Alle posts

Het obstacle running seizoen ’14 van… Steven

Nu de dagen korter worden, loopt het obstacle running seizoen van 2014 ook op zijn einde. Een winterslaap zit er natuurlijk niet in, want de echte obstacle runner blijft gewoon doortrainen. Daarom blikken we terug – en kijken we ook zeker vooruit – met de Discovery Obstacle Runs Experts. Vandaag doen we dat met Steven. “Je grenzen verleggen, het uiterste van jezelf vragen: dat is priceless.”

Hoe beviel het eerste jaar als expert?

Echt supergoed! Het is (a) het feit dat je lekker mee kunt doen met alle runs en (b) het volle enthousiasme dat je ervaart bij iedere run. Van een eerste keer tot diehard obstacle runners: iedereen heeft er zo bizar veel zin in en dat merk je voor, tijdens en na de run. Je doet het écht met zijn allen, je merkt dat je er niet alleen voor staat. Dat ervoer je ook tijdens de Strong Viking Mud editie; mijn favoriete run van het afgelopen jaar. De broederschap die de Vikingen ook hadden, de totaalbeleving: ze hebben er een heel rond concept van gemaakt. Het bloggen voor het platform heb ik niet altijd veel gedaan, omdat ik zelf ook druk ben met een eigen modeblog, dus het komende jaar wil ik daar meer aandacht aan besteden. De kruisbestuiving daarbij vind ik wel heel interessant; ik kan mode vaak aan Discovery linken en tijdens blogs over obstacle runs komt er altijd wel iets over mijn kleding in terug.

Hoe ziet jouw ideale run eruit?

Juist de uitdaging van het jezelf pushen, je grenzen verleggen, het uiterste van jezelf vragen: dat vind ik lekker, dat is priceless. Daarom zou ik naast de Pussy Lane een Extreme Lane toevoegen bij de obstakels. Veiligheid staat voor alles, dat moet je kunnen garanderen, maar ik zou de obstakels wat extremer maken. Zo krijg je een Splash Jump van drie, vijf en tien meter. Wat betreft het totaalplaatje wil ik ook dat het echt klopt, met een Strong Viking als uitgangspunt: The Ultimate Carnaval, als het ware. Daar past ook wat meer mobiele actie bij. Menselijke obstakels bijvoorbeeld, net als de zombies bij de ZombieRush. Op zich niet de meest uitdagende run, maar door die zombies als menselijke obstakels, creëer je iets spectaculairs.

Wat ga jij in de wintermaanden doen om fit te blijven?

Mijn plan is om lekker door te blijven trainen in de buitenlucht. Ook wil ik aansluiten bij een bootcampgroep of, en dat is helemaal mooi, zelf een bootcamp organiseren. Inmiddels heb ik de kennis wel hoe je dat goed aan kan pakken. Gewoon met een paar vrienden het bos in, tijgeren, in bomen klimmen, met stenen sjouwen, dat soort zaken. Je hebt niet zoveel nodig; alles ligt voorhanden. Bovendien, obstacle runs loop je ook buiten; weer of geen weer. Dat is mijn tip ook voor iedereen: blijf lekker bewegen, of het nu waait, regent of koud is. Je mag ook gerust met mij mee bootcampen. Natuurlijk zit er wel een limiet aan; we willen natuurlijk geen Project X Haren taferelen!

fun | tips |
Lees verder
NieuwjaarsStorm

Een nieuw jaar brengt goede voornemens met zich mee. Wie 2015 sportief wil starten, kan deelnemen aan één van de vele Nieuwjaarsduiken die traditiegetrouw op 1 januari plaatsvinden. De Nieuwjaarsduiken van Scheveningen en Oostende zullen de meesten onder jullie wel kennen. De organisatie  VenloStormt biedt een mooi gratis initiatief aan dat ik extra in de kijker wil zetten, namelijk NieuwjaarsStorm.

Samen met andere deelnemers kan je als warming-up enkele kleine hindernissen bestormen om daarna om 12:00 uur een duik nemen in de Maas. Voorafgaand aan deze Nieuwjaarsduik kan je onder leiding van parcoursontwerper Jos Storm deelnemen aan een parcoursverkenning van het nieuwe 11,3 kilometer lange parcours. De verkenning start om 10:30 uur zodat iedereen na afloop kan aansluiten door samen in de Maas te springen. 

Aparte kleedruimten voor mannen en vrouwen worden voorzien in de vorm van een hekwerk dat wordt afgedekt met een zwart doek. Hier kan je ook je spullen achterlaten: deze worden bewaakt. Wie voor of na de NieuwjaarsStorm dorst of honger heeft, kan tegen contante betaling onder andere koffie, warme chocomelk, vlaai en soep kopen. 

Deelnemen is alleen mogelijk indien je in het bezit bent van een zwemdiploma. Je deelname is volledig op eigen risico, maar dat wilt niet zeggen dat er niet voor de veiligheid wordt gezorgd. Duikers en een EHBO-post zijn aanwezig. Kinderen onder de 16 jaar kunnen alleen onder begeleiding van een volwassene deelnemen. Het water is minimaal 2,5 meter diep, afhankelijk van de waterstand. Het is de bedoeling dat je op eigen krachten uit het water klimt. Het water zal koud zijn, dus zorg voor een handdoek en droge kleding voor na je frisse duik in de Maas. Een warme badjas wordt ook als tip meegegeven door VenloStormt. Een tip van mezelf is om eventueel zwembandjes aan te doen en een badmuts om je hoofd warm te houden. Zwembandjes kunnen misschien ludiek zijn, maar het zorgt er voor dat je in het koude water blijft drijven. 

