesie. Meedoen aan deze hardloopwedstrijd laat niet alleen zien dat je deze mensen hulp gunt, je krijgt er ook een prachtige run voor terug. De omgeving van Breda heeft veel omliggende rivieren en een bosrijke omgeving. Je rent langs volle terrassen, door bossen en de sfeervolle oude straatjes van het centrum terwijl je wordt aangemoedigd door je familie, vrienden en alle andere toeschouwers. Oftewel: alles wat je nodig hebt om de Wings For Life World Run tot een onvergetelijke ervaring te maken!

Het ruggenmergonderzoek waar jij aan bijdraagt, The Big Idea genaamd, test bij 36 personen met een dwarslaesie of ruggenmergstimulatie gebruikt kan worden om een deel van de controle via het autonome zenuwstelsel te herstellen. Voor een speciale groep van acht patiënten wordt dit onderzoek gefinancierd met een deel van de opbrengst van de eerste Wings for Life World Run in 2014, een wereldwijde hardloopwedstrijd, waarvan Nederland één van de 34 deelnemende landen was. Hierbij werd 3,2 miljoen euro opgehaald voor veelbelovende projecten op het gebied van dwarslaesieonderzoek.

Schrijf je nu in voor de Wings For Life World Run op zondag 3 mei in Breda. “Rennen voor diegenen die dat niet kunnen.”

foto | video |
Lees verder
Prestatie of Recreatie?

Het eerste jaar als expert bij Discovery heb ik altijd met de groep meegelopen en hielpen we elkaar de modder in en kwamen er ook samen weer uit. Dan geldt het motto "We leave no man behind!" en sleurden we elkaar, hoe vermoeid we ook waren, richting de finish. 

Ook het filmen heb ik veel gedaan. "Everywhere I go, I've always had my GoPro". Dit vond ik ook altijd tof om te doen. Aftermovies maken van de runs om ook het publiek thuis te laten genieten. Ook om de deelnemers opnieuw kippenvel te geven met het moment dat ze daar zelf kniediep in de modder stonden.

Dit jaar ruil ik mijn GoPro om voor een paar snelle hardloopschoenen en sta ik niet midden in de drukte, maar wil ik aan de frontlinie staan! Hier gelden andere regels en dit heb ik gemerkt. Afgelopen zaterdag was mijn eerste Nederlandse run in Haarlemmermeer. Samen met ongeveer 17.000 deelnemers ben ik de strijd aan gegaan bij MudMasters. 

MudMasters hanteert een wedstrijdstartvak (ALFA) voor de prestatiegerichte lopers. Hierin starten een handjevol deelnemers die een snelle tijd willen neerzetten. Tevens kun je bij MudMasters jezelf kwalificeren voor het OCR WK in Amerika dat in oktober plaatsvindt. Hiervoor moest ik bij de eerste twintig mannen eindigen, dit was dan ook mijn doel voor de dag.

Vijf, vier, drie, twee, één, PANG! Zoef, zoef, zoef, hoorde je en iedereen vloog over de start. Links en rechts schoten mensen voorbij om vooraan te kunnen lopen. Hier wilde ik natuurlijk ook bij horen en ik ging er achteraan. Het was een vlotte start in hoog tempo. Op mijn horloge liepen we bijna 15km per uur. Gelukkig zakte dit tempo al snel nadat we van de Toetanchamon-steps afgingen. Daarna hebben we een flink stuk moeten lopen om vervolgens het "frisse" water in te mogen. Vervolgens moesten we weer veel lopen. Dit is niet mijn sterkste eigenschap, maar wie wilt presteren moet zijn best doen.

Halverwege de run stonden de obstakels dichterbij elkaar. Hiermee heb ik veel deelnemers kunnen inhalen. Waar de één twijfelt met springen in het net, stond ik alweer aan de overkant en liep weer verder. Bij de Woodclimb moest je een steile gladde muur omhoog om je vervolgens op te trekken aan een paar balken. Bij dit obstakel kwam ik samen met nog een deelnemer aan. Beide sprongen we tegen de muur en probeerde de balk te grijpen. Ik had hem beet en klom verder. Achter me hoorde ik flink gegil en gevloek. Toen keek ik achterom en wilde hem te hulp schieten, totdat ik me besefte dat dit om een persoonlijk doel ging. Het was ieder voor zich. Ik draaide me om en ging er als een speer vandoor. Op dat moment besefte ik wat OCR inhield bij de wedstrijdrenners. Als je een obstakel niet haalt moet je niet verwachten dat iemand je even een paar minuten helpt om de muur over te komen.

De woodclimb

Ik wist niet hoeveel deelnemers er nog voor me renden en probeerde de laatste 3km stug door te lopen. Na nog een zware strijd bij de bigwalls, monkeybars en piperunner kwam ik eindelijk over de finish.

Daar stonden drie andere deelnemers waarvan één, een kaartje om had met erop: eerste plaats. Toen werd mij verteld dat ik vierde was geworden en dat had ik niet verwacht!

Met een tijd van 1:32 uur heb ik een afstand van 18km afgelegd en heb ik mij gekwalificeerd voor het OCR WK!

Op naar de volgende run! Op de Strong Viking Mud edition zullen we elkaar weer tegenkomen!

foto | afstand | modder | obstakels | tips |
Lees verder
De nulmeting

Op 7 maart 2015 begon dan ein-de-lijk het OCR-seizoen weer! De 18km. In het Alfa wedstrijdvak bij Mudmasters was de aftrap en voor mij de nulmeting op weg naar (de kwalificatie voor) het wereldkampioenschap in oktober in Ohio.

Meten is weten

Dat ik mij niet zou gaan kwalificeren stond wel vast, maar hoe ik er conditioneel voor zou staan was de grote vraag. Kort gezegd: van de 280 deelnemers ben ik 127e geworden. 130 deelnemers waren gediskwalificeerd omdat ze niet binnen de cut-off time van 2 uur en 15 minuten hebben gelopen.

Op de vraag van een vriend hoe het was gegaan antwoordde ik het volgende: WK technisch was het *vrouwelijk geslachtsorgaan gebruiken als scheldwoord*. Wedstrijdvak technisch: redelijk. Binnen de cut-off time, geen problemen gehad met obstakels.

Mudrun technisch: prima! Leuke dag gehad! Nu is een nulmeting normaliter de start van een reeks metingen en data-analyses naar aanleiding van deze metingen. Het is voor mij tevens het deksel op de neus om te zien waar ik op het moment staqua conditie en kracht. De eerste conclusie: de winter heeft er ingehakt. Ik ben een aantal keer gaan snowboarden, heb een verloren uurtje op een wakeboard gestaan in Mexico en heb verder vooral heel erg genoten van mijn Bourgondische inborst (Trappistenbieren).

Ik heb van mijn favoriete winkel in Rotterdam een Polar M400 gekregen; een sporthorloge met navigatie waarmee ik heel veel kan meten (review volgt). Een van de functies is de Fitness Test waarmee je je ‘aerobic fitness’ test. In vijf minuten wordt hiermee getest hoeveel zuurstof je opneemt, de zogenaamde VO2Max. Een paar persoonlijke cijfertjes:

Lengte: 1.85m.

Gewicht: 80,5kg.

Spierpercentage: 41%

Vetpercentage: 17%

VO2Max: 57

“Je conditieniveau is uitstekend vergeleken met personen van dezelfde leeftijd en hetzelfde geslacht. Het heeft je waarschijnlijk veel moeite gekost om dit niveau te bereiken. Ga zo door, dan zul je dit niveau vasthouden!” - Polar Fitness Test (zie foto)

BMI: 23,5

“Uw BMI is 23,5. Dit betekent dat u een gezond gewicht heeft. Een gezond gewicht is belangrijk om hart- en vaatziekten te voorkomen.” - Nederlandse Hartstichting

Visceraal vetpercentage (= vet rond je organen): 5

“Een Body Composition Analyzer waardeert je viscerale vet van 1 tot 59. Tot en met 12 is een gezonde hoeveelheid visceraal vet en van 13 to 59 is overmatig, dus ongezond visceraal vet.” - Erasmus MC

Streefcijfertjes

Goed, ik ben dus prima in conditie, heb goede vetwaarden, goed gewicht, goed BMI, mijn baard zit lekker en verder geen vuiltje aan de lucht. Maarrr… het kan beter en moet beter. Ik wil een kilootje afvallen tot 79/79,5kg. Mijn vetpercentage moet omlaag naar maximaal 14%, het liefst naar 12% en mijn spiermassa moet omhoog.

Dit alles zorgt automatisch voor een iets lager BMI, meer kracht en algehele fitheid. Dus werk aan de winkel! Hardlopen (ook voor de Marathon van Rotterdam en de Roparun met team Gers) en krachttraining. Voor die krachttraining gebruik ik onder andere een CrossXvest van Dave de Vries (ook over het vest volgt nog een review).

Tijdens de Strong Viking Mud op 28 maart ruil ik de nulmeting in voor een krachtmeting en wil ik serieus gaan voor kwalificatie. Tot dan!

training |
Lees verder
We mogen weer. It's MUDMASTERS

Al maanden keken we er naar uit: de eerste obstakel run van het jaar MUDMASTERS! Kleding is gewassen, schoenen zijn schoongemaakt (alsof dat zin heeft ;-)) en de tas is gepakt. Op naar Haarlemmermeer. Voor mij begon het festijn pas rond 12:20, maar voor Gabriel, Mervyn, Chris, Bisente en Simon was het een vroegertje. Zijn stonden in het wedstrijdvak om een supersnelle tijd neer te zetten.

Voor ons was het ook de eerste keer dat wij weer met z’n allen bij elkaar waren. De andere bloggers Tim (vergezeld door zijn knappe wederhelft Ann, zijn buddy en nieuwe blogger Michel en zijn vriendin) Niels, Willem, Tsambiko, een aantal Discovey Channel gasten en ik maakten ons rond 12:00 klaar voor de start. Nog een paar minuten hossen en springen voordat het startsein werd gegeven. BAM! Onder luid gejuich en gebrul gingen we van start. Op naar de Toetanchamon Steps. Vol adrenaline bestormden we de piramide waar ik menig maal heb gestaan om los te gaan op beats van geweldige DJ’s. Mooi om hier weer te zijn. Nu alleen geen bier en beats, maar water en klimmen.

De kilometers erna waren prima te doen. Onderweg merk je dat je best wat gewend bent. Het parcours is tof, maar niet heel uitdagend voor een gevorderde mudrunner. Dat maakte de run er niet minder om. De run was ook een soort van reünie. Ik had de anderen al een tijdje niet gezien. Mooie tijd om de runs van het komende seizoen door te nemen (ondertussen wel gewoon doorrennen en obstakels trotseren ;-)).

Een groot deel van de tijd renden Niels, Tsambiko en ik samen. Voorzien van een Go-Pro vlogen ze over de obstakels heen. Tof om te zien dat alle bloggers hun eigen kwaliteiten hebben. Niels en Tsambiko hebben bijvoorbeeld veel kracht in hun bovenlichaam en zijn goede sprinters. Ze vliegen over de obstakels heen, schieten door de buizen en klimmen zonder hulp de metershoge muren op. Voor mij zit mijn kracht vooral in mijn uithoudingsvermogen. De kilometers tussen obstakels helpen mij weer om op kracht te komen. Bij obstakels waar kracht je beste vriend moet zijn, moet ik die vriendschap vanuit mijn tenen halen. Halen of niet, hij is er wel. Met of zonder hulp trotseer ik ze allemaal.

Voor mij gaat het om de samenwerking. Een run ren je op karakter, uithoudingsvermogen en teamspirit. Je maakt je fun met anderen en helpt ze er doorheen als ze het nodig hebben. Bij hoge obstakels geef ik mensen een steuntje of trek ze bovenaan het obstakel naar boven.

Een paar obstakels sprongen er tussenuit. Zeker de sloten! Ze waren zo koud dat bij het aanraken van het water in één klap je mannelijkheid verdwijnt. Heerlijk hoe het water aanvoelt als spelden die vechten om een stukje ruimte op elk deel van je tenen tot je borst. Om niet te veel af te koelen moet je blijven bewegen. TIP: Hou je armen boven water en maak box bewegingen. Zo bevorder je je doorbloeding.

De “kabel-over-het-water” obstakel is altijd een leuke. De één gaat er liggend overheen en de ander hangt eronder. Wat je ook doet, probeer niet teveel schurend langs de kabels te gaan. Een schaafwond is oké, maar een brandwond niet.

Een vast onderdeel zijn de MONKEY BARS. Voor de die hards was er nog een extra obstakel ingebouwd. Halverwege had je dwarsliggende bars die ongeveer een meter naar beneden uitstaken. Respect voor degenen die voor die route hebben gekozen. Mijn doel was om droog en in een keer de ‘gewone’ bars te beklimmen. Een doel dat bereikt is.

Een ander gaaf obstakel was de half pipe. Daar aangekomen had ik mij voorgenomen via de zijkanten omhoog te rennen. Tsambiko dacht er anders over en motiveerde mij om voor de volle uitdaging te gaan. Gewoon via het midden en de metershoge pipe op te rennen. Top! Here I go. Even diep adem halen en gaan! Met grote passen knalde ik richting de top. BAM! Handen op de richel en vasthouden. Niels heeft mij over de laatste drempel getrokken. Thanks gasten. Eerste keer de hoge half pipe en in één keer raak!

Nog een obstakel te gaan. De SIZZLING TIGERSLIDE! Een obstakel dat je zeker een keer moet hebben meegemaakt. Een keer, want daarna weet je waarom je hem niet meer wilt doen. De lol is vooral voor het toeschouwende publiek. Het geknetter van de stroomstoten en de OE’s, AH’s, AU’s van de vallende runners is leuk om naar te kijken, maar niet tof voor ons. Ik kies eieren voor mijn geld en ontwijk dit obstakel. Het bier en de eindstreep was in zicht. Wat nu al? Ik had nog wel door willen gaan. Nog een laatste sprint en dan rennen Niels, Tsambiko en ik lachend de finish over. HAPPY DAYS!

Mud Masters is een toffe run. De sfeer is super, de organisatie was weer top en de mensen hebben er zin in. Een perfecte run voor beginners en een leuke voor gevorderden. Van mij had er wel wat meer modder bij gemogen. Tuurlijk waren er de SLOW-MO- MUD (staat garant om je schoenen te verliezen), de TRENCHED en MUD CRAWL. Het klinkt veel, maar van mij mag het meer. Hoe meer, hoe uitdagender. 

No pain no glory! De schrammen, blauwe plekken en bloeduitstortingen zijn een mooi souvenir aan een geslaagde eerste run. Op naar een mooi seizoen!

foto | obstakels |
Lees verder
Mudmasters H'meer 2015

De eerste run van het jaar was weer fantastisch, Mudmasters Haarlemmermeer 2015 was een succes! Benieuwd wat we allemaal beleefd hebben of gewoon jezelf spotten? Check onze Aftermovie!

modder | obstakels | video |
Lees verder
Sneak preview Mudmasters

Zaterdag was het weer zover! Na lange dagen binnen, sinds november met klamme handjes wachten op de volgende run. Om de strijd met de natuur aan te gaan en samen weer van elke run een spektakel te maken.

Mervyn en ik waren op uitnodiging van de organisatie al van tevoren te vinden op het terrein van Haarlemmermeer waar we al een aantal obstakels konden bedwingen. De variatie zat er weer goed en met het weerbericht moest het helemaal goed komen!

We hebben we een filmpje gemaakt van de activiteiten:

obstakels | tips | video |
Lees verder
Jump for joy

De meeste onder ons hebben in hun kindertijd aan touwtje springen gedaan of zich aan een paar sprongen gewaagd. Zelf herinner ik mij dat voornamelijk mijn zus Ina en haar vriendinnen in-spin-de-bocht-gaat-in op straat speelden. Zelf was ik geen held in dit spel. Na een paar sprongen raakte ik al verstrikt in het touw en hield het voor bekeken.

Op 14-jarige leeftijd werd ik opnieuw geconfronteerd met het springtouw. Tijdens de Taekwondo-lessen werd het soms als opwarming, conditietraining gebruikt. Wanneer de trainer zijn muziekcassette met Rocky muziek bovenhaalde, wisten wij direct hoe laat het was. Opgesteld in een cirkel sprongen wij blootvoets en hoorden het ene nummer na het andere de revue passeren. Wij gebruikten toen nog geen speedrope maar wel een dik lederen springtouw. Af en toe kwam het touw tegen of tussen je tenen en dat kwam letterlijk als een zweepslag aan.

Touwtje springen is niet alleen geschikt voor boksers en ropeskippers. Deze vorm van beweging is ook ideaal voor de obstacle runner. Tijdens het springen werk je tegelijkertijd aan je uithoudingsvermogen, coördinatie, snelheid, kracht...
Met touwtje springen train je vele aspecten van je lichaam zoals armen, benen, schouders, polsen. Een springtouw is een ideaal hulpmiddel om af te vallen. Wanneer je een dikker springtouw gebruikt, zal je nog meer calorieën verbranden omdat deze zwaarder is. Je kan ook gebruik maken van een gewichtsvest voor extra gewicht. Wie bijvoorbeeld op gewicht moet zijn voor een weging (bijvoorbeeld vechtsportwedstrijd) kan springen met een zweetpak aan.

Een springtouw is vrij goedkoop. Naarmate het soort dat je kiest, zal het goedkoper of duurder zijn. Een speedrope is gemaakt om heel snel rond te draaien. Bij sommigen zitten kogellagers in de handvaten. Een lederen springtouw is populair bij boksers. Het springtouw bestaat uit een (dik) lederen touw en vaak heeft het houten handvaten. Met een digitaal springtouw kan jij je aantal sprongen, tijd en energieverbruik meten. 

Bij het kiezen van een geschikt springtouw is ook de lengte van groot belang. Het touw mag niet te lang of te kort zijn. Om de juiste lengte te bepalen ga je met beide voeten midden op het touw staan. De uiteinden moeten tot aan je oksels komen. Sommige touwen kan je aanpassen naar jouw maat. Ook het materiaal waaruit het touw bestaat is van belang. Katoenen touwen die vaak door kinderen worden gebruikt zijn trager dan plastic. Lederen touwen durven na verloop van tijd uit te rekken.

Een ander voordeel van touwtje springen is dat je relatief weinig ruimte nodig hebt om het op te bergen en het te beoefenen. Je kan dit zowel binnenshuis- als buitenshuis beoefenen. Je springt het best op een ondergrond die iets meeveert. Op hard beton springen is af te raden. Bij het springen is het belangrijk om het touw rond te draaien vanuit je polsen en niet door middel je armen te zwaaien. Je handen houdt je het best ter hoogte van je middel op ongeveer 5 cm van je lichaam. Probeer op de bal van je voeten te landen en spring niet te hoog (tenzij dit de bedoeling is tijdens je workout). Je voeten dienen zo kort mogelijk contact te maken met de grond. 

Begin niet met de volledige lengte van het album van je favoriete muziekartiest te springen. Je kan best beginnen met op te bouwen. Begin bijvoorbeeld met vier keer 1 minuut waarbij je 30 seconden rust tussen elke ronde. Naarmate dit beter gaat, kun je uitbreiden met een minuut, of in plaats van rondes van 1 minuut, rondes van 1,5 minuut te springen.

Spring niet met 2 benen tegelijkertijd van de grond maar spring eenbenig en wissel telkens van been. Er zijn heel wat combinaties mogelijk zoals je in onderstaande film kan zien. Ik wens jullie alvast veel springplezier en zoals 2 Unlimited zou zeggen, Jump For Joy!

tips | training | video |
Lees verder
Onderkoeling

Tijdens herfst- en wintermaanden kunnen onderkoelingsverschijnselen optreden bij obstacle runners. Hiervoor hoeft het helemaal niet koud te zijn, want niet alleen de temperatuur bepaalt het risico. Waterobstakels en/of regen gecombineerd met wind vergroten de kans om onderkoeld te raken. Wanneer je lichaam dreigt te onderkoelen, zal de bloedtoevoer naar je huid beperken wat gepaard gaat met verlies van warmte. Je lichaam zal de warmteproductie proberen op te drijven waardoor je kippenvel krijgt en je spieren gaan rillen. Als je lichaam er niet in slaagt om je lichaamstemperatuur op peil te houden, dan zal je looptempo (snel) afnemen. Hierdoor zal onderkoeling nog sneller optreden aangezien je warmteproductie afneemt. Vervolgens treden onderkoelingsverschijnselen zoals spierkrampen, verwardheid en zelfs stemmingswisselingen op.

Het is van levensbelang om onderkoelingsverschijnselen bij jezelf en andere obstacle runners te herkennen. Negeer onderkoeling niet want enkele graden afkoelen is gevaarlijk. Wanneer je tijdens een run onderkoelingsverschijnselen ondervindt, lijkt mij het best om zo snel mogelijk hulp te zoeken bij een EHBO-post, iemand van de organisatie of een andere obstacle runner die beurtlings de EHBO-verwittigd. Goede zorgen zoals een warme omgeving, thermisch deken, warme drank, warme douche en daarna droge/warme kledij en goede zorgen zullen je hier hopelijk snel bovenop helpen. 

Het is belangrijk om onderkoeling te vermijden. Door in contact te komen met (ijs)koud water zal je het sowieso koud krijgen. Daarom is het belangrijk om zo snel mogelijk op te drogen en het warm te krijgen. Kledij gemaakt uit katoen is een absolute afrader. Laat je katoenen sokken/ondergoed/broeken/shirt thuis want ze slorpen het koude water op.
Je voeten, benen en lichaam kan je insmeren met vaseline of een gespecialiseerde creme om een beschermlaag te leggen. Mijn kuit schoot vorig jaar op Mud Masters in kramp toen ik na de Pipe Runner in het water dook. Zoiets wil je niet meemaken, dat kan ik je verzekeren. Je voeten en benen kan je warm houden door het dragen van neopreen materiaal (sokken, kuitbeschermers...). Kledij van duikers wordt uit dit synthetisch rubber gemaakt.

Om je lichaam warm te houden kan je best met meerdere lagen werken. Als basis kan je een shirt met lange mouwen dragen dat is vervaardigd uit merinowol of thermisch materiaal. Wie aan een extreem koude obstacle run deelneemt, kan neopreen dragen. Over deze lagen draag je bijvoorbeeld een loopshirt. Draag zoveel mogelijk aansluitende kledij zodat je de wind geen kans geeft om je lichaam nog meer af te koelen. Je handen kan je warm houden met neopreen duikhandschoenen. Neem zeker geen te dikke handschoenen zodat je nog voldoende grip hebt. Je hoofd kan je verwarmen door een badmuts te dragen. Tijdens Race Against Nature heb ik een gedragen maar dat was in combinatie met zwembandjes en bedeendjes eerder ludiek bedoeld. Zie dat je badmuts niet te hard rond je hoofd spant zodat je na een tijd geen hoofdpijn krijgt. 

Indien je neopreen kledij wilt aanschaffen, kan je best uitleg vragen in een gespecialiseerde (duikers)winkel. Leg zeker en vast uit waarvoor je deze kledij wilt gebruiken. Met het dragen van warme kledij kan je best op voorhand experimenteren. Onderkoelen tijdens een obstacle run is niet fijn maar te warm gekleed zijn, is ook niet leuk.

Ik wens jullie alvast veel plezier tijdens jullie eerstkomende obstacle run(s). Zelf tel ik samen met de andere Discovery Experts af naar Mud Masters Haarlemmermeer! 

modder | tips | weer |
Lees verder
Tough Mudder Volunteer

Staat een deelname aan Tough Mudder op je bucketlist? Wil jij graag deze obstacle run ontdekken of herbeleven? Grijp dan NU je kans dankzij het Mudder Volunteer Program. Door je aan te melden als vrijwilliger kan jij op een andere manier kennismaken met obstacle runs en een kijkje nemen achter de schermen. Dankzij dit programma kan jij op een heel goedkope manier deelnemen aan een Tough Mudder en dat gaat je vele euro's besparen.

Momenteel doet Tough Mudder een oproep om je samen met een vriend/in op te geven als Mudder MVPs (Mudder Most Valuable Players), want zo noemen zij hun vrijwilligers. Voor elke vrijwilliger hebben zij wel iets van taak zoals bijvoorbeeld de hoofdbanden geven aan de mudders die de finish hebben gehaald. Je zal in contact komen met andere interessante mensen die dezelfde passie delen. De werkdag van de vrijwilliger start vroeg en het is een drukke dag maar het moet een unieke ervaring zijn.

In ruil voor jullie prestatie als vrijwilliger kan je de dag nadien tegen een spotprijs deelnemen aan de Tough Mudder (of je doet eerst je obstacle run en de dag daarna werk je als vrijwilliger). Gertjan schreef vorig jaar een blogpost over Tough Mudder Berlijn. 

Ben je nog niet overtuigd? Hier enkele redenen om deel te nemen aan een Tough Mudder: je zal veel plezier beleven, een dagje uit met vrienden/vriendinnen, na de obstacle run zal je ongelofelijke verhalen kunnen vertellen, je doet dingen die je niet alledaags doet, 1000 calories verbranden, je fotoportfolio opvullen met spectaculaire actiefoto's...

Overtuigd? Wie zich wil opgeven als Mudder MVP kan dit  hier doen. Alvast veel plezier Mudder MVPs.

modder | tips | video |
Lees verder
Het obstacle running seizoen ’14 van… Gertjan

Het nieuwe seizoen laat niet lang meer op zich wachten en de eerste grote runs beginnen in het zicht te komen. Daarom kijken we vooruit – en blikken we nog even terug – met de Discovery Obstacle Runs Experts. Vandaag doen we dat met Gertjan. “Het mooiste van het WK waren de vriendschappen en contacten die ik eraan overhield.”

Is je jaar als expert bevallen?

Zeker weten! Het is ook niet uit onwil dat ik het team verlaten heb, want het is een erg leuke groep. Ik loop nu drie jaar mee, maar het laatste jaar was zeker het topjaar wat betreft runs. Voor mijn gevoel heb ik alle runs hier in de buurt nu wel gezien, dus in de toekomst zal je mij meer over de grens vinden.

Je hebt dit jaar ontzettend veel runs gelopen: welk was je hoogtepunt?

Het was een jaar van vele hoogtepunten. De Iron Viking stak er voor mij bovenuit door zijn exclusiviteit, met maar 100 deelnemers die 42 kilometer liepen. Eigenlijk zou Maurice hem lopen, en ik was ook helemaal niet voorbereid, maar ik heb hem toch gewoon gedaan. Dat is mijn persoonlijke, Nederlandse topprestatie. Ook de Spartan Trifecta is natuurlijk een fantastische mijlpaal. En daarbij heb ik ook nog het WK in Cincinnati gelopen.

Was dat WK dan ook echt de top?

Op zich was de run qua hindernissen niet zo zwaar, het was het parcours dat hem zo moeilijk maakte. Veel hoogtemeters, glijden, klimmen: het was afzien. Toegegeven, een aantal hindernissen was wel écht zwaar. Zo had je de Platinum Rig die gewoon té zwaar was, dat heeft de organisatie ook erkend. De eerste dag had maar een paar procent die gehaald. Ook de monkey bar die ze hadden… Nee, dat heb je niet in Nederland niet. Een combinatie van banden en monkey bars, op 5, 6 meter hoogte, is gewoon gevaarlijk. Je hoeft maar op je rug te vallen en het is klaar. Dat hebben we de organisatie ook na de run meegegeven.

Wat maakte het WK dan zo speciaal?

Dat zijn de vriendschappen die je eraan overhield, de klik die je met de mensen en organisatie hebt en de hashtag #OCRUnited die de organisatie in het leven heeft geroepen maakten het tot een totale beleving. Ik heb er heel veel contacten gelegd; ik hoef maar een mailtje te sturen volgend jaar en ik heb een slaapplek. Maar ook wildvreemden nemen contact met mij op met vragen. Dat is natuurlijk super, zo leer je de wereld wel kennen.

Toch was het niet alleen maar positief, want je raakte er ook geblesseerd. Hoe gaat het nu?

Niet zo heel goed. Het totale herstel duurt zo’n negen maanden, wat inhoudt dat ik in 2015 hoogstwaarschijnlijk geen runs loop. Dit betekent niet dat ik stilzit: integendeel! Ik ga meer met organisaties praten. Netwerken: dat hoort bij deze sport en dat vind ik ook leuk om te doen. Bovendien kunnen ze veel van mijn ervaring leren en vind ik het leuk om te helpen. Daarnaast ga ik verder met mijn eigen pagina die ik ga vullen met een wekelijks report. Ook gaan we Mud Crew professionaliseren, waarbij we misschien samen gaan werken met een sportschool om samen trainingen te gaan organiseren.

Tot slot: wat verwacht jij van 2015?

2015 wordt een overlevingsjaar voor de organisaties. In 2014 zijn we gewoon een aantal runs tegengekomen, waar we zaken zagen die echt niet konden. Slechte obstakels, te weinig uitdaging, organisatorisch falen, dat soort dingen. Maar, ik vind wel dat die runs nog een kans krijgen. Als ze luisteren naar de tips die ze krijgen, kunnen ze zich in 2015 nog één keer bewijzen. En als ik ze daar het komende jaar bij kan helpen, dan zou ik dat heel graag doen. Als dat niet in de organisatie is, dan is het wel als vrijwilliger. Kortom: ik blijf zelf gewoon lekker in de sport bezig.

obstakels |
Lees verder
Ben jij bijgelovig?

Bijgeloof in sport is een wereldwijd fenomeen. Denk bijvoorbeeld aan de profvoetballer die een kruisteken maakt, met een bepaalde voet het veld betreedt of zijn talisman kust. Vandaag, vrijdag de 13e, is het een ideaal moment om dit onderwerp aan te kaarten en bij jullie navraag te doen. Uitgesproken rituelen die het geluk bevorderen heb ik aan het begin van een obstacle run nog niet gezien. Maar er moet toch iemand zijn die zo'n ritueel heeft.

  1. Doe jij een bepaalde kleur aan om beter te presteren
  2. Draag jij een geluksbrenger
  3. Draag je telkens hetzelfde short of doe jij je gelukssokken aan
  4. Doe je een gebed voor je van start gaat
  5. Kus je de grond
  6. Doe je in het wedstrijdvak een haka om indruk te maken op je tegenstanders
  7. Weiger je startnummer 13 of een startnummer waar dit getal in voorkomt
  8. Doe je eerst je linkerschoen aan en dan pas je rechter
  9. Draag je een kledingsstuk van je partner
  10. Vermijd je om onder een ladder of stelling door te lopen; lijkt me sterk tijdens een obstacle run

Ik ben alvast benieuwd of jullie bijgelovig zijn. Laat het me weten via een tweet @tim_pottiez met #DiscoveryRuns
Vrijdag de 13e of niet, ik wens jullie alvast een fijn weekend.

fun | obstakels | tips |
Lees verder
Tough Guy 2015

Mijn eerste OCR van het seizoen 2015. Ik kan wel zeggen dat ik goed het seizoen ben begonnen, want dit was me toch een race! Van de 3.994 deelnemers zijn er 1.360 mensen niet over de finish gekomen. Dat wil zeggen dat 1 op de 3 voortijdig de race heeft moeten stoppen vanwege complicaties.

Even terug naar het begin!

Tough Guy vond plaats in Wolverhampton op het landgoed van de oprichter Mr. Mouse. Deze race werd al vanaf 1987 gehouden en staat bekend als één van de zwaarste races.

Zaterdagmiddag kwamen we aan op de locatie waar Tough Guy plaatsvindt. Het terrein dat normaal paarden houdt was omgetoverd om mensen te kunnen voorzien: de stallen werden kleedhokjes en de hooischuur was een finish area geworden. Tijdens de inschrijving mochten we eerst onze levensverzekering tekenen dat Mr. Mouse niet verantwoordelijk is, als je sneuvelt op zijn terrein. Dan was het je eigen domme schuld om te komen.

De start was om 11:00 uur en rond die tijd ging de hele massa in één keer van start. Iedereen stormde de eerste heuvel af, er waren blauwe fakkels en een enorm publiek dat uit zijn dak ging. Gelukkig waren de eerste kilometers lange stukken lopen met wat kleine hindernissen, zoals trenches en balken waar je overheen moest. Dit zorgde er al snel voor dat je iets minder lang hoefde te wachten. De eerste echte challange was de slalom, hierbij mochten we de Britse heuvels trotseren en dan wel iets van acht keer stijl omhoog. Na de mooie heuvels veranderde het terrein meer in een modderbad waarbij we vaak onder netten moesten tijgeren en over boomstammen klommen.

Nu dacht je lekker warm te zijn, en toen begon het spektakel pas echt! Je moest een slalom door een lange sloot maken waarbij je wel 10 keer erin en er weer uit moest klimmen; dit begon al erg vermoeiend te worden. Na een aantal hoge en grote obstakels van soms wel 15 meter hoog, merkte ik al dat het steeds kouder werd. Ook om mij heen zag ik al mensen die last hadden van kramp of moeite hadden met lopen. ‘Flink doorlopen en warm blijven’ zei ik tegen mezelf. Dit was van korte duur want de “watertunnel” en de “Death Plunge” stonden voor me klaar. Bij de watertunnel ging je vier keer onder een boomstam door. Bij de laatste boomstam voelde ik mijn hoofd helemaal samentrekken en mijn armen en benen waren moeilijk te controleren, als een dolle hond zwom ik naar de oever. Snel het water uit en doorgaan! Als dat nog niet koud genoeg was mocht je bij de “Death Plunge” van 2,5 meter hoogte over een smalle balk het water inspringen om daarna nog even lekker een stukje te zwemmen.

Dit koste mijn lichaam enorm veel energie om weer op temperatuur te komen en op een gegeven moment lukte dat ook niet meer en schoot de kramp ook bij mij in beide kuiten en een bovenbeen. Echter had ik nog veel beruchte obstakels te gaan, zoals de "Killing Fields, Vietcongtunnels, Torture Chamber en Viagara Falls". De obstakels waren voor mij gelukkig niet zo moeilijk, maar met al die kou in mijn lichaam kon ik gewoon een stuk minder goed functioneren en met weinig gevoel in je handen merkte je niet eens of je nou wel in het touw kneep of niet. Met de survival mode aan dacht ik maar aan één ding: “Doorlopen, finishen, warm worden en erwtensoep eten!”

Voor de finish moest je nog 1 sloot door om vervolgens de "Viagara falls" te beklimmen en met een warm onthaal werd je dan ook ontvangen bij de finish. Met een medaille, finishers shirt, warm deken en warme thee rende ik meteen door naar de verwarmde tent waar onze verzorger Gert-Jan klaar stond met erwtensoep (held)!