Je inschrijven is verplicht en kan tot op de dag zelf. Meer info en jezelf inschrijven kan je hier. Ik wens jullie alvast heel veel plezier op de NieuwjaarsStorm!

foto | fun | natuur | obstakels | video |
Lees verder
Het obstacle running seizoen ’14 van… Willem

Nu de dagen korter worden loopt het obstacle running seizoen van 2014 ook op zijn einde. Een winterslaap zit er natuurlijk niet in, want de echte obstacle runner blijft gewoon doortrainen. Daarom blikken we terug – en kijken we ook zeker vooruit – met de Discovery Obstacle Runs Experts. Vandaag doen we dat met Willem. “In de sportschool zal je me nooit vinden. Je kunt toch lekker buiten sporten?”

Hoe was het om Discovery Obstacle Runs Expert te zijn?

Het is een geweldig leuk jaar geweest. Met de andere experts was er al meteen een klik; als je naar een run gaat, is het eerste wat je doet op zoek gaan naar de blauwe jasjes. Er is echt een team ontstaan. De twee leukste runs die we dit jaar gelopen hebben vond ik Mud Masters Weeze op het fantastische, militaire vliegveld, en de Strong Viking Water Editie. Wel heb ik af en toe wat moeite met bloggen, dat kost me veel energie. Maar als ik dan klaar ben met het schrijven, haal ik er veel voldoening uit. Zeker als het wat exposure oplevert, ben ik echt trots. Dat zag je pas nog, toen mijn review van de Hang-On Run door de organisatie zelf gedeeld was. Dat ik daarbij gekoppeld ben aan Discovery is natuurlijk helemaal mooi.

Veel van die blogs gaan over trailrunnen, survivalen, et cetera. Is dat ook echt jouw stijl?

Absoluut! Van origine ben ik hardloper. Van het hardlopen ben ik naar obstacle running gegaan en van obstacle running weer naar survivalen. Dat ik niet de enige ben die via deze weg in survival running ben beland, zie je bij onze survivalgroep: die is gegroeid van 100 naar 200 leden, waarvan het grootste deel van obstacle running komt. Die zoeken, net als ik, de verdieping bij het technisch moeiilijkere survivalen. Ik vind het geweldig om te klimmen en te klauteren, dat is een welkome afwisseling van mijn kantoorbaan. Dat je je onderarmen op een gegeven moment niet meer voelt; daar krijg ik een kick van. Een lange combinatie waarbij je gewoon vijf minuten aan een netten en touwen hangt, dat zie je bij obstacle runs niet.  

Zijn obstacle runs en survival runs dan echt twee totaal verschillende dingen?

Dat onderscheid maak ik wel ja. Obstacle runs zijn vrij groot opgezet, waardoor je een hele gastvrije sfeer heb. Iedereen is welkom, iedereen kan meedoen en daardoor is een obstacle run als een dagje uit. Survival runs zijn wat kleinschaliger en wat meer op competitie gericht. Je moet ook aanspraak doen op specifieke trainingen. Dat zag je bij de Hang-On Run; met onderdelen als boogschieten en houthakken word je getest op kwaliteiten die je opdoet uit specifieke trainingen.

Hoe train jij dan, als je zowel obstacle runs als survival runs loopt?

Door een hele veelzijdige training af te werken, waar de focus op techniek ligt in combinatie met hardlopen en crossfit. Dat doe ik op een speciaal survivalparcous. Mooi is altijd dat ik bij dat rondje langs een sportschool kom. Als ik al die bezwete mensen op die loopbanden tekeer gaan, moet ik altijd wel even lachen. Ga toch lekker naar buiten, de frisse lucht in. Dat is toch heerlijk! Dat blijf ik in de winter ook zeker doen, doortrainen is belangrijk. Ik wil volgend jaar één of twee marathons lopen, dus op de afstand wil ik me meer gaan ontwikkelen komend seizoen. Mijn advies voor iedereen is dan ook: maak die kilometers, elke week weer. Zo zorg je ervoor dat je het nieuwe seizoen fris begint en in de eerste runs door kan gaan waar anderen na tien kilometer stilvallen.

fun | tips |
Lees verder
Stretchen

Stretching (rekken en/of strekken), is het op een voorzichtige manier rekken van een spiergroep om de lenigheid van de betreffende spiergroep te trainen en te verbeteren. Ook wordt stretching gebruikt ter bevordering van revalidatie en het voorkomen van blessures. 

Aanbevolen wordt om een spiergroep tussen de 8 en 15 seconden te stretchen, maar tegenwoordig wordt ook aanbevolen een spiergroep langer, tot wel 30 seconden, te stretchen, waarbij de intensiteit van de stretch al dan niet toeneemt en men iets verder probeert te stretchen.

Bij veilig stretchen wordt de pijngrens niet of nauwelijks overschreden, uitgezonderd bij ervaren atleten die de laatste paar seconden van een stretch nog even extra ver stretchen. Soms wordt de pijngrens lichtelijk bereikt om zodoende goed te stretchen. 

Wil je bijvoorbeeld je lenigheid vergroten, dan is het raadzaam wekelijks meer dan drie keer te stretchen.