Complicaties

Ja, nu kan je vast wel raden welke complicaties de meeste deelnemers heeft uitgeschakeld. Onderkoeling zal hier wel de grootste boosdoener zijn geweest. Was het niet de onderkoeling die je lichaam deed stoppen, was het alsnog de kou die je inschattingsvermogen beïnvloedt en je spieren minder goed aanstuurde waardoor er wel iets anders mis ging.

"Deelnemers hadden het niet eens door dat iemand anders op hun hand stond, de kou maakte alles gevoelloos!"

Al met al

Dit was zeker een van de zwaarste runs die ik heb gedaan. De hindernissen waren super gaaf maar niet al te zwaar. Het was meer een strijd tegen de elementen. Het koude water, snijdende wind en de ondergrond waarop je liep waren de ECHTE obstakels. Volgend jaar zal ik weer aan de start staan van Tough Guy. Mr. Mouse heeft zich echt onderscheiden van andere obstacle runs en daarom is deze zo vet om te doen!

foto | modder | obstakels | tips |
Lees verder
Stormloop training

Weer een lekkere training gehad van de Stormloop organisatie. Technische training was zelf voor ons zeker nodig ;-).

Alvast een voorloper op de het echte werk op 18 April.

http://www.stormloop.nl/

natuur | obstakels | tips | training | video |
Lees verder
Winterblues

We kennen het wel, lange dag, weken die jaren blijken te duren. Je geplande loopje blijkt met dit weer letterlijk in het water te vallen en je vraagt je af waar in hemelsnaam de zomer blijft. Ondertussen zit er ook nog een klein stemmetje in je hoofd te zeiken dat je gezonder moet gaan eten, want zo gaat het geplande strandklaar-wasbordje niet lukken natuurlijk.

Of je heb lange stress volle dagen op het werk, school of andere ongein. Ik kom zelf net uit een tentamenweek die gewoon niet wilde eindigen. Ik moest m’n uurtjes sporten verminderen tot het minimale waarbij ik net niet ongelooflijk chagrijnig werd van het niet sporten.

Maar hoe ga je die sport/voeding/healthy life schuld in halen? Gelukkig reageert je lichaam niet als je moeder/vriendin die je boos gemaakt hebt na een paar weken van slechter leven (fastfood, stress of te wel eindeloze cheat days). Je lichaam is niet boos maar wel keihard, ga je niet hardlopen? Prima denkt je lichaam, hebben we die extra uithoudingsvermogen niet nodig. Geen krachttraining? Geen hypertrofie voor jou dus maar wel spierafbraak. Slechte voeding? Geweldig, vullen we die buikvoorraad aanvullen met nieuwe vetmassa. Oftewel bij slechtere weken neemt alles af, behalve je buik, die groeit het liefst bij dit soort tijden.

Rechtzetten

Nu is het nog niet helemaal nodig om je goede voornemens overboord te gooien maar pak je schema weer op. Beperk je cheat-voeding weer tot het minimale per week, je zal merken dat je ook weer actiever voelt worden zonder al die rotzooi. Het zonnetje komt langzaam weer terug (hopelijk), dus dat betekent meer zin om te gaan trainen. Maar vooral: over één maandje is voor ons de eerste run weer: Mud Masters Haarlemmermeer!

Geniet nog van je laatste maandje voorbereiding en hopelijk sta je weer net als ons op de startlijn!

Volg  mij via Twitter en ons via Facebook!

fun | tips |
Lees verder
Winacties: Obstacle Running goedkoper maken!

Organisaties van obstacle runs organiseren regelmatig winacties op hun Facebookpagina waarmee je mooie prijzen kan winnen zoals startbewijzen, goodiebags, shirts... Om te winnen moet je allereerst deelnemen. Winnersgeluk speelt natuurlijk mee maar met het bericht van de wedstrijd enkel leuk te vinden ga je niet winnen. Tenzij er niemand een reactie plaatst en de organisatie een winnaar kiest uit de vind ik leuks.

Met de regelmaat van de klok neem ik deel aan allerlei wedstrijden. Aan de hand van een concreet voorbeeld geef ik jullie enkele tips om deel te nemen aan Facebookwedstrijden. Ik ken enkelen die ze reeds hebben toegepast en al mooie dingen hebben gewonnen.

Om op de hoogte te blijven van wedstrijden dien je pagina's van organisaties leuk te vinden! Of je ziet soms dat vrienden op hun wall wedstrijdendelen waar jij dan ook kan aan deelnemen.

Onlangs organiseerde Ultimate Buffalo een winactie waarmee je een team startbewijs kon winnen. Ze vroegen om sportbuddies in het bericht te taggen.

Ik heb een reactie geplaatst waarin ik heel wat sportbuddies had getagged. Uit onderstaande schermafdruk heb ik al hun namen verwijderd.

Zoals je kan zien plaats ik, indien mogelijk een foto in mijn reactie. Zo valt je bericht beter op tussen de vele reacties. Berichten van wedstrijden deel ik steeds openbaar en vermeld dat altijd in mijn reactie. In het gedeelde bericht plaats ik soms ook hashtags. Daarna is het wachten tot de winnaar wordt bekendgemaakt.

Door op deze manier deel te nemen aan Facebookwedstrijden heb ik al heel wat gewonnen. Wanneer je wint is het altijd leuk om de organisatie te bedanken in hun bericht. Of wanneer je iets thuis hebt ontvangen, zoals bijvoorbeeld een goodiebag, kan je een foto maken en de organisatie op hun wall bedanken met een bericht.

Ik wil alvast Ultimate Buffalo bedanken voor het team startbewijs. Ze gaan nog winacties houden, dus houdt hun Facebookpagina zeker in het oog. En ook hier bij Discovery Obstacle Runs worden geregeld kaartjes weggegeven, bijvoorbeeld!

Heb je iets leuks gewonnen dankzij mijn tips, laat het gerust weten via een tweet @tim_pottiez met #DiscoveryRuns. Alvast heel veel succes met wedstrijden. 

foto | fun | tips |
Lees verder
Het obstacle running seizoen ’14 van… Mervyn

Inmiddels zijn we in 2015 beland en beginnen de eerste grote runs in het zicht te komen.  Daarom kijken we vooruit – en blikken we nog even terug – met de Discovery Obstacle Runs Experts. Vandaag doen we dat met Mervyn. “Obstacle running heeft er voor gezorgd dat ik me veel breder heb kunnen ontwikkelen.”

Hoe was je eerste jaar als expert?

Het was echt een fantastische periode, met veel runs – nog meer dan ik verwacht had van te voren, ondanks mijn knieblessure die ik tijdens de 42 kilometer van de Strong Viking opliep. Hierdoor heb ik er maar eentje op hoeven zeggen. Maar ook met de andere experts, het Discovery team, was het een heel gaaf jaar.

Wat was de zwaarste run van het vorige seizoen?

Dat was diezelfde Strong Viking. Al na een kilometer of 30 begon mijn knie een beetje te zeuren, maar ik heb hem wel gewoon uitgelopen. 42 kilometer is ook wel heftig, hoor. Ik had hem helemaal niet hoeven lopen, maar omdat een andere expert uitviel en we anders niemand van het team hadden die hem liep, besloot ik hem toch te doen. Dat werd dus meteen de zwaarste van het jaar. Je begint half 10 ’s ochtends en komt tegen vijven over de finish. De laatste trenches kostten zó veel moeite, en omdat het veld over de dag helemaal uitgedund was, lag je er ook helemaal alleen. Ik had één keer eerder een marathon gelopen, toen dacht ik ‘een dikke vink achter de prestatie, maar dit nooit meer’. Nou, mooi wel dus. Maar de voldoening na afloop was wel het grootste in vergelijking met de andere runs.

Hoe train jij nu we tussen twee seizoenen in zitten?

Mijn manier van trainen heeft het afgelopen jaar een flinke verandering doorgemaakt. Waar ik eerste drie keer per week hardliep, vul ik dat nu aan met squats, burpees en pull-ups in het Amsterdamse bos. Het hardlopen is op een iets zachter pitje komen te staan, waardoor de focus nu meer op kracht ligt; dat vind ik ook leuker om te doen. Het resultaat is ook goed te merken, met name in de armen. De monkey bars? Voorheen kostte me die de meeste moeite, maar nu is het mijn favoriete onderdeel. Het optimale trainingsschema heb ik nog niet, maar obstacle running heeft er wel voor gezorgd dat ik me veel breder heb kunnen ontwikkelen.

Welke runs staan in ieder geval in je agenda, het nieuwe seizoen?

De Hang-On Run wil ik heel graag doen; daar heb ik goede verhalen over gehoord. Heel technisch, veel klimmen; het zijn onderdelen waar ik mezelf graag in uitdaag, ook omdat ik me daar nog in kan ontwikkelen. Daarnaast staan uiteraard de klassiekers als Mud Masters en de Strong Vikings op het programma. Vooral de Water Editie; die heb ik vorig jaar gemist en die wil ik dit jaar toch echt gaan doen.

Heb je nog tips voor andere mensen, die zich net als jij voorbereiden op het nieuwe seizoen?

Houd in je achterhoofd: blijf doortrainen. Je moet fit zien te blijven, en dat moet je ook in de kou doen. De echte obstacle runner traint juíst in de winter en pakt zijn winst daarmee tijdens de runs.

foto | fun | tips | training |
Lees verder
Bereid je voor met de Stormtraining!

Ben jij al klaar voor het nieuwe seizoen? Met de Stormtraining van aankomend weekend zorg je er in ieder geval voor dat je trainingsschema een extra boost krijgt. Via onze  Facebook hebben we al kaarten weggegeven, maar als je niet hebt gewonnen kun je natuurlijk alsnog heen. Voor meer informatie, klik hier.

training |
Lees verder
Discovery Obstacle Runs Aftermovie 2014

Nu het nieuwe obstacle running seizoen voor de deur staat, is dit het ultieme moment om nog even terug te blikken op het vorige jaar. Zie hier een korte impressie van de modder, klimpartijen en wateractiviteiten van het kalenderjaar 2014. Op naar de volgende runs!

obstakels | video |
Lees verder
De monkey bars

De monkey bars is absoluut een van mijn favoriete obstakels. Een mooie test op kracht, grip en momentum maakt dit obstakel tot een van de lastigste obstakels in het parcours. De monkey bars en/of ringenobstakels zijn goed te trainen. Pak bijvoorbeeld wat extra pull-ups in je training mee. Let er wel op dat je de pull-up goed uitvoert, dus telkens met gestrekte armen “dead hang” de pull-up beginnen. Als dit nog erg zwaar voor je is gebruik dan Elastische Resistance Pull Up Bands.

Met passief en actief hangen aan een pull up bar creëer je krachtige schouders, ellebogen, en grip. Dit geeft je vertrouwen in het nemen van de monkey bars. In een van mijn andere blogs 'Lekker Hangen' ga ik dieper in op het hangen als trainingsvorm. Oefen veel op je 'swing' en momentum, ook dit kun je aan de pull-up bar oefenen. Verplaats telkens je gewicht van je ene arm naar de andere arm en gebruik je benen en lichaamsgewicht voor het momentum.

Als je eenmaal aan de monkey bars begint, zorg er dan voor dat je voldoende “swing” in je beweging stopt. Blijf in beweging want zodra je stil komt te hangen ga je onnodig kracht en grip verliezen. Kijk ook altijd dat je voldoende ruimte hebt om in een keer het obstakel te nemen. Als er al iemand voor je in de monkey bar hangt, wacht dan tot er voldoende ruimte is.

In onderstaande youtube filmpje nog wat training tips&tricks voor supersterke monkey bars armen.

Volg mij via Twitter  @WJPeters en Facebook of zoek op #‎DiscoveryRuns‬.

obstakels | tips | training |
Lees verder
Obstakel woensdag

10 weken lang zal Stormloop op woensdag één van hun obstakels onthullen. Intussen zijn al 2 obstakel woensdagen voorbij en werden 2 uitdagende hindernissen aan jullie voorgesteld. Wie ze heeft gemist, kan ze nog steeds ontdekken op de  Facebookpagina van Stormloop.

Elke vrijdag post Stormloop op hun Facebookpagina een bericht waarin een Discovery Expert uitlegt hoe je dit obstakel de baas kan blijven. Dit is aan de hand van tips & tricks, trainingsadvies of een korte video. Experts Tjeerd en Willem hebben intussen hun bijdrage al geleverd. 

Obstakel Woensdag is een mooi initiatief van Stormloop om hun hindernissen toe te lichten en naar deze obstacle run toe te leven. Ze geven een mooi beeld van wat je kan verwachten en  de Discovery Experts zullen je helpen met hun tips om deze obstakels te overwinnen.

Wie van een echte uitdaging houdt, kan zich inschrijven om mee te dingen naar de titel van Stormbaas 2015. Wie na 5 uur het meest aantal rondjes heeft gelopen mag deze titel op zijn of haar naam schrijven. Én wordt daarbij beloond met een  CrossXvest.

Wie van een early bird tarief wilt genieten, kan zich tot 1 februari 2015 inschrijven op de site van  Stormloop

obstakels | tips | training |
Lees verder
Kou is een emotie, onderkoeling niet

Afgelopen zondag generale repetitie gehad voor Tough Guy die volgende week 1 februari plaatsvindt in Wolverhampton. Vanwege de barre weersomstandigheden moet je je lichaam erop voorbereiden, maar ook je kleding testen.

Vandaag stond de training in het teken van de kou. In het mooie Zaltbommel gingen we dan ook van start met een stuk of 20 man (en vrouw). Aangezien elke sloot was bevroren, hadden wij de eer om te testen of we er al op kunnen schaatsen. Het antwoord is duidelijk “NEE”.  Ondanks dat het ijs al drie centimeter dik was, gingen we er als buffels doorheen. Voorligsteun in het water en tijgerend eronderdoor, burpees met push-ups half onderwater, et cetera. Elke sloot werd uitgebreid getest.

Door flink in beweging te blijven en met de juiste kleding heb ik het geen seconde koud gehad. Het volgende had ik dan ook aan (zie foto): Neopreen sokken, Under Armour lange mouwen, Odlo lange mouwen, handschoenen, buff, muts en Inov 8 X-Talon schoenen. 

Voor mij was dit voldoende, maar voor de zekerheid neem ik volgende week nog een badmuts mee voor het geval dat ik kopje onder ga. Hierdoor zal mijn hoofd droog blijven en heb minder kans op onderkoeling.

Als dit niet warm genoeg voor je is of je wilt er zeker van zijn dat je het niet koud krijgt, zijn er nog meer opties, zoals een shorty wetsuit, neopreen kuitbandage en neopreen handschoenen. Met deze gear ben je bijna verzekerd van een warme run! 

Zorg er goed voor dat je warm genoeg ben aangekleed, een run lopen van een paar uur en het alleen maar koud hebben is ook niet leuk en nog gevaarlijk ook!

Onderkoeling!

Je begint eerst te rillen, je lichaam stopt hier veel energie in om je op te warmen. Als dat niet lukt stop je met rillen en zal je in een gevorderde fase komen. Slaperigheid, bleke huid, trage hartslag en langzame ademhaling zullen aangeven dat het niet goed gaat. Zakt je lichaamstemperatuur onder de 32 °C dan is de situatie kritiek. Lager dan 27°C zonder medisch in te grijpen kan zelfs dodelijk zijn.

Geef onderkoeling geen kans! Vraag de EHBO om een warmtedeken. Drink warme, energierijke drank en kom weer op temperatuur.

‘Kou is een emotie en emoties kan je uitschakelen. Onderkoeling niet!’

In mijn volgende blog lees je hoe ik Tough Guy heb ervaren. Tot dan!

foto | kleding | modder | obstakels | tips | training |
Lees verder
Wintervingers?

Wat zijn wintervingers?

Wintervingers, ook wel perniones genoemd (niet te verwarren met het syndroom van Raynaud – het tijdelijk verkrampen van (kleine) slagaders), zijn die ellendig pijnlijke witte vingers die sommigen krijgen als ze worden blootgesteld aan kou en vocht.

De meeste mensen hebben er dan ook tijdens de wintermaanden last van. Ik heb er last van sinds mijn puberteit en kan zelfs in de zomer met witte vingers rondlopen als ik bijvoorbeeld de zee ben ingedoken. Tijdens de meeste obstacle runs ben ik vrij snel goed op temperatuur wat ervoor zorgt dat ook mijn vingers niet direct bevriezen. Alleen bij de Strong Viking Brother van afgelopen jaar had ik wintervingers: door de kou buiten en vrijwel direct toen ik door de sneeuw kroop in de sneeuwhal.

Het is over het algemeen geen gevaarlijke aandoening, maar het is wel heel vervelend, met name tijdens het sporten. Je vingers verkrampen, doen pijn en bij erge wintervingers kan ook je huid beschadigen. Het moment dat de doorbloeding weer op gang komt, voel je de ergste pijn. Een brandend, tintelend gevoel; het kan behoorlijk gekmakend zijn.

Hoe werkt het?

Gezondheidsplein.nl

Het wordt veroorzaakt door de inwerking van koude op de gebrekkig gevasculariseerde huid. Qué? Dat je doorbloeding niet optimaal is! De bloedvaatjes in je huid passen zich normaal gesproken aan de omgevingstemperatuur aan. Zo worden ze bij kou wat nauwer, om de warmte binnen te houden en de kerntemperatuur van het lichaam op peil te houden. Daarna verwijden ze weer, om de bloeddoorstroming op gang te houden en ervoor te zorgen dat de huid geen gevaarlijk lage temperatuur krijgt. In het geval van wintertenen en wintervingers is dat proces verstoord. De wat dieper in de huid gelegen grotere bloedvaten vernauwen, terwijl de allerkleinste bloedvaatjes juist uitzetten. Hierdoor ontstaat de roodblauwe kleur van de huid en de zwelling.

Weg ermee!

Wat kun je eraan doen? Och… ik heb alles al geprobeerd. Van zalfjes en warmte-compressie-pads in mijn handschoenen tot het eindeloos warm blazen. Werkt allemaal niet. Deal with it, die wintervingers horen er inmiddels gewoon bij.

Maarrr… tijdens mijn laatste reis in Noorwegen kreeg ik een hele goede tip om als je wintervingers hebt ze redelijk snel weer warm te krijgen. Het is wat kolderiek, maar het werkt wel. Een dansje. Een pinguïndansje. Hoe dan?!

Nou, zo:

-        Hou je armen recht langs je lichaam.

-        Hou je handen in een hoek van 90 graden.

-        Trek je schouders op en druk ze met kracht naar beneden en doe dit constant achter elkaar.

-        Je voelt nu direct een druk op je vingertoppen en binnen no time zijn je vingers warm. Je bent als het ware je eigen bloedpomp die je bloedsomloop naar je vingers ondersteunt.

Bekijk de video hieronder!

tips | video | weer |
Lees verder
Trappenlopen

Velen van jullie zagen al beelden van de trappenloop in de Empire State Building in New York. Deelnemers dienden 1576 treden af te leggen om de bovenste verdieping te bereiken. De snelste tijd bij de mannen werd vorig jaar door Thorbjorn Ludvigsen neergezet. 10 minuten en 6 seconden deed hij erover om de 86 ste verdieping te bereiken. Bij de vrouwen won Suzy Walsham met een tijd van 11 minuten en 57 seconden. 

Wie ambities heeft hoeft de grote plas niet over te steken want ook in Nederland en België vinden traploopwedstrijden plaats. Zelf heb ik nog niet aan zo'n wedstrijd deelgenomen maar het staat op mijn bucketlist, net zoals de trappen van het Philadelphia Museum of Art oplopen zoals Rocky Balboa deed.

Trappenlopen komt ook terug in obstacle runs. Ze liggen vaak op weg van een parcours en hier maken organisaties gretig gebruik van. Voor hen is het een obstakel dat niets kost of inbegrepen is in het afhuren van een terrein. Voor de deelnemer is het een extra uitdaging om de treden meester te blijven. Bij de Mud Masters Haarlemmermeer loop je de piramide op via trappen. De Spartacus Run in Boom heeft een steile betonnen trap die schreeuwt om overwonnen te worden. Bij de Strong Viking Brother loop je langs trappen naar beneden nadat je eerst langs betonen blokken naar boven bent geklommen.

Wie een trap neemt, weet dat dit de nodige inspanningen kost. Zelfs als je rustig een trap opwandelt, worden je kuiten en quadriceps (dijbeenspieren) op de proef gesteld. Je kuitspieren moeten genoeg kracht leveren om hogerop te komen en de quadriceps zorgen ervoor dat je lichaam een trede hoger terug gestrekt raken. Trappenlopen is intensief voor je knieën, benen, enkels en vrij belastend voor je achillespezen. Rustig stretchen en voldoende rust tussen trainingen door is aan te raden.

Een trap biedt veel mogelijkheden om een work-out te doen. Doorgaans vind je overal wel ergens een trap waar jij je workout kan doen zonder anderen te storen. Een bijkomen voordeel is dat je dit zowel binnen als buiten kan doen. 

Enkele voorbeelden van workouts:
- Ren 20 of 30 seconden de trap op, jog rustig naar beneden en loop vervolgens direct terug naar boven. Herhaal dit 10 maal en neem een paar minuten rust. Begin aan je volgende ronde van 10 keer. Rust een paar minuten en doe dit voor een laatste keer. 
- Ren de trap op en loop rustig naar beneden. Sprint vervolgens zo hard je kan de trap omhoog. Jog naar beneden en hinkel op je linkerbeen naar boven. Loop rustig naar beneden en hierna hinkel met je rechterbeen naar boven. 
- Ren de trap op en doe bovenaan enkele push-ups. Ren de trap af, ren terug naar boven en doe enkele sit-ups. Herhaal dit een paar keer.
- Ren naar boven en probeer zoveel mogelijk treden over te slaan (zonder je zelf te verwonden). Ren rustig de trap naar beneden en herhaal dit. 
Ren omhoog en naar beneden. Plaats je voeten op de 1ste, 2de of 3de trede en doe enkele push-ups. Herhaal dit.

Zoals je kan zien zijn er talloze mogelijkheden. Wie niet kiest voor een work-out kan ook beslissen om wat meer de trap te nemen en wat minder een lift of roltrap. 

Aan het einde van de werkdag loop ik vaak vanuit het metrostation naar het treinstation om mijn trein te kunnen halen. onderweg kom ik 6 trappen tegen waaronder enkele stevige kuitenbijters en 2 roltrappen waar ik ook naar boven ren als ik kan. De laatste roltrap naar het treinperron is voor mij een stairway to heaven als ik mijn trein haal en een highway to hell als ik net te laat ben.

Ik ben alvast benieuwd welke beroemde trappen jullie al hebben bestegen of welke op jullie bucketlist staan. Zo denk ik bijvoorbeeld aan de Eiffeltoren... Je kan het mij laten weten via een Tweet naar  @tim_pottiez met #DiscoveryRuns

afstand | obstakels | training |
Lees verder
OCR Challenge

Goede voornemens vinden voornamelijk plaats rond een jaarwisseling. In het aankomende of nieuwe jaar zullen we komaf maken met oude slechte gewoontes en gaan het beter doen dan in het afgelopen jaar. We sluiten een pact met onszelf of verkondigen onze nieuwe voornemens op sociale media.

Klassieke goede voornemens zoals enkele kilo's afvallen, stoppen met roken, gezonder leven, meer aan sport doen... Ze zullen bij de meesten bekend in de oren klinken. Ik ben benieuwd naar jullie sportieve voornemens. Het is misschien interessant om je voornemen ineens om te zetten naar een persoonlijke uitdaging. Een uitdaging lijkt me iets concreets om naar toe te leven of hiervoor je best te doen om dit te behalen. Zo zal ik nog maar om de 14 dagen naar de frituur gaan in plaats van wekelijks.

Een challenge kan bijvoorbeeld het behalen van de Varjagen Legion Medaille zijn. Deze verdien je als je de finish van alle edities (Mud, Hills, Water en Brother) van de Strong Viking Run bereikt. Misschien ben je wel een creatief persoon en wil je zoveel mogelijk rugnummers verzamelen zodat je hier een muur mee kan behangen. Of wil je 500 gram aan herinneringsmedailles bij elkaar lopen door modder?

Je bent misschien uitgekeken op de oude vintage kerstballen die je nog van je schoonmoeder hebt gekregen. Dan kan je zoveel mogelijk medailles verzamelen zodat je in december je kerstboom kan versieren medailles en de linten hiervan. Een andere uitdaging is het behalen van x aantal kilometers. Guus startte vorig jaar met obstacle running en wilde van 0 km naar 100 km gaan. Hij heeft zijn persoonlijke challenge meer dan gehaald want hij liep 142 km. 

Je kan ook proberen te kwalificeren voor het WCOCR (wereldkampioenschap obstacle running). Deelnemen aan een obstacle run op een exotische bestemming. Na vele runs je eerste obstacle run marathon afleggen. Bij de eerste 10 te eindigen van de SprintStorm of een tandje bij steken en in plaats van de gebruikelijke 12 km een afstand van 19 km aflegggen.

Zoals je kan lezen zijn er uitdagingen genoeg. Zelf heb ik dit jaar gekozen om deel te nemen aan de Toughest Oslo. Ik was nog aan het twijfelen tussen de Red Bull 400 en de Toughest maar heb voor de laatste gekozen omdat dit een obstacle run is. De Red Bull 400 is een loopwedstrijd die dit jaar in Oostenrijk doorgaat met als doel om als snelste een skischans op te lopen. In de Toughest Oslo loop je een stuk op een skischans.

Ik ben alvast benieuwd naar jullie persoonlijke, creatieve uitdaging voor 2015. Laat het mij via een Tweet weten  @tim_pottiez met #ocrchallenge #DiscoveryRuns

Ik wens jullie alvast succes met het behalen van jullie uitdaging(en)!

modder | natuur | obstakels |
Lees verder
Het obstacle running seizoen ’14 van… Chris

Inmiddels zijn we in 2015 beland en beginnen de eerste grote runs in het zicht te komen.  Daarom kijken we vooruit – en blikken we nog even terug – met de Discovery Obstacle Runs Experts. Vandaag doen we dat met Chris. “Ik studeer al 6 jaar beweging, maar tegen het afgelopen jaar kan geen studieboek op.”

Hoe kijk jij terug op afgelopen jaar?

Het was echt heel vet. Met de andere experts was het ook altijd leuk, het zijn allemaal verschillende type lopers, maar we waren wel echt een team. Je pakt ook veel van de experts op; zowel kennis buiten de runs als motivatie tijdens de runs. Ik heb het afgelopen jaar ook zoveel geleerd. Door het te doen heb ik mijn eigen handleiding geschreven. Zelf studeer ik nu zes jaar beweging, maar tegen de ervaringen die ik het afgelopen jaar heb opgedaan, kan geen studieboek op. In dat afgelopen jaar was mijn persoonlijke favoriete de Strong Viking Water Editie – daar hoef ik niet lang over na te denken. We hebben er 3,5 uur over gedaan, maar het voelde alsof we de hele dag bezig waren. Ik heb elke Strong Viking gelopen, maar de Hills editie moest ik helaas laten lopen. Dat kwam door een oude blessure die weer opspeelde tijdens de Breakout Run.

Hoe heb jij je ontwikkeld het afgelopen jaar?

De eerste Mud Masters liep ik in 3,5 uur, de laatste Mud Masters in 1 uur en 58 minuten. Je kunt dus wel stellen dat ik best wat sneller ben geworden, haha. Ook heb ik een techniekboost gehad, een conditieboost, en qua gewicht ben ik juist afgevallen. Dat gewicht ging er voor een groot deel af met Sportvasten, wat ik van de zomer heb gedaan. Dat was afzien, zeg. Het begon met afbouwen, tot je op een punt bent dat je echt niets meer eet. Dan gaan er hele andere dingen door je hoofd, zeker als je ook nog moet sporten. Je lichaam kan het heus wel hebben, maar mentaal is het een strijd tegen jezelf. Maar ook daarin heb ik me ontwikkeld. De dag nadat ik klaar was deed ik Dirt Maniacs, toen merkte ik nog niet zoveel. Maar tijdens de Fisherman Run twee weken later kon ik gewoon doorstampen waar ik voorheen moest afzien.

Welke ontwikkelingen verwacht je komend seizoen?

Twee jaar geleden hadden we 20 runs, het afgelopen jaar 70: het aantal runs wordt steeds groter. Je merkt ook nu al dat er een verschuiving plaatsvindt. Voorheen was het leuk om over hooibalen te rennen, maar als je dat een paar keer gedaan hebt, word je steeds kritischer. Vroeger was alles netjes, lief, subtiel: dat gaat veel extremer worden. Goed voorbeeld was vorig jaar de partij paintball guns bij de Breakout Run; daar heb ik wat mooie littekens aan overgehouden. Maar ook de Splash Jumps worden hoger. Ook zijn ze meer op zoek naar de hoogtemeters – iets wat moeilijk is in Nederland, maar ze vinden wel methoden. Er komen ook splitsingen in runs, denk ik. Dat zie je bij Tough Mudder al; je moet een bepaald aantal runs hebben gelopen om bepaalde obstacles te mogen nemen. In Nederland staat bijvoorbeeld het fun/show-aspect hoog in het vaandel, maar het extreme aspect zal aan terrein gaan winnen.

Wat zijn je doelen voor het komende jaar?

Het WK staat op één. Het is een beetje kansen berekenen; wie zit waar in de kwalificatie, wie loopt wanneer, hoe groot is je leeftijdscategorie. Je hebt altijd een eerste, en je hebt altijd iemand die net buiten de boot valt. Sommige experts gaan voor de Elite, maar ik ga gewoon voor de normale kwalificering. Daarnaast wil ik meer naar het buitenland. De Rat Race Dirty staat hoog op mijn lijstje, maarja, als student kost dat je best wat geld. Hier in de buurt wil ik vooral de langere runs lopen. De marathons van Strong Viking en Mud Masters hoop ik dan ook te kunnen doen dit jaar.

fun | tips |
Lees verder
Het obstacle running seizoen ’14 van… Alexander

Inmiddels zijn we in 2015 beland en beginnen de eerste grote runs in het zicht te komen.  Daarom kijken we vooruit – en blikken we nog even terug – met de Discovery Obstacle Runs Experts. Vandaag doen we dat met Alexander. “Van de kleine runs in dorpjes tot de wereldkampioenschappen: ik heb in 2014 heel veel mogen ervaren".

Hoe was jouw jaar bij het Discovery Obstacle Runs Team?

Het was echt een leuk jaar. Ik heb een hele hoop dingen kunnen leren en veel runs mogen lopen. Op een gegeven moment begon het allemaal wel wat veel te worden, zeker als je op den duur ieder weekend wel een run liep. Je denkt van tevoren dat zoiets makkelijk moet kunnen, maar op een gegeven moment gaf mijn lichaam aan: nu is het wel even genoeg. Daarom was het ook geen ramp dat het seizoen eind december afgelopen was en ik mijn lichaam iets meer rust kon gunnen. Maar ook dat is weer een ervaring die je in je zak meeneemt.

Heb je wat gehad aan de andere experts?

Iedere expert heeft een eigen vakgebied, een eigen expertise, waar ook ik gebruik van heb kunnen maken. De één heeft het over voeding, de ander heeft weer een specifieke techniek waarmee je een bepaald obstakel kan nemen. Mijn eigen expertise valt daar ook onder die laatste categorie. Als ex-militair heb je veel ervaring met hindernissen, dus heb ik veel kennis van de verschillende technieken per obstakel die ik mee kan nemen tijdens obstacle runs.

Heb je je door al die runs ook kunnen ontwikkelen?

Zeker wel, je hebt immers alles mee mogen maken en mogen ervaren. Van de kleine runs in dorpjes waar 100 man op afkomt, tot de wereldkampioenschappen: met zoveel afgelegde kilometers is met name mijn uithoudingsvermogen beter geworden. Die kilometers maak ik ook steeds eenvoudiger dan voorheen.

Wat was de beste run die je gelopen hebt?

Dat is geen moeilijk vraag: het WK in Cincinnati. Dat was zo’n bijzondere run. Veel groter, extremer en zwaarder dan de runs die je hier tegenkomt. Ook de controle was veel strenger. Bij plezierruns in Nederland maakt het niet uit hoe je over een obstakel gaat, maar bij het WK stond bij ieder obstakel iemand om te kijken of je het wel goed deed.

Wat gaat 2015 brengen, denk je?

In dit jaar wil ik meer grote runs gaan lopen. Daarbij laat ik mij niet beperken tot de landsgrenzen, maar ga ik ook meer naar het buitenland, waardoor ik waarschijnlijk wat minder kleine runs in Nederland en België zal lopen. Ook wil ik natuurlijk weer naar het WK. Misschien kan ik dat wat plekjes stijgen. Afgelopen jaar werd ik negende in mijn leeftijdscategorie, dat is al een prima prestatie, maar wie weet wat verder mogelijk is.

Wat doe je tot die runs beginnen?

Ik ga doordeweeks lekker fitnessen en in het weekend zal ik blijven lopen. De intensiteit wordt daarbij wel wat minder; het maken van de kilometers is daarbij belangrijker. Het is meer om de fitheid te onderhouden en daarom loop ik ook lekker ontspannen. Voor iedere sporter is dit wel belangrijk denk ik: ga niet stil zitten, want dan raak je zo uit vorm. Maar, aan de andere kant, blijf wel naar je lichaam luisteren. Na een druk seizoen als het mijne is het goed om rust te nemen, maar helemaal stil gaan zitten is ook niet alles.

fun | tips |
Lees verder
New BFF!

Geen nieuwe voornemens, maar een nieuwe vriend!

In mijn  interview vertelde ik mijn geheim voor trainen in de winter. Vandaag was de kick-off! Het weer was perfect, harde wind en lekker koud. Beter kan je het niet treffen! Schoenen aan en gaan.

In de buurt heb ik een vijver die een omtrek heeft van 820 meter. Een mooie afstand om rondjes te lopen waarbij je er niet te lang over doet, maar ook niet duizelig wordt van alle bochten. Met 5 kilogram zand als gewicht ging ik er tegenaan, met als resultaat:

Afstand: 5.74km  -  Afstand zak: 1.64km  -  Duur: 25:46min  -  Gem tempo: 4:29min/km  -  Gem snelheid: 13.3km/h

Dit is voor mij een mooi basisresultaat waarop ik kan gaan voortborduren. In totaal heb ik zeven rondjes gelopen. Ik begin met een rondje warm lopen, vervolgens pak ik de zak en loop een halve ronde (410 meter), daar drop ik hem en loop een volledige ronde waardoor ik de zak weer tegenkom en weer doorloop totdat de zak weer bij de start komt. Wanneer je zonder de zak loopt probeer je het tempo vast te houden, maar de ademhaling weer te reguleren.