Stretch-varianten 

  • Statisch stretchen: 
    Je spant je spier tot het uiterste (net onder de pijngrens) aan. Houd die positie vast, dat kan van 8 tot 15 seconden per spiergroep tot wel 30 seconden.
  • Dynamisch stretchen: 
    Rustig, gecontroleerd je spieren licht verend stretchen.
  • Actief bewegend: 
    Draaien, zwaaien van armen, benen, bovenlichaam, enzovoort.
  • Contract-relax stretching:
    Rek de spier zover uit tot je een lichte rek voelt. Span vervolgens de spier verder aan, ontspan dan de spier, rek vervolgens door tot je niet verder kunt en houd de spanning een tijdje vast.
  • Contract-relax-antagonist-contract-stretching
    Je rekt de spier uit, spant hem vervolgens aan en rekt vervolgens verder door de spier die tegenover de gerekte spier ligt aan te spannen.

Op natuurlijke wijze passen veel mensen en ook dieren stretching toe. Bijvoorbeeld het lekker uitrekken als men net wakker wordt.

Volg mij via Twitter  @WJPeters of Facebook of zoek op #‎DiscoveryRuns‬.

tips | training |
Lees verder
Gastblog: Oer Genot!

“Climbing is as close as we can come to flying."   — Margaret Young, alpinist.                               

Seks, voedsel en onderdak, door te rennen, zwemmen en klimmen. Geen enkele Neanderthaler heeft ooit naar de sportschool verlangd. Oerkrachten, daar word je sterk van! Je rent natuurlijk al elke dag naar je werk en zwemt tijdens je middagpauze al drie baantjes in de sloot achter je kantoor, maar vergeet je niet wat? Klimmen is één van de drie oerkrachten die bij veel mensen in hun training ontbreekt.

De monkey bars zijn een must bij iedere obstacle run. Hoe vet zou het zijn, om niet alleen op je tandvlees, maar vol oergenot sierlijk de monkey bars te bedwingen? Met de juiste techniek en kracht veranderen muren, kleine greepjes en monkey bars in een lust voor je lichaam. Ontdek hieronder zelf wat jij moet doen om deze oerkracht te ontketenen!

Boulderen

Hoe kun je veilig klimmen, zonder dat je kennis moet hebben van touwen en zekeringen? Boulderen, is daarop het antwoord. Net als bij de klimsport wordt er een rots bedwongen. Echter richt het boulderen zich op ‘problemen’ (lees: routes) van ongeveer 3 ½  meter hoog, die kracht en techniek vereisen om opgelost te worden. Je bescherming is een mat, die je val breekt.

Omdat boulderen op hunebedden in Nederland niet toegestaan is, zijn er door afstammelingen uit de prehistorie zogenaamde boulderhallen geopend. In deze hallen zijn routes met klimgrepen geschroefd voor elk niveau. Ervaring is niet vereist, waardoor het erg toegankelijk is voor beginnende klimmers. Wil je een plaatje bij ’t praatje?  Check de video van Simon en mij, waarin we je kort meenemen naar een boulder-sessie in Neoliet Rotterdam.

Body

Wat train je met boulderen? Boulderen is een complete body work-out en is op te delen in twee elementen: kracht en techniek.

Kracht

Anders dan in de sportschool, train je met boulderen praktisch alleen met je eigen lichaam. Dit heeft als voordeel dat het minder blessuregevoelig is. Bij het beklimmen van een boulder werken je arm-, buik-, rug-, been- en borstspieren continu samen.

Je armen en vingers worden belast bij het fixeren van grepen. De grootte van de greep en de hellingshoek van de wand bepalen de armkracht die nodig is om de greep beet te houden. Bij regelmatig boulderen zal het vermogen om langer aan grepen (of monkey bars) te hangen vergroot worden. Dit stelt je in staat je bewegingen beter te coördineren, zo minder kracht te verspillen en langer te kunnen presteren.

Een belangrijke aanvulling hiervoor zijn je buikspieren. Lichaamsspanning is essentieel bij klimmen, omdat je letterlijk vecht tegen de zwaartekracht. Wanneer je armen eruit zien als die van Sylvester Stallone, maar je lichaam er als een slappe vaatdoek bij bungelt, kom je alsnog nergens. Evenwicht in je lichaam is belangrijk en je buikspieren helpen jou je lichaam in de juiste positie te brengen en te houden. Tevens vergroot een mooi wasbordje de kans op voortplanting, wat deze oerkracht onmisbaar maakt.

Door boulders met verschillende hellingshoeken te klimmen, train je alle nodige spiergroepen en zal je lichaam in balans komen. Een latere blog zal meer aandacht besteden aan het trainen van de arm- en vingerspieren.

Techniek

Brute kracht of niet, zonder techniek ben je verloren. Juist op het moment dat je moe en op bent, kan techniek je over dat hoge, modderige obstakel brengen. Naast dat je met boulderen kracht traint, leer je ook welke mogelijkheden je lichaam kan bieden zonder deze kracht volledig te verbruiken. Techniek hangt samen met lichaamsspanning en voetenwerk. Voeten zijn het vergeten wapen in de strijd tegen de zwaartekracht. Zorg dat je je gewicht weghoudt van je armen door je voeten te plaatsen op voetstukjes. Een gouden tip? Bestudeer vrouwelijke boulderaars: zij zijn natuurtalenten in technisch klimmen. Neanderthalers overleefden het ook niet alleen, leer van en mét elkaar!