Bij elke run in 2015 zul je moeten sjouwen met gewichten in elke vorm, maat en gewicht. Denk aan het Strong Viking schild en de hamer of zandzakken bij de Breakout Run. Ren jij rustig door met vijf of tien kilo, dan zul je menig mens voorbij gaan!

Begin rustig aan. Vijf kilo lijkt niet veel, maar ga er maar eens mee hardlopen. Denk aan je eigen kunnen en begin met drie of vijf kilo en ga vervolgens op basis van je behaalde resultaten eerst de afstand vergroten en daarna pas het gewicht.

Daag mij ook uit en deel je resultaten op onze  Facebook of op Twitter @simonvansenten met #discoveryruns

PS: er zit echt zand in de zak en geen drank, ondanks de Gall en Gall tas. Maar het motiveert wel!

foto | afstand | tips | training |
Lees verder
New Year, new Mud

Vorig jaar hebben we al heel wat modder, obstakels en kilometers gezien. Er waren runs die nog niet hadden wat er nodig was voor een succesvolle run en top georganiseerde runs die onderweg twee keer lieten nadenken of je dit nou voor je plezier deed, maar aan de finish weer het gevoel gaven waar je het voor deed.

Dit jaar gaan we gewoon weer door met onszelf moe maken tijdens en buiten de runs. Mijn lijstje begint al weer aardig vol te staan met alle toffe runs die er aan komen.

Maar een vraag die ik vaak krijg is: 'is obstacle runs wat voor mij'? Waar ik vast met een 'ja!' op antwoord.

Dat je als beginner of nog nooit begonnen runner een beetje verdwaald raakt in het aantal runs is zeker niet raar, dit jaar komen er vast weer meer runs dan afgelopen jaar. Belangrijkste is om te kijken wat je wilt en wat je aankan. Als je niet van modder houdt (onbegrijpelijk : ) ) dan is het niet slim om een mud run te gaan doen. Je kunt dan beter kijken naar een urban of een fun run. Deze zijn meestal ook wat minder pittig en houden je droog. Voor de modderliefhebbers is de lijst nog veel groter.

Wat ik ook vaak hoor: 'is het niet te zwaar'? Hangt van de run, afstand en je eigen conditie af. Strong Viking bijvoorbeeld staat er om bekend dat het geen makkelijke run is en ze je flink uitdagen op je trip naar Walhalla.

Afstand

Als je nooit meer dan 10 kilometer rent is het ook niet verstandig om je in te schrijven voor een 18 kilometer run. Je raakt meer vermoeid bij een obstacle run dan bij je eigen hardlooprondje waardoor je sneller fouten gaat maken doordat je coördinatie slechter wordt. Tenzij je een onbeperkt abonnement heb bij de Fysio zou ik lekker rustig beginnen op wat minder afstand.  

Koud douchen

Veel mensen krijgen van de woorden al rillingen, maar het helpt! Door je lichaam tijdens het douchen al in de stress te duwen dat de omgeving snel afkoelt went je lichaam eraan en geloof me, elke dag één minuut onder de koude douche is een heel stuk fijner dan zonder gewenning in maart in het water te springen bij Mudmasters!

Belangrijkste is: daag jezelf uit, maar hou het een beetje veilig! Het obstacle running seizoen is lang en het is zonde om na de eerste twee runs er al uit te liggen ;)

See you in the mud!

Volg mij op Twitter en andere experts.

tips | training |
Lees verder
Muddy Birthday!

Driewerf hoera! Vandaag, 10 januari 2015, viert Discovery Obstacle Runs haar eerste verjaardag! 

Ik herinner mij onderstaande nieuwsbrief van Discovery Channel nog als vandaag. Hiermee ging de bal rollen.

Op 10 januari 2014 kwamen wij voor het eerst samen en maakten kennis met elkaar en Discovery Channel. Discovery Obstacle Runs was geboren.

Het afgelopen jaar heeft u hier onze blogs (tips, reviews) kunnen lezen en obstacle runs kunnen herbeleven dankzij de vele aftermovies. Hieronder kan je een mooi voorbeeld vinden van de Strong Viking Run. Deze werd door Niels gemaakt.

Misschien was je vorig jaar één van de vele winnaars van een startbewijs of heb je een mooi outfit gewonnen. Houd zeker onze website in de gaten voor nieuwe acties, tips, de obstacle run kalender en veel meer. Via  #DiscoveryRuns kan je ons op Twitter volgen, of kijk op onze Facebookpagina om op de hoogte te blijven van nieuwe acties en blogs.

Ik wens jullie alvast een fantastisch, blessurevrij 2015 en hoop jullie op één van de komende obstacle runs te ontmoeten.

foto | fun | modder |
Lees verder
Goal setting 2015

Alle lezers van discoveryobstacleruns.nl een voorspoedig, sportief en modderig 2015!

Een frisse start maken past bij de traditie aan het begin van elk nieuw jaar. Na de drukke feestelijke decembermaand keert de rust terug. Schud het oude jaar van je af en begin het nieuwe jaar met een schone lei. Maak goede voornemens en stel jezelf doelen.

Om een doel te bereiken, is het belangrijk een plan te maken. Tip: laat je smartphone je coach zijn. Elke smartphone heeft wel een agendafunctie waarmee je dagelijks herinneringen kunt inplannen. Plan voor de aankomende drie maanden wat haalbare subdoelen in en laat je smartphone je dagelijks aan je einddoel herinneren. Kijk ook af en toe terug naar je behaalde resultaten; dat houdt het leuk en zorgt ervoor dat de kans van het behalen van je einddoelen hiermee een stuk wordt vergroot. 

Veel succes en become the strongest version of yourself!

Wat zijn jouw doelen, en op welke manier geef jij het nieuwe jaar een frisse start?
Laat je reactie achter op https://www.facebook.com/discoveryobstacleruns

Volg mij via Twitter  @WJPeters en Facebook of zoek op #‎DiscoveryRuns‬.

foto | tips | training |
Lees verder
Winterkick: Nieuwjaarsduik

Tijdens het laatste kwartaal van het jaar staat het Obstacle Run seizoen in stand-by, en nu Koning Winter sinds het voorbije weekend écht in het land is, wat sommige (bos)wegen te glad maakt om veilig te trainen, is het niet altijd even eenvoudig om de outdoor atleet (zoals enkelen onder) in ons tevreden te houden met de nodige uitdagingen. Maar heb jij al een nieuwjaarsduik op je planning staan? Een wat? Lees gauw verder!



  • What did you say?
  • Geschiedenis
  • Gevoel
  • Nieuwjaarsduik-agenda 2015

What did you say?

De nieuwjaarsduik is een jaarlijks terugkerend evenement ("net zoals nieuwjaar natuurlijk" - Captain Obvious) waarbij men rondom de jaarwisseling op verscheidene plaatsen in de wereld een duik in ijskoud, natuurlijk water duikt. Bijvoorbeeld een plas of meer, rivier of zee. Zoals bij ons de Noordzee.

Men doet vooraf een warming-up, om onderkoeling van het lichaam te voorkomen. Achteraf sluit men gewoonlijk af met een warme hap of soep, en een drankje. Of meerdere drankjes... Net zoals bij een Obstacle Run, komen veel mensen verkleed. Alle gekheid op een stokje, met een extra geschifte topping erop. Samen afzien: we love it!


Geschiedenis

De oorsprong van het ijsduiken als een echt evenement, situeert zich rond 1920. Toen organiseerde de Vancouver Polar Bear Swim Club (Canada) een van de eerste nieuwjaarsduiken ooit. Bij deze eerste editie, georganiseerd door Peter Pantages, waren er tien deelnemers. In 2000 waren dit er al 2128.

 

Nederland echter, kent de grootste belangstelling voor nieuwjaarsduiken, met het meeste aantal locaties op de wereld. 

In 1960 werd in Zandvoort de allereerste duik georganiseerd door Ok van Batenburg, samen met een groep zwemmers van Njord '59 uit Haarlem. Dit jaar vindt dus de 55e editie plaats! In het kielzog van Zandvoort, is het aantal locaties in Nederland uitgegroeid tot 125 in 2014, met een totaal van 46.000 deelnemers. 

Hieronder een nieuwsfilmpje uit 1968 over de 3e editie in Zandvoort.


Zoals jaarlijks dook het grootste deel, zo'n 10.000 mensen, in Scheveningen in het 8°C warme (of koude) water van de Noordzee. Daar startte men in 1965 met slechts zeven deelnemers.

Door de populariteit wordt het evenement sinds 1998 gesponsord door levensmiddelenfabrikant Unox, die de talrijke oranje mutsen en handschoenen met hun logo erop gratis uitdeelt. Wat hen dan weer een enorme publiciteit oplevert. In Voorthuizen doet men het andersom, daar werd afgelopen zaterdag de jaarlijkse Oudejaarsduik genomen, zoals elke laatste zaterdag van het jaar in het recreatiegebied Zeumeren.

Gevoel

De ervaring verschilt van persoon tot persoon.
Ik nam mijn eerste nieuwjaarsduik vorig jaar in Oostende (BE). Het Noordzeewater was toen 6-8°C warm.  

Tijdens de warming-up vertelde de presentatrice dat sommige mensen het water aangenaam vinden, sommigen het ijskoud vinden, en enkelen het noorden kwijt geraken door de ijskoude temperaturen. "Pff, hoe kan dat nou?", dacht ik over dat laatste. 
Tot ik er zelf in dook.. 

Laat ik mijn ervaring zo beschrijven: Alsof er 1000 kleine mesjes in je lijf snijden.
Ik merkte vlak voor het startsignaal dat ik moest plassen, maar tijdens de eerste minuut van de duik begon ik te twijfelen of ik nog wel over de benodigde geslachtsdelen beschikte. Je voelt dat je blaas vol is, maar hebt geen enkel idee waar die zich in je lichaam bevindt. 

En ja hoor, ik was één van die enkelen die een paar seconden het noorden kwijt was. Dus met hetzelfde kabaal waarmee ik en m'n maat erin waren gerend, terug naar het strand! Maar daar besloten we direct terug te lopen. Zo hebben we 3 x de Noordzee bestormd, en ik heb er geen één maal spijt van gehad! 

Komende zaterdag is de volgende editie, en gaan we waarschijnlijk terug. Ofwel nemen we een privé duik in het lokale meer hier in Brasschaat (waar dat ligt moet ik jullie Nederlanders waarschijnlijk niet meer uitleggen, haha!). 

Nieuwjaarsduiken-Agenda 2015


De meeste nieuwjaarsduiken zullen komende donderdag, komend weekend of dat erop plaatsvinden. 
Kijk voor de Nederlandse nieuwjaarsduiken gesponsord door Unox op deze kaart: 
https://www.unox.nl/nl/event/nieuwjaarsduik

In België is het grootste evenement de Nieuwjaarsduik in OostendeEchter kost deze veel geld voor wat het moet voorstellen, kijk eens op Google voor kleinere, lokale nieuwjaarsduiken. Zoals die van Duikclub De Aquanauten in de Ekerse Put

Zo, dit was mijn laatste post van 2014.
Ik wens iedereen een jaar vol Strength, Mud & Rock 'n Roll! 

fun | natuur | tips | weer |
Lees verder
Het obstacle running seizoen ’14 van… Maurice

Aan alles komt een einde; zo ook aan het obstacle running seizoen van 2014. Een winterslaap zit er natuurlijk niet in, want de echte obstacle runner blijft gewoon doortrainen. Daarom blikken we terug – en kijken we ook zeker vooruit – met de Discovery Obstacle Runs Experts. Vandaag doen we dat met Maurice. “Op een gegeven moment is sporten gewoon een deel van je leven. Dat krijg je als je bij het leger hebt gezeten.”

Hoe beviel jouw jaar als lid van Discovery Obstacle Runs expert?

Hartstikke goed. Toen ik in december hoorde dat ik tot expert werd verkozen, zag ik op voorhand al leuke dingen gebeuren: veel kleding, veel runs lopen. Helaas iets minder runs dan gepland als gevolg van een enkelblessure, waardoor ik vier runs heb moeten laten lopen. Maar na juni kwam ik weer helemaal terug en heb ik zelfs de Hang-On Run gedaan. Het was al zo’n vijf jaar geleden dat ik voor het laatst een survival run had gelopen, dus dat vond ik tof om weer eens te doen. Uit mijn tijd bij het leger neem ik veel technieken mee die bij de technische obstakels goed van pas kwamen. Daarbij heb ik flink wat armkracht en kan ik goed hardlopen, dus dat zijn mooie dingen om tijdens zo’n run te combineren.

Was de Hang-On Run dan ook jouw favoriete run?

Hoewel die erg gaaf was, was mijn hoogtepunt de Strong Viking Water editie. Sowieso ben ik erg van de Strong Vikings gecharmeerd, maar bij de Water editie klopte alles. De organisatie, de natuur, de obstakels… Bovendien lig ik graag in het water, en met de temperaturen in juni was dat natuurlijk helemaal aangenaam. De Mud editie was ook goed, zwaarder nog dan de Water. Als je dan een helling af ging en weer beneden stond, zag je pas hoe ver je nog moest. Toen zakte de mud je af en toe in de schoenen, haha.

Hoe ziet jouw ideale training eruit?

Die bestaat voornamelijk uit krachttraining. Sinds een week of 6 doe ik aan crossfit, met korte, intensieve oefeningen waarbij ik mijn hele lichaam train. Ik ben vaak lid geweest van verschillende sportscholen, maar dat hield ik nooit zo lang vol, omdat ik het zitten op die apparaten snel zat word. Daarom is crossfit voor mij ideaal en doe ik het zo’n twee keer per week. Daarbij loop ik ook nog twee keer per week hard – wat ook vaak drie keer wordt – zodat ik lekker bezig blijf. Dat is iets wat ik ook absoluut vast wil houden, wat een voordeel is van een militair verleden. Ik was achttien toen ik bij het leger ging, en ben er inmiddels al jaren weg, maar nog steeds weet ik niet beter dan dat sporten onderdeel van mijn leven uitmaakt. Het niveau is misschien iets lager dan toen ik twintig was, maar de combinatie van veel sporten en gezonde voeding maakt dat ik mij nog wel twintig voel.

Hoe ga jij je buiten het seizoen om bezig houden?

De crossfit houd ik er gewoon in; dat vind ik hartstikke leuk om te doen en is voor mij de perfecte manier om in vorm te blijven. Een ander voordeel is dat je het echt merkt als je vooruitgang boekt, doordat je steeds meer met hetzelfde gewicht kunt. Bovendien is het heel gevarieerd; elke training is anders. Hardlopen blijf ik gewoon buiten doen. Mijn tip aan iedereen is om dat ook te doen. Bijt even door die eerste paar koude meters, en je zult merken dat je uit de buitenlucht veel meer energie haalt dan uit zo’n sportschool, gevuld met puffende en kreunende mensen. En als je dan gaat hardlopen, doe dan om de 500 meter even een oefeningetje. Als je zorgt dat je looptempo goed hoog is, en dan om de zoveel meter een krachtoefening pakt, dan boots je goed het gevoel van een run na. In het nieuwe seizoen heb je daar weer profijt van.

fun | tips |
Lees verder
Het obstacle running seizoen ’14 van… Tim

Aan alles komt een einde; zo ook aan het obstacle running seizoen van 2014. Een winterslaap zit er natuurlijk niet in, want de echte obstacle runner blijft gewoon doortrainen. Daarom blikken we terug – en kijken we ook zeker vooruit – met de Discovery Obstacle Runs Experts. Vandaag doen we dat met Tim. “Ik heb ze allemaal met het moddervirus aangestoken.”

Hoe was het afgelopen seizoen?

Het was beter dan ik van tevoren had verwacht! Ik was heel blij om verkozen te zijn en vind het een eer om voor Discovery te mogen lopen. Mijn fijnste runs liep ik bij Mud Masters en de Strong Viking, hoewel ik die laatste niet af heb kunnen lopen omdat een vriend onderkoelt raakte in de sneeuw. Sinds kort loopt ook mijn vriendin mee, lopen mijn vrienden mee, dus de groep wordt steeds groter. Je kunt wel zeggen dat ik ze aan heb gestoken met het moddervirus. Het afgelopen seizoen ben ik ook wel beter geworden. De afstanden zijn langer geworden en over de monkey bars ga ik nu ook vrij vlot.

Jij blogt heel graag. Waar komen al die creatieve onderwerpen vandaan?

Vroeger had ik al een blog. Die ging over sporten, mijn dagelijks leven, en was dus al heel divers. Dat heb ik nog steeds. Al die verschillende onderwerpen vind je nu ook nog terug in mijn blogs. Als ik in de trein zit, schieten mij zo dingen te binnen. Of actuele zaken; daar kan ik ook vaak wat mee. Eenmaal aan het bloggen, komt het er dan heel makkelijk uit.

Jij doet ook aan diverse vechtsporten; hoe helpt jou dit in je trainen?

Vooral conditioneel heb ik daar veel profijt van. De vechtsporten die ik beoefen zijn SCS (Stroeven Combat Systems) Eskrima , WKFS (World Knife Fight System) en Jeet Kune Do. Daarbij train ik ook met autobanden, die je bij runs ook weleens mee moet sjouwen. Maar die sporten helpen mij ook op een andere manier bij de runs. Ze leren me bij in mijn mindset; net als bij mijn vechtsporten, kan je bij een obstacle run ook niet opgeven. Je moet beginnen, je moet door, je kan niet zomaar opgeven of een mindere dag hebben.

Wat verwacht je van 2015?

Sowieso wil ik me nog meer gaan ontwikkelen. Zwaardere runs lopen, grotere afstanden, moeilijkere obstakels. Dat betekent wel dat ik naar het buitenland moet, hoewel er in Nederland ook nog wel enige uitdaging is. Ook wil ik komend jaar wat vaker op prestatie lopen. Natuurlijk, gewoon voor de fun rennen met vrienden is ook fantastisch, zeker als ik erbij film, maar ik ben ook wel benieuwd hoe hard ik kan. Tot het zover is, blijf ik lekker doortrainen. Hardlopen doe ik het liefst op onverharde wegen in de natuur, en mocht het  weer écht heel bar worden, dan wil ik meer gaan klimmen op klimmuren. Dat lijkt me een fijne krachttraining die je lekker binnen kan doen. Zwemmen doe ik ook graag; ik denk dat iedereen dat wel doet. En dat komt ook nog eens van pas bij de Strong Viking Water Edition, die ik beslist wil gaan lopen.

fun | tips |
Lees verder
Het obstacle running seizoen ’14 van… Stefan

Aan alles komt een einde; zo ook aan het obstacle running seizoen van 2014. Een winterslaap zit er natuurlijk niet in, want de echte obstacle runner blijft gewoon doortrainen. Daarom blikken we terug – en kijken we ook zeker vooruit – met de Discovery Obstacle Runs Experts. Vandaag doen we dat met Stefan. “2016 wordt een beslissend jaar. Dan wordt het kaf van het koren gescheiden.”

Hoe beviel het eerste jaar als expert?

Het was een hele mooie ervaring met een heerlijke sfeer binnen het team. Het is jammer dat er een paar vertrekken, maar daar komen hopelijk een paar nieuwe experts bij. Misschien dat er nog wat Vlamingen bij kunnen, dat zou wel tof zijn. Obstacle running ontwikkelt zich hier minder hard dan in Nederland, maar alsnog is er veel enthousiasme. Mijn favoriete run het afgelopen jaar was ook een Vlaamse: The Battle of the Ardennes. Die liep ik met Chris en Tim samen, en ik kon volop genieten van de omgeving. Ik ben ook graag in de natuur, en met The Battle of the Ardenness zat dat wel goed. Qua sfeer stak Mud Masters erbovenuit.

Hoe gaat het nu met je blessure?

Redelijk. Ik ben heel rustig aan het opbouwen met conditie en fysiek. Die is redelijk achteruit gegaan, maar qua kennis ben ik er juist door vooruit gegaan. Het was ook een heftige blessure; ik had een tenniselleboog en een golfelleboog aan beide armen door het zware werk dat ik deed bij de slager. Dit houdt in dat alle aanhechtingen van mijn pezen in mijn ellebogen ontstoken zijn. Ik heb dus weer vanaf nul moeten beginnen. Mijn debuut hoop ik bij de eerste Mud Masters te maken op 7 maart.

Dan even over je blogs. Je schrijft veel over voeding: waar komt deze interesse vandaan?

Doordat ik zo lang thuis zat met mijn blessure, ben ik best wat aangekomen. Daarom ben ik ook flink met mijn eigen voeding bezig, zodat ik weer af kan vallen. Omdat ik er zelf zo mee bezig ben, vind ik het interessant om dat ook door te spelen naar de lezers. Ik probeer ook wat variatie te brengen met mijn blogs, om andere onderwerpen aan te snijden die toch te maken hebben met obstacle running. Voeding is ook heel belangrijk voor een obstacle runner. Mijn tip is dan ook voor iedere obstacle runner die een dieet wil volgen om éérst te gaan oriënteren welke diëten er zijn, om daarna goed te kijken welk het beste bij je aansluit.

Wat verwacht je in het komende seizoen?

Er zullen veel runs bijkomen. Mensen denken ‘obstacle running is hip’ en die willen er een graantje van meepikken. Maar dit seizoen zag je al dat er veel runs waren die het eigenlijk net niet waren, en ik ben bang dat die er in 2015 alleen maar meer bijkomen. Daartegenover staat wel dat de grotere runs alleen maar beter zullen worden. De obstakels worden uitdagender, trenches dieper en de afstanden groter. Daarom wordt 2016 een belangrijk seizoen; dan wordt na het komende seizoen het kaf van het koren gescheiden, zodat we goed kunnen zien welke runs goed genoeg zijn. Maar zover is het nog niet; tot die tijd blijf ik rustig doortrainen zodat ik bij de Mud Masters aan de start kan zijn. Doortrainen is echt belangrijk, ook als de temperaturen extremer worden. En wat betreft de feestdagen: daar moet je gewoon van genieten. Niet overdrijven, maar gewoon wel lekker met familie en vrienden zijn.

fun | tips |
Lees verder
2014 in Runs

Afgelopen jaar was het flink raak met alle runs en obstakels. Na 22 obstacle runs is het seizoen ook voor mij gestopt.We hebben veel gezien van de topruns tot runs die het eigenlijk nét niet helemaal hadden.

Mijn toplijstje

1.        Strong Viking Water (Lees mijn review hier)
2.        Hang On Run (Lees Willems review hier)
3.        Strong Viking Brother (Lees mijn review hier)
4.        Mudmasters Biddinghuizen (Lees Gabrièls review hier)
5.        Stormloop (Lees Bisentes review hier)

De Strong Vikings waren beide pittig, maar waar de Brother-editie vooral zwaar was vond ik de Water-editie meer sfeer hebben. De Hang-On Run kwam onverwachts, de vanuit een survival run ontstaande obstacle run had meer uitdaging dan de gemiddelde obstacle run. Mudmasters had een topsfeertje en een upgrade van de obstakels. Stormloop was een mooie nieuwkomer, meerdere rondjes maar wel waar de focus op de obstakels lag, waardoor je per 300 meter wel weer een obstakel had.

Als ik verder ga met het lijstje staan Battle of the Ardennes en Brabantse Wal Mudrun erbij. Bij Battle of the ardennes  waren de obstakels dan niet zo denderend, de hoogtemeters en de locatie deden het wel. In alle runs die ik gelopen heb, heb ik nog niet zulke vriendelijkheid en gemotiveerde vrijwilligers gezien als bij Brabantse Wal Mudrun, de wal die er halverwege paar keer in zat was goed pittig. De Strong Viking Mud was ook een goede editie, alleen omdat ik deze gelopen had terwijl ik nog koorts had (never give up ;) ) is de run me niet zo goed bij gebleven. Volgend jaar beter!

Nu het allemaal over is voor dit jaar, zit ik zelf niet stil. Ik blijf trainen, maar vooral smachtend en kwijlend uitkijken naar de runs in 2015. Verder, hoger en moeilijker is het doel.

In 1 minuut zien hoe het afgelopen jaar gegaan is met DiscoveryRuns? Kijk deze video!

En het beste van alles, Discovery Obstacle Runs is in 2015 gewoon weer terug!

Volg mij @Chriss_9191 of via de  Discovery Obstacle Runs Facebook!

foto | obstakels | video |
Lees verder
Het obstacle running seizoen ’14 van… Bisente

Aan alles komt een einde; zo ook aan het obstacle running seizoen van 2014. Een winterslaap zit er natuurlijk niet in, want de echte obstacle runner blijft gewoon doortrainen. Daarom blikken we terug – en kijken we ook zeker vooruit – met de Discovery Obstacle Runs Experts. Vandaag doen we dat met Bisente. “Gekke dingen doen in de modder; dat was niks voor mij. Tot ik er middenin stond.”

Hoe zou je het afgelopen seizoen samenvatten?

Als ontzettend tof. Obstacle running is me zo goed bevallen; dat had ik van tevoren nooit gedacht. Al die gekke dingen doen in de modder: dat was niks voor mij. Tot ik het een keer deed en er middenin stond. Daarbij is het niet alleen maar je grenzen verleggen, maar tegelijkertijd ook van het lopen genieten. Mensen genieten ook van elkaar, dat is zo mooi. Daarom is het ook zo leuk om mensen mee te nemen. Ik nam naar Mud Masters mijn vrouw mee, wie hoogtevrees heeft en bang voor water is. En tóch heeft ze die Splash Jump even gedaan – waar zelfs ik even bij moest slikken. Je verlegt je grenzen tijdens een run. Zelf heb ik als personal trainer best wel wat ervaring, maar ook voor mij geldt: ik wil knallen. Ik heb niet voor niets  ‘expert’ op mijn shirt staan!

Wat was het hoogtepunt het afgelopen jaar?

Wat ik heel gaaf vond, was de Breakout Run. Die heb ik helaas alleen gelopen, maar hij was wel ’s nachts. Met de honden en de politiesirenes was het echt alsof je een voorvluchtige was. Je kon bijna niets zien met het kleine lampje op je hoofd, waardoor ik over van alles en nog wat struikelde. Qua sfeer blijft Mud Masters onovertroffen.

Hoe helpt jouw baan als personal trainer jou bij het trainen?

Helaas heb ik nooit zo veel tijd om te trainen. Gelukkig weet ik door mijn baan wel hoe je heel effectief moet trainen. Een work-out van acht minuten kan je prima even tussendoor doen. Mocht ik nou ergens geen kennis van hebben, dan heb ik genoeg mensen om me heen. De experts, de mensen van de sportschool: mijn oren staan altijd open voor nieuwe informatie. Daarbij kan ik mensen zelf ook goed helpen. Voor iedereen is een specifieke training, die ervoor kan zorgen dat het hele lichaam getraind wordt: obstacle runs loop je immers niet alleen met je armen. De focus ligt hierbij op de knieën en schouders, omdat je deze tijdens een run het gemakkelijkst blesseert. Essentieel is de manier waarop je een basisbeweging uitvoert. Eigenlijk zou iedereen eens een keer naar hun basisbewegingen moeten laten kijken, zodat je het meeste resultaat krijgt en je je lichaam fit houdt.

Hoe hou jij jezelf bezig in de winter?

Sowieso pak ik twee keer per week mijn krachttraining. Ook ben ik aan het kijken of ik een keer in een gymzaal terecht kan om wat gekke dingen te doen. Een touw pakken, wat klimoefeningen, dat soort dingen. Bovendien is zo’n zaaltje zo gehuurd, zeker als je met een groep mensen gaat. Tot slot doe ik mijn cardio tijdens de groepslessen die ik acht keer per week geef. Kortom: ik blijf wel bezig! Hardlopen raad ik iedereen aan, het is belangrijk om dat op peil te houden. Ook is het slim om aan je total body kracht te blijven werken. Een pull-up raak je zo kwijt in de winter.

Jij verschijnt dus fris aan de start van het nieuwe seizoen. Wat zijn je plannen dit seizoen?

Wie weet ga ik voor het WK. Qua kracht zit ik wel goed, dus ik hoop qua snelheid genoeg vordering te boeken om mij te kunnen kwalificeren. De andere experts die naar het WK zijn geweest hebben mij wel echt geïnspireerd, dat vond ik heel tof. Daarnaast ga ik zoveel lopen als mijn planning op de sportschool mij toelaat. Ik móet in ieder geval naar de Strong Vikings, en hopelijk naar alle andere runs die ik dit jaar niet gelopen heb.

fun | tips |
Lees verder
Het obstacle running seizoen ’14 van… Steven

Nu de dagen korter worden, loopt het obstacle running seizoen van 2014 ook op zijn einde. Een winterslaap zit er natuurlijk niet in, want de echte obstacle runner blijft gewoon doortrainen. Daarom blikken we terug – en kijken we ook zeker vooruit – met de Discovery Obstacle Runs Experts. Vandaag doen we dat met Steven. “Je grenzen verleggen, het uiterste van jezelf vragen: dat is priceless.”

Hoe beviel het eerste jaar als expert?

Echt supergoed! Het is (a) het feit dat je lekker mee kunt doen met alle runs en (b) het volle enthousiasme dat je ervaart bij iedere run. Van een eerste keer tot diehard obstacle runners: iedereen heeft er zo bizar veel zin in en dat merk je voor, tijdens en na de run. Je doet het écht met zijn allen, je merkt dat je er niet alleen voor staat. Dat ervoer je ook tijdens de Strong Viking Mud editie; mijn favoriete run van het afgelopen jaar. De broederschap die de Vikingen ook hadden, de totaalbeleving: ze hebben er een heel rond concept van gemaakt. Het bloggen voor het platform heb ik niet altijd veel gedaan, omdat ik zelf ook druk ben met een eigen modeblog, dus het komende jaar wil ik daar meer aandacht aan besteden. De kruisbestuiving daarbij vind ik wel heel interessant; ik kan mode vaak aan Discovery linken en tijdens blogs over obstacle runs komt er altijd wel iets over mijn kleding in terug.

Hoe ziet jouw ideale run eruit?

Juist de uitdaging van het jezelf pushen, je grenzen verleggen, het uiterste van jezelf vragen: dat vind ik lekker, dat is priceless. Daarom zou ik naast de Pussy Lane een Extreme Lane toevoegen bij de obstakels. Veiligheid staat voor alles, dat moet je kunnen garanderen, maar ik zou de obstakels wat extremer maken. Zo krijg je een Splash Jump van drie, vijf en tien meter. Wat betreft het totaalplaatje wil ik ook dat het echt klopt, met een Strong Viking als uitgangspunt: The Ultimate Carnaval, als het ware. Daar past ook wat meer mobiele actie bij. Menselijke obstakels bijvoorbeeld, net als de zombies bij de ZombieRush. Op zich niet de meest uitdagende run, maar door die zombies als menselijke obstakels, creëer je iets spectaculairs.

Wat ga jij in de wintermaanden doen om fit te blijven?

Mijn plan is om lekker door te blijven trainen in de buitenlucht. Ook wil ik aansluiten bij een bootcampgroep of, en dat is helemaal mooi, zelf een bootcamp organiseren. Inmiddels heb ik de kennis wel hoe je dat goed aan kan pakken. Gewoon met een paar vrienden het bos in, tijgeren, in bomen klimmen, met stenen sjouwen, dat soort zaken. Je hebt niet zoveel nodig; alles ligt voorhanden. Bovendien, obstacle runs loop je ook buiten; weer of geen weer. Dat is mijn tip ook voor iedereen: blijf lekker bewegen, of het nu waait, regent of koud is. Je mag ook gerust met mij mee bootcampen. Natuurlijk zit er wel een limiet aan; we willen natuurlijk geen Project X Haren taferelen!

fun | tips |
Lees verder
NieuwjaarsStorm

Een nieuw jaar brengt goede voornemens met zich mee. Wie 2015 sportief wil starten, kan deelnemen aan één van de vele Nieuwjaarsduiken die traditiegetrouw op 1 januari plaatsvinden. De Nieuwjaarsduiken van Scheveningen en Oostende zullen de meesten onder jullie wel kennen. De organisatie  VenloStormt biedt een mooi gratis initiatief aan dat ik extra in de kijker wil zetten, namelijk NieuwjaarsStorm.

Samen met andere deelnemers kan je als warming-up enkele kleine hindernissen bestormen om daarna om 12:00 uur een duik nemen in de Maas. Voorafgaand aan deze Nieuwjaarsduik kan je onder leiding van parcoursontwerper Jos Storm deelnemen aan een parcoursverkenning van het nieuwe 11,3 kilometer lange parcours. De verkenning start om 10:30 uur zodat iedereen na afloop kan aansluiten door samen in de Maas te springen. 

Aparte kleedruimten voor mannen en vrouwen worden voorzien in de vorm van een hekwerk dat wordt afgedekt met een zwart doek. Hier kan je ook je spullen achterlaten: deze worden bewaakt. Wie voor of na de NieuwjaarsStorm dorst of honger heeft, kan tegen contante betaling onder andere koffie, warme chocomelk, vlaai en soep kopen. 

Deelnemen is alleen mogelijk indien je in het bezit bent van een zwemdiploma. Je deelname is volledig op eigen risico, maar dat wilt niet zeggen dat er niet voor de veiligheid wordt gezorgd. Duikers en een EHBO-post zijn aanwezig. Kinderen onder de 16 jaar kunnen alleen onder begeleiding van een volwassene deelnemen. Het water is minimaal 2,5 meter diep, afhankelijk van de waterstand. Het is de bedoeling dat je op eigen krachten uit het water klimt. Het water zal koud zijn, dus zorg voor een handdoek en droge kleding voor na je frisse duik in de Maas. Een warme badjas wordt ook als tip meegegeven door VenloStormt. Een tip van mezelf is om eventueel zwembandjes aan te doen en een badmuts om je hoofd warm te houden. Zwembandjes kunnen misschien ludiek zijn, maar het zorgt er voor dat je in het koude water blijft drijven. 

Je inschrijven is verplicht en kan tot op de dag zelf. Meer info en jezelf inschrijven kan je hier. Ik wens jullie alvast heel veel plezier op de NieuwjaarsStorm!

foto | fun | natuur | obstakels | video |
Lees verder
Het obstacle running seizoen ’14 van… Willem

Nu de dagen korter worden loopt het obstacle running seizoen van 2014 ook op zijn einde. Een winterslaap zit er natuurlijk niet in, want de echte obstacle runner blijft gewoon doortrainen. Daarom blikken we terug – en kijken we ook zeker vooruit – met de Discovery Obstacle Runs Experts. Vandaag doen we dat met Willem. “In de sportschool zal je me nooit vinden. Je kunt toch lekker buiten sporten?”

Hoe was het om Discovery Obstacle Runs Expert te zijn?

Het is een geweldig leuk jaar geweest. Met de andere experts was er al meteen een klik; als je naar een run gaat, is het eerste wat je doet op zoek gaan naar de blauwe jasjes. Er is echt een team ontstaan. De twee leukste runs die we dit jaar gelopen hebben vond ik Mud Masters Weeze op het fantastische, militaire vliegveld, en de Strong Viking Water Editie. Wel heb ik af en toe wat moeite met bloggen, dat kost me veel energie. Maar als ik dan klaar ben met het schrijven, haal ik er veel voldoening uit. Zeker als het wat exposure oplevert, ben ik echt trots. Dat zag je pas nog, toen mijn review van de Hang-On Run door de organisatie zelf gedeeld was. Dat ik daarbij gekoppeld ben aan Discovery is natuurlijk helemaal mooi.

Veel van die blogs gaan over trailrunnen, survivalen, et cetera. Is dat ook echt jouw stijl?

Absoluut! Van origine ben ik hardloper. Van het hardlopen ben ik naar obstacle running gegaan en van obstacle running weer naar survivalen. Dat ik niet de enige ben die via deze weg in survival running ben beland, zie je bij onze survivalgroep: die is gegroeid van 100 naar 200 leden, waarvan het grootste deel van obstacle running komt. Die zoeken, net als ik, de verdieping bij het technisch moeiilijkere survivalen. Ik vind het geweldig om te klimmen en te klauteren, dat is een welkome afwisseling van mijn kantoorbaan. Dat je je onderarmen op een gegeven moment niet meer voelt; daar krijg ik een kick van. Een lange combinatie waarbij je gewoon vijf minuten aan een netten en touwen hangt, dat zie je bij obstacle runs niet.  

Zijn obstacle runs en survival runs dan echt twee totaal verschillende dingen?

Dat onderscheid maak ik wel ja. Obstacle runs zijn vrij groot opgezet, waardoor je een hele gastvrije sfeer heb. Iedereen is welkom, iedereen kan meedoen en daardoor is een obstacle run als een dagje uit. Survival runs zijn wat kleinschaliger en wat meer op competitie gericht. Je moet ook aanspraak doen op specifieke trainingen. Dat zag je bij de Hang-On Run; met onderdelen als boogschieten en houthakken word je getest op kwaliteiten die je opdoet uit specifieke trainingen.

Hoe train jij dan, als je zowel obstacle runs als survival runs loopt?

Door een hele veelzijdige training af te werken, waar de focus op techniek ligt in combinatie met hardlopen en crossfit. Dat doe ik op een speciaal survivalparcous. Mooi is altijd dat ik bij dat rondje langs een sportschool kom. Als ik al die bezwete mensen op die loopbanden tekeer gaan, moet ik altijd wel even lachen. Ga toch lekker naar buiten, de frisse lucht in. Dat is toch heerlijk! Dat blijf ik in de winter ook zeker doen, doortrainen is belangrijk. Ik wil volgend jaar één of twee marathons lopen, dus op de afstand wil ik me meer gaan ontwikkelen komend seizoen. Mijn advies voor iedereen is dan ook: maak die kilometers, elke week weer. Zo zorg je ervoor dat je het nieuwe seizoen fris begint en in de eerste runs door kan gaan waar anderen na tien kilometer stilvallen.

fun | tips |
Lees verder
Stretchen

Stretching (rekken en/of strekken), is het op een voorzichtige manier rekken van een spiergroep om de lenigheid van de betreffende spiergroep te trainen en te verbeteren. Ook wordt stretching gebruikt ter bevordering van revalidatie en het voorkomen van blessures. 

Aanbevolen wordt om een spiergroep tussen de 8 en 15 seconden te stretchen, maar tegenwoordig wordt ook aanbevolen een spiergroep langer, tot wel 30 seconden, te stretchen, waarbij de intensiteit van de stretch al dan niet toeneemt en men iets verder probeert te stretchen.

Bij veilig stretchen wordt de pijngrens niet of nauwelijks overschreden, uitgezonderd bij ervaren atleten die de laatste paar seconden van een stretch nog even extra ver stretchen. Soms wordt de pijngrens lichtelijk bereikt om zodoende goed te stretchen. 

Wil je bijvoorbeeld je lenigheid vergroten, dan is het raadzaam wekelijks meer dan drie keer te stretchen.

Stretch-varianten 

  • Statisch stretchen: 
    Je spant je spier tot het uiterste (net onder de pijngrens) aan. Houd die positie vast, dat kan van 8 tot 15 seconden per spiergroep tot wel 30 seconden.
  • Dynamisch stretchen: 
    Rustig, gecontroleerd je spieren licht verend stretchen.
  • Actief bewegend: 
    Draaien, zwaaien van armen, benen, bovenlichaam, enzovoort.
  • Contract-relax stretching:
    Rek de spier zover uit tot je een lichte rek voelt. Span vervolgens de spier verder aan, ontspan dan de spier, rek vervolgens door tot je niet verder kunt en houd de spanning een tijdje vast.
  • Contract-relax-antagonist-contract-stretching
    Je rekt de spier uit, spant hem vervolgens aan en rekt vervolgens verder door de spier die tegenover de gerekte spier ligt aan te spannen.

Op natuurlijke wijze passen veel mensen en ook dieren stretching toe. Bijvoorbeeld het lekker uitrekken als men net wakker wordt.

Volg mij via Twitter  @WJPeters of Facebook of zoek op #‎DiscoveryRuns‬.

tips | training |
Lees verder
Gastblog: Oer Genot!

“Climbing is as close as we can come to flying."   — Margaret Young, alpinist.                               

Seks, voedsel en onderdak, door te rennen, zwemmen en klimmen. Geen enkele Neanderthaler heeft ooit naar de sportschool verlangd. Oerkrachten, daar word je sterk van! Je rent natuurlijk al elke dag naar je werk en zwemt tijdens je middagpauze al drie baantjes in de sloot achter je kantoor, maar vergeet je niet wat? Klimmen is één van de drie oerkrachten die bij veel mensen in hun training ontbreekt.

De monkey bars zijn een must bij iedere obstacle run. Hoe vet zou het zijn, om niet alleen op je tandvlees, maar vol oergenot sierlijk de monkey bars te bedwingen? Met de juiste techniek en kracht veranderen muren, kleine greepjes en monkey bars in een lust voor je lichaam. Ontdek hieronder zelf wat jij moet doen om deze oerkracht te ontketenen!

Boulderen

Hoe kun je veilig klimmen, zonder dat je kennis moet hebben van touwen en zekeringen? Boulderen, is daarop het antwoord. Net als bij de klimsport wordt er een rots bedwongen. Echter richt het boulderen zich op ‘problemen’ (lees: routes) van ongeveer 3 ½  meter hoog, die kracht en techniek vereisen om opgelost te worden. Je bescherming is een mat, die je val breekt.

Omdat boulderen op hunebedden in Nederland niet toegestaan is, zijn er door afstammelingen uit de prehistorie zogenaamde boulderhallen geopend. In deze hallen zijn routes met klimgrepen geschroefd voor elk niveau. Ervaring is niet vereist, waardoor het erg toegankelijk is voor beginnende klimmers. Wil je een plaatje bij ’t praatje?  Check de video van Simon en mij, waarin we je kort meenemen naar een boulder-sessie in Neoliet Rotterdam.

Body

Wat train je met boulderen? Boulderen is een complete body work-out en is op te delen in twee elementen: kracht en techniek.

Kracht

Anders dan in de sportschool, train je met boulderen praktisch alleen met je eigen lichaam. Dit heeft als voordeel dat het minder blessuregevoelig is. Bij het beklimmen van een boulder werken je arm-, buik-, rug-, been- en borstspieren continu samen.

Je armen en vingers worden belast bij het fixeren van grepen. De grootte van de greep en de hellingshoek van de wand bepalen de armkracht die nodig is om de greep beet te houden. Bij regelmatig boulderen zal het vermogen om langer aan grepen (of monkey bars) te hangen vergroot worden. Dit stelt je in staat je bewegingen beter te coördineren, zo minder kracht te verspillen en langer te kunnen presteren.

Een belangrijke aanvulling hiervoor zijn je buikspieren. Lichaamsspanning is essentieel bij klimmen, omdat je letterlijk vecht tegen de zwaartekracht. Wanneer je armen eruit zien als die van Sylvester Stallone, maar je lichaam er als een slappe vaatdoek bij bungelt, kom je alsnog nergens. Evenwicht in je lichaam is belangrijk en je buikspieren helpen jou je lichaam in de juiste positie te brengen en te houden. Tevens vergroot een mooi wasbordje de kans op voortplanting, wat deze oerkracht onmisbaar maakt.

Door boulders met verschillende hellingshoeken te klimmen, train je alle nodige spiergroepen en zal je lichaam in balans komen. Een latere blog zal meer aandacht besteden aan het trainen van de arm- en vingerspieren.

Techniek

Brute kracht of niet, zonder techniek ben je verloren. Juist op het moment dat je moe en op bent, kan techniek je over dat hoge, modderige obstakel brengen. Naast dat je met boulderen kracht traint, leer je ook welke mogelijkheden je lichaam kan bieden zonder deze kracht volledig te verbruiken. Techniek hangt samen met lichaamsspanning en voetenwerk. Voeten zijn het vergeten wapen in de strijd tegen de zwaartekracht. Zorg dat je je gewicht weghoudt van je armen door je voeten te plaatsen op voetstukjes. Een gouden tip? Bestudeer vrouwelijke boulderaars: zij zijn natuurtalenten in technisch klimmen. Neanderthalers overleefden het ook niet alleen, leer van en mét elkaar!

Soul

Hoe blijf je rustig als je drie meter boven de grond aan een klein randje hangt? Een goede mentale strategie doet wonderen. Niet alleen met boulderen, maar ook bij obstacle runs of op je werk komt dit van pas. Bij het klimmen leer je veel over je eigen angsten en krachten. Geef jezelf de tijd deze te ontdekken. Wees eerlijk tegen jezelf en vind jouw manier van omgaan met angst. Hierbij is het belangrijk dat je je eigen grenzen respecteert en altijd realistisch bent over de mate van gevaar dat je loopt.

Link & do it!

Boulderen is een perfecte aanvulling op je training voor obstacle runs. Kracht, techniek en mentale weerbaarheid worden verbeterd en je maakt kennis met één van de drie oersporten. Plan een bouldersessie met je trainingsmaatjes of ga alleen eens kijken wat het precies inhoudt en kan toevoegen aan jouw training.

Boulderen is veilig en toegankelijk. Nederland telt op dit moment 9 boulderhallen, die de laatste jaren sterk in populariteit toenemen. Kijk hier voor een boulderhal bij jou in de buurt. Een entree kost gemiddeld zo’n €8,- en er zijn klimschoenen te huur ( ± €2,-).

Check tot slot de introduction bouldering en zet je schrap voor de volgende blog, die zich specifiek richt op het vergroten van arm- en vingerkracht!

Introduction Bouldering Arf&Siem from Simon Senten Van on Vimeo.

Now, go and climb!

Gastblog door: Arvid Knegt

foto | obstakels | tips | training | video |
Lees verder
10 tips: Holiday Survival Gids

December is de topmaand voor familie, sfeer, cadeautjes en gezelligheid! Iets minder voor de lijn en prestaties, tenzij je al dat lekkers kan weerstaan, natuurlijk! Familiefeestje hier, kerstborrel daar. Pakjes kopen, pakjes open, eten braden, eten versmaden. Druk, druk, druk. Soms kunnen we, wegens behoud van de familiale banden of gewoonweg een 'de pot op' gevoel, niet even gezond eten als tijdens de rest van het jaar. En sommigen durven wel eens te diep in het glas kijken. Hiervoor enkele tips!

Eten 

1) Durf gerust te genieten van maaltijden die niet passen in het voedingspatroon dat je de andere dagen van het jaar hanteert. Overdrijf gewoon niet. Je kan beter rustig met al je zinnen genieten van dat ene toetje, dan er zoveel mogelijk binnen te schrokken.

2) Mijd waar mogelijk vet, suiker en alcoholbommen, maar als je eens buiten de lijntjes gaat, laat jezelf dan niet overvallen met schuldgevoel. Het zijn feestdagen, het is geen vasten. Je hebt nog de rest van het jaar om in beastmode te leven. Overdrijf gewoon niet. Maak van een cheat geen "all you can eat".

3) Hou je tussen de gelegenheden wel aan je vaste voedingspatroon.

4)  Vervang traditionele ingrediënten met gezondere alternatieven (bijvoorbeeld geroosterde zoete aardappel, in plaats van friet en kroketten)

5) En misschien wel de beste tip: Als je zeker weet dat er minder gezonde dingen op tafel komen die je niet gaat kunnen weerstaan, eet dan eerst een flinke portie groenten en (mager) vlees, zodat je de laatste gaatjes kan vullen met bijvoorbeeld die cupcake, die biertjes of die bladerdeeghapjes. 

Training

6)  Het kan best druk zijn tijdens de feestperiode. Etentje bij de schoonouders, brunch met de grootouders, diner met je gezin, afterparty met je vrienden... Misschien zorg jij wel voor de maaltijd en moet je inkopen doen, het huis versieren, koken, afwassen, noem maar op. Dit kan je vaste schema behoorlijk in de war schoppen en tijd vinden om te trainen wordt dan niet altijd even vanzelfsprekend. Terwijl beweging tijdens deze periode juist extra nodig is!

Maar wie zegt er dat je niet kan trainen tijdens het feest zelf? Maak er een leuke familieactiviteit van! Ga samen wandelen, in de sneeuw spelen (niet altijd even evident in onze landen), voetballen, basketballen op het pleintje in de wijk of misschien kan je wel een leuk hindernissenparcours in de tuin opstellen (oma aan de monkeybars!)?. Zoals je ziet zijn er verscheidene manieren om toch aan je sportmomentje te komen.

7) Ga op zoek naar korte, intensieve workouts. Deze nemen niet veel tijd in beslag, maar verbranden die extra calorieën en onderhouden je fitheid. Als je een beetje bekend bent met CrossFit, kan je bijvoorbeeld op www.woddrive.com, waar je op een categorie kan klikken (bijvoorbeeld Kettlebells), waarna je een random Workout Of the Day krijgt. 

Misschien kan je de "Death by 10 meters" workout eens uitproberen? Markeer een lengte van 10 meter. Neem een stopwatch en start de klok. Je loopt nu 1 lengte en wacht. Wanneer de tweede minuut begint, loop je 2 lengtes. Bij de derde 3 lengtes, en zo ga je door tot je er niet meer in slaagt om binnen de minuut je aantal lengtes te voltooien. Deze uitputtende snelheidstraining duurt niet lang (naargelang je conditie) en dient als een goede benchmark die je van tijd tot tijd kan gebruiken, om te testen of je erop vooruit bent gegaan. 

Mentale gezondheid

8) De drukte van de feestperiode, en koude donkere winterperiode in het algemeen, kunnen soms stress veroorzaken. Daarom is het belangrijk om voldoende te slapen. Kruip wat vroeger in bed. Kijk hier ook eens of je je slaapkwaliteit niet kan verbeteren.

9) Durf neen zeggen. Je kan onmogelijk op ieder feestje in de stad zijn. Als er iemand een kerstborrel geeft tussen Kerstmis en Oud en Nieuw door, en je voelt er veel meer voor om die avond in je luie zetel te liggen en de zoveelste herhaling van 'Home Alone' te zien. Waarom niet? Dan zal je het wel nodig hebben, of weet je dat het feestje toch niet zo leuk zal zijn als zou moeten. Durf neen zeggen! 

10) Verlies niet uit het oog dat de feestdagen draaien om familie, vrienden, sfeer en gezelligheid. Niet om wie het duurste cadeau of een 1000 gangenmenu voorschotelt met de meest unieke ingrediënten. wind jezelf hier dan ook niet in op. Geniet van de tijd die jullie samen spenderen, iets dat in dit drukke tijdsperk niet altijd even evident is. 

Zo, met deze 10 tips loop je fris het nieuwe jaar in, in plaats van erin te rollen of te kruipen!
Ik sluit dit af met een catchy kerstnummer. Prettige feestdagen!

Stefan

foto | fun | tips | training | voeding |
Lees verder
Het obstacle running seizoen ’14 van… Tjeerd

Nu de dagen korter worden loopt het obstacle running seizoen van 2014 ook op zijn einde. Bijna alle runs van het jaar zijn gelopen, de schoenen kunnen de kast in en het wachten op de eerste moddermiddagen van 2015 kan beginnen. Een winterslaap zit er niet in, want de echte obstacle runner blijft natuurlijk gewoon doortrainen. Daarom blikken we terug – en kijken we ook zeker vooruit – met de Discovery Obstacle Runs Experts. Vandaag doen we dat met Tjeerd. “Ik hoop in de winter bij een crossfitclubje aan te kunnen sluiten. Lekker knallen: dat kan binnen en buiten.”

Hoe beviel het eerste jaar als expert van Discovery Obstacle Runs?

Het was een topjaar! Ik heb veel runs gelopen met een mooie groep, wat mij wel gemotiveerd heeft om in 2015 nóg meer runs te gaan lopen. Daarbij natuurlijk ook veel nieuwe mensen leren kennen; altijd leuk. De run die er wat mij betreft bovenuit stak, was Strong Viking Mud Edition. Goed aantal kilometers, uitdagende obstakels, goed georganiseerd: het heeft echt alles. En een grote groep Discovery experts, natuurlijk. Met het oog op het WK zal ik komend jaar een aantal runs solo lopen om te kijken wat ik kan zonder hulp, maar met de andere experts lopen is een stuk gezelliger. Je proeft dan echt de teamspirit.

Wat vond je van het bloggen over obstacle running?

Ik ben zelf schrijver en journalist – die twee gaan nog steeds samen – dus het bloggen ging mij goed af. Op dit moment ben ik met mijn tweede thriller bezig, zo af en toe doe ik wat dingen voor de Tweede kamer, dus het bloggen over mijn passie paste daar mooi bij.

Je bent tijdens Strong Viking Brother geblesseerd geraakt. Hoe is het herstel verlopen?

Heel goed. In de sneeuwhal gleed ik naar beneden, waarbij mijn linkervoet bleef haken. Mijn hiel klapte tegen mijn kont aan, toen was het meteen klaar. Gelukkig ben ik ter plekke goed verzorgd. In de periode daarna heb ik goed rust gepakt, en heb ik mijn knie goed doorbloed gehouden door te fietsen. Pluspunt: ik heb geen run gemist. Wel heb ik de Zombie Rush en Gladiator Run een tandje rustiger aan gedaan door voor de kortere afstand te kiezen. Die eerste was geen goed idee, toen was mijn knie die avond weer helemaal dik. Maar de Gladiator Run liep ik nagenoeg pijnloos, dus toen was ik weer de oude.

Wat staat er in de winter op je planning?

Met het oog op het WK en de marathon van Rotterdam ga ik zeker niet stilzitten. Daarom ga ik veel hardlopen. In 2015 loop ik ook mee in de Roparun, een estafetteloop van Hamburg, via Parijs naar Rotterdam. Wat betreft obstacle running, ga ik vaak met het CrossXvest lopen en hoop ik bij een crossfitclubje aan te kunnen sluiten, zodat je zowel binnen als buiten kan knallen. Voor de rest ga ik veel snowboarden: een andere training die ik iedereen aanraad.  Bovendien is wintersport echt geen dure hobby meer. Zelf zit ik met Kerst lekker een week in Frankrijk. En dat voor maar €230,-!

fun | tips |
Lees verder
Strong abs? Plank!

Bij 'planking' denk je misschien in eerste instantie aan die rage van een aantal jaren geleden, waarbij het de kunst was om op een zo gek mogelijke plek gestrekt te gaan liggen.

                        

Getuige de foto’s hierboven was het best grappig allemaal. Maar wat vandaag de dag onder planking wordt verstaan is wat serieuzer en heeft vooral betrekking op het sterker maken van een aantal spieren in je lichaam. En dat allemaal met een (in de basis) simpele oefening.

Hoe uit te voeren?

  • Ga in pushup positie op de grond staan;
  • Buig je ellebogen 90 graden en laat je gewicht rusten op je onderarmen;
  • Ellebogen recht onder je schouders;
  • Het lichaam in een rechte lijn van hoofd naar voeten;
  • Houd vast zo lang je kunt. Je doel zou uiteindelijk minimaal 2 minuten moeten zijn.

De plank zorgt voor krachtontwikkeling in je core (buikspieren/onderrug), schouders, armen en bilspieren. Het is een prima voorbereiding cq warming up voor als je met zware gewichten gaat trainen of andere intensieve sport gaat doen. Je moet je buikspieren constant aanspannen om niet door te zakken. De meeste mensen zullen het de eerste keer nog geen 30 seconden vol houden.

Hoe ga je uiteindelijk langer kunnen planken?

Hoe langer je de plank vast kunt houden, hoe beter je onderrug bestand zal zijn tegen blessures en hoe beter je buikspieren eruit zullen gaan zien naarmate je meer vet zult verbranden. Volg onderstaande tips om je planktijden te verlengen:

  • Oefen! Plank meerdere malen per dag waarbij je het iedere keer iets langer vol probeert te houden;
  • Doe oefeningen met eigen gewicht. Push-ups en pull-ups zullen de kracht in je core verbeteren;
  • Squat en deadlift. Mensen die goed zijn in deze lifts zullen het planken ook goed beheersen.

Wat als je er de kracht nog niet voor hebt?

Als je nog niet voldoende kracht in je core hebt om de plankpositie vast te houden (je zakt door in je onderrug), dan kun je het opbouwen door een plank met gebogen knieën te doen.

Als je de basis-plank uiteindelijk meer dan twee minuten met gemak vast kunt houden, dan kun je het uitbreiden met wat zwaardere varianten:

  • Til 1 been op. Door dit te doen zal je core dubbel zo hard aan het werk moeten omdat het de neiging heeft te gaan roteren;
  • Til 1 arm op en strek uit. Ook nu zal je lichaam één kant op willen vallen. Laat dit niet gebeuren!;
  • Gebruik een oefenbal (zo’n ding dat vaak bij de fysio ligt). Laat je onderarmen rusten op de bal. Je zult voelen dat je je lichaam enorm moet stabiliseren om te voorkomen dat de bal niet onder je uit rolt.

Tot slot nog een mooie afbeelding voor als je de smaak echt te pakken hebt. De 5 minute plank! Ik kan je vertellen: hij is mannelijk. Succes!

@obstacle_runner#discoveryruns

foto | tips | training |
Lees verder
Het obstacle running seizoen ’14 van… Simon

Nu de dagen korter worden loopt het obstacle running van 2014 ook op zijn einde. Bijna alle runs van het jaar zijn gelopen, de schoenen kunnen de kast in en het wachten op de eerste moddermiddagen van 2015 kan beginnen. Een winterslaap zit er niet in, want de echte obstacle runner blijft natuurlijk gewoon doortrainen. Daarom blikken we terug – en kijken we ook zeker vooruit – met de Discovery Obstacle Runs Experts. Vandaag doen we dat met Simon. “Het woord opgeven staat niet in het woordenboek, maar broederschap staat vetgedrukt”.

Hoe beviel het eerste jaar als expert van Discovery Obstacle Runs?

Het was echt hartstikke tof om deel uit te maken van de groep experts. Allemaal verschillende karakters, allemaal bikkels. Het woord opgeven staat niet in hun woordenboek. Broederschap daarentegen staat vetgedrukt. Het bloggen naast het lopen van de runs was ook heel leuk. Ik breng mensen graag dingen bij, zeker op het gebied van trainingen. Anderen bloggen graag over kleding, voeding en andere zaken, maar ik leer de lezer liever iets over de fysieke handelingen. Persoonlijk hoogtepunt dit jaar: Strong Viking Mud. Het parcours was heerlijk modderig, de trenches waren top en het tijgeren duurde eeuwen. Daarnaast was de Breakout Run ook super. Die liep ik samen met mijn broer ‘chained’. Het gaf deze obstacle run een hele nieuwe dimensie, waarbij teamwork bij rennen en zwemmen vereist was. Tijdens het lopen heeft mijn broer mij drie keer bijna onderuit getrapt.

Heb je het gevoel dat je je een ontwikkeling door hebt gemaakt dit seizoen?

Qua obstakels en techniek begon ik al redelijk sterk dit jaar. Ik heb een survival- en klimachtergrond, dus dat zat wel goed. Toen ik ben begonnen met obstacle running heb ik het hardlopen ook weer opgepakt; dit is mijn uithoudingsvermogen zeker ten goede gekomen. Voor de rest heb ik eigenlijk niet zo veel runs gelopen dit jaar. Ik was lang op wereldreis, waardoor ik weinig tijd had om te trainen. Op Bali, Nieuw-Zeeland, Hawaii en nog veel meer plaatsen heb ik wel veel gedaan, maar omdat mijn maatje niet echt een buitensporter is, is het vooral bij wandelen en hardlopen gebleven. Echt vasthouden aan een schema zat er dus ook niet in.

Dan de hamvraag: hoe train je de winter door?

Binnen trainen is voor mij geen optie – op het klimmen na dan. Daarom blijf ik lekker buiten trainen, trek ik een extra laag kleding aan en loop ik twee keer zo hard. Echte obstacle runs loop je toch ook niet op een loopband? Het trainen ga ik deze winter ook met veel gewichten doen. Stenen, boomstammen, lekker primitief; iets wat ik vanuit mijn survivalachtergrond meeneem. Dit trainen doe ik ook omdat ik mij na de winter op de prestatiegerichte runs wil gaan richten. Natuurlijk ga ik ook andere runs lopen, waarbij ik mij weer ga richten op het filmen en editen, maar komend jaar wil ik mij ook kwalificeren voor het WK. Daarvoor ga ik dus nog lekker doortrainen. Die tip wil ik andere obstacle runners ook meenemen: ga met gewichten lopen. Train met boomstammen en zandzakken. Dat ga je ook vaker terugzien op runs, zeker op de zwaardere, dus daar kan je komend jaar tijd op gaan winnen.

fun | tips |
Lees verder
Review: Getting Tough The Race III

Vorig jaar kwam Getting Tough The Race op mijn netvlies. Ik las in de reviews dat dit de zwaarste en koudste race van het jaar was. Vooral door de combinatie van de afstand met veel hoogtemeters, waterobstakels in de ijzige kou en de pittige hindernissen, stond deze race garant voor kramp, verzuring, onderkoeling en veel uitvallers. Na het lezen van de reviews dacht ik meteen, niets voor mij, ik ben een echte koukleum, daar ga ik dus nooit aan beginnen.

Echter, een jaar later stond ik op vrijdagavond helemaal gepakt en gezakt klaar om 550 kilometer te gaan rijden naar Rudolstadt voor Getting Tough III. De race waar ik mijn grenzen ga verleggen. Maar om niet over mijn grenzen heen te gaan, wilde ik goed voorbereid op pad gaan. Om te wennen aan het koude water ging thuis de douche regelmatig op standje ijsbeer. Ook mijn kleding had een winter-update nodig. Neopreen was voor mij het magische woord. Ik schafte een shorty aan van 1,5 mm met de rits aan de voorkant. Verder had ik thuis al neopreen sokken liggen en van een triatlonpak knipte ik de onderarm- en kuitstukken af.  Laat die kou maar komen!

Echter toen wij op zaterdagochtend aan de start stonden was de temperatuur rond de 3 graden, boven nul dus. Helaas geen sneeuw en ijs. Maar op zich is 3 graden nog steeds niet heel warm als je het water in moet. Samen met een vijftigtal Nederlandse obstacle runners zocht ik een plekje op het 200 meter brede startveld. Dit werd over de breedte gevuld door de ruim 2000 deelnemers.

Er werd een hele show uit de kast getrokken om het startveld op te peppen, waaronder drie laag overvliegende sportvliegtuigjes, rook en vuurwerk. Uiteindelijk werd door een kanon het startschot afgegeven. Met 2000 man tegelijk op de kruipdraden af. Na de kruipdraden mochten we door de trenches gevuld met water. Daar merkte ik meteen al dat ik totaal geen last had van de kou. Ook de oversteek door een stromende rivier vormde geen probleem.

Na deze hindernissen was het een stukje trailen en daar kregen we de eerste hoogtemeters voor onze voeten. Na een paar kilometer werd daar nog een autoband aan toegevoegd om de moeilijkheidsgraad te verhogen. Dit leidde al tot de eerste uitvallers op het gladde heuvelachtige terrein. Eerst even bijtanken bij de eerste waterpost. Hierna begon ook het echte trailwerk. Op de heuvelpaadjes omhoog zag je de stoom van de deelnemers af komen. Hier begonnen de problemen ook voor mij. In plaats van comfortabel warm begon mijn lichaam het kookpunt te bereiken in mijn neopreen pak. De rits aan de voorkant helemaal opengooien scheelde een beetje, maar nog steeds was het veel te warm. Handschoenen en muts had ik ook al (tijdelijk) afscheid van genomen.

Het lopen ging echt rampzalig. Ik weet niet of het door de warmte kwam of door het lange seizoen maar ik liep echt als een natte krant. Dan duurt zo’n trailrun van bijna 20 kilometer met hooguit een paar hindernisjes echt lang. Tot overmaat van ramp waren mijn neopreensokken net iets te glad, waardoor ik bij het afdalen de hele tijd met mijn tenen tegen de voorkant van mijn schoenen aan gedrukt zat. Ik heb echt lopen vloeken op mijn pak en heb ook het hele stuk lekker chagrijnig in mijn eentje gelopen.

Toen we eindelijk weer de bossen uit kwamen, mochten we weer de trenches in, maar nu in de lengte. Dit betekende dus ruim 400 meter door het water waden. Overal om mij heen hoorde ik mensen klagen over het koude water. Maar ik begon het eindelijk naar mijn zin te krijgen, heerlijk even afkoelen in het water. Na het water kwamen ook weer de eerste hindernissen, restanten van een hindernisbaan uit de DDR-tijd. Ineens liep ik ook weer samen met enkele van mijn Nederlandse teamgenoten en ik begon het weer langzaam naar mijn zin te krijgen. Na deze serie van redelijk simpele hindernissen kwam het gevreesde zwembad. Maar in tegenstelling tot de meeste deelnemers om mij heen had ik echt zin om het water in te gaan. Het was prima te doen in mijn pakje en ik ging dan ook vol goede moed onder de houtenbalken door. Toen ik na de laatste balk weer omhoog kwam had ik een klein beetje last van brain freeze, maar eigenlijk mocht het geen naam hebben. Zelfs toen ik op de kant van het zwembad stond te wachten op mijn buddy had ik het niet koud.

Vanaf hier was het eigenlijk een 2 kilometer lange stormbaan vol hindernissen. Wat was dit leuk! Iedere 100 meter kwam je weer een nieuwe hindernis tegen. Op het finishterrein stonden de hindernissen zelfs nog dichter op elkaar gepakt. Heerlijk, ik voelde mij als een kind in een snoepwinkel. Iedere 10 meter weer een nieuwe uitdaging. Links en rechts zag ik mensen stilvallen door kramp in hun koude spieren. Wat mij wel opviel is dat de vele vrijwilligers hier uitstekend op reageerden. Iedereen die het nodig had werd geholpen. Ook het publiek moedigde iedereen aan om toch maar door te zetten naar de finish. Ik heb nog nooit zo’n fanatiek publiek naast het parcours zien staan.

Uiteindelijk ben ik met een grote glimlach over de finish gekomen. Maar wat heb ik een strijd moeten leveren, een strijd tegen mezelf in plaats van tegen de elementen. Ik weet ook nog steeds niet of mijn kledingkeuze nou goed of slecht was. Mijn conclusie is dat het bijna onmogelijk is om je te kleden tegen koud water en daarnaast toch nog comfortabel te kunnen lopen. Het zal altijd een zoektocht blijven naar een compromis tussen deze beide.

Wat ik minder vond aan Getting Tough:

  • Het ligt niet echt naast de deur.
  • Een stuk lopen van 20 kilometer met nauwelijks hindernissen.
  • Massastart (gaf een klein beetje opstopping bij de eerste heuveltjes)

Pluspunten Getting Tough:

  • Massastart (wat gaaf om met 2000 man naast elkaar op de eerste hindernis af te vliegen)
  • Leuke uitdagende hindernissen.
  • Aanmoedigingen van het publiek.
  • Strak georganiseerd.
  • Stroomdraden waar je gewoon tussendoor kon lopen.
  • Mooie waterdichte tas voor iedere deelnemer.
  • Nauwelijks opstoppingen bij de hindernissen.
foto | kleding | video |
Lees verder
AFTERMOVIE: HANG-ON RUN

Bij de Hang-On Run was er ook daadwerkelijk de hele run geweldig klim- en klauterwerk. Blijven hangen!

Lees  hier de volledige review van Willem.

natuur | obstakels | tips | training | video |
Lees verder
Einde seizoen!

Het jaar 2014!

Het is ondertussen al december en dat betekent een winterstop in Nederland voor wat betreft obstacle running..

Er zijn nog enkele runs in het buitenland waaronder Getting Tough the Race in Duitsland en die mag met recht Tough heten. Dit is een run met gegarandeerde sneeuw en natuurlijk kou.

Dus als je nog even wilt afzien voor het eind van het jaar, dan kun je nog even aan de bak. Er zijn verschillende groepen die vanuit Nederland vertrekken, dus met wat creatief zoekwerk kun je misschien nog wel aansluiten.

En tsjonge, wat hebben we een heerlijk jaar achter de rug! 2014 zou mijn jaar worden had ik mij voorgenomen en ik kan met recht zeggen dat ik dankzij Discovery een geweldig jaar achter de rug heb. Ik zie hoogtepunten als Mud Masters, Strong Vikings en zelfs een mud marathon. Maar als hoogtepunt heb ik toch wel het WK staan. Wordt 2015 weer zo’n jaar? Ik hoop het wel!

In deze blog ga ik terugblikken op mijn runs en hoogtepunten van 2014.

Nadat wij in januari de welkomstdag hadden gehad bij Discovery mochten wij aangeven welke runs wij allemaal wilden gaan doen in 2014. Thuis had ik er een hele studie van gemaakt met de kalender erbij, zodat ik ook nog een weekendje thuis zou zijn.