Soul

Hoe blijf je rustig als je drie meter boven de grond aan een klein randje hangt? Een goede mentale strategie doet wonderen. Niet alleen met boulderen, maar ook bij obstacle runs of op je werk komt dit van pas. Bij het klimmen leer je veel over je eigen angsten en krachten. Geef jezelf de tijd deze te ontdekken. Wees eerlijk tegen jezelf en vind jouw manier van omgaan met angst. Hierbij is het belangrijk dat je je eigen grenzen respecteert en altijd realistisch bent over de mate van gevaar dat je loopt.

Link & do it!

Boulderen is een perfecte aanvulling op je training voor obstacle runs. Kracht, techniek en mentale weerbaarheid worden verbeterd en je maakt kennis met één van de drie oersporten. Plan een bouldersessie met je trainingsmaatjes of ga alleen eens kijken wat het precies inhoudt en kan toevoegen aan jouw training.

Boulderen is veilig en toegankelijk. Nederland telt op dit moment 9 boulderhallen, die de laatste jaren sterk in populariteit toenemen. Kijk hier voor een boulderhal bij jou in de buurt. Een entree kost gemiddeld zo’n €8,- en er zijn klimschoenen te huur ( ± €2,-).

Check tot slot de introduction bouldering en zet je schrap voor de volgende blog, die zich specifiek richt op het vergroten van arm- en vingerkracht!

Introduction Bouldering Arf&Siem from Simon Senten Van on Vimeo.

Now, go and climb!

Gastblog door: Arvid Knegt

foto | obstakels | tips | training | video |
Lees verder
10 tips: Holiday Survival Gids

December is de topmaand voor familie, sfeer, cadeautjes en gezelligheid! Iets minder voor de lijn en prestaties, tenzij je al dat lekkers kan weerstaan, natuurlijk! Familiefeestje hier, kerstborrel daar. Pakjes kopen, pakjes open, eten braden, eten versmaden. Druk, druk, druk. Soms kunnen we, wegens behoud van de familiale banden of gewoonweg een 'de pot op' gevoel, niet even gezond eten als tijdens de rest van het jaar. En sommigen durven wel eens te diep in het glas kijken. Hiervoor enkele tips!

Eten 

1) Durf gerust te genieten van maaltijden die niet passen in het voedingspatroon dat je de andere dagen van het jaar hanteert. Overdrijf gewoon niet. Je kan beter rustig met al je zinnen genieten van dat ene toetje, dan er zoveel mogelijk binnen te schrokken.

2) Mijd waar mogelijk vet, suiker en alcoholbommen, maar als je eens buiten de lijntjes gaat, laat jezelf dan niet overvallen met schuldgevoel. Het zijn feestdagen, het is geen vasten. Je hebt nog de rest van het jaar om in beastmode te leven. Overdrijf gewoon niet. Maak van een cheat geen "all you can eat".

3) Hou je tussen de gelegenheden wel aan je vaste voedingspatroon.

4)  Vervang traditionele ingrediënten met gezondere alternatieven (bijvoorbeeld geroosterde zoete aardappel, in plaats van friet en kroketten)

5) En misschien wel de beste tip: Als je zeker weet dat er minder gezonde dingen op tafel komen die je niet gaat kunnen weerstaan, eet dan eerst een flinke portie groenten en (mager) vlees, zodat je de laatste gaatjes kan vullen met bijvoorbeeld die cupcake, die biertjes of die bladerdeeghapjes. 

Training

6)  Het kan best druk zijn tijdens de feestperiode. Etentje bij de schoonouders, brunch met de grootouders, diner met je gezin, afterparty met je vrienden... Misschien zorg jij wel voor de maaltijd en moet je inkopen doen, het huis versieren, koken, afwassen, noem maar op. Dit kan je vaste schema behoorlijk in de war schoppen en tijd vinden om te trainen wordt dan niet altijd even vanzelfsprekend. Terwijl beweging tijdens deze periode juist extra nodig is!

Maar wie zegt er dat je niet kan trainen tijdens het feest zelf? Maak er een leuke familieactiviteit van! Ga samen wandelen, in de sneeuw spelen (niet altijd even evident in onze landen), voetballen, basketballen op het pleintje in de wijk of misschien kan je wel een leuk hindernissenparcours in de tuin opstellen (oma aan de monkeybars!)?. Zoals je ziet zijn er verscheidene manieren om toch aan je sportmomentje te komen.

7) Ga op zoek naar korte, intensieve workouts. Deze nemen niet veel tijd in beslag, maar verbranden die extra calorieën en onderhouden je fitheid. Als je een beetje bekend bent met CrossFit, kan je bijvoorbeeld op www.woddrive.com, waar je op een categorie kan klikken (bijvoorbeeld Kettlebells), waarna je een random Workout Of the Day krijgt. 

Misschien kan je de "Death by 10 meters" workout eens uitproberen? Markeer een lengte van 10 meter. Neem een stopwatch en start de klok. Je loopt nu 1 lengte en wacht. Wanneer de tweede minuut begint, loop je 2 lengtes. Bij de derde 3 lengtes, en zo ga je door tot je er niet meer in slaagt om binnen de minuut je aantal lengtes te voltooien. Deze uitputtende snelheidstraining duurt niet lang (naargelang je conditie) en dient als een goede benchmark die je van tijd tot tijd kan gebruiken, om te testen of je erop vooruit bent gegaan. 

Mentale gezondheid

8) De drukte van de feestperiode, en koude donkere winterperiode in het algemeen, kunnen soms stress veroorzaken. Daarom is het belangrijk om voldoende te slapen. Kruip wat vroeger in bed. Kijk hier ook eens of je je slaapkwaliteit niet kan verbeteren.

9) Durf neen zeggen. Je kan onmogelijk op ieder feestje in de stad zijn. Als er iemand een kerstborrel geeft tussen Kerstmis en Oud en Nieuw door, en je voelt er veel meer voor om die avond in je luie zetel te liggen en de zoveelste herhaling van 'Home Alone' te zien. Waarom niet? Dan zal je het wel nodig hebben, of weet je dat het feestje toch niet zo leuk zal zijn als zou moeten. Durf neen zeggen! 

10) Verlies niet uit het oog dat de feestdagen draaien om familie, vrienden, sfeer en gezelligheid. Niet om wie het duurste cadeau of een 1000 gangenmenu voorschotelt met de meest unieke ingrediënten. wind jezelf hier dan ook niet in op. Geniet van de tijd die jullie samen spenderen, iets dat in dit drukke tijdsperk niet altijd even evident is. 

Zo, met deze 10 tips loop je fris het nieuwe jaar in, in plaats van erin te rollen of te kruipen!
Ik sluit dit af met een catchy kerstnummer. Prettige feestdagen!

Stefan

foto | fun | tips | training | voeding |
Lees verder
Het obstacle running seizoen ’14 van… Tjeerd

Nu de dagen korter worden loopt het obstacle running seizoen van 2014 ook op zijn einde. Bijna alle runs van het jaar zijn gelopen, de schoenen kunnen de kast in en het wachten op de eerste moddermiddagen van 2015 kan beginnen. Een winterslaap zit er niet in, want de echte obstacle runner blijft natuurlijk gewoon doortrainen. Daarom blikken we terug – en kijken we ook zeker vooruit – met de Discovery Obstacle Runs Experts. Vandaag doen we dat met Tjeerd. “Ik hoop in de winter bij een crossfitclubje aan te kunnen sluiten. Lekker knallen: dat kan binnen en buiten.”

Hoe beviel het eerste jaar als expert van Discovery Obstacle Runs?

Het was een topjaar! Ik heb veel runs gelopen met een mooie groep, wat mij wel gemotiveerd heeft om in 2015 nóg meer runs te gaan lopen. Daarbij natuurlijk ook veel nieuwe mensen leren kennen; altijd leuk. De run die er wat mij betreft bovenuit stak, was Strong Viking Mud Edition. Goed aantal kilometers, uitdagende obstakels, goed georganiseerd: het heeft echt alles. En een grote groep Discovery experts, natuurlijk. Met het oog op het WK zal ik komend jaar een aantal runs solo lopen om te kijken wat ik kan zonder hulp, maar met de andere experts lopen is een stuk gezelliger. Je proeft dan echt de teamspirit.

Wat vond je van het bloggen over obstacle running?

Ik ben zelf schrijver en journalist – die twee gaan nog steeds samen – dus het bloggen ging mij goed af. Op dit moment ben ik met mijn tweede thriller bezig, zo af en toe doe ik wat dingen voor de Tweede kamer, dus het bloggen over mijn passie paste daar mooi bij.

Je bent tijdens Strong Viking Brother geblesseerd geraakt. Hoe is het herstel verlopen?

Heel goed. In de sneeuwhal gleed ik naar beneden, waarbij mijn linkervoet bleef haken. Mijn hiel klapte tegen mijn kont aan, toen was het meteen klaar. Gelukkig ben ik ter plekke goed verzorgd. In de periode daarna heb ik goed rust gepakt, en heb ik mijn knie goed doorbloed gehouden door te fietsen. Pluspunt: ik heb geen run gemist. Wel heb ik de Zombie Rush en Gladiator Run een tandje rustiger aan gedaan door voor de kortere afstand te kiezen. Die eerste was geen goed idee, toen was mijn knie die avond weer helemaal dik. Maar de Gladiator Run liep ik nagenoeg pijnloos, dus toen was ik weer de oude.

Wat staat er in de winter op je planning?

Met het oog op het WK en de marathon van Rotterdam ga ik zeker niet stilzitten. Daarom ga ik veel hardlopen. In 2015 loop ik ook mee in de Roparun, een estafetteloop van Hamburg, via Parijs naar Rotterdam. Wat betreft obstacle running, ga ik vaak met het CrossXvest lopen en hoop ik bij een crossfitclubje aan te kunnen sluiten, zodat je zowel binnen als buiten kan knallen. Voor de rest ga ik veel snowboarden: een andere training die ik iedereen aanraad.  Bovendien is wintersport echt geen dure hobby meer. Zelf zit ik met Kerst lekker een week in Frankrijk. En dat voor maar €230,-!

fun | tips |
Lees verder
Strong abs? Plank!

Bij 'planking' denk je misschien in eerste instantie aan die rage van een aantal jaren geleden, waarbij het de kunst was om op een zo gek mogelijke plek gestrekt te gaan liggen.