De spits ging ik afbijten in Oldenzaal bij de Tough Ten Miles Winter Challenge. Waar we gingen voor een koude en sneeuwrijke run, werd het een hele vochtige en modderige run. De spits was eraf en het seizoen was begonnen.

Vier weken later was het de beurt aan Mud Masters, waar we het tenue van Discovery kregen en dit meteen aan de eerste moddertest zouden blootstellen. 18 kilometer lang met een heerlijk zonnetje en een goede sfeer stond het team van Discovery op de kaart!

Natuurlijk kon de Strong Viking Mud niet uitblijven en daar gingen we in het blauw door de extra mud zone van het parcours, het mocht dan ook echt de Mud editie heten. Ook deze run had geweldig weer en zeker voor eind maart was het gewoon warm.

Ook een topper om mee te maken was de Stormloop op het circuit van Zandvoort. Zo vaak krijg je niet de kans om vanuit de pitstraat te starten om direct in de grindbak van de Tarzanbocht terecht te komen. Ronden van 6 kimometer door een mooi stukje mul zand, grind en asfalt. Samen met een maatje liep ik hier een extra ronde met de vlag van Discovery in de hand.

Na deze runs was het tijd voor een serie van Mud Run Funs in Zwolle, Amersfoort en Lansingerland. De altijd gezellige en laagdrempelige runs van de leuke tweeling zussen blijven leuk om te doen, met of zonder kinderen.

Mei was voor mij de maand van mijn eerste buitenlandse runs. Als eerste de Spartacus in Boom in België en daarna Dirty Weekend in Engeland. 20 mijl met 200 obstakels en 50 Nederlanders over het parcours. Een geweldig weekend, dat zeker een vervolg krijgt in 2015.

Ook was in mei de tweede editie van de Breakout run. Deze run staat volledig in het teken van de gevangenisuitbraak en na de eerste editie wilde ik zeker de tweede editie doen, in mijn geval 'chained'. Hierbij ging ik 16 kilometer aan elkaar vastgeketend over het parcours.

Een week later was het tjd voor een ongepland hoogtepunt: De Iron viking, een mud marathon in Spaarnwoude. Zeven uur lang ben ik bezig geweest op het parcours, maar wat was dat een ervaring!

Gelukkig had ik hierna even rust in het programma ingelast en kon ik weer “fit” aan de start staan bij de Strong Viking Water editie. Planning was om in het wedstrijdvak te starten, maar de avond er voor was de WK-wedstrijd Nederland – Spanje die roet in het eten gooide. Gelukkig waren er meer mensen die net als ik om 12.00 uur gingen starten en eigenlijk nog niet helemaal nuchter waren. De 19 kilometer kostte mij ook wat meer tijd en moeite dan normaal.

Dat was 14 juni. De weken erna zou ik wekelijks een run lopen; als eerste op 21 juni de Cavemanrun in Valkenburg en daarna kwam de Spartan Race voorbij. Ik wilde eigenlijk in 2015 mijn Trifecta gaan doen, maar het plan werd naar voren gehaald en ik reisde af naar Keulen om daar op één dag de Spartan Sprint en Super te lopen. Hier kwam ik erachter dat ik net naast de pot geplast had voor mijn WK-kwalificatie en ik dus nog een datum moest gaan plannen.

Weer een week later mocht ik op bezoek in Maurik bij EVM19 voor de Mud & Water Challenge. 15 kilometer door mud en water en een gezellige dag. Hier en daar wat opmerkingen en tips gegeven naar de organisatie en als ik de reacties hoor van de mensen die de tweede editie gedaan hebben is er iets mee gedaan!

Een minpunt op de kalender bleek de Urban Nature Extreme, de eerste triatlon in obstakelland. Helaas door miscommunicatie in de organisatie flopte deze opzet. Misschien een volgende keer beter, met de 'lessons learned'?

Na een weekend rust ging ik alweer onderweg voor een grote naam in obstakelland, Tough Mudder. En niet zomaar een Tough Mudder, maar helemaal in Berlijn. Ik ging gezellig roadtrippen met maatjes om één dag te rennen en een dag vrijwilligerswerk te doen. Dan betaal je maar 15 euro voor je kaartje!

Na al deze runs was het dan tijd voor een welverdiende vakantie…

Gelukkig ging ik het weekend na mijn vakantie weer op pad naar Londen om mijn kwalificatie veilig te stellen voor het WK OCR bij de Spartan Races. Op zaterdag twee keer de Sprint en op zondag nog een keer de Super. Hier waren we weer met veel Nederlanders aanwezig om er een waar feest van te maken!

En die kwalificatie kwam er! Lees er meer over in mijn blog over  Spartan Londen.

Precies een week later was het de beurt aan de Strongmen Run in Hellendoorn. Aangezien dat best wel een eind rijden is hadden we afgesproken om een nachtje op de camping te gaan staan vlakbij het evenement. Dat wij onszelf hebben laten zien op de pre-party zullen ze nog lang herinneren daar. Volgend jaar met een nog grotere groep naar de pre-party in Hellendoorn?

Aangezien ik niet van stilzitten hou en graag nieuwe runs doe, was het een week later tijd voor de eerste Men of Steel. Een leuke laagdrempelige run van 7 of 14 kilometer rondom een grote plas net buiten Rotterdam met een hoge obstakeldichtheid en met een vervolg in april op en rond het strand van Scheveningen. Aansluitend liep ik op de woensdag erna nog een run van 12 kilometer in de Vredepeel.

Na een weekend van rust stond ik alweer op één van de grootste evenementen van Nederland, bij Mud Masters!

Discovery is partner van Mud Masters en er werd dus flink uitgepakt. Allereerst een nieuw shirt voor de experts en ook nog eens een startvak vol met prijswinnaars in natuurlijk de blauwe en paarse shirts.

Op Mud Masters mochten de bezoekers ook kennismaken met de uitdaging “eet wat nieuws” van de Discovery-actie 'Make Your World Bigger', waarbij men sprinkhanen en meelwormen kon proeven.

Na Mud Masters zou ik even wat rustiger aan gaan doen omdat het WK OCR wat er aan zat te komen, maar niet voordat ik één van mijn doelen gerealiseerd zou hebben. De Spartan Beast in Londen moest nog gelopen worden om de Spartan Trifecta-medaille te behalen. Met 45 Nederlanders over een parcours in Engeland. Helemaal geweldig!

En toen was het eindelijk 20 oktober! De dag dat ik vertrek naar Cincinnati om het eerste WK OCR bij te gaan wonen. Achteraf blijkt het ook mijn laatste run te zijn voor de komende tijd maar daar later meer over.

Het WK is toch wel hét hoogtepunt van mijn tijd in deze sport, ik ga nu al twee jaar mee, maar dit is een kroon op je werk. De mensen waar ik nu nog allemaal contact mee heb en de steun die je krijgt van allerlei mensen uit Amerika, Engeland, Zweden enz. is ongelooflijk. En zoals het WK al liet doorschemeren; OCR United is de kreet van 2014 en die nemen we mee naar 2015.

Helaas zijn er altijd mindere mededelingen om te doen en daar ga ik ook mee afsluiten.

Als eerste gaat het na mijn val op het WK nog steeds niet goed met mijn enkel en moet er misschien wel geopereerd gaan worden, dat betekent dat ik er een paar maanden uit zal liggen en dus al een belangrijk deel van 2015 ga missen. Maar niet getreurd! Ik zal revalideren en sterker terugkomen en mezelf gewoon weer kwalificeren voor het WK 2015! Never give up!

Het tweede punt is dat ik het Discovery Obstacle Runs team ga verlaten en in 2015 andere dingen rondom de sport ga doen. Ik ga meer in het buitenland lopen en misschien zie je me ook wel een keer als vrijwilliger bij een run staan. Ik ga niet weg uit de sport maar verlaat wel een fantastisch team met hele gezellige en gedreven mensen.

Ik wens daarbij de oude en nieuwe experts ook een fantastisch 2015 toe en ik ga iedereen zeker weer zien in de modder.

HOOYAAHH!!!

Gertjan

@MudCrew_NL

foto | fun | modder |
Lees verder
Foto's: Mud & Water Challenge

Zaterdagochtend 29 november.

De meeste Nederlanders worden wakker, kijken naar buiten en draaien zich nog een keer om vanwege de barre temperatuur, of zullen voor de buis gaan zitten met een warme choco of thee met de verwarming op 25 graden. 

400 andere Nederlanders dachten er heel anders over!

Deze stapten die ochtend vol moed hun auto uit met 3 graden op de meter, een winterjas, sjaal, muts en handschoenen aan. Op het eiland van Maurik stond ze dan ook echt wat te wachten! De warme outfit uit en snel de renkleding aan. Ik had dan ook het volgende aan: een tweede huid Under Armour lange mouwen, lange mouwen Odlo thermo / winddicht shirt, Odlo compressiebroek, compressiekousen en een buff om mijn nek warm te houden. Als je niet kopje onder gaat, houdt de buff je nek goed warm en kan je deze ook nog tot muts omtoveren. 

Klik  hier voor de review van en klik hier voor de aftermovie van Niels. 

Tijdens deze run ben ik foto's gaan maken met mijn GoPro om te kijken of de actie ook op deze manier is vast te leggen terwijl ik aan het rennen was. De GoPro op timelapse gezet met één seconde tussen de foto's, en ik ben heel tevreden met het resultaat!

Door de brede fish-eye lens van de GoPro kan je van heel dichtbij foto's maken, maar toch enorm veel zien. De GoPro zit op mijn hand gemonteerd met een zelfgemaakte "handmount": een plastic plaatje ter grote van de achterkant van mijn hand, drie gaten voor een spanband en de mounts van de GoPro! Zit goed vast en je kan alle hindernissen er gemakkelijk mee doen!

Dit was mijn laatste run van het obstacle run seizoen van 2014! Volgend jaar zie je mij weer verschijnen aan de start. Mijn eerste run staat alweer op 2 februari. Dan gaan we overzees naar onze linksrijdende vrienden om de Tough Guy te lopen!

foto | fun | modder | obstakels | tips | weer |
Lees verder
Aftermovie: Mud & Water Challenge

Met 3 graden Celsius buiten en 6 graden water, was de Mud & Water Challenge ook daadwerkelijk een echte challenge.

Klik hier voor de review. 

Hardlopen = saai. Doe obstacle running!

fun | modder | natuur | obstakels | video | weer |
Lees verder
Staat je OCR-schoen al klaar?

Is Sinterklaas de strafste obstacle runner op onze blauwe planeet? De goedheiligman heeft meer met obstacle running gemeen dan wij denken. Jaarlijks, in de nacht van 5 op 6 december, legt hij de langste obstacle run ter wereld af. Samen met zijn sidekick Piet en zijn schimmel legt hij duizenden kilometers af. Hierbij kijken ze niet op een kilometer meer of minder, want hun doel is om alle brave kinderen met snoep en speelgoed te belonen. Voor het trio is het een echte race tegen de klok, want 's morgens verwachten alle kinderen hun sinterklaasgeschenken. 

Enkele honderden meters met een zandzak lopen, klinkt velen onder ons bekend in de oren. Sinterklaas en Piet zijn nog straffer. Zij sleuren met zakken die gevuld zijn met mandarijntjes, speelgoed en snoepgoed. Met een juten zak in de hand klimmen beklimmen zij gevels en lopen ze over daken zonder enige moeite. Alsof dit nog niet zwaar genoeg is, klauteren ze op schoorstenen om vervolgens speelgoed naar binnen te gooien. 

Tijdens hun tocht lopen zij door straten in dorpen en steden, maar het platteland hebben zij ook onder de knie. Modderige velden en prikkeldraad houden Sinterklaas niet tegen om brave kinderen te bereiken. Zelfs wanneer de Sint een stroomstoot krijgt van schrikdraad, laat hij zich niet uit zijn lood slaan. Angst voor water kennen zij niet. Om een woonboot te bereiken, deinzen zij niet terug om in een kanaal te springen en een eind te zwemmen. Sinterklaas' jaarlijkse tocht is een harde pepernoot om te kraken maar elk jaar opnieuw slaagt hij om zijn taak te volbrengen. Wie twijfelt nu nog dat Sinterklaas één van de strafste obstacle racers is?

Heb jij je afgelopen jaar als een waardig obstacle runner gedragen? Had jij respect gehad voor andere deelnemers en vrijwilligers? Hielp je anderen om obstakels te overwinnen? Heb jij elke hindernis bedwongen of toch je best gedaan? Zet dan zeker je ocr-schoen klaar want Sinterklaas heeft veel respect voor obstacle runners. Als nummer één op jullie verlanglijst zou ik goede ocr-schoenen zetten, want deze maken echt het verschil tijdens een obstacle run.

foto | fun | tips |
Lees verder
Review: Hang-On Run

Zondagochtend 30 november stond de 12 kilometer van de Hang-On Run in Doorn op het programma. Op de website was te lezen dat we 57 professionele en uitdagende hindernissen zouden krijgen, dus mijn verwachtingen waren hoog. Het had 's nacht nog licht gevroren en de temperatuur zou die dag niet boven de 2 graden uitkomen. Flink koud dus… 

Bij aankomst was de parkeergelegenheid bij de start helaas al vol, maar we werden netjes naar een parkeergelegenheid bij de marinierskazerne doorverwezen. Daar stonden pendelbusjes klaar die ons naar het start/finish-terrein op de camping Het grote Bos brachten. Het aanmelden voor de run ging erg soepel en binnen no-time konden we ons voor de run omkleden. Nog even de tassen bij de bewaakte tassenopslag inleveren en dan opmaken voor de start.

Tijdens de eerste kilometers van de run werden we al lekker opgewarmd. Na het slepen van boomstammen door het mulle zand was ik de temperatuur van 2 graden al bijna vergeten. De eerste echte technische survivalrunhindernissen kwamen vrij kort daarna. Daar konden we ons uitleven op een paar pittige klimhindernissen en swing-overs.


Het was al snel duidelijk dat de armen het die dag flink zwaar zouden krijgen. Ik heb een paar keer flink door de verzuring heen moeten moeten bijten om het einde van een combi te halen. Dat gaf dan wel een kick als je zonder fouten te maken het einde haalde.


Het parcours ging door de mooie omgeving van de Utrechtse Heuvelrug. Ik had wel iets meer hoogteverschil in het parcours verwacht. Ergens in het midden van het parcours kregen we wel een flinke klim via een steile trap te verwerken. Altijd een leuke uitdaging om je benen op stuk te lopen.

Tegen het einde van de run kregen we nog een paar echte survivalrunonderdelen te verwerken. We moesten houthakken, boomstammen zagen en boogschieten. Het boogschieten ging me die dag gelukkig goed af, het eerste schot was meteen raak. Iets wat mij tijdens survivalruntrainingen vaak niet lukt.


Bij de laatste drinkpost kregen we te horen dat de we nog 1 kilometer te gaan hadden. En in de laatste kilometer had de organisatie nog een paar spectaculaire waterhindernissen gestopt. Heerlijk afkoelen bij een temperatuur van 2 graden... Uiteindelijk zijn we met het Discovery Expert Team als derde groep in 02:10:57 gefinisht.

Binnenkort zal de Hang On Run aftermovie van Niels hier op het Discovery Obstacle Runs platform te zien zijn.   

Conclusie:

  • Duidelijke website en goede info vooraf; 
  • Snelle aanmelding en bewaakte tassenopslag; 
  • Kleine startgroepen, en weinig oponthoud bij de hindernissen; 
  • Mooi parcours met uitdagende met zware technische hindernissen; 
  • Meer dan voldoende eet,- en drinkposten; 
  • Vriendelijke en vrolijke vrijwilligers; 
  • Douches en warme kleedruimte.

De Hang-On Run is een van mijn favoriete runs, en ik geef dan ook een dikke 8 voor deze run!!

Voor iedere obstacle runner die eens kennis wil maken met survival runs is dit de perfecte run! Tip: ga wel eerst wat survivalruntrainingen volgen. De technieken die je daar leert komen in deze run goed van pas!  

Complimenten aan de organisatie en de vrijwilligers!   

De Hang-On Run Editie 2015 staat weer op mijn lijstje, maar dan wel de survivalrun-versie : )

Volg mij via Twitter  @WJPeters of Facebook of zoek op #‎DiscoveryRuns‬.

foto | natuur | weer |
Lees verder
Review: Mud & Water Challenge

3 graden Celsius stond aangegeven op mijn dashboard toen ik op 29 november 2014 over de dijk reed van het Eiland van Maurik. Imposante sluizen die deden denken aan gigantische robots uit Star Wars maakten nog eens duidelijk dat water een belangrijk onderdeel zou zijn van deze obstacle run. Maar zouden ze dat wel doen met deze barre temperaturen? 

Nou reken maar! De Mud & Water Challenge maakte zijn naam volledig waar. Niks minder water vanwege de kou. Gewoon volop diepe modderpoelen en waterobstakels waar menig challengers kopje onder gingen. Zo ook ikzelf. Deelnemers konden kiezen uit een afstand van 8 kilometer of 16 kilometer. Het parcours zelf was 8 kilometer lang waardoor de 16 kilometerlopers het parcours tweemaal konden afleggen. Het parcours zat goed in elkaar met voldoende en afwisselende modder, water, klim- en behendigheidsobstakels. Geen lange loopafstanden tussen de obstakels, maar veel uitdagingen. 

Het eiland van Maurik is niet ideaal bereikbaar via openbaar vervoer en bij aankomst met de auto moest 5 euro parkeergeld betaald worden. Het parkeerterrein lag wel direct naast het parcours, dus je kon gemakkelijk even iets in de auto laten liggen. We werden vriendelijk onthaald en aangemoedigd bij de inschrijfbalie waar we een tijdregistratiechip, shirt, muts en kop koffie mochten ophalen. Omdat het geen massale run betreft verliep dit alles soepeltjes en overdekt. De garderobe was het enige onderdeel dat een volgende keer beter zou kunnen. Twee personen die alle tassen moesten innemen en ter plekke nog nummers op de bandjes moesten schrijven maakten dat we hier te lang moesten wachten. Ik stond hier samen met mede-experts Simon, Chris en NIels toen we ons startvak zagen vertrekken terwijl we onze tassen nog niet kwijt konden. De start van ons vak C was overigens ook nog eens 5 minuten te vroeg weggestuurd.

Na afgeven van de tassen hebben we even snel met zijn vieren een korte warming-up gedaan en zijn we van start gegaan om aansluiting te zoeken bij onze reeds vertrokken startgroep. Het eerste gedeelte van de run betrof vrijwel direct wat mooie modderpoelen. Bij drie graden levert dat al snel koude tenen op en het is moeilijk snelheid te maken en balans te houden op deze glibberige onderlaag. Ik viel dan ook binnen luttele minuten languit in het koude modderige water. "Kom op jongens, doorlopen! Ik moet nog warm worden." Het koude weer speelde echt een factor. Denk je net weer warm gelopen te zijn, volgt een volgende modderpoel of waterobstakel. Persoonlijk houd ik hier erg van en geeft het deze loop net iets extra's ten opzichte van een loop in het voor- of najaar.

De obstakels die zijn neergezet bij de Mud en Water challenge varieerden nogal en hadden een hoog fun gehalte. Zo kwamen we na de eerste modderpoelen bij een gigantische wip waar je schuin tegenop moest rennen. Eenmaal voorbij het scharnierpunt kwam het geheel in beweging en sprong je er weer af. Verderop moesten we over een serie geparkeerde auto's klimmen en springen. Ook een glijbaan het koude water in en de 'wet zebra' zorgden voor veel vermaak. Die laatste betrof een lange drijvende mat waar je overheen moest proberen te rennen. Dat ging mijn mede-experts makkelijker af dan ikzelf. Ik zakte gelijk het water in en dus kon ik zo'n 10-15 meter zwemmen in het koude water.

Naast de wat speelsere obstakels waren er ook voldoende serieuzere obstakels.The Harp (touw gespannen over water) blijft een fysiek pittig obstakel. Mijn favoriete onderdeel, de monkey bars, bleken bij deze run extra moeilijk omdat mijn handen vrijwel gevoelloos waren nadat ik net door het water had gezwommen. Halverwege viel ik ook hier dus weer het ijzige water in. De sfeer was goed en ook de vrijwilligers langs het parcours leken het naar hun zin te hebben en moedigden iedereen nog eens aan. 

Minpuntje tijdens de loop was de touwbrug over het water. Deze zorgde tijdens beide passages voor een flinke opstopping. Extra vervelend bij koude temperaturen om lang stil te moeten staan. En dat terwijl het aantal deelnemers zeer beperkt was vergeleken met andere runs. 

Faciliteiten

De faciliteiten van de Mud & Water Challenge scoren erg goed in mijn lijstje. Naast de tijdregistratiechip, shirt, muts en kopje koffie voor de start, was het na de finish ook allemaal prima in orde. Door de carwash om de ergste modder af te spoelen. Even met de maten naar de selfiemachine, tas ophalen en door naar de warme douches. Ja, je leest het goed. Heerlijk binnen onder een hete douche weer op temperatuur komen en droog omkleden. Toch hoorde ik wat personen mopperen dat ze in een aangebouwde tent moesten omkleden omdat dit wat kouder was nadat je uit de douches komt. Dat is bij andere runs wel anders dus vooral niet zeuren. Top geregeld! 

Na de douches konden we wederom in een ander gebouw overdekt een drankje en een hapje ophalen voor een paar euro. Een patatzak ging er wel in en we hebben nog even gezellig nagepraat met de andere lopers. Vanwege de relatief kleine aantallen lopers was het hier gezellig druk.

Eindoordeel

Deze run geef ik uiteindelijk een dikke 7!  Goed georganiseerd en de koude omstandigheden in combinatie met de vele waterobstakels maakten dat ik deze run niet snel zal vergeten. De Mud & Water challenge is geen run waar je helemaal stuk gaat. De obstakels hadden een hoog fungehalte, maar voor de echte obstacle runner wellicht iets te veel fun; het ontbrak aan de echt moeilijke obstakels. Het eiland van Maurik is een mooie locatie met prima faciliteiten. Aanrader dus!

foto | fun | modder | natuur | obstakels | weer |
Lees verder
Discovery Obstacle Runs Facebook

Het moment is aangebroken: Discovery Obstacle Runs is vanaf vandaag ook op Facebook te vinden!

Door te beginnen met Facebook, hopen we nog meer voor jullie te kunnen betekenen en nog meer bezig te kunnen zijn met de sport waar we van houden. Via onze Facebook hoor je het als eerst wanneer er een nieuwe blog of aftermovie van onze experts op de site verschijnt. Ook blijf je op de hoogte van de laatste ontwikkelingen op het gebied van obstacle running en zullen we foto’s plaatsen van verschillende runs. Bovendien kunnen we nog meer het gesprek aangaan, want als we iets gemeen hebben, is het de liefde voor de modder.

Het obstacle running-seizoen van 2014 mag dan binnenkort op z’n einde lopen, met onze Facebook kunnen we ook in de koude wintermaanden nog lekker bezig zijn met runs. Hoe we deze maanden in gaan vullen, zal de komende tijd helder gaan worden. Duidelijk mag zijn dat we genoeg voor jullie in petto hebben!

Wil je elke dag een goede portie modder, trenches en monkey bars op je digitale bordje hebben? Ga dan nu naar onze Facebook, like hem, en mis niks!

Discovery Obstacle Runs

fun | obstakels | tips |
Lees verder
Sportvasten Review

Twee termen die je niet snel bij elkaar zou zetten maar toch bestaat het en kan het voordelen bieden voor een obstacle runner!

Afgelopen zomer kreeg ik de kans om zelf het sportvasten te ondergaan. Ik had er al veel over gehoord en was benieuwd naar de werking. Het klinkt simpel: tien dagen eventjes anders/niks eten, een beetje sporten en je krijgt een mega conditie.

Theorie
Achter elke makkelijk sportidee zit een flinke medische puzzel. Je lichaam gebruikt over het algemeen twee voedingstoffen bij de verbranding: suikers en vetten. Eiwitten en alcohol werken ook als brandstof, maar die zijn niet nuttig voor een sporter.

Vroeger, lang geleden, werden we gebouwd om vetten te verbranden, daar werkt onze motor ook het beste op. Vetten worden naar de verbrandingsmotor (de mitochondriën) gebracht en wordt omgezet naar bruikbare energie: Adenosine Tri Phospate of kort gezegd: ATP. Zodra de spieren deze gebruiken wordt er één verbinding afgebroken en blijft er ADP+ P over. Dit gaat terug naar de mitochondriën en de P wordt er weer opgezet, zodat er ATP gemaakt wordt.

Tegenwoordig hebben we een totaal veranderde levenswijze en zijn we van het jagen van leeuwen naar werken achter een pc gegaan. Onze voeding bestaat nu veel meer uit suikers. Waarom? Omdat suikers lekker zijn. Ons lichaam kan suiker ook verbranden, maar laat rotzooi achter die zorgt voor onvolledige verbranding en snellere vermoeidheid.  Door de hoeveelheid suiker die we binnenkrijgen op een dag, zijn we overgeschakeld naar vooral suikerverbranding in plaats van vet.

Met sportvasten ga je een poging doen om je lichaam van suiker weer terug te zetten naar vetverbranding. Hierdoor word je ‘motor’ weer schoon en verbetert je uithoudingsvermogen.

Werkt het?

Dag 1-2 bestaat uit afbouwen. Je gaat zorgen dat alle suikers die aanwezig zijn langzaam opgebrand gaan worden. Dag 3-6 is het helemaal vasten op 450 ml vruchtensap na (de zenuwbanen en hersenen kunnen niet zonder suiker namelijk). Dag 7-10 is het weer rustig opbouwen naar het gewone leven. Mooi was het ontbijt op dag 7 dat uit een appel bestond. Niet zoveel, maar na vier dagen vasten was een appel een wondertje!

Ook krijg je voor elke dag supplementen om te voorkomen dat je lichaam je spieren gaat aanbreken en een poeder om de honger een beetje weg te houden. Ook krijg je urinestrips om te zien of je al van suikerverbranding naar vetverbranding bent gegaan.

Een voordeel is dat je een aantal kilo afvalt en langzaam zonder suikers leert te gaan leven. Ook is mijn uithoudingsvermogen redelijk toegenomen. Een nadeel is wel dat je tijdens je vasten eigenlijk geen sociaal leven erbij kan hebben, het is al moeilijk van je normale eten af te blijven, laat staan na gezelligheid. Ook de duizeligheid bij het opstaan op de laatste vastdagen... Tien dagen vasten was voor mij geen pretje.

Het sportvasten is pittig en het kost behoorlijk wat. Elke dag een half uur cardio doen terwijl je niks gegeten heb. Niks eten terwijl de wereld om je heen geniet van al het lekkers. Is het noodzakelijk voor een obstacle runner? Nee, maar geeft je conditie wel een turbofunctie en je valt flink af. Elke ochtend een kilo minder op de weegschaal zien is erg motiverend! Misschien een leuk kadootje voor de feestdagen?

Tip: Doe dit vastenkuur niet tijdens de feestdagen ;)

Om af te sluiten met een Spartan kreet:

tips | training | voeding |
Lees verder
Terugblik en Try outs

Nog even en het jaar 2014 zit er al weer op. Fysiek gezien voor mij niet het beste jaar. Ik begon het jaar met een blessure in mijn enkel. Doordat ik hier niet goed mee omgegaan ben duurde het herstel langer dan verwacht. Achteraf niet slim, maar omdat ik dit jaar deel uit mocht maken van het expert team ben ik toch langer doorgegaan dan goed voor me was. 

Gelukkig gaat het op dit moment weer goed. Van m'n enkel heb ik geen last meer, al blijft een overbelastingsblessure bij mij altijd op de loer liggen. Ik ben nu eenmaal de jongste niet meer, maar denk soms nog m'n prestaties van vijftien jaar geleden te kunnen evenaren. 

Was dit jaar dan echt een fysiek baggerjaar? Nee, gelukkig niet. Ik heb samen met de andere experts toch hele leuke (en pijnvrije) runs gelopen. Toppers voor mij blijven de Strong Viking runs en de Mudmasters. 

Voor dit jaar heb ik nog maar 1 run op het programma en dat wordt misschien qua hindernissen ook wel meteen de meest uitdagende. Op zaterdag 29 november loop ik de Hang On run in Doorn. Ik loop daar de 9 kilometer survivalrun. 46 hindernissen zullen bedwongen moeten worden. Ik heb vaker survivalruns gedaan en kan je vertellen dat ze behoorlijk uitdagend zijn, ondanks dat ik nu voor een afstand van 'slechts' 9 kilometer heb gekozen. Zonder voldoende armkracht en techniek red je het gewoon niet. Ben heel benieuwd hoe het gaat en of het naar meer gaat smaken voor 2015.

Dan de try outs. Er zijn twee dingen die ik in mijn patroon rigoureus veranderd heb, namelijk manier van trainen en voeding. Ongeveer een maand geleden ben ik gestart met Crossfit. Tevens ben ik overgegaan tot voeding volgens het Paleo-principe. 

Oke, ik deed zo nu en dan al Crossfit-achtige trainingen, maar nu doe ik het structureel twee à drie keer per week onder begeleiding van een gecertificeerde instructeur. Elke training (WOD) ziet er anders uit. Wat ik van Crossfit verwacht is dat het mij sterker en explosiever zal maken en dat bijvoorbeeld ook m'n loopprestaties zullen verbeteren. Persoonlijk vind ik het een heerlijke manier van trainen, al voelt het soms alsof je ter plekke sterft :). Ga eens kijken of er een box bij jou in de buurt zit en doe een proefles mee om te kijken of het wat voor je is!

Dan Paleo. Wat? Paleo. Ik weet nog steeds niet waar de klemtoon ligt maar dat doet er even niet toe. Jezelf voeden volgens Paleo komt er in het kort op neer dat je eet en drinkt zoals je verre voorouders dat ooit deden: het eten van onbewerkt voedsel. Je haalt je energie vooral uit eiwitten en vetten en neemt veel minder koolhydraten tot je. Brood en pasta behoren tot het verleden (net als alle granen).

Ik ben hiermee begonnen omdat ik goede dingen over Paleo gelezen heb. Ik doe het niet om gewicht kwijt te raken, wel om mezelf energieker te voelen gedurende de dag en om mijn sportprestaties en herstel na trainingen te bevorderen. 

En? werkt het? Ja! Binnen een paar weken merkte ik al dat ik minder dipjes had overdag. Gewoon minder moe. Ook fysiek voel ik me beter. Ik ben weliswaar na de eerste week 1,5 kilo afgevallen, maar merk nu dat m'n gewicht constant blijft op zo'n 80 kg. Het is helemaal niet lastig vol te houden. Op internet vind je de lekkerste recepten en doordat je anders gaat eten zul je ook merken dat je snack-/snaaibehoefte afneemt. 

Give it a try zou ik zeggen. Op internet is genoeg te vinden over Paleo. Binnenkort zal ik de resultaten over de langere termijn nog even in een blog zetten. Voor zowel Crossfit als Paleo.

@obstacle_runner #Discoveryruns

tips | training | voeding |
Lees verder
Aftermovie: GLADIATOR RUN

De Gladiator Run. Qua locatie ongekend, prachtig heuvels en mooie velden. Proficiat voor onze zuiderburen!

Hardlopen = saai. Doe obstacle running!

fun | afstand | modder | natuur | obstakels | video |
Lees verder
Review: Gladiator Run Mud

Discovery Obstacle Runs ‘went international’ afgelopen weekend in België; een thuiswedstrijd dus voor onze Tim, een kleine wereldreis voor de rest van de Discovery teamleden om in Vossem-Tervuren (Brussel) aan te vangen voor de tweede editie van de Gladiator Run.

Er was de keuze uit een dikke 24 kilometer met ruim 100 obstakels of de 12 kilometer. Ik heb, met het oog op mijn knieblessure (die na deze run officieel over is, want geen last gehad!), mijn 24 kilometer-ticket omgezet naar de 12  en heb deze al dansend met de  Dancing Mud Chicks (ja, in een roze tight…) uitgelopen.

Organisatie

De bewegwijzering en parkeermogelijkheden waren niet heel duidelijk aangegeven bij binnenkomst in het dorp, maar verder was de organisatie prima in orde. Startbewijs ophalen, chip voor de tijdsregistratie omdoen, shirtje scoren en een kleine tien minuten lopen naar het startterrein: alles was verder duidelijk en verliep soepeltjes.

Het zonnetje straalde nog welig deze middag en dat maakt dat ik dit jaar bij geen enkele van de 20+ runs regen of extreme kou heb gehad. Een unicum!

Wij startten in de laatste wave en na een verwaarloosbare warming-up van vier keer springen en een mal dansje gingen we van start. De eerste hooibalen werden met gemak genomen om vervolgens wat hoogtemeters te pakken.

Parcours & Obstakels

Het parcours loopt grotendeels door aardappelvelden, maisvelden en korte stukjes bos met als absolute modderhoogtepunt ‘The Swamp’: een kronkelend stuk moerasland waar je op sommige plekken tot okselhoogte door de modder moet ploegen.

Nu had ik geen navigatiehorloge om, maar na de 9 kilometer waren we heel snel bij de finish. Ik heb het idee dat de afstand behoorlijk korter was dan de vooraf aangegeven 12 kilometer.

De obstakels waren leuk, maar niet bijster zwaar of extreem uitdagend. Het goede weer, de mooie omgeving en de hoge opkomst maken van deze run een prima funrun. De naam doet extremer en uitdagender vermoeden  en ik denk dat de 24 kilometer qua afstand een uitdaging was, maar dat ook hier ‘Extreme’ niet geheel van toepassing is.

Al met al geef ik deze run toch een dikke 7 en ik ben er volgend jaar weer bij, want overall is het echt een leuke run om te doen en de reistijd waard. En last but not least zeven minuten aan Gladiator Run  filmmateriaal met dank aan de Dancing Mud Chicks, en de aftermovie van Tsambiko en Niels!

fun | modder | obstakels | video |
Lees verder
Aftermovie: Neptunus Run

De tweede editie van de Neptunus Run was geslaagd. Samen met vele muddy's genoot ik van deze obstacle run aan de Belgische kust. De review kan je hier lezen. In de aftermovie kan je zien hoe het was door de run te herbeleven; wie weet kom jij wel in beeld. Ik kijk alvast uit naar een volgende editie van de Neptunus Run. Veel kijkplezier!

modder | natuur | video |
Lees verder
Superfood met pit: De Avocado!