                        

Getuige de foto’s hierboven was het best grappig allemaal. Maar wat vandaag de dag onder planking wordt verstaan is wat serieuzer en heeft vooral betrekking op het sterker maken van een aantal spieren in je lichaam. En dat allemaal met een (in de basis) simpele oefening.

Hoe uit te voeren?

  • Ga in pushup positie op de grond staan;
  • Buig je ellebogen 90 graden en laat je gewicht rusten op je onderarmen;
  • Ellebogen recht onder je schouders;
  • Het lichaam in een rechte lijn van hoofd naar voeten;
  • Houd vast zo lang je kunt. Je doel zou uiteindelijk minimaal 2 minuten moeten zijn.

De plank zorgt voor krachtontwikkeling in je core (buikspieren/onderrug), schouders, armen en bilspieren. Het is een prima voorbereiding cq warming up voor als je met zware gewichten gaat trainen of andere intensieve sport gaat doen. Je moet je buikspieren constant aanspannen om niet door te zakken. De meeste mensen zullen het de eerste keer nog geen 30 seconden vol houden.

Hoe ga je uiteindelijk langer kunnen planken?

Hoe langer je de plank vast kunt houden, hoe beter je onderrug bestand zal zijn tegen blessures en hoe beter je buikspieren eruit zullen gaan zien naarmate je meer vet zult verbranden. Volg onderstaande tips om je planktijden te verlengen:

  • Oefen! Plank meerdere malen per dag waarbij je het iedere keer iets langer vol probeert te houden;
  • Doe oefeningen met eigen gewicht. Push-ups en pull-ups zullen de kracht in je core verbeteren;
  • Squat en deadlift. Mensen die goed zijn in deze lifts zullen het planken ook goed beheersen.

Wat als je er de kracht nog niet voor hebt?

Als je nog niet voldoende kracht in je core hebt om de plankpositie vast te houden (je zakt door in je onderrug), dan kun je het opbouwen door een plank met gebogen knieën te doen.

Als je de basis-plank uiteindelijk meer dan twee minuten met gemak vast kunt houden, dan kun je het uitbreiden met wat zwaardere varianten:

  • Til 1 been op. Door dit te doen zal je core dubbel zo hard aan het werk moeten omdat het de neiging heeft te gaan roteren;
  • Til 1 arm op en strek uit. Ook nu zal je lichaam één kant op willen vallen. Laat dit niet gebeuren!;
  • Gebruik een oefenbal (zo’n ding dat vaak bij de fysio ligt). Laat je onderarmen rusten op de bal. Je zult voelen dat je je lichaam enorm moet stabiliseren om te voorkomen dat de bal niet onder je uit rolt.

Tot slot nog een mooie afbeelding voor als je de smaak echt te pakken hebt. De 5 minute plank! Ik kan je vertellen: hij is mannelijk. Succes!

@obstacle_runner#discoveryruns

foto | tips | training |
Lees verder
Het obstacle running seizoen ’14 van… Simon

Nu de dagen korter worden loopt het obstacle running van 2014 ook op zijn einde. Bijna alle runs van het jaar zijn gelopen, de schoenen kunnen de kast in en het wachten op de eerste moddermiddagen van 2015 kan beginnen. Een winterslaap zit er niet in, want de echte obstacle runner blijft natuurlijk gewoon doortrainen. Daarom blikken we terug – en kijken we ook zeker vooruit – met de Discovery Obstacle Runs Experts. Vandaag doen we dat met Simon. “Het woord opgeven staat niet in het woordenboek, maar broederschap staat vetgedrukt”.

Hoe beviel het eerste jaar als expert van Discovery Obstacle Runs?

Het was echt hartstikke tof om deel uit te maken van de groep experts. Allemaal verschillende karakters, allemaal bikkels. Het woord opgeven staat niet in hun woordenboek. Broederschap daarentegen staat vetgedrukt. Het bloggen naast het lopen van de runs was ook heel leuk. Ik breng mensen graag dingen bij, zeker op het gebied van trainingen. Anderen bloggen graag over kleding, voeding en andere zaken, maar ik leer de lezer liever iets over de fysieke handelingen. Persoonlijk hoogtepunt dit jaar: Strong Viking Mud. Het parcours was heerlijk modderig, de trenches waren top en het tijgeren duurde eeuwen. Daarnaast was de Breakout Run ook super. Die liep ik samen met mijn broer ‘chained’. Het gaf deze obstacle run een hele nieuwe dimensie, waarbij teamwork bij rennen en zwemmen vereist was. Tijdens het lopen heeft mijn broer mij drie keer bijna onderuit getrapt.

Heb je het gevoel dat je je een ontwikkeling door hebt gemaakt dit seizoen?

Qua obstakels en techniek begon ik al redelijk sterk dit jaar. Ik heb een survival- en klimachtergrond, dus dat zat wel goed. Toen ik ben begonnen met obstacle running heb ik het hardlopen ook weer opgepakt; dit is mijn uithoudingsvermogen zeker ten goede gekomen. Voor de rest heb ik eigenlijk niet zo veel runs gelopen dit jaar. Ik was lang op wereldreis, waardoor ik weinig tijd had om te trainen. Op Bali, Nieuw-Zeeland, Hawaii en nog veel meer plaatsen heb ik wel veel gedaan, maar omdat mijn maatje niet echt een buitensporter is, is het vooral bij wandelen en hardlopen gebleven. Echt vasthouden aan een schema zat er dus ook niet in.