Hoewel hij niet meer zo frequent wordt gegeten sinds de opkomst van kokosolie, zijn de goede eigenschappen van de avocado er niet minder op geworden. Waarom is dit nu zo'n superfood? Dat lees je hier!

Herkomst en omschrijving:
De avocado is een vrucht uit Zuid-Amerika, met Mexico als grootste teler. Daar is de naam avocado ook ontstaan, bij de volkeren die er vroeger leefden (Azteken, Tolteken en Nahua). Het woord betekende daar ook "teelbal". Lekker, toch? 

Hij groeit aan de avocadoboom, kan tot 33 cm groot worden en tot wel 2,3 kilo zwaar worden! Maar diegene die wij in de winkel vinden hebben meestal de grootte van een vuist. Ook al komt de peervorm die wij kennen het meeste voor, de vruchten komen in alle maten en soorten. De kleur van de vrucht varieert van groen tot zwart.

Kenners verkiezen de zwarte boven de groene. De huid voelt aan als hobbelig leer en het vruchtvlees is wit-gelig en zacht als boter. In het midden zit een grote, harde, bruine pit die voor het eten verwijderd wordt. Ze zijn het hele jaar door verkrijgbaar dankzij de import.

Voordelen

  • De voornaamste reden dat avocado's worden geprezen is dat ze een bom aan goede vetten zijn. Buiten de gezondheidsvoordelen van deze gezonde vetten, zorgen ze er ook voor dat je minder snel honger krijgt, en dus minder snel naar ongezonde suikers grijpt. (afslanktip!) 
  • Minder vertegenwoordigd in deze vrucht zijn eiwitten, maar degene die er wel in zitten, zijn van zeer hoge biologische kwaliteit, wat de spieropbouw van je sportlijf ten goede komt.
  • Sterke botten zijn belangrijk om de zware obstacle races te doorstaan. Vitamine K helpt vitamine D om magnesium + calcium naar de botten te transporteren. Deze vitamine K vinden we ook terug in avocado's.
  • Tevens bevatten avocado's ook veel essentiële aminozuren, welke, naast transport en opslag van voedingsstoffen, het immuunsysteem verbeteren. 
  • Daarnaast bevat de avocado meer dan 20 verschillende vitaminen en mineralen, welke de algemene gezondheid enkel ten goede komen. 

·Verder helpt het je bloeddruk verlagen, houdt het je hart en bloedvaten gezond en helpt het de bloedsuikerspiegel te stabiliseren.

Avocado kan op verschillende manieren gegeten worden. Verwerkt in salade, smoothie of in een lekker dipsausje (zei daar iemand guacamole?). 

Natuurlijk moet je er niet té veel van eten. Veel vetten betekent ook veel calorieën. Een half exemplaar per dag is exact genoeg.  

Hier vind je 39 gezonde avocado recepten.

Zelf vind ik volgende wel lekker:  

1 blikje tonijn mengen met een halve avocado. De vulling kan je serveren in de avocado schil, een halve tomaat/paprika of in een groentenwrap. 

Guten appetit!  

Stefan

fun | tips | voeding |
Lees verder
Wat is crossfit?

Het jaar zit er bijna op, de laatste runs staan op het programma en 2015 staat voor de deur. Mijn knie herstelt goed en tijdens de Gladiator Run op 23 november a.s. sta ik ingeschreven voor de 24 kilometer run (met meer dan 100 obstakels). Afhankelijk van hoe het herstel van mijn knie zich de komende week ontwikkelt, zal ik ook daadwerkelijk de 24 kilometer doen. Anders kies ik voor de 12 kilometer met ruim 40 obstakels. Ook niet mis!

2015 wordt op voorhand een tof jaar. Ik ga de marathon van Rotterdam lopen, ben lid van het  Gers! Roparun Team Hamburg waar ik in 48 uur ruim 60 kilometer zal lopen. Uiteraard loop ik, met een beetje goed plannen, tientallen obstacle runs.

En dan is daar natuurlijk het OCR World Championship 2015 in Amerika op 17 en 18 oktober. Dit jaar deden daar al vier experts aan mee (lees de review  hier), komend jaar wil ik mij ook kwalificeren. Ik heb me aangemeld voor de Elite groep; eerder  schreef ik daar al over dat het “ambitieus is, rete-zwaar zal worden, bijkans onmogelijk om te winnen, maar “bijkans” en “onmogelijk” zijn maar woorden. Omdat álles mogelijk is.” Quintin Tarantino: we create our own limitations.

Dat wordt dus trainen als een beest. En wat is nu de beste training om een beest van een obstacle runner te worden en te blijven? Dat is mijns inziens een combi van hardlooptraining en crossfit. Met het Gers! Team zal ik hardlooptrainingen volgen, voor mezelf zal ik veel gaan lopen met het  CrossXvest, snowboarden en mountainbiken en voor de crossfit-trainingen ga ik binnenkort naar een crossfitclub in Rotterdam.

Maar, wat is crossfit nu eigenlijk? Hardlopen is bij iedereen welbekend (al zijn er nog zoveel technieken te leren!), maar crossfit is redelijk nieuw (midden jaren 90) en enorm in opkomst.

CrossFit

Volgens Wikipedia is CrossFit een manier van fitness die gewichtheffen, atletiek en gymnastiek combineert in één trainingsvorm. Gedurende de training worden functionele bewegingen op een gevarieerde manier in een hoge intensiteit zo snel mogelijk uitgevoerd. De filosofie achter CrossFit is om niet te specialiseren in één specifiek sportonderdeel omdat dit tot een eenzijdige fysieke ontwikkeling zou leiden.

Trainingen bestaan uit een warming-up, een technisch gedeelte om de Crossfit bewegingen te leren en een intensieve training: de WOD (Workout of the Day) van 10 à 20 minuten. Gedurende de training wordt er gebruikgemaakt van barbells, dumbbells, kettlebells, tractorbanden, zandzakken, touwen en pull-upbars. De oefeningen bestaan voornamelijk uit natuurlijke lichaamsbewegingen zoals duwen, (op)trekken, stoten, werpen, tillen, springen, klimmen en rennen. Het doel van CrossFit is om ongeacht leeftijd, beroep of fysieke gesteldheid, zo snel mogelijk fit en gezond te worden.

Bekijk onderstaand filmpje, waarin duidelijk wordt uitgelegd wat CrossFit precies inhoudt.

Op naar 2015, op naar de OCR World Championships 2015! Kunstig, als een beest.

tips | training | video |
Lees verder
Review: Neptunus Run

Zondag 16 november 2014 vond de tweede editie plaats van de Neptunus Run. Net zoals vorig jaar vond deze plaats in de militaire basis van Lombardsijde (België). De Neptunus Run was dit jaar de vierde en laatste obstacle run uit de Spartacus Series. Samen met Gabrièl, enkele muddy's van Antwerp Bootcamp, een bevriend koppel en mijn sidekick Ann maakten wij deel uit van de 3500 deelnemers.

De weg naar de parking van dit evenement was goed aangegeven. Ondanks dat wij vrij laat arriveerden, vonden wij nog een parkeerplaats voor de ingang van het militaire kamp. Bij de ingang deelde een vrijwilligster grondplannen uit. Zo kon jij je als deelnemer en/of supporter goed oriënteren. 

Net zoals de vorige Neptunus Run en de andere runs uit de Spartacus Series was deze zeer goed georganiseerd. In een grote hangar bevonden zich drank- en eetkramen, een stand van sporthorloges en contactlenzen, een springkasteel voor kinderen en een EHBO-post. Startbewijzen kon je hier ook afhalen, alsook een mooi T-shirt. 

Het inschrijven ging heel vlot; formulier invullen en afgeven aan de helpdesk, waarna ik mijn startbewijs (elektronische tijdsregistratiechip) in ontvangst nam. Een chip in plaats van een startnummer kan ik alleen maar aanraden. Dit voorkomt eventuele kleerscheuren en je vindt ze niet terug langs het hele parcours.  Toiletten en een overdekte bewaarplaats voor je sporttas waren ook voorzien, alsook gescheiden kleedkamers met douches.

De Neptunus Run is een evenement voor iedereen. Wie niet deelneemt kan langs het parcour deelnemers aanmoedigen en kijken hoe zij hindernissen overwinnen. Deelnemers die niet verkleed waren konden aan een speciale stand zichzelf en anderen voorzien van een likje verf. Dit is een mooi initiatief waar veel deelnemers gebruik van maakten.

Enkele minuten voor het startschot begaven wij ons naar onze startbox. Daar kwam ik nog enkele bekenden tegen; de mannen met hun La Chouffe muts op. Zij waren mooi blauw geverfd. Een vlotte presentatrice en dj zorgden voor de nodige sfeer. Een gezamelijke opwarming was niet voorzien, maar dat kon de pret niet bederven. Nog maar net uit de startbox kwamen we de eerste hindernis tegen, namelijk een muur waar je overheen moest klimmen. Hier hielpen deelnemers elkaar; dat zie ik graag. 

Het parcours nam je mee door het militaire kamp en langs velden, duinen en strand. Onderweg genoot ik van mooie uitzichten. Ik zal niet het hele parcours en alle hindernissen beschrijven; deze kunnen jullie weldra bewonderen in de aftermovie. 

Bij de Army Drill volgde een aantal hindernissen elkaar in hoog tempo op. Als een echte militair moest je tussen autobanden dribbelen, over enkele houten klimrekken klauteren, door zand onder prikkeldraad kruipen, onder autobanden kruipen die aan een houten paal hingen, enkele pushups doen... Toen ik onder het prikkeldraad kroop vond ik grote stenen tussen het zand. Deze heb ik rustig aan de kant gegooid zodat anderen hier hun knieën niet tegen stootten. 

Het strand is en blijft voor mij de leukste hindernis van de Neptunus Run. Door het zand lopen is al een hindernis op zich. Vorig jaar vloog hier een Seaking (reddingshelicopter van het Belgische leger) voorbij. Dat was een machtig zicht. Op Omaha Beach moest je houten klimrekken overwinnen. Een trench en een rechte loopgraaf waren ook voorzien. Voor mij mocht het iets meer zijn; ik had hier graag meer trenches en zandheuvels gezien. Na een stuk rechtdoor lopen draaiden we af richting zee, liepen een stuk in zee en waanden ons Gods of the Sea. Verschillende vrijwilligers en militairen in camouflagepak hielden een oogje in het zeil zodat sirenen met hun mooie gezang je niet verleidden om in zee te lopen. 

Landinwaarts bracht ons bij Ring The Bell. Hier moest je touwklimmen om een bel die bovenaan hing te laten rinkelen. Wie niet slaagde om deze klok te laten luiden, moest 100 meter extra lopen. De volgende hindernis, Oh My God It's A Lazy Shrimp, bevond zich terug in zee. Gebukt moest je onder enkele panelen wandelen. Aangezien ik geen luie scampi ben heb ik hier een stukje gezwommen. Het zeewater was koud, maar ik genoot hier met volle teugen van.

Iets na het strand kwam je bij de tweede bevoorradingspost, waar je werd getrakteerd op een half bekertje water om al het zout door te spoelen. Bij de Hangover wandelde je over een houten balk en kon jij jezelf aan ringen vasthouden. Hier had de organisatie ook aan mensen met een kleinere gestalte zoals ik gedacht; de ringen hingen op verschillende hoogten.

Het einde van de Neptunus Run werd aangekondigd met The Final. Via houten balken klom je op een container om vervolgens via een opgespanen net naar de andere container te gaan. Langs strobalen sprong je naar beneden om vervolgens terug een container op te klimmen. Bovenaan lieten we ons door een grote buis glijden en liepen recht naar de finish. Daar kregen we elk een mooi aandenken. Vorig jaar was het nog een plastieken drietand, dit jaar een heel mooie medaille. Ik durf zelfs te zeggen: de mooiste medaille van de Spartacus Series. Dankzij een gratis Red Bull, AA-sportwater en een Meli-wafel kon je terug op krachten komen. 

Ik heb enorm genoten van de Neptunus Run en wil de organisatie Golazo en de vrijwilligers bedanken. Ik vond het spijtig dat de militaire stormbaan waar we langs liepen geen deel uitmaakte van ons parcours. Het strand bood volgens mij meer mogelijkheden, maar dit alles kon de pret niet bederven. Ik kijk alvast uit naar de derde editie van de Neptunus Run. De eerstvolgende obstacle run van de Spartacus Series is de Spartacus Run op 1 mei 2015!

foto | afstand | natuur | obstakels |
Lees verder
Lekker hangen!

Hangen - een basis bewegingspatroon.

Hangen is een trainingsvorm die je vaak alleen bij gymnastics, klimmers, survivalrun en parcours atleten ziet. Ik beschouw hangen als een belangrijk basis bewegingspatroon, en gebruik het hangen al een tijdje in mijn eigen trainingen. Met hangen creëer je krachtige schouders, ellebogen, en handen, waar je tijdens obstacleruns veel voordeel uit gaat halen. Een ander belangrijk voordeel van hangen is dat je lastige schouder blessures voorkomt en je je verloren 'overhead reach' vergroot. Het is een goede basis voor allerlei varianten van pull-ups, hanging sits en handstand push ups.

Hangen kun je onderverdelen in:

  • Passief hangen (relaxed hangen)

  • Actief hangen (actieve bewegingen)

  • Dynamisch hangen (een combinatie van passief en actief hangen)

The Hanging Challenge:
Probeer eens een maand lang +/- 7 min verdeeld over de dag te hangen. Varieer met passieve, actieve en dynamische oefeningen. Let op dat je rustig begint, de oefeningen mogen geen pijn doen. En hou het “do less. but more often” principe aan. Je kunt beter veertien keer een halve minuut per dag hangen in plaats van zeven keer een volle minuut. Tijdens de 30 dagen 'The Hanging Challenge' bouw je geen rustdagen in. Don't break the habit!

Volg mij via Twitter  @WJPeters of Facebook of zoek op #‎DiscoveryRuns‬.

tips | training |
Lees verder
Aftermovie ZombieRush 2014

Het kippenvel staat nog op mijn armen en de nachtmerries worden gelukkig al wat minder!

De allereerste ZombieRush van Nederland is een feit en was geslaagd als je het mij vraagt. 

Na vele achtervolgingen en griezelige hindernissen hebben Chris en ik de ZombieRush niet overleefd en waren we "infected". Als echte zombies struinden wij door de bossen, op zoek naar vers bloed (rode lintjes). Zoals op de foto te zien hadden we genoeg bloed gedronken en hebben we niemand ongeschonden voorbij laten komen! 

Check de aftermovie om nog even na te griezelen. Lees  hier ook nog de review van Tim!

Discoveryruns ZombieRush 2014 from Simon Senten Van.

foto | fun | modder | natuur | obstakels | video |
Lees verder
Preview: Gladiatorrun

Het einde van het obstacle run seizoen nadert stilaan, maar dat wil niet zeggen dat er geen interessante runs meer zijn. De allerlaatste obstacle run dit jaar in België is de Gladiatorrun. De opbouw van deze run is intussen gestart.
Persoonlijk vind ik dit één van de beste Belgische obstacle runs en hiermee kan ik zeggen: 'save the best for last'. 

Wie graag nog een keer door de modder wil ploeteren of wie wil kennismaken met obstacle running zal hier zijn of haar gading vinden. Jongeren onder de vijftien jaar kunnen deelnemen aan de junior gladiatorrun. Zij lopen een afstand van 5 kilometer waarbij ze onderweg naar de finish tien hindernissen moeten overwinnen. De 5K Mud Edition is ideaal voor wie zijn eerste stappen in obstacle running wil zetten of voor wie wil kennismaken met dit gebeuren. Je kan ook vrienden of familie op sleeptouw nemen en samen 5 kilometer met twintig hindernissen overwinnen.

Samen met enkele vrienden die nog niet zo lang aan obstacle running doen, neem ik deel aan de Mud Edition. Ik heb hen kunnen overtuigen om een afstand van 12 kilometer te lopen waarbij we in één groep blijven en elkaar helpen om 45 hindernissen te overwinnen.

Er is steeds meer en meer behoefte om langere afstanden af te leggen. Die-hards lopen 20 kilometer, zodat het nog meer een obstacle run marathon wordt. Gladiatorrun heeft dit begrepen en biedt dit jaar de Extreme Mud Edition aan. 24 kilometer obstacle running met 100 hindernissen, waarbij een extra hindernis wordt voorzien. Hieronder wordt alvast een tipje van de sluier opgelicht.

Wie graag deelneemt aan één of meerdere edities van de Gladiatorrun kan zich nog inschrijven tot en met 14 november, want er zijn nog enkele plaatsen beschikbaar. Snel beslissen is de boodschap! Voor de late beslissers wordt een beperkt aantal daginschrijvingen voorzien. Deze zullen iets duurder zijn en dienen met cash betaald te worden. Meer info vind je hier

Gladiatorrun biedt voor elk wat wils. Ik hoop dat ik jullie hier massaal zal tegenkomen!

foto | fun | modder | obstakels |
Lees verder
Wat een jaar, wat een team!

Wie zijn eigenlijk die Discovery Experts? Zijn het echt de moderne ninja's van deze tijd die elke hindernisbaan met het grootste gemak bestormen? Wat is hun geheim? En... waar kan ik ze vinden?  

Het is alweer bijna een jaar dat ik samen met een te gekke club fanatiekelingen mag meelopen in de beste obstacle runs van Nederland en omstreken. Tijd om even met een dikke knipoog terug te kijken naar de avonturen die we samen en individueel beleefd hebben en de vriendschappen die zijn ontstaan. Op naar 2015. See you there!

fun | obstakels | tips | video |
Lees verder
Review: Urban Nature Run

Voor wie ga jij door de modder?

Zaterdag 8 november: deze datum stond al een tijdje vast in m’n agenda. Eind augustus werden we benaderd door Urban Nature Run of we een stukje mee wilden komen kijken om advies te geven over het parcours. Hierdoor werd ik wel geïnteresseerd om er zelf aan mee te gaan doen.

Het mooie van deze obstacle run is dat niet een deel van de opbrengst aan het goede doel wordt geschonken (zoals bij veel runs), maar dat de hele run is opgezet voor het goede doel: Inloophuis De Hoop en de voedselbank.

De run

Aftellen... en weg! Als eerste renden we onder de stellage door, waarna we over de weg liepen en de toren in gingen voor de eerste hoogtemeters. Zeven verdiepingen verder konden we via de noodtrap naar beneden, waar een stukje verderop een flinke bandenstapel voor ons klaar lag. We kwamen weer over het terrein en gingen over een aantal cable reels, drie muurtjes over en daar gingen onze droge schoenen, want de eerste sloot was een feit. Na een nieuw stuk rennen en na een paar keer de dijk op en af geweest te zijn, kwamen we bij een brug waar een touw van de ene leuning naar de andere leuning liep. Voor een aantal was dit een 'angstoverwiningsobstakel', maar wel een leuke afwisseling van de ‘bekende’ obstakels.

Verderop gingen we weer het water in en via een touwnet klommen we de brug op om weer op het vaste land te komen. Tussen drie bomen waren touwen gespannen; daar moest je overheen om verder te kunnen komen. Verderop kwamen nog meer netten waar je onderdoor moest gaan, waarna we verder de skiberg op gingen, over het hek heen en verder klommen. Verderop waren nog twee touwen gespannen waar je overheen moest klimmen.

Op de terugweg mocht ik nog m’n collega op de rug nemen (en vice versa) en een stuk onder een hek door kruipen. Vervolgens moesten we een obstakel op en af klimmen en een stuk hardlopen, waarna we weer op het terrein aankwamen, waar we door een sloot mochten. Daarna gingen we een haystack over en een haystack door, om na een modderbadje en over de balansboomstammen terug naar de dijk te gaan. Ook gingen we door een aanhanger heen, waar we werden schoongespoten in de carwash!

Het laatste obstakel was een container gevuld met water, die we een rondje moesten meesleuren. Wat makkelijk leek werd na driekwart ronde toch behoorlijk pittig. Gelukkig hebben we de container weer netjes geparkeerd en konden we door naar de finish!

Conclusie
De run zelf was simpel opgezet, er werd goed gebruik gemaakt van de mogelijkheden. De sfeer was goed, de route was echter in de eerste startvakken onduidelijk, maar dit werd goed opgelost.

Waarschijnlijk toch wel één van de leukste manieren om het goede doel te steunen! Volgend jaar zijn we er weer bij!

Minpunten
- Onduidelijkheid in de routeaanwijzing
- Weinig obstakels gericht op het bovenlichaam

Pluspunten
- Run volledig gebaseerd op het goede doel
- Goede sfeer

Volg mij via @Chris_9191 op Twitter!

natuur | urban |
Lees verder
Review Inov-8 Pro extreme

Ik was al een tijdje op zoek naar een water-systeem dat geschikt was om obstacle runs mee te lopen. Mijn zoektocht bracht mij uiteindelijk bij de Inov-8 Pro extreme. Het concept sprak mij meteen aan en ben hem dan ook meteen gaan testen.

Nu ben ik geen maagd als het gaat om het lopen met een waterzak op mijn rug. Ik had zelf al een stuk of 4 verschillende vesten / rugzakjes liggen maar geen van deze was echt ideaal voor obstacle running. Ik zal even de minpunten van deze “kamelenzakken” opsommen waar ik tegenaan liep. Ten eerste draag je deze systemen als een rugzak. Dit betekent dat al het gewicht wordt gedragen door je schouders en dat het water in de verticale zak op en neer klotst. Door het weghalen van al de lucht in de zak werd het wel minder, maar het was nooit klots-vrij. Verder vond ik het lastig vullen door de smalle vulopening. Ook het schoonmaken en drogen van de zak was vrij lastig.

Wat een wereld van een verschil is dan het vest van Inov-8. Echt een verademing om mee te lopen. Het vest is echt super licht en de waterzak is onderdeel van het draagsysteem, waardoor het scheelt ingewicht. De grote vulopening maakt het een makkie om de zak te vullen. Tevens kun je de grote opening na gebruik lekker ver open zetten zodat al het water er weer uit kan. Want in tegenstelling tot allemaal vervelende beestje wil jij niet dat er wekenlang een laagje water in de zak blijft zitten. Het enige nadeel wat ik bij dit systeem kan bedenken is dat een concurrent je afsluitclip omhoog trekt zodat je ineens al je water kwijt bent.

En dan het lopen: de waterzak draag je op je heupen zodat je schouders ontlast worden. En omdat de waterzak horizontaal geplaatst is klotst het water helemaal niet. Wel even voor het lopen alle lucht verwijderen.

Mocht je jezelf nou afvragen of een Inov-8 race pro extreme 4 wel sterk genoeg is, bekijk dan even dit filmpje uit Engeland:

Mij zal je in ieder geval vaker tegen gaan komen met dit vest van Inov-8. Vooral op de wat langere runs is dit echt een meerwaarde. Je bent niet afhankelijk van de bevoorradingsposten van de organisatie en in het vakje boven de waterzak kan je ook nog wat gelletjes, handschoenen of een regenvestje meenemen. Ideaal nu het wat kouder begint te worden.

kleding | voeding |
Lees verder
WK Obstacle Running USA

Eindelijk was het dan oktober 2014! De maand waarin we met een klein team Nederlanders zouden afreizen naar Amerika voor het eerste onafhankelijke wereldkampioenschap obstacle running.

Op 20 oktober stond ik al vroeg klaar om richting Schiphol te treinen en vanaf daar mijn vlucht naar Washington te nemen om vervolgens vroeg in de avond, plaatselijke tijd, te landen op het vliegveld van Cincinnati. Na het ophalen van mijn dikke huurauto ging ik op weg naar het hotel. Gelukkig was ik vanaf dat moment niet meer alleen, want teammaatje Casper was rond hetzelfde tijdstip aangekomen in het hotel.

De dagen die volgden stonden in het teken van ontspannen, een beetje sporten maar vooral genieten van het fantastische land waar het WK gehouden werd. Er arriveerden steeds meer teamgenoten in het hotel en donderdag waren we nagenoeg compleet. Het was tijd voor het eerste "feestje". 

De mensen die nauw betrokken waren bij de organisatie hadden een 'borrel' georganiseerd in een lokale pub. Natuurlijk waren wij daar als Nederlanders bij en hebben meteen de oranje kleuren laten zien. We hebben daar natuurlijk laten zien dat wij van gezelligheid houden en al heel veel mensen leren kennen uit andere landen.

Op vrijdag begon het steeds meer te kriebelen en mochten we ook voor het eerst het terrein bezoeken en een parcoursverkenning doen. Tevens was dit de dag van de registratie en het ophalen van startnummers.

Na de parcoursverkenning was het tijd voor de persconferentie waar zelfs iemand van het Nederlandse team mocht aanschuiven bij de 'groten der aarde' uit de wereld van obstacle running.

Op de foto zie je Chris Schapman (local hero), Dirk (oranje) en links naast hem Ryan Atkins (Winnaar WTM 2013), Hobie Call (Legend), Claude Godbaut (Canadese elite) en op de hoek Jonathan Albon (Winnaar Spartan WK en de winnaar van deze editie).

Na de persconferentie was er een informeel diner en de mogelijkheid tot bijpraten met de andere atleten.

Zaterdag

Na een roerige nacht zijn we al vroeg uit de veren om ons klaar te maken voor de grote dag, de zenuwen beginnen ondanks mijn eigen lage verwachtingen toch wel de overhand te nemen.

Snel naar het evenement en klaar maken voor de start. Even nog een moment voor mezelf zoeken voordat ik te horen krijg dat ik me moet melden in het startvak. De renners zijn opgedeeld in leeftijdscategorieën en ik mag als vierde wave (35-39) van start. Nog één keer de box, een high five en dan gaat het beginnen.

Coach Pain van BattleFrog Series is de epische speaker van deze dag. Hij maakt er bij elke start weer een schitterend verhaal van, wat je de rest van je leven bij blijft. Je bent wel mooi één van degenen die aan de start staat van het eerste WK OCR!!

Het startkanon gaat af en we zijn onderweg! Het begint meteen met een hele slechte ondergrond en ik moet in de drukte goed opletten waar ik loop. Ik wil geen blessure oplopen aan het begin. 

De hoogtemeters knallen er meteen lekker in en we gaan op en neer over de heuvels. We passeren ondertussen wat kleine hindernissen, voordat we na ongeveer 1,5 kilometer bij de kruipdraden komen. Deze liggen op de rand van het centrale terrein en zodra je hieruit bent, loop je diverse hindernissen met publiek. De hindernis die mijn diepe respect heeft gekregen in de voorbereiding was toch wel de monkey bar, die je hieronder ziet afgebeeld. Het is de bedoeling dat je onder de hindernis doorgaat en er niet overheen. Gelukkig mocht je wel handen en voeten gebruiken op dit monster.

Ik lig op het moment redelijk goed in de middenmoot en op de monkey bar passeer ik nog een aantal mensen. Gelukkig hebben zij hetzelfde probleem als ik; de monkey bar vraagt enorm veel energie waardoor de rest van de 'straat' op een lager tempo wordt afgelegd. In het bijgevoegde filmpje van Lisanne zie je een samenvatting van haar run met daarin de 'hindernisstraat'.

Na het hoge klimrek van 9 meter zonder enige vorm van beveiliging gaat het verder de heuvels in. Daar komen we diverse hindernissen tegen, zoals de inverse wall, een evenwichtsbalk en een imposante hindernis die de 'Sternum Checker' wordt genoemd. Dit is eigenlijk een hoge boomstam waar je tegenaan moet springen en eroverheen klimmen.

Na deze grote jongen ging het gelukkig heuvelafwaarts, maar wel richting het meest gevreesde obstakel van het WK... 'de Platinum Rig'.

Deze hindernis vraagt enorm veel arm- en gripkracht, waardoor hij na een aantal pogingen bijna onmogelijk is om te nemen. Hier heeft 70% van de deelnemers zijn armbandje ingeleverd en kwamen zij niet meer in aanmerking voor de prijzen. Helaas deed deze hindernis mij ook de das om. Iets om jezelf voor te schamen? Niet echt, zelfs de helft van de elite runners heeft gefaald op deze hindernis.

Na een aantal pogingen en totaal verzuurde armen ga ik weer verder op het parcours. Het gaat meteen weer de hoogte in en we mogen een stukje apenhangen. Eigenlijk kom je de rest van de tijd hindernissen tegen die na de Rig vrij makkelijk zijn. Zonder enige moeite kom ik er langs, totdat ik bij het touwklimmen kom. Dit is een onderdeel waar ik veel in getraind heb en nog nooit gefaald heb. Tot deze keer... Het touw is verschrikkelijk glad door de modder en doordat ik last heb van mijn gripkracht kom ik gewoon niet in het touw. Na een aantal pogingen neem ik de beslissing om de tijdstraf te accepteren en door te gaan over het toch al ontzettend zware parcours. Na weer een bizar steile helling op handen en voeten te hebben beklommen, kom ik bij de muren. Hierover hadden ze in het voortraject al allerlei foto's gepost over hoe hoog hij wel niet was. Een voordeel in het echt: er zit een extra balkje op, zodat je hem vrij makkelijk kan nemen. 

Na de muren gaat het als gebruikelijk weer lekker op en neer en in een fijne, niet te steile afdaling gaat het mis. Een minuscuul klein stronkje en de vermoeidheid resulteren in een enkel die omslaat. Ik rol over de grond en schreeuw als een varken op de slachtbank. Tot overmaat van ramp blijft mijn enkel scheef staan en ik denk meteen dat hij gebroken is. Na wat buigen en sjorren schiet hij toch weer terug op zijn plaats en kan ik voorzichtig, half hinkelend mijn weg vervolgen. Opgeven is nooit in me opgekomen want ik ben gekomen om te finishen. Ik lag de hele tijd ergens in de middenmoot maar vanaf nu was het overleven en word ik links en rechts ingehaald door mijn leeftijdsgenoten. Gelukkig hoef ik nog maar drie mijl af te leggen...

De bucket carry staat ineens in een ander daglicht; de emmer is plots een stuk zwaarder als je mank loopt. Zo ook met de autobanden. De klimmetjes gaan nog goed, maar afdalen is een drama; daar sta ik bijna stil.

Op een gegeven moment kom ik bij de 'Weaver'. Hier moet je jezelf als het ware doorheen weven en daar had ik in Nederland om precies te zijn één keer op geoefend. Hij moet te doen zijn, ook met mijn verrotte enkel. En zo gebeurde het dat de Weaver geen geheim voor me had en werd veslonden. Een superleuke hindernis die in Nederland welkom is.

Na de Weaver staat er nog een hels obstakel te wachten: de hill climb. Ik kan je verzekeren dat hij steil was, de touwen die er lagen had je zeker nodig, anders kwam je niet boven. Toen ik eindelijk boven was hoorde ik het water van de Mega Splash glijbaan al en dat betekende dat ik al in de buurt van de finish kwam. Heel voorzichtig heb ik deze gedaan omdat ik niet wist hoe je ging landen in het water.

Na het water moest ik een schuine muur nemen. Normaal geen groot probleem maar landen op een slechte enkel gaf een extra dimensie. Daarna kropen we onder prikkeldraad en moesten we 30 kilo zandzakken sjouwen. Daarna gingen we door naar "Tip of the Spear", waar je langs een schuine wand moest lopen terwijl je je alleen mocht vasthouden aan kettingen die in je handen snijden.

Na deze nog een Sternum Checker en een schuine muur voordat je eindelijk over de finish kwam. 

Na het passeren van de finishlijn was ik ontzettend blij dat ik het gehaald had. Helaas wist ik op dat moment al dat ik de volgende dag niet meer mee kon doen met de team run, maar dat mocht de pret niet drukken.

Ik heb met deze run de zwaarste run gelopen die ik tot nu toe heb gelopen. En ik weet zeker dat ik er volgend jaar weer sta!

Als je iets anders wilt doen en je hebt al wat buitenlandse runs gelopen dan is dit zeker een aanrader. Er hangt natuurlijk een kostenplaatje aan vast, maar daar kun je met slim fundraisen wel iets aan doen.

Volgend jaar op 17 oktober is het volgende WK en ik weet zeker dat er heel wat meer "Dutchies" of "Orange guys" richitng Ohio gaan om de beste run van het jaar te lopen.

Ook meedoen? Volgend jaar op 17 oktober is het volgende WK. Kijk op de site van het  OCRWC voor info. 

Voor mij is het nu zaak van revalideren en ik hoop jullie weer te zien bij de Gladiator Extreme op 23 november.

Gertjan

De Nederlandse deelnemers aan het WK waren:

Alexander Vercoelen, Chantal Verwest, Gabriel Bartels, Dirk Schrama, Rudy de Jonge, Dave Engels, Evert de Noten, Rick Urban, Sofie Brormann, Toine Bos, Henk-jan Schipper, Marc Belt, Casper de Vries, Martijn Visser, Andrea van Lieshout, Lisanne Bruijsten, Gregory Wevers, Fred Moran en ikzelf.

foto | afstand | modder | obstakels |
Lees verder
Movember

Regelmatig zamelen organisaties van obstacle runs geld in voor goede doelen. Tjeerd heeft daar een mooie blog over geschreven die je  hier kan nalezen. Ook Movember laten we niet koudweg aan ons voorbij gaan. De Movember Foundation zet zich wereldwijd in om de gezondheid van de man een nieuw gezicht te geven. Op 1 november beginnen deelnemers met een gladgeschoren gezicht en laten 30 dagen lang hun moustache staan. Smokkelen is uit den boze en baarden, sikken en valse snorren tellen niet mee. 

Ik vond enkele mooie initiatieven en bespreek ze kort hieronder.

250.000 burpees voor Movember is een initiatief van OCR Europe. Zij roepen op om samen met hen en andere deelnemers dagelijks burpees te doen. Eind november willen ze samen 250.000 burpees hebben gedaan. Ik neem deel aan deze actie en heb mij geregistreerd en een bijdrage gedaan. Dagelijks doe ik enkele burpee-series en update een lijst met mijn prestaties zodat de teller wordt verhoogd. Twintig deelnemers met het hoogste aantal burpees op het einde van Movember worden beloond met een shirt van OCR Europe. Wie deelneemt aan deze actie werkt niet alleen aan zijn conditie, maar draagt ook een steentje bij aan Movember op een sportieve manier. Wie niet weet wat een burpee is of hoe je ze correct uitvoert, kan de blogpost B van burpee van Maurice nalezen.

Mud & Water Challenge, dat op 29 november plaatsvindt, neemt ook deel aan Movember. Ze roepen op om je snor te laten staan. Een vast bedrag van je inschrijvingsgeld gaat naar onderzoek tegen prostaatkanker. Na afloop van hun obstacle run zal je door een barbier worden geschoren. Wie nog niet is ingeschreven voor de Mud And Water Challenge kan bij zijn/haar inschrijving code HJ2014 toevoegen. Hierdoor krijg je op het evenement een mooie muts extra.

Bovenstaande acties moedig ik aan en hoop dat jullie massaal deelnemen. Ik ben alvast benieuwd naar jullie moustache en jullie kunnen ze op het einde van de maand tonen door een tweet met foto te versturen met  #DiscoveryRuns.  

training |
Lees verder
Natural obstacles

Waarschijnlijk heb jij zo je vaste routines en trainingsmethoden om je voor te bereiden op een obstacle run. Je rent je kilometers en traint je lichaam met gewichten (of eigen lichaamsgewicht) om sterker te worden. Helemaal niets mis mee. Je hebt hier vast al goede resultaten mee bereikt tijdens de runs. Maar zou het niet mooi zijn om bij wijze van variatie en een stukje 'beleving',  af en toe eens een training compleet out of the box te doen?

Gewoon lekker de natuur in en jezelf fysiek prikkelen met van alles wat de natuur je te bieden heeft. Denk hierbij aan bomen, water, stenen, stammen enz. Oké, ik geef toe dat niet elke omgeving zich leent voor zo'n manier van trainen, maar met een beetje fantasie kom je al een heel eind denk ik. 

Kijk onderstaande video voor een impressie van de mogelijkheden. Ik vind het een mooie manier van trainen! 

Waar wacht je nog op? Trap je schoenen uit en ga naar buiten ;-)

@obstacle_runner#discoveryruns

natuur | obstakels | tips | training | video |
Lees verder
Een dagje achter de schermen bij...

Afgelopen zaterdag 25 oktober was de laatste “Strong Viking” run van dit jaar. Ditmaal de “Brother” editie. Voor wie dit is ontgaan: check even de aftermovie van Niels en Tsambiko en de review van Chris.

Helaas heb ik de run niet kunnen lopen vanwege mijn wereldreis. Ik had nog geen idee wanneer ik thuis zou komen. De week ervoor bij  thuiskomst zag ik op de Facebookpagina van “Strong Viking” dat ze nog vrijwilligers zochten. Een heel goed alternatief om weer in te komen met obstacle running, maar ook interessant om eens een kijkje te nemen achter de schermen én je krijgt een gratis run naar keuze!

De wekker ging om (niet schrikken) 04:00 uur in de morgen (nacht). Hup de fiets op naar het station en op naar Velsen-Zuid! Alles zat gelukkig mee, zodat ik mooi op tijd om 08:00 uur aanwezig. Wat me opviel is dat er veel vrijwilligers van sport gerelateerde opleidingen waren. Dit vanwege studiepunten die je kunt behalen. Dat is natuurlijk dubbel prijs! Studiepunten én een Strong Viking run.

Tijdens de briefing kreeg je een lunchpakket en crewshirt. Ik werd ingedeeld op het groene parcours dat ongeveer vijftien hindernissen had. Bij elk obstakel stonden minimaal twee vrijwilligers en bij wat grotere zelfs vier. Met een portofoon stonden we met elkaar in contact en tevens met ons sectorhoofd, die alles weer kan doorgeven naar andere sectoren. Bij de hindernis kreeg je uitleg wat de deelnemers moesten doen, waar ze vandaan kwamen en welke kant je ze op moest sturen. Toen iedereen eenmaal op positie was, was het wachten op de eerste deelnemers. Die kwamen al redelijk snel! Ik stond op hindernis vijftien, “The Water Splash”, ter hoogte van de 5.5 kilometer en voor de 19 kilometer-lopers tijdens de tweede ronde op 17.5 kilometer.

Vrijwilligers zijn onmisbaar

Wat ik heb ervaren als vrijwilliger op het parcours is dat je van groot belang ben. Het is belangrijk om de deelnemers te attenderen hoe ze de hindernis het beste kunnen nemen. Bij mij was het water vrij ondiep en daarom moeten de deelnemers met de voeten eerst naar beneden glijden. Daarnaast krijg je vragen van deelnemers waar onder andere de EHBO zich bevindt, of op welke afstand ze momenteel zijn. De deelnemers die het zwaar hebben extra aanmoedigen wordt ook erg gewaardeerd.

Communicatie en oplettendheid

Als vrijwilliger moet je de staat van de hindernis goed in de gaten houden voor de veiligheid van de deelnemers. Als er meer dan 4500 man over een hindernis knalt krijgt het obstakel wat te verduren! In mijn geval lag er een balk tegen de oever aangeschroefd om de deelnemers het makkelijker te maken om het water uit te komen. Na een paar duizend man verder was de waterkant een heel stuk gezakt waardoor er een schroef uitstak. Door snel te handelen hadden we via de portofoon ons sectorhoofd op de hoogte gebracht waarna hij het klusteam kon sturen. Ondertussen hebben we zelf de deelnemers erop geattendeerd om op die plek niet het water uit te komen.

De communicatie via de porto is dus van groot belang. De meldingen voor EHBO of ambulance werden ook gemeld naar ons sectorhoofd, die het bericht gelijk weer kon doorgeven aan de ambulancebroeders voor snelle hulp.

Naast de hindernis is het ook belangrijk om de deelnemers in de gaten te houden. Wat ik heb gemerkt bij deze zware editie is dat veel mensen hun grenzen willen verleggen, maar af en toe moet je de deelnemers erop wijzen dat hun gezondheid voor gaat en onderkoeling  op de loer ligt.

Samenvattend

Om deze blog geen 5 pagina’s te maken zal ik de rest samenvatten. Ik vond het super leuk om als vrijwilliger de “Strong Viking” te ondersteunen. Het is een zware en lange dag van 08:00 tot 18:00 uur, maar ik haalde mijn voldoening en energie uit de enthousiaste reacties van de deelnemers! De portofoon stond rood te gloeien van belangrijke berichten die heen en weer gingen. Dan nog maar te bedenken dat ik alleen mijn sector kon horen en dat de organisatie een waterval van berichten binnenkrijgt van alle sectoren! Het is dus kei- en keihard werken tijdens de run voor iedereen en niet alleen de deelnemers rennen, maar de organisatie ook! 

Echt een aanrader aan alle mede-obstacle runners om een keer als vrijwilliger aan de andere kant te staan van een run.

Aankomend weekend is de Urban Nature run in Dordrecht. Ik ben aanwezig; jij ook?

Tot dan!

Volg me op twitter @simonvansenten en #discoveryruns.

foto | modder | natuur | obstakels | tips |
Lees verder
Review : ZombieRush

Afgelopen zaterdag vond de eerste zombierun plaats in Nederland. Uiteraard namen enkele Discovery Obstacle Runs Experts hier aan deel. Tjeerd, Chris, Simon en ik zakten af naar het bosgebied De Vloeten in Soerendonck. Toen mijn vriendin Ann en ik de snelweg afreden, zagen we bordjes richting ZombieRush staan. Enkele minuten later kwamen wij bij dit evenement aan. We vonden parkeerplek in een straat en wandelden een stukje naar het evenement.

Daar troffen we alles aan wat nodig is voor een geslaagde run. Kleedkamers voor mannen en vrouwen, een EHBO-post, toiletten, een frietkraam, een bar, bewaakte bewaarplaats en een dj-set vanuit een mooie Hummer. De bewaarplaats voor sporttassen was betaald, maar ik betaal graag één euro als ik nadien mijn spullen terugkrijg. Douches waren niet voorzien, maar dit werd op voorhand aangekondigd. Over communicatie gesproken: de organisatie had iedereen op voorhand zeer goed ingelicht via mail. 

Onze startbewijzen ophalen ging vlot. Daarin vonden we speldjes, een startnummer en klittenband met 3 rode linten. Elk lint symboliseerde één leven. Het was de bedoeling om te finishen met minstens 1 rood lint en zo de ZombieRush te overleven.

Chris, Simon en Tjeerd liepen elk 5 kilometer. Chris en Simon gingen daarna verder als zombie om andere deelnemers hun lintjes af te pakken. Ann en ik hadden voor de 10 kilometer gekozen. Twee zombies van een fitnessschool gaven een goede warming-up. Hierna wandelden wij naar een partytent die dienst deed als startvak. De deelnemers zagen hier een prachtige introductiefilm, waarna het startsein volgde. We liepen door een bos vol zombies. Een klein zombiemeisje deed haar best om zoveel mogelijk levens af te nemen. 

De eerste hindernis was een steiger, die we op moesten klimmen en af moesten dalen. Hierna liepen we, achterna gezeten door zombies, richting strobalen, waar je werd opgewacht door een legertje levende doden. Langs een lange zandweg gingen we terug het bos in. Overal waar je rondkeek zag je zombies. Aan de slagerij waren mijn 3 levens helaas al op. Na een stukje lopen, bereikten we het volgende obstakel. Hier kreeg je een zandzak waarmee je een stuk moest lopen. 

Hierna volgden de hindernissen elkaar snel op ofwel liepen we sneller. We klommen over een houten stelling, een houten muur en vonden door een donkere ruimte onze weg naar buiten. Toen we langs een kerkhof kwamen, sprongen zombies uit hun graf en achtervolgden ons. Een ander obstakel was een schuine muur die je moest oplopen en langs de achterzijde trapsgewijs naar beneden springend afdaalde. Langs metalen baren moest je enkel op armkracht een afstand overwinnen. Klauteren over strobalen was ook fijn.

Een andere hindernis was een houten muur waarlangs je de overkant moest bereiken. Hier stond geen vrijwilliger, waardoor velen over de muur klommen in plaats van erlangs. Ann heeft ook mooi over de muur geklommen en zo een extra hindernis meegenomen. Een pijl die de richting aangaf had misschien kunnen helpen.  

Een tijdje later liepen we door schuim waar zombies in verstopt zaten. Als voorlaatste hindernis moest je over een stelling van banden klimmen. Onderweg naar de finish kwam je nog veel zombies tegen. Toen we de finish bereikten, moesten we als allerlaatste hindernis onder een stelling kruipen. Hier namen we onze medaille in ontvangst. We waren helaas "infected". Het was echter toch mogelijk om als survivor te eindigen. Luuk, met het mooie startnummer 001, heeft de finish goed gehaald!
Een bevoorrading was niet voorzien, alsnog een drankje aan de finish.

De ZombieRush was een heel fijne run waar voornamelijk de nadruk op de zombies lag. Het thema was heel mooi uitgewerkt. De zombies waren mooi verkleed en geschminkt. Ze leefden zich erg in hun rol in en zetten knappe acteerprestaties neer. 
De meeste deelnemers hadden voor 5 kilometer gekozen. Hun parcours was deels verschillend van de 10 kilometer. Door banden heb ik niet gekropen en ik ben zombies Chris en Simon niet tegengekomen. En misschien maar goed ook want ze hadden een tactiek bedacht om mij te tackelen...

We hebben allemaal enorm genoten van deze zombierun en kijken alvast uit naar een volgende editie! Hartelijk bedankt ZombieRush!

foto | fun | natuur | obstakels |
Lees verder
Haal heelhuids de finish!

Blessure preventie tijdens de run

Daar sta je dan op het terrein, zenuwachtig voor de start. Je bent geen marinier, marechaussee, of doorgewinterde obstacle runner. Hoe ga je heelhuids deze stormbaan (ontworpen door mariniers) overleven? Bij mijn eerste run waren wij wel fysiek voorbereid, maar hadden geen idee wat er komen ging. We dachten bijvoorbeeld dat je droog zou blijven als je maar goed over alle obstakels zou klimmen. We weten nu wel beter! Het is meer een kwestie van wanneer je het water ingaat. En dat vertellen ze je niet:) 

Veel water of niet, het is voor mij heel belangrijk om heelhuids de finish te halen. Vaak geef ik de volgende ochtend personal training en/of een groepsfitnessles. Maar goed, een blessure of ongelukje kan iedereen overkomen. Om die kans te verkleinen, het volgende.

Mijn tips om heelhuids de finish te bereiken: 

  • Kijk even rond, dan zie je alvast wat je te wachten staat. De finish is meestal in de buurt van het startvak. Vaak zijn er vlakbij de finish  veel obstakels, die vaak erg spectaculair zijn (leuk voor het publiek natuurlijk). Kijk alvast hoe je het handigst deze laatste obstakels kunt overwinnen. 
  • Doe je eigen warming-up. Het springen en gek doen op opzwepende muziek voelt geweldig, maar is geen echte warming-up. Loop tien minuten voor de start heen en weer, doe wat squats en lunges. Ren een stukje en doe weer squats en lunges. Doe geen statische rek en strek oefeningen. Beweeg ook je armen, bijvoorbeeld met push-ups. Je bent nu klaar voor actie en minder blessuregevoelig!
  • Kijk acht meter voor je uit. Doe jij het volgende? Met je tong op je knieën loop je van obstakel naar obstakel. Je kijkt alleen naar je voeten. Helaas zie je die kuil, steen, boomwortel of wat dan ook over het hoofd. Als je enkels je lief zijn, kijk dan verder voor je uit. Schat alvast in hoe je voeten gaan landen op het terrein voor je. Mooie bijkomstigheid: rechtop lopend hebben je longen meer ruimte en zul je beter kunnen ademhalen en presteren.
  • Verwacht nattigheid. De obstakels zijn al zwaar, maar met een beetje modder worden ze een tandje zwaarder. Zorg voor stevige grip bij de handen, maar haal waar mogelijk de kracht uit je benen. Klim, klauter, of loop pas verder als je stevig staat. 

Tot slot: verdeel je kracht. Zoals ik al zei, vlakbij de finish wordt je doorzettingsvermogen flink getest. Blessures gebeuren vaak aan het begin van een run, wanneer je nog niet warm bent, en aan het eind, wanneer je moe bent. Zit je hartslag erg hoog of heb je weinig kracht over? Concentreer je dan extra en neem wat meer de tijd. Blijf rechtop lopen en haal goed adem. Zet je vervolgens weer schrap. Red je het zelf niet meer? Vraag hulp! Er is altijd wel iemand die je wil helpen. Ga door, hou vast, hou vol. Je gaat hoe dan ook sterk finishen! Alles nog heel?

-Bisente (@bizenergy_PT)

foto | afstand | modder | obstakels | tips |
Lees verder
Leave no brother behind

Afgelopen zaterdag nam ik samen met mijn vriendin Ann en een bevriend koppel deel aan de Strong Viking Brother Edition. Vooraf hadden we afgesproken om dezelfde afstand te lopen en tijdens de run samen te blijven. Zo gezegd zo gedaan, en samen overwonnen wij verschillende obstakels. We moedigden elkaar aan en zongen onderweg liedjes. 

Naarmate de run vorderde kreeg een vriend het koud. Hij was nochtans goed aangekleed in verhouding tot sommige andere deelnemers die korte kledij droegen of in hun blote torso liepen. Hij droeg een aanspannend t-shirt met lange mouwen en een lange broek. De oorzaak dat hij sneller vatbaar is voor koude, is te zoeken bij zijn lage vetpercentage. Hierdoor kan zijn onderhuids vetweefsel hem minder beschermen tegen de koud. 

Een naamgenoot die voor een inzamelactie voor het goede doel met een regenton liep, sprak ik onderweg. Door zijn lichaamsbouw, groot en heel licht van gewicht in verhouding met zijn lengte, had hij besloten om waterobstakels te vermijden. Zelf was ik gekleed in een shirt met korte mouwen, een korte broek en compressiekousen. Qua kledij was ik misschien geen voorbeeld voor velen maar ik heb het liever te koud dan te warm.

Na de monkeybars moest je een stuk door een koude sloot wandelen of zwemmen. Daarna renden we langs een mountainbikeparcours een heuvel op en af. Onderaan de heuvel stond een waarschuwingsbord waarop the iceman Wim Hof stond afgebeeld. In grote letters kon je het volgende lezen: "Controleer je ademhaling". Na vele kilometers te hebben afgelegd, hadden wij The Arctic Area bereikt. Dit obstakel werd door Discovery Channel gesponsord. Strong Viking had op voorhand reclame gemaakt voor deze hindernis. Wie dit heeft gemist kan hieronder de instructiefilm van Arctic Area & The Iceman bekijken.

The Arctic Area bevond zich in een gedeelte van een skipiste waar de temperatuur - 5°C was. Door de sneeuw liep je richting snow trenches. Daar nam ik de tijd om met de Discovery Channel vlag te poseren. Iets verder volgde de snow crawl waar je aan het einde van de koude tunnel werd opgewacht door een fotograaf. Achter glas stonden veel supporters te kijken hoe deelnemers door de sneeuw ploeterden. Ik merkte op dat de meeste deelnemers niet bleven rondhangen in The Arctic Area. Zelf genoot ik van de koude temperatuur en nam de tijd om mij enkele minuten Dixie Dansercoer "Beyond the Challenge" te voelen.

Wie The Arctic Area wilde verlaten, moest over een schuine muur geraken. Via een touw kon je deze opwandelen. Bij mijn eerste poging ontdekte ik dat het touw ijskoud was en de schuine muur spekglad. Iets verder zag ik twee mannen elkaar over de muur helpen. Ik dacht dat ze een derde brother zouden helpen maar plots waren ze met de noorderzon verdwenen. Dit nam ik hen natuurlijk niet kwalijk. Ik nam het touw opnieuw vast en wandelde de muur op.

In de hal zag ik mijn vrienden staan springen om zich op te warmen. Onze vriend had het op dat moment erg koud. Ik zag een tas met isothermische dekens liggen en gaf hem er eentje. De goudkant tegen het lichaam houden is tegen oververhitting, de zilverkant tegen het lichaam is tegen onderkoeling. Een opmerkzame medewerkster van de EHBO-post merkte ons op en nam ons mee naar hun hulppost. Daar zagen we vele deelnemers met onderkoelingsverschijnselen. Onze kameraad zijn temperatuur werd genomen en zijn lichaamstemperatuur bedroeg 33°C. Hij mocht de obstacle run niet verder zetten want nog meer afkoelen is heel gevaarlijk. Hij kreeg een warme thee om zich op te warmen. 

Aangezien de run er voor hem opzat, besloten wij om ook te stoppen en bij hem te blijven. Het duurde even voor hij weer opgewarmd raakte. Ik ben zijn sporttas gaan halen en heb dit nadien ook voor enkele andere deelnemers gedaan. Dankzij de goede zorgen van EHBO-medewerkers en een warme douche geraakten ze weer opgewarmd. Hiervoor wil ik hen bedanken!

Eén van mijn volgende blogposts ga ik wijden aan onderkoeling en hoe jij jezelf kan beschermen tegen de kou. 

Mijn eerste Strong Viking heb ik niet uitgelopen, maar ik kijk alvast uit naar de Mud Edition en andere edities van Strong Viking. Snelle beslissers kunnen een Varjagen Legion ticket kopen. Met dit ticket kunnen zij deelnemen aan vier edities (mud, hills, water en brother). Er wordt een uniek en exclusief Varjagen obstakel voorzien en wie alle edities heeft behaald, heeft het Limited Varjagen Legion Medal verdiend. Inschrijven is de boodschap! Oorah!!

kleding | obstakels | tips | weer |
Lees verder
MOVIE: STRONG VIKING BROTHER

Strong Viking Brother... moet ik nog meer zeggen? Als beste obstacle run makers van Nederland hebben ze ook dit keer weer nieuwe en mooie uitdagingen geboden. Van een lekker zonnetje aan het begin tot min 5 graden Celsius in de ijs hal. Al met al hebben veel mensen de uitdaging van hun leven gehad. Uiteraard hebben wij dit alles weer in een mooi stukje van enkele minuten samen proberen te vatten. 

Veel plezier met kijken ;-).

Hardlopen = saai. Doe obstacle running!

fun | afstand | modder | natuur | obstakels | video |
Lees verder
Blessureleed

Op 25 oktober was recreatiegebied Spaarnwoude het domein van enkele duizenden obstacle runners om de Strong Viking Brother Edition 2014 te lopen. Deze editie van Strong Viking gaat de boeken in als de zwaarste ooit! Dankzij de kou, het loeizware parcours met een sh*tload aan modder, uitdagende obstakels waaronder de Snow Crawl en de Snow Trenches (waar we bij -5 door de sneeuw moesten ploegen), de hoogteverschillen en de afstanden van 7, 13 of 19 kilometer was het flink afzien. 

Review 
Met een kleine groep Discovery lopers verzamelden wij om 11:20 uur in het 19 km startvak om opgezweept te worden en warm te draaien. Voor mij kwam daar vandaag nog een extra uitdaging bij door het CrossXvest (basisgewicht van 4kg. extra) dat ik droeg... En hier stopt eigenlijk mijn hele Strong Viking verhaal. Het zou een blog moeten worden met een uitgebreid verslag van de run, het parcours, het afzien en alles wat er nog meer bij komt kijken, maar na een kilometer of zeven liep ik letterlijk tegen een klein probleem op. Bij het afglijden van de ijzige muur in de sneeuwhal bleef mijn been haken en viel ik met mijn volle gewicht op mijn gebogen knie. Pats-boem-auw en klaar. Dus, in een schamele vier minuten film laat ik toch een impressie van mijn Strong Viking avontuur zien, maar de volgende alinea zal een noodzakelijke zijn... Blessureleed en wat nu te doen?

Blessureleed
Direct nadat het gebeurde, werd ik door twee ambulancebroeders geholpen. Er werd gekeken of mijn kniebanden niet gescheurd waren, of er geen breuken waren en of ik in het algemeen in orde was. Dat was het geval en ook die andere twee punten konden beslecht worden met een voorlopige conclusie dat mijn kniebanden verrekt zijn. Aangezien ik geen fan ben van 'de huisarts' vind ik dit een goede conclusie en laat ik het hierbij: ik heb verrekte kniebanden.

Wat nu? Rust houden. Binnen twee weken zouden de pijn en zwelling verdwenen moeten zijn. Normaal bewegen, niet (over)belasten en zo nu en dan een ice-pack op de knie plaatsen. Ook zou fietsen na een paar dagen een goed herstel kunnen bewerkstelligen. Voeding is juist bij het herstellen van blessures belangrijk. Goede voeding voorkomt namelijk ontstekingen en zorgt voor een snel en beter herstel van je lichaam. Om de afvalstoffen die vrij komen bij het herstel van mijn knie moet ik veel water drinken. Dit kan ook in de vorm van zwarte of groene thee. 

Voeding waar veel vitamine C in zit (citrusvruchten, aardbeien, kiwi’s en pepers) en vitamine E (noten, olijfolie) en visolie, rijk aan omega 3 en vette zoutwatervis (zalm, tonijn, makreel) hebben ontstekingsremmende eigenschappen.  

En mijn old time favorite... blauwe kaas en trappistenbier bevatten natuurlijke penicilline. De  Zombie Rush Run op zaterdag 1 november ga ik nog niet redden met mijn knie, maar met voldoende blauwe kaas en trappistenbier ben ik weer helemaal het mannetje voor de Urban Nature Run op 8 november!

modder | obstakels | tips | video | voeding |
Lees verder
​Review: Strong Viking Brother Edition

De zon was er, de obstakels waren aanwezig en wij waren er!

25 oktober, afgelopen editie, hoefde ik voor de Strong Viking Water maar 8 km te reizen. Dat was bij deze iets anders in Spaarnwoude. Onderweg werd al goed duidelijk gemaakt waar we de auto konden dumpen.  Toen we eenmaal het terrein opkwamen, waar onze startnummers klaarlagen, waren de flinke beats al goed te horen. De kaart afhaalplaats en de “area” zelf waren gescheiden van elkaar.

Op het terrein waren de heilige Walhalla Steps en de Monkey Bars al duidelijk in het zicht. Binnen omgekleed en alvast medelijden gekregen voor diegenen die al aan het bikkelen waren in de Arctic Area. Omgekleed en naar het startvak, waar we behoorlijk opgepept werden. De vlag werd uitgedeeld, aftellen en go!

Na een paar mensen over de muur geholpen te hebben, begon de trip. Stukje rennen en de eerste hoogtemeters begonnen te tellen. Dragon Ropes kwamen eraan, belletje aanraken of 10/20 burpees. Door naar Carry A Viking, gelukkig waren mijn Brothers niet al te zwaar en was deze obstakel goed te takelen. Na de Dragon Tails kwamen de eerste modderbaden in zicht, hier waar iedereen nog probeerde om de modderplassen heen te komen, bleek het later een hopeloze strijd te zijn want de eerste Mud Crawl en later ook de Trenches maakte een definitief einde aan je schone kleding. Op naar de Castle Walls waar ook weer de 'fail burpees regel' aanwezig was. Verderop kwam de Crawl Up, ook al leek deze niet zo heel intensief van de grond af, eenmaal halverwege werd het steeds lastiger om verder te komen. 75 meter de berg op kruipen leek een eeuwigheid te duren en was ook verreweg het meest uitdagende obstakel.

Daarna de beloning, namelijk de slide. Ook al is 99% van de deelnemers volwassen, een waterglijbaan maakt ons allemaal happy. De Wodin Walk was niet heel duidelijk. De meesten gingen er billenschuifend overheen, wat ook een leuk alternatief was. Verderop werd je weer verrijkt met hamer en schild en mocht je weer een stukje berg op tegen zandzakken en weer berg afracen. 2x Berg opklimmen en daar kwam de splitsing 7-13 km. Wij gingen door met 13 km, nieuwe Monkey Bars, die toch pittiger aanvoelden dan de oude versie. Bleef je hangen, en daardoor droog bij de monkey bars, mocht je daarna toch weer het koude water betreden en vervolgens weer bergje op. Eenmaal beneden kregen we een waarschuwing: of onze ademhaling op orde was...

Tijd voor de Snow Area! Eenmaal binnen kreeg ik eerst het gevoel dat het helemaal niet zo koud was, nog geen seconde later werd het ijskoud en besloot ik sneller te gaan om nog iets van lichaamstemperatuur te behouden. Bergje op, onder tunnels door en nog via een touw een schuine helling op, glijbaan af en we konden weer naar buiten. Eenmaal buiten realiseerde je hoe koud het binnen was. Het bord van Discovery: “Make Your World Bigger” had op geen betere plaats kunnen staan in de run. In de korte tijd dat we binnen waren, was het toch koud genoeg om ijsvorming te krijgen op mijn GoPro! Stukje verderop stond de nachtmerrie van elke runner: Thor’s Lightning. Hoewel deze bij elke Strong Viking Run meeviel was hij nu zwaar en kreeg ik harde klappen van de draadjes, ook hier weer een Burpee Area. Ik haat burpees maar ik zou bij deze toch een uitzondering maken en voor de burpees te kiezen.  Na jezelf bij elkaar te hebben geveegd gingen we verder naar een meer geïsoleerd gebied.

Na een flink stuk door het water kwamen we bij de Walls. Dit was een obstakel waarbij je je Brother hard nodig had, drie stuks en we konden weer verder. Verderop kwamen de Rings en Raise The Sail. Stukje water en eindeloos veel hurdles afgewisseld met bergjes. Onderweg bij de water slide nog mede expert Simon tegengekomen die vrijwilliger was.   

Aangekomen bij de 13-19 splitsing. In het begin was het nog onduidelijk waar de 19km plaats zou vinden, maar eenmaal bij de splitsing werd dit duidelijk. 19km bestond uit nog een extra ronde van de eerste 7 km. Normaal hou ik niet van meerdere keren hetzelfde rondje, maar toch moet ik hiervoor wel een uitzondering maken. De eerste 7 km was al een flinke uitdaging dat ik het niet erg vond deze nog een keer te doen om aan de 19 km te komen.  Als laatste kwam de Iceman terug, eerst een bad in waar de temperatuur nog te doen was, kopje onder om weer boven te komen in een bad van ijsblokjes. Wat blijft dit een pittig, maar vooral ook uitdagend obstakel. Toen ik uit het ijsbad kwam, was mijn hoofd bevroren en hoewel ik met een pokerface doorliep, was het toch wel behoorlijk pijnlijk. Verder de Wahalla Steps op en traditiegetrouw t-shirt ophalen en op de foto met een Viking Girl!

Conclusie:

Strong Viking heeft duidelijk gekeken naar afgelopen geslaagde edities en deze verrijkt met nieuwe uitdagingen, de run was pittig, uitdagend, maar met het bekende Viking-sfeertje. De regen heeft de afgelopen dagen ervoor gezorgd dat elk onverhard pad snel veranderde in modder. De Brother hield in om vooral in het mentale gedeelte elkaar te motiveren, maar minder in de obstakels (uitzondering de walls). Helaas was dit de laatste Strong Viking van dit jaar. Ben ik aanwezig bij de volgende Strong Viking? Absoluut! OORAAAH!

Pluspunten   
-Uitdagend parcour;
-Nieuwe obstakels;
-Arctic Area was ondanks zijn kans op onderkoeling, toch een hele toffe toevoeging.

Minpunten 
-Weinig samenwerkings (Brother) elementen;
-Prikkeldraad bij de crawl up hing op sommige plekken erg laag.

modder | obstakels |
Lees verder
Spoedcursus: OCR Championships

Dit weekend is het zover, hét hoogtepunt van de obstacle racing wereld: De OCR World Championships. Het eerste onafhankelijke wereldkampioenschap Obstacle (Course) Racing. Vier van onze experts zullen bloed, zweet en tranen laten om hun allerbeste prestatie neer te zetten in het Amerikaanse Cincinnati, Ohio (VS). Waarschijnlijk zal je er al wel iets over gehoord hebben, je kon het haast niet missen op de social media. Mocht je toch nog niet zeker zijn over wat het nu precies inhoudt, dan heb ik hier een spoedcursus OCR World Championships voor jullie!

Onstaan

25 en 26 oktober 2014, het stond bij velen al lang in hun agenda. Wauw, het eerste wereldkampioenschap obstacle racing. Kicken!
Nouja, niet echt het eerste. Zo organiseert de organisatie van Tough Mudder al enkele jaren World's Toughest Mudder, waarbij deelnemers van alle uithoeken van de aarde kunnen meedingen in een 24 uren durende race. Hierbij moeten ze proberen om zoveel mogelijk rondes van het 16 km lange obstakelparcours af te leggen. Verder hebben ook de eventsorganisaties Spartan race (de Vermont Beast) en Warrior Dash (Warrior Dash World Championships) hun eigen wereldtoernooien. 

Waar ligt het verschil dan met de OCR World Championships? Zoals reeds gezegd, is de OCRWC  (ik ga het zo afkorten, want als ik telkens heel die naam ga typen, is de snelcursus niet zo snel meer)  een onafhankelijk evenement. Dit wil zeggen, dat er geen naam van een commerciële organisatie aanhangt zoals bij World's Toughest Mudder, Spartan Race en Warrior Dash wel het geval is. 

De reden hiervoor is dat OCRWC zijn hoofdzakelijke doel het verenigen, promoten en vergroten van de Obstacle Racing wereld is, waar bij de andere WK's het voornaamste is om hun merknaam uit te breiden. Vanwege de harde onderlinge concurrentiestrijd wilden deze grote namen hun evenementen dan ook niet ter beschikking stellen voor het kwalificeren voor de OCR. Jammer voor de atleet die gewoon wil genieten van zijn sport, maar uit commercieel punt kan ik die gedachtegang wel volgen. Maar ja, daar hebben wij als liefhebbers niet veel aan, natuurlijk. 

Deelnemen

Deelnemen aan dit evenement was dus niet, zoals bij doorsnee evenementen, online registreren, flappen op tafel neerleggen en lopen maar! Neen, je moest je kwalificeren, nogal logisch, als men de wereldkampioen probeert uit te zoeken. Dit was mogelijk bij tientallen evenementen wereldwijd. In Nederland bijvoorbeeld kon dit onder andere bij de Strong Viking en Mud Masters evenementen (de lijst met alle evenementen die deelnamen vind je hier).  Klokte je bij de top tien binnen jouw leeftijdscategorie, dan word je verwelkomd in de startvakken dit weekend. Althans, als je 160 euro (voor teams €150 per persoon) neertelde om je deelname definitief te maken. 

Die kosten vormen, samen met het vervoer en verblijf, een mooie totaalsom, die je natuurlijk ook nog moet kunnen neerleggen. Sommige atleten werden hier heel creatief in en zochten sponsoring.

4 Discovery Experts wisten zich te plaatsen en bij dezen wil ik hen nog eens heel veel succes toewensen;
Alexander Vercoelen, Gertjan Van Voorden, Gabriël Bartels en Chantal Verwest; laat ze maar eens flink wat modder happen! AROO!

Goed, tot zover de informatie over deelnames, want het is nu toch al te laat, moest je nog willen meedoen ;-).



Reglement 

Met een kampioenschap komt er een hele reglementering bij kijken, en zo ook bij de OCRWC. 

Het volledige reglement kan je  hier lezen, maar ik wil toch enkele punten hier neerzetten.

  • Wat voornamelijk een regel is die meteen opvalt, is het anti-drugs/doping beleid. Zo moeten alle deelnemers ook bereid zijn om zich hierop te laten testen. 
  • Daarnaast is het ook opmerkelijk dat er, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Spartan Race, geen straffen in de vorm van burpees etc. worden gegeven, maar dat men in een apart voorziene baan moet blijven proberen om het obstakel te overwinnen. Lukt dit na een aantal pogingen nog niet, dan krijgt de atleet een tijds-penalty. Deze wordt pas achteraf van zijn totale tijd afgetrokken.

Nog een opvallend feit is dat er buiten het gewone personeel ook personeelsleden van de organisatie undercover mee zullen lopen tussen de atleten, om extra controle op het naleven van de regels te voorzien

Categorieën

INDIVIDUAL COMPETITION (ELITE)

Male/Female INDIVIDUAL COMPETITION (op 25 oktober)

  • Male: 13-17, 18-24, 25-29, 30-34, 35-39, 40-44, 45-49, 50+
  • Female: 13-17, 18-24, 25-29, 30-34, 35-39, 40-44, 45-49, 50+

JOURNEYMAN & JOURNEYWOMAN* (op 25 oktober)

  • Male
  • Female

*Deelname aan deze categorie is niet gebaseerd op tijdsresultaten. Om zich hiervoor te kwalificeren moest men dit jaar aan minstens vier van de evenementen op de lijst hebben deelgenomen, inclusief Tough Mudder runs, vóór de datum van het kampioenschap. 

TEAM COMPETITION (op 26 oktober)

  • Male
  • Female
  • Co-ed: 2 mannen en 2 vrouwen, die moeten lopen in man-vrouw paren. 