Dan de hamvraag: hoe train je de winter door?

Binnen trainen is voor mij geen optie – op het klimmen na dan. Daarom blijf ik lekker buiten trainen, trek ik een extra laag kleding aan en loop ik twee keer zo hard. Echte obstacle runs loop je toch ook niet op een loopband? Het trainen ga ik deze winter ook met veel gewichten doen. Stenen, boomstammen, lekker primitief; iets wat ik vanuit mijn survivalachtergrond meeneem. Dit trainen doe ik ook omdat ik mij na de winter op de prestatiegerichte runs wil gaan richten. Natuurlijk ga ik ook andere runs lopen, waarbij ik mij weer ga richten op het filmen en editen, maar komend jaar wil ik mij ook kwalificeren voor het WK. Daarvoor ga ik dus nog lekker doortrainen. Die tip wil ik andere obstacle runners ook meenemen: ga met gewichten lopen. Train met boomstammen en zandzakken. Dat ga je ook vaker terugzien op runs, zeker op de zwaardere, dus daar kan je komend jaar tijd op gaan winnen.

fun | tips |
Lees verder
Review: Getting Tough The Race III

Vorig jaar kwam Getting Tough The Race op mijn netvlies. Ik las in de reviews dat dit de zwaarste en koudste race van het jaar was. Vooral door de combinatie van de afstand met veel hoogtemeters, waterobstakels in de ijzige kou en de pittige hindernissen, stond deze race garant voor kramp, verzuring, onderkoeling en veel uitvallers. Na het lezen van de reviews dacht ik meteen, niets voor mij, ik ben een echte koukleum, daar ga ik dus nooit aan beginnen.

Echter, een jaar later stond ik op vrijdagavond helemaal gepakt en gezakt klaar om 550 kilometer te gaan rijden naar Rudolstadt voor Getting Tough III. De race waar ik mijn grenzen ga verleggen. Maar om niet over mijn grenzen heen te gaan, wilde ik goed voorbereid op pad gaan. Om te wennen aan het koude water ging thuis de douche regelmatig op standje ijsbeer. Ook mijn kleding had een winter-update nodig. Neopreen was voor mij het magische woord. Ik schafte een shorty aan van 1,5 mm met de rits aan de voorkant. Verder had ik thuis al neopreen sokken liggen en van een triatlonpak knipte ik de onderarm- en kuitstukken af.  Laat die kou maar komen!

Echter toen wij op zaterdagochtend aan de start stonden was de temperatuur rond de 3 graden, boven nul dus. Helaas geen sneeuw en ijs. Maar op zich is 3 graden nog steeds niet heel warm als je het water in moet. Samen met een vijftigtal Nederlandse obstacle runners zocht ik een plekje op het 200 meter brede startveld. Dit werd over de breedte gevuld door de ruim 2000 deelnemers.

Er werd een hele show uit de kast getrokken om het startveld op te peppen, waaronder drie laag overvliegende sportvliegtuigjes, rook en vuurwerk. Uiteindelijk werd door een kanon het startschot afgegeven. Met 2000 man tegelijk op de kruipdraden af. Na de kruipdraden mochten we door de trenches gevuld met water. Daar merkte ik meteen al dat ik totaal geen last had van de kou. Ook de oversteek door een stromende rivier vormde geen probleem.

Na deze hindernissen was het een stukje trailen en daar kregen we de eerste hoogtemeters voor onze voeten. Na een paar kilometer werd daar nog een autoband aan toegevoegd om de moeilijkheidsgraad te verhogen. Dit leidde al tot de eerste uitvallers op het gladde heuvelachtige terrein. Eerst even bijtanken bij de eerste waterpost. Hierna begon ook het echte trailwerk. Op de heuvelpaadjes omhoog zag je de stoom van de deelnemers af komen. Hier begonnen de problemen ook voor mij. In plaats van comfortabel warm begon mijn lichaam het kookpunt te bereiken in mijn neopreen pak. De rits aan de voorkant helemaal opengooien scheelde een beetje, maar nog steeds was het veel te warm. Handschoenen en muts had ik ook al (tijdelijk) afscheid van genomen.

Het lopen ging echt rampzalig. Ik weet niet of het door de warmte kwam of door het lange seizoen maar ik liep echt als een natte krant. Dan duurt zo’n trailrun van bijna 20 kilometer met hooguit een paar hindernisjes echt lang. Tot overmaat van ramp waren mijn neopreensokken net iets te glad, waardoor ik bij het afdalen de hele tijd met mijn tenen tegen de voorkant van mijn schoenen aan gedrukt zat. Ik heb echt lopen vloeken op mijn pak en heb ook het hele stuk lekker chagrijnig in mijn eentje gelopen.

Toen we eindelijk weer de bossen uit kwamen, mochten we weer de trenches in, maar nu in de lengte. Dit betekende dus ruim 400 meter door het water waden. Overal om mij heen hoorde ik mensen klagen over het koude water. Maar ik begon het eindelijk naar mijn zin te krijgen, heerlijk even afkoelen in het water. Na het water kwamen ook weer de eerste hindernissen, restanten van een hindernisbaan uit de DDR-tijd. Ineens liep ik ook weer samen met enkele van mijn Nederlandse teamgenoten en ik begon het weer langzaam naar mijn zin te krijgen. Na deze serie van redelijk simpele hindernissen kwam het gevreesde zwembad. Maar in tegenstelling tot de meeste deelnemers om mij heen had ik echt zin om het water in te gaan. Het was prima te doen in mijn pakje en ik ging dan ook vol goede moed onder de houtenbalken door. Toen ik na de laatste balk weer omhoog kwam had ik een klein beetje last van brain freeze, maar eigenlijk mocht het geen naam hebben. Zelfs toen ik op de kant van het zwembad stond te wachten op mijn buddy had ik het niet koud.