Prijzen

De OCR Organisatie heeft een totale prijzenpot van 60.000 Dollar (€47,358) beloofd. Hierin zitten:

  • 10.000 Dollar (€7.891) voor de Top Elite Male
  • 10.000 Dollar (€7.891) voor de Top Elite Female
  • 1000 Dollar (€789) voor elke winnaar per categorie
  • Journeyman deelnemers/deelneemsters krijgen allemaal een goodiebag van OCR-gear ter waarde van 500 dollar (€395)

Parcours en hindernissen

Het parcours heeft een totale lengte van 8 mijl (12,87 Kilometer) en vindt plaats op het terrein van Mud, guys & glory races.
Echter zal het een eigen unieke mix tussen het terrein en sommige van de zwaarste obstakels in de OCR geschiedenis ooit zijn. Het parcours is samengesteld met advies en begeleiding van enkele grote namen in de wereld van het obstacle racing:

  • Junyong Pak – Elite Athlete
  • Paul Buijs – Media, Mud & Adventure
  • Carrie Adams – Media
  • Margaret Schlacter – Elite Athlete, Media, Dirt In Your Skirt
  • Brett Stewart – Author, Race Director, Media, Mud Run Guide
  • John King – Race Director
  • Brad Kloha – Athlete, Run to Remember
  • Jeff Cain – Athlete, Media, On My Way to Sparta
  • Kevin LaPlatney – Athlete, Media, Mudman Report
  • Adrian Bijanada – Media, TRAVLETE, OCR Gear


De voorbije weken plaatse het OCR World Championships-team geregeld foto's op hun  Facebook-pagina van de te verwachten obstakels. Deze week werden ze allemaal vrijgegeven. Ik ga er enkele hieronder posten, de andere foto's kan je hier vinden

Zo, het belangrijkste is hiermee ongeveer wel gezegd. Nu ben je volledig op de hoogte, en weet je waar je volgend jaar naartoe kan trainen (en sparen).

Wie van de deelnemende experts een review gaat schrijven weet ik nog niet, maar die zal er ongetwijfeld komen!

Duim mee voor onze experts! AROO! AROO! AROO!

Stefan 

foto | fun | modder | obstakels | tips | training |
Lees verder
From Russia with Love

Ondanks zijn lange geschiedenis, is de kettlebell relatief nieuw in onze landen. Deze multifunctionele trainingstool is ideaal om thuis, buiten, op reis, of natuurlijk in de sportschool te trainen. Een interessant stukje ijzer, dat lees je hier!

Geschiedenis 

Wie Rusland zegt, zegt Wodka, Kalashnikovs, matroesjka's en mailorder bruiden. Maar het belangrijkste export-product van Mother Russia voor een atleet is de kettlebell. De kettlebell is voor het eerst vermeld in de Russische woordenboeken in 1704 als "Girya", met als beoefenaar de "Gireviks". Vermoedelijk is dit trainingstool ontstaan uit een handvat, gelast op een kanonskogel. Of die al dan niet waar is maakt mij niet uit; het klinkt cool, dus laten we gewoon aannemen van wel. 

De benaming 'kettle' slaat op de ketelvormige "buik", de 'bell' komt waarschijnlijk als een afleiding van het woord dumbell (Lang geleden trainde men met klokken, of bells. Omdat de klepel steeds heen en weer kletste, werd deze verwijderd. Vandaar "dumb bell"). 

Al 300 jaar lang worden ze er gebruikt door de lokale sterke mannen, veiligheidsdiensten en het leger. In bijvoorbeeld het Amerikaanse leger wordt fysieke kracht gemeten in push ups, bij de Russen in kettlebell  Snatches. Velen zweren zelfs bij training enkel met deze gewichten, en vele beroemde sterke mannen uit de rijke geschiedenis hebben hun kracht uitsluitend hiermee verworven. Zo kon Pyoter Kryloff een Kettlebell van 32 Kg 88 keer (!) achter elkaar opdrukken met één hand, en jongleerde zelfs met drie kettlebells tegelijk. Sterker nog; een volle eeuw later brak Sergej Mishin het Russisch record 32 Kg opdrukken, door de kettlebell 170 in de lucht te stoten in tien minuten! 

Het is pas twintig jaar geleden dat Pavel Tsatsouline (een voormalig fitness-instrecteur van reeds verdwenen Soviet Unie) dit geheime "wapen" mee naar Amerika nam en van daaruit de hele wereld in contact bracht met de kettlebell. Ondertussen is het niet meer uit de sportscholen te denken.

Wie Rusland zegt, zegt kettlebell, zegt Tastsouline.

Gebruik

Zoals ik al zei, is de kettlebell multifunctioneel. Er kunnen ontelbare oefeningen mee uitgevoerd worden. Ze komen in verschillende maten en kleuren, maar zelfs met één kettlebell kan je je hele lichaam trainen. De ideale sportschool voor onderweg dus. Ga je op reis, steek hem dan bij je bagage of in je koffer. Ik heb er zelf een paar in mijn slaapkamer staan, waar ik zo nu en dan mee train.

Kettlebelltraining valt onder High Intensity Interval Training (HIIT), en zorgt voor een hoge vetverbranding, die volgens sommige studies tot lang na de training blijft duren. Het zorgt voor een enorme explosiviteit en krachtuithouding. Door het veranderende zwaartepunt tijdens de oefeningen, train je de stabilisatiekracht en coördinatie in je lichaam. Bij bijna alle oefeningen gebruik je meerdere spiergroepen in je lichaam, wat je longen en hart harder doet werken. Kortom, en zeer intense trainingsprikkel. Kettlebelltraining zorgt voor een algemeen sterk en gezond lichaam. 

Ik kan niet op alle mogelijke oefeningen ingaan, dus  hier vind je een hele lijst waar je verscheidene oefeningen op kan vinden. Wel ga ik dieper in op dé belangrijkste beweging, eigen aan de Kettlebell.

Kettlebell Swing

De kettlebelloefening bij uitstek is de Kettlebell Swing. Het is tevens één van de eerste oefeningen die je als Girevik zal leren. Hij zorgt voor een enorme explosieve kracht in de heupen, vormt een stevige kont en stevig buikspieren en stimuleert de vetverbranding. 

Hoe voer je hem uit? ·

  • Ga met je voeten op schouderbreedte staan, met de kettlebell (KB) tussen je benen
  • Zak door je knieën en heupen met een rechte rug (zoals bij een deadlift) en pak de KB vast, zo dat je armen bijna volledig uitgestrekt zijn, maar zet er geen spanning op. 
  • Breng krachtig en explosief je heupen naar voren (hiermee creëer je momentum), hou een rechte rug (gedurende de hele oefening) en een gespannen core (buikspieren). Blijf de kettlebell stevig vasthouden en laat hem door de explosieve beweging als een pendel vooruit zwaaien (hou spanning op je schoudergewricht, span je armen NIET, laat ze gewoon meezwaaien, als het touwtje van een pendel). Zie dat je heupstrekking krachtig genoeg is zodat de kettlebell tot op ooghoogte komt (Russische uitvoering) of tot boven je hoofd komt, waarbij je armengestrekt zijn (Amerikaanse uitvoering, bij de laatste 45° zet je wel wat kracht bij met je armen)
    · 
  • Laat de Kettlebell door de zwaartekracht terug dalen in de zelfde baan als hij omhoog ging, blijf spanning houden op je schoudergewrichten en verzwak je grip NIET. Volg de baan met je lichaam door weer door je benen en heupen te zakken (rechte rug behouden!) en laat het gewicht en je armen verder door je benen zwaaien. · 
  • Wanneer het gewicht achter je terug met de zwaartekracht daalt, strek je terug explosief je benen (volgend met de baan van de KB) en herhaal je de oefening. ·
  • Zo blijf je de repetities in één vloeiende beweging herhalen ·
  • Wanneer je de oefening beëindigt, zak dan tijdens het terugkomen van de zwaai achter je benen zodanig door je benen dat hij recht onder je kruis de grond raakt. Laat hem los en ga terug rechtstaan.

Natuurlijk kan je ook gewoon een instructievideo bekijken:

Er bestaan tevens verschillende variaties op de standaard Kettlebell Swing: 

Aanschaf

Je hoeft niet meteen alle maten en gewichten gaan kopen, voor een man is een KB van 1 Pood ( Russische maat, 1 Pood = afgerond 16 Kg) goed om te beginnen, voor een vrouw neem je één van een halve Pood (8 Kg). Later kan je gaan verhogen en twee stuks van hetzelfde gewicht aankopen om je trainingsmogelijkheden uit te breiden. Een echte obstacle runner zou er tenminste één in zijn trainingsgamma moeten hebben. Er zijn verschillende fabrikanten, en soms zelfs kettlebells in unieke vormen. 

Veel plezier ermee! 

Stefan

foto | tips | training |
Lees verder
Movie Mudmasters Biddinghuizen

De laatste van de drie Mud Masters en misschien wel de beste van dit jaar: Mud Masters Biddinghuizen.

We hebben een hele mooie run gehad met een aantal spectaculaire obstacles. Hiervan maakten we deze aftermovie. Enjoy!

Hardlopen = saai. Doe obstacle running!

modder | natuur | obstakels | video |
Lees verder
​“Trick or Treat”

Aan het eind van deze maand is het zover: de Allerheiligenavond, beter bekend als Halloween. Halloween is overgewaaid naar Europa van onze overzeese buren (waar ze aan de verkeerde kant van de weg rijden). Hier in Nederland word het steeds groter 'gevierd'. Zo zijn er 'Trick or Treat' tochten voor kinderen, waarbij je langs de deuren loopt om mensen bang te maken en wat snoepgoed krijgt. Ook pretparken zetten heel het park ondersteboven en organiseren de zogenoemde ‘Fright Nights’. Als je van griezelen houdt, is dat echt wat voor jou (mij niet gezien)! 

Als snel groeiende sport in Nederland blijft obstacle running natuurlijk niet achter! Zo vindt zaterdag 1 november de eerste, engste en bloederigste obstacle run plaats, genaamd ‘ZombieRush’ in het bosgebied ‘de Vloeten’ bij Soerendonk (gemeente Cranendonck).  Tijdens deze run lopen er “echte zombies” over het parcours als extra hindernis.

De run bestaat uit vier verschillende categorieën:

  • 5 km Fun run (ticket €24.50):

Dit is bedoeld voor de echte fun-lopers. Tijdens de vijf kilometer met obstakels kom je ook nog eens veel bloeddorstige zombies tegen die je zullen achtervolgen! Iedereen die vijf kilometer kan hardlopen kan deelnemen. De hindernissen zullen toegankelijker zijn en het fun-level zal extra hoog zijn!

  • 10 km run (ticket €32.50):

De tien kilometer run zal veel zwaarder worden. De obstakels worden fysiek moeilijker en tegelijkertijd moet je nog over je schouder kijken of je niet achtervolgd wordt door een groep zombies! Ze hebben dus ook gedacht aan de echte obstacle runner!

  • Zombie (ticket €19.50):

Je kunt je ook als obstakel inzetten tijdens deze run! Laat elke deelnemer harder lopen door ze op te jagen met jouw zombie make-over. Het make-over team tovert je om tot een levensechte zombie! (Waarschuwing: het fake-bloed kan leiden tot permanente vlekken in je kleding)

  • Zombie + runner 5km (ticket €32.50)

Hiermee kan je de ultieme beleving ervaren. Zelf opgejaagd worden tijdens de vijf kilometer over de obstakels en als zombie op het parcours staan en iedereen de stuipen op het lijf jagen.

Het wordt een soort kat-en-muisspel, maar dan vele malen griezeliger. Tijdens de start krijgt elke loper een riem om met daaraan drie rode vlaggen. De bedoeling is om met minstens 1 vlag over de finish te komen! Dit betekent dan dat jij de "ZombieRush hebt overleefd. De dorstige zombies daarentegen gaan het je niet makkelijk maken en zullen er alles aan doen om jou te grijpen!

Het evenement vindt plaats van 09:00 uur tot 22:00 uur. Overdag en in de schemer zullen de lopers van start gaan. Na de run is er nog een afterparty, waarbij het vast erg griezelig wordt!

Uiteraard zal ik aanwezig zijn en loop ik de vijf kilometer fun run en zal me daarna omtoveren tot een bloeddorstige zombie!

Check de  website en het filmpje voor extra informatie!

http://zombierush.nl/

Durf jij de uitdaging aan? Laat het mij weten op twitter  @simonvansenten 

fun | modder | obstakels | tips |
Lees verder
Griep/verkouden: sport ja/nee?

De R zit weer in de maand. Grote kans dat je op dit moment loopt te snotteren, dat al gedaan hebt of dat nog gaat doen. Omdat ik zelf wel al ruim 2 weken verkouden ben en mij niet echt fit voel ben ik eens gaan zoeken naar wat nu goed is om te doen (of te laten) qua sport. Dus is het verstandig om te gaan sporten bij verkoudheid of griep? Je leest het allemaal in deze blog.

Eerst maar eens even de verschillen tussen griep en verkoudheid naast elkaar leggen. Mensen gebruiken namelijk al snel het woord ‘griep’. Verkoudheid en griep zijn echter twee verschillende ziekten, veroorzaakt door verschillende virussen.

Besmetting

Als de griep heerst, of als er veel mensen om je heen verkouden zijn, kun je een besmetting nauwelijks voorkomen. Het virus zit in speekseldruppeltjes die via de lucht verspreid worden door hoesten of niezen. Behalve door de lucht worden de virussen ook overgebracht via de handen.

Verschillende verschijnselen

Verkoudheid is een infectieziekte die door verschillende virussen veroorzaakt kan worden.

Kenmerken:

  • Moeheid
  • Loopneus / verstopte neus
  • Keelpijn
  • Schorre keel
  • Gezwollen slijmvliezen
  • Oorpijn (vooral bij kinderen)
  • Hoesten
  • Vaak een lichte temperatuursverhoging
  • Niezen
  • Verhoging beneden de 38 °C (soms)
  • Keelpijn
  • Tranende ogen (soms)
  • Verstopte neus
  • Gevoel 'niet lekker' te zijn
  • Hoofdpijn (soms)

Griep is een virusinfectie en wordt veroorzaakt door een bepaald soort virus, namelijk het influenzavirus. Het leidt tot hevigere symptomen die meestal ook het gehele lichamen betreffen.

Kenmerken:

  • Plotseling begin
  • Koorts (39-40 graden)
  • Gevoel van algehele vermoeidheid, zwakte  en echt ziek zijn
  • Rillingen
  • Spierpijn
  • Hoofdpijn
  • Hoesten
  • Verstopte neus (soms)
  • Natuurlijk beloop

Er zijn meerdere ziekten die in het begin erg veel lijken op een verkoudheid of griep. Voorbeelden zijn keelontsteking, bijholteontsteking en de ziekte van Pfeiffer.

Herstel

Een verkoudheid of griep verbetert meestal binnen 5-7 dagen en na een dag of 10-14 ben je wel weer het mannetje. Soms is er een terugval na een aanvankelijk voorspoedig herstel. Die terugval wordt veroorzaakt door een infectie met een bacterie, boven op de virusinfectie die je al had.

Wel of niet sporten bij griep met koorts?

Doe maar niet. Trainen met griep/koorts onder de leden is gevaarlijk. Je immuunsysteem is verzwakt en je lichaam heeft alle energie nodig om beter te worden. Je loopt bovendien het risico dat de virusinfectie ook terecht kan komen in de hartspier met als gevolg een infectie in je hartspier. Rust nemen dus en niet trainen! Ook nadat je je weer beter voelt, heeft je lichaam een aantal dagen rust nodig om te herstellen. De basisregel die je het beste kunt hanteren luidt dat je bij koorts het dubbele aantal dagen dat de koorts heeft geduurd niet moet sporten. Dus als je vier dagen koorts had, dan mag je pas na acht dagen weer beginnen met trainen. Niet wat je wilt horen waarschijnlijk, maar wel het meest verstandige.

Ik ben gewoon verkouden. Mag ik dan wel sporten?

Anders dan griep, kun je met een verkoudheid (dus zonder koorts!) wel doortrainen. Er is een ezelsbruggetje, waarmee je kunt bepalen of je al dan niet kunt sporten: de ‘nek check’.

Bevinden de ziekteverschijnselen zich uitsluitend boven de nek (bv neusverkoudheid, oorpijn, keelpijn en geen koorts), dan is sporten toegestaan. De eerste twee, drie dagen wel op een lager pitje.

Als de ziekteverschijnselen (ook) onder de nek gelokaliseerd zijn, zoals hoesten, kortademigheid, koorts (meer dan 38 graden), spierpijn in armen en benen e.d., dan is het niet handig om te sporten. Waarschijnlijk heb je er bij dit soort verschijnselen ook niet eens behoefte aan.

Nog even een fabeltje uit de wereld helpen:

Het vroegere geloof dat koorts bij een verkoudheid of griep“ eruit gezweet kan worden” is onterecht. Bij koorts is er een virus of bacterie actief in het lichaam. Deze kan via de bloedstroom op de hartkleppen of hartspier terecht komen en daar voor levensgevaarlijke hartritmestoornissen zorgen. Sporten met koorts wordt dus sterk afgeraden!

Oké, je bent eigenwijs en gaat toch sporten. Wat zijn er verder voor risico’s?

Allereerst is het effect van een training te verwaarlozen als je nog ziek bent. Er bestaat zelfs een verhoogde kans om overtraind te raken omdat je zieke lichaam de trainingsarbeid nog niet aankan. Tevens ondermijnt het je afweersysteem met als gevolg dat je vatbaarder voor een (andere) ziekte bent. Sporten met koorts of met nog aanwezige klachten van de onderste luchtwegen (hoesten, piepen, kortademigheid) kan leiden tot een (lang aanhoudende) ontsteking van de luchtwegen, zoals een longontsteking of een chronische bronchitis. Hoewel het (gelukkig) niet vaak optreedt, kan sporten met koorts een infectie van de hartspier veroorzaken (myocarditis). De voorheen gezonde sporter is vanaf dat moment dus ineens hartpatiënt. Een zeer ernstige complicatie van een eenvoudig griepje kun je wel zeggen.

Samenvattend zijn er twee gouden regels:

Regel 1: Bij koorts, spierpijn en een verhoogde hartslag in rust wordt sporten afgeraden.

Tip: Als je je ziek of grieperig voelt, is het dus verstandig om de temperatuur te meten. Meet deze temperatuur altijd vóór het nemen van koortsverlagende of pijnstillende middelen zoals aspirine en paracetamol.

Regel 2: Pas je training ook aan als je je minder goed voelt dan verwacht of gewenst.

Zonder temperatuursverhoging kun je in principe doortrainen. Het kan echter verstandig zijn om toch wat rustiger aan te doen en niet te intensief te trainen.

Take care!

@obstacle_runner #discoveryruns

tips | training |
Lees verder
Aftermovie Harbour Run​

Op zondag 12 oktober was het weer tijd voor een uitstapje, dit keer richting de haven van Rotterdam voor de Harbour Run!

Tjeerd heeft hier al een mooie review over geschreven, ik was erbij met de Gopro voor de aftermovie.

Geniet van de zonnestraalrijke aftermovie van de Harbour Run!

Voor nog meer havengeweld (maar dan in die van Den Haag), zie de aftermovie van Tsambiko en Niels.

Volg mij (@chriss_9191) en andere experts via #Discoveryruns op Twitter!

obstakels | video | weer |
Lees verder
Aftermovie Urban Hero Obstacle

De eerste Obstacle run van Den Haag is een feit: de Urban Hero Obstacle run. Gehouden in Scheveningen in en rondom de haven. Mede door het aansluitende festival in het F.A.S.T. Surfdorp was het een succes! Check de aftermovie voor meer.

Hardlopen = saai. Doe obstacle running!

obstakels | urban | video |
Lees verder
De balans: wat (nog) te lopen

Er komt een nazomers weekend aan, maar de grote hausse aan obstacle runs is net als de zomer inmiddels wel voorbij. Tijd om een kleine balans op te maken en te zien welke runs ik dit jaar nog loop en welke van de reeds bekende runs ik volgend jaar ga lopen.

Kortom, ik ben bezig mijn obstacle run agenda weer te vullen! Aangestoken door het obstacle run virus is mijn hoogste doel voor 2015 om mij net als mijn teamleden Chantal, Gabrièl, Gertjan en Alexander te kwalificeren voor de OCR World Championships 2015. Dit jaar is de eerste editie (25 en 26 oktober) en die tweede editie wil ik erbij zijn. Sterker, fitter en beter!

In mijn persoonlijke agenda (en op mijn pad naar de wereldkampioenschappen van 2015) staan voorlopig de volgende runs:

25 oktober 2014 - Strong Viking Brother (19 km)

1 november 2014 - Zombie Rush (10 km)

8 november 2014 - Urban Nature Run (12 km)

23 november 2014 - Gladiator Extreme (België) (24 km)

7 maart 2015 - Mud Masters (18 km)

28 maart 2015 - Strong Viking Mud (19 km)

12 april 2015 - Marathon Rotterdam (42 km)

18 april 2015 - Stormloop (18 km)

25 april 2015 - Men of Steel (14 km) of Spartan Race (Italië) (20 km)

9 mei 2015 - Rat Race (UK) (32 km)

16 mei 2015 - Breakout Run (15 km)

23 mei 2015 - Roparun (>60 km)

30 mei 2015 - Mud Masters Weeze (D) (19 km)

13 juni 2015 - Strong Viking Water (19 km)

20 juni 2015 - Caveman Run (18 km)

6 september 2015 - Strongmanrun (21 km)

Met name de zwaardere, uitdagende runs trekken me enorm aan, dus ik kijk zeer uit naar Strong Viking Brother en de Gladiator Extreme in België. En volgend jaar ga ik wat meer de landsgrenzen over… Natuurlijk is deze agenda nog lang niet compleet, want ik wil sowieso in de winter ook gewoon doorlopen. Suggesties voor toffe runs zijn dus welkom!

Volg mij ook op Twitter en Facebook:  @TjeerdL / http://www.facebook.com/langstraat.tjeerd

afstand | modder | obstakels | tips |
Lees verder
Review: Spartan Beast Londen

Het weekend van 11 en 12 oktober 2014 was weer een druk weekend. Allereerst vloog ik vrijdag 10 oktober naar Londen om daar samen met een groep Nederlanders deel te gaan nemen aan de Spartan Beast. Als klap op de vuurpijl werd de frontman van Dutch Mud Men uitgenodigd bij Doug Spence, de organisator van de Dirty Dozen races in Engeland, en ik mocht mee. Ik kan je zeggen dat het een inspirerende vrijdagmiddagbezigheid is geweest: maar daarover later meer.

Als afsluiter van het weekend vlogen we zondagochtend terug naar Amsterdam om 's middags weer in Rotterdam te zijn voor de Harbour Run. Daar heeft Tjeerd al een mooie review over geschreven.

Vrijdagavond
Het hotel stroomt steeds voller met Nederlanders en de sfeer zit er goed in. De meesten zullen na het overschrijden van de finishlijn op zaterdag de felbegeerde Trifecta-medaille ontvangen. Dat is waar je het allemaal voor doet! We drinken met zijn allen nog wat en rond de klok van twaalf uur ligt bijna iedereen op één oor. Er zijn her en der nog wat mensen onderweg door vertragingen, maar ook zij zullen zich nog bij ons voegen.

Zaterdag
De wekker gaat en we zorgen dat we zo snel mogelijk klaar staan om het Beest te gaan verorberen! Snel naar het evenemententerrein en gas erop. 

Als we aankomen begint het meteen te kriebelen, het gedeelte van het parcours dat je kunt zien verdeeld over de heuvels ziet er erg mooi uit, en ook op het terrein zelf staat een aantal uitdagende hindernissen opgebouwd. Voordat we van start gaan worden de Nederlanders, ongeveer 45 man sterk, nog gefilmd met een drone die ons zal volgen bij de start. Daarna is het knallen over het uitdagende parcours van twaalf mijl met ongeveer 25 obstakels.

Meteen na de start gaan we het bos en in het parcours verandert meteen in een taai en modderig bospad. Dwars tussen de bomen door en veel stenen, wortels en gaten in het pad. Na ongeveer één kilometer komen we bij het eerste obstakel aan. Het is een groot net waar je in moet klimmen, eroverheen moet klauteren en aan de andere kant weer naar beneden moet gaan. Na het net meteen weer het bos in om het pad te vervolgen. 

Het is hetzelfde terrein als in augustus bij de Sprint en Super, maar door de vele regenval lijkt het er totaal niet meer op. Overal staat water of stroomt water, de modder is ook in het kwadraat toegenomen. Gelukkig maakt dat een race alleen maar mooier, dus de glimlach blijft op het gezicht.

Nadat we op twee kilometer de brug (het turntoestel) gepasseerd zijn, begint de eerste afdaling met heel veel gaten in het pad, dus het is erg opletten geblazen. Onderaan de helling moeten we een brede sloot over steken, de bodem is echter dusdanig drassig dat je er niet in kan lopen. Al ploeterend, buikschuivend en een soort van zwemmend banen we ons een weg naar de overkant, twintig meter verderop. Uit het water wacht ons de monkey bars. Maar met mijn natte en modderige handen wordt het een hele uitdaging om de dunne sporten van de monkey bars vast te houden. Helaas glij ik er na ongeveer vier sporten vanaf en ik heb mijn eerste 30 burpees te pakken.

Na de monkeybar mogen we de atlaskogel gaan sjouwen. De betonnen kogel van 35 cm doorsnee weegt ongeveer 40 kilo en moet over een stuk van 25 meter gedragen worden. Daarna gaan we terug de helling op en daar moeten we tijgeren onder prikkeldraad, niet zomaar een stukje maar gewoon 250 meter de helling op. Overal om je heen hoor je klagen en steunen maar met mijn kniebeschermers van McDavid heb ik het makkelijk en leg ik de hele afstand zonder pijntjes af. Daarna gaat het verder omhoog en komen na een tijdje bij de sand bag carry. Het is een platte pannenkoek van ongeveer 20-25 kilo. Deze moest 400 meter mee naar beneden over een zelfde soort knollenpad wat we al eerder hadden gelopen en daarna natuurlijk ook weer 400 meter helling op. Als we de zandzak doorgeven aan andere lopers gaan wij door op de zijkant van de helling richting het balkdragen, ook deze dragen we over een stuk van 400 meter: 200 meter af en 200 meter op.

De balk gaat weer op de stapel en we rennen door en komen na een mooie afdaling bij de trenches. Deze waren blijven liggen sinds 31 augustus dus ze waren lekker gevuld met veel modder. De mensen met de gewone hardloopschoenen hebben hier het verschil gezien met onze speciale "mud" schoenen. Waar zij niet boven konden komen klommen wij er vrij makkelijk uit.

Vanuit de trenches gaan we naar een combo hindernis; het touwklimmen, gasfles hijsen en de rotating bars. De touwen zijn ontzettend glad van de modder en ik heb ook veel slagen nodig om boven te komen, gelukkig blijf ik hagen en kan ik het belletje rinkelen bovenin. Nadat ik de gasfles omhoog en omlaag heb gehesen kom ik bij de rotating bars, dit zijn vijf buizen op een schijf die kan draaien. De bedoeling is dat je tien keer overpakt, terwijl de buizen draaien. Helaas is hier de eerste buis al dusdanig glad dat ik er geen grip op krijg en moet ik mijn 30 strafburpees gaan maken. De teller staat ondertussen op 60...

Voor het gevoel zijn we al dik over de helft maar na een kijkje op mijn horloge moet ik constateren dat we net zeven kilometer gelopen hebben in bijna 1,5 uur... Pff, als de rest van het parcours zo blijft mogen we er van uitgaan dat dit een race wordt van dik vier uur.

We lopen een tijd de helling op met her en der wat hindernissen als we uitkomen bij een gebied met meerdere opdrachten. Allereerst een munitiekist gevuld met zand, uiteraard helling op en af. Daarna mogen we een kilometer lang een autoband meenemen over een sterk dalend parcours en een steil stuk omhoog. Dan krijg je meteen een grote emmer gevuld met water die je door een plas heen moet nemen waar veel stenen en stukken hout in liggen: uitkijken dus!

Als ik het water uitkom loop ik naar de traverse walls, dat zijn de muren met de houten blokjes erop waar je zijwaarts overheen moet. Ook hier heb ik het probleem van de grip door veel modder zodat ik mijn volgende setje burpees mag gaan maken. 90 op de teller...

Overigens zijn we op dit punt al over de helft en begint het aftellen naar de finish. Het enige nadeel van een Spartan Race is dat ze nooit vertellen hoe lang de run is. Het enige wat je weet is dat hij meer dan twaalf mijl (19 kilometer) is.

Na een aantal kilometer heuvel op en af mogen we een gevulde jerrycan van 20 kilo dragen. Na deze can hebben we een hele tijd niks anders dan hele mooie stukken bos, beekjes en modderige paden. De kuiten en hamstrings beginnen gevoelig te worden. De teller staat ondertussen op veertien kilometer als we bij het zwemgedeelte komen. Het water is erg koud en ik moet flink mijn best doen om op temperatuur te komen. Het is in totaal maar 60 meter naar de overkant, maar het duurt voor je gevoel erg lang. Als ik uit het water stap krijg ik een heerlijk gevoel over me heen dat ik het gehaald heb zonder kramp of iets dergelijks.

Vanuit het water hebben we een drinkpost met een banaan en daarnaast liggen de heftruckbanden al klaar om mee te gaan slepen. Even weer lekker warm worden in de spieren. Vrij kort daarna mogen we een grote tractorband flippen en komen we de schuine muur tegen. Ondertussen horen we de muziek van het start-en-finishterrein alweer, dus het einde is in zicht. Maar eerst moet er nog een speer geworpen worden. Deze treft de stroprop vol in het hart en ik mag door. Mijn buddy mist en samen doen we zijn strafburpees. Teller op 105 burpees. 

Tussen ons en de finish staan nog drie hindernissen: de hoge muur, de schuine klimwand en het vuur. We rennen, klimmen en springen en zijn over de finish. We hebben het gered in 3 uur en 22 minuten en de totale afstand was net iets meer dan 18 km. Dit was naast de Iron Viking de zwaarste tot nu toe!

Tijd om de welverdiende groene "Beast" medaille in ontvangst te nemen!! En niet te vergeten het einddoel van deze trip; De Trifecta medaille van de Spartan races. Trots als een pauw krijg ik de medaille om mijn nek gehangen. Op 28 juni begon ik samen met Sofie aan de Trifecta-trip in Keulen en in Londen sluiten we hem weer af! 

Na mijn eerste slechte ervaring met de Spartan in Keulen, ben ik er wel van overtuigd dat de Spartan races erg goed in elkaar zitten en ze zeker een meerwaarde zouden zijn voor Nederlandse. Voor mij is er zeker na deze Beast zeker nog geen eind gekomen aan Spartan Runs. Mijn eerste Trifecta is binnen en ik hoop er volgend jaar meer te gaan halen. 

Zondagochtend
We staan vroeg op om onze vlucht van 10 voor 8 te halen om ons daarna bezig te gaan houden met een tien kilometer lange loop door de mooie Rotterdamse haven.

Mijn volgende run: Het WK in Cincinatti! Maandag 20 oktober ga ik er heen en op 25 oktober zal de daadwerkelijke run zijn. Wil je volgen wat we daar doen? Kijk op MudCrew_NL voor updates!

Aroo, Aroo, Aroo!!!!!!

Gertjan van Voorden

foto | modder | obstakels |
Lees verder
Review: Harbour Run Rotterdam

Afgelopen weekend was daar de tweede editie van de Rotterdamse Harbour Run. Een parcours van ongeveer elf kilometer met 22 obstakels in het hart van de Rotterdamse haven.

Samen met Chris en Willem zat ik in de zevende wave. Gertjan, net terug uit Groot-Brittannië waar hij de Spartan Beast heeft gedaan, liep een wave eerder. Dat ene element waar je nooit ook maar enige invloed op hebt, was fantastisch: het weer. Zonnig en een aangename temperatuur van rond de twintig graden.

Als verwende obstacle runner zou ik de Harbourrun scharen onder de funruns; op een schaal van 1 tot 5 waarbij 5 extreem zwaar, uitdagend en inspannend is, komt de Harbourrun dan op een dikke 2 uit. De afstand maakt het net even wat zwaarder dan de reguliere . runs van vijf of zeven kilometer die voornamelijk recreatieve renners aantrekken. De Harbourrun heeft bovendien een grote schare aan bedrijven die met een aantal collega’s lopen. Dit alles maakt de Harbourrun goed toegankelijk voor veel verschillende lopers. En dat blijkt ook wel uit de bijna 3.000 aanmeldingen.

De run begint met een warming-up om vervolgens onder een aantal netten te kruipen. Dan volgt een lang stuk rennen, een autobandenobstakel, een brug met traptreden van een halve meter tussenruimte en een houten muur waar je overheen moet klimmen.

Het is een ‘droge run’: geen modder of waterpartijen hier, maar enkel typische havenobstakels. Zo loop je op een gegeven moment door een doolhof van zeecontainers, is er een hal omgetoverd tot een historische gebeurtenis, waar de bombardementen op de haven in WOII worden nagebootst met harde wind, explosies en verblindende lichten. Je moet over enorme ankers springen, imposante boeien beklimmen en dat alles tegen een achtergrond van zeecontainers, kranen en scheepshallen.

Na een kilometer of vier werden we opgezweept door een brassband en even verderop werden we toegezongen door een shantykoor.

Mijn doel was om binnen het uur te finishen, maar ondanks het rustige weekend dat ik had, waren mijn benen slap als pap en mijn armen futloos als rubberen slierten. In een tijd van 1:15:01 eindigde ik als 433e van de 2.548 (zie de  uitslagen). Teleurstellend. Ondanks dat was het een leuke run, de organisatie perfect, de sfeer uitmuntend en de locatie fenomenaal voor mij als Rotterdammert en havenliefhebber.

Al met al een dikke 8 voor deze run. En speciale pluim voor de enkelband met chip waarmee je tijd wordt gemeten en waarmee je je persoonlijke  video kunt terug kijken! 

Een organisatorische suggestie: zorg dat er pinautomaten zijn. Met een paar duizend man aan deelnemers en supporters muntjes verkopen die je enkel contant kan afrekenen, zorgt voor dorst bij hen die alleen hun pinpas bij hebben.

Aan het eind van de week komt Chris’ filmpje van de run online.

Kijk voor meer informatie op  www.harbourrun.nl. Volg mij ook op Twitter: @TjeerdL

fun | afstand | obstakels |
Lees verder
Lekker én gezond: Bancakes

Pannenkoeken, wie lust ze niet? Helaas zijn de