Vanaf hier was het eigenlijk een 2 kilometer lange stormbaan vol hindernissen. Wat was dit leuk! Iedere 100 meter kwam je weer een nieuwe hindernis tegen. Op het finishterrein stonden de hindernissen zelfs nog dichter op elkaar gepakt. Heerlijk, ik voelde mij als een kind in een snoepwinkel. Iedere 10 meter weer een nieuwe uitdaging. Links en rechts zag ik mensen stilvallen door kramp in hun koude spieren. Wat mij wel opviel is dat de vele vrijwilligers hier uitstekend op reageerden. Iedereen die het nodig had werd geholpen. Ook het publiek moedigde iedereen aan om toch maar door te zetten naar de finish. Ik heb nog nooit zo’n fanatiek publiek naast het parcours zien staan.

Uiteindelijk ben ik met een grote glimlach over de finish gekomen. Maar wat heb ik een strijd moeten leveren, een strijd tegen mezelf in plaats van tegen de elementen. Ik weet ook nog steeds niet of mijn kledingkeuze nou goed of slecht was. Mijn conclusie is dat het bijna onmogelijk is om je te kleden tegen koud water en daarnaast toch nog comfortabel te kunnen lopen. Het zal altijd een zoektocht blijven naar een compromis tussen deze beide.

Wat ik minder vond aan Getting Tough:

  • Het ligt niet echt naast de deur.
  • Een stuk lopen van 20 kilometer met nauwelijks hindernissen.
  • Massastart (gaf een klein beetje opstopping bij de eerste heuveltjes)

Pluspunten Getting Tough:

  • Massastart (wat gaaf om met 2000 man naast elkaar op de eerste hindernis af te vliegen)
  • Leuke uitdagende hindernissen.
  • Aanmoedigingen van het publiek.
  • Strak georganiseerd.
  • Stroomdraden waar je gewoon tussendoor kon lopen.
  • Mooie waterdichte tas voor iedere deelnemer.
  • Nauwelijks opstoppingen bij de hindernissen.
foto | kleding | video |
Lees verder
AFTERMOVIE: HANG-ON RUN

Bij de Hang-On Run was er ook daadwerkelijk de hele run geweldig klim- en klauterwerk. Blijven hangen!

Lees  hier de volledige review van Willem.

natuur | obstakels | tips | training | video |
Lees verder
Einde seizoen!

Het jaar 2014!

Het is ondertussen al december en dat betekent een winterstop in Nederland voor wat betreft obstacle running..

Er zijn nog enkele runs in het buitenland waaronder Getting Tough the Race in Duitsland en die mag met recht Tough heten. Dit is een run met gegarandeerde sneeuw en natuurlijk kou.

Dus als je nog even wilt afzien voor het eind van het jaar, dan kun je nog even aan de bak. Er zijn verschillende groepen die vanuit Nederland vertrekken, dus met wat creatief zoekwerk kun je misschien nog wel aansluiten.

En tsjonge, wat hebben we een heerlijk jaar achter de rug! 2014 zou mijn jaar worden had ik mij voorgenomen en ik kan met recht zeggen dat ik dankzij Discovery een geweldig jaar achter de rug heb. Ik zie hoogtepunten als Mud Masters, Strong Vikings en zelfs een mud marathon. Maar als hoogtepunt heb ik toch wel het WK staan. Wordt 2015 weer zo’n jaar? Ik hoop het wel!

In deze blog ga ik terugblikken op mijn runs en hoogtepunten van 2014.

Nadat wij in januari de welkomstdag hadden gehad bij Discovery mochten wij aangeven welke runs wij allemaal wilden gaan doen in 2014. Thuis had ik er een hele studie van gemaakt met de kalender erbij, zodat ik ook nog een weekendje thuis zou zijn.

De spits ging ik afbijten in Oldenzaal bij de Tough Ten Miles Winter Challenge. Waar we gingen voor een koude en sneeuwrijke run, werd het een hele vochtige en modderige run. De spits was eraf en het seizoen was begonnen.

Vier weken later was het de beurt aan Mud Masters, waar we het tenue van Discovery kregen en dit meteen aan de eerste moddertest zouden blootstellen. 18 kilometer lang met een heerlijk zonnetje en een goede sfeer stond het team van Discovery op de kaart!

Natuurlijk kon de Strong Viking Mud niet uitblijven en daar gingen we in het blauw door de extra mud zone van het parcours, het mocht dan ook echt de Mud editie heten. Ook deze run had geweldig weer en zeker voor eind maart was het gewoon warm.

Ook een topper om mee te maken was de Stormloop op het circuit van Zandvoort. Zo vaak krijg je niet de kans om vanuit de pitstraat te starten om direct in de grindbak van de Tarzanbocht terecht te komen. Ronden van 6 kimometer door een mooi stukje mul zand, grind en asfalt. Samen met een maatje liep ik hier een extra ronde met de vlag van Discovery in de hand.

Na deze runs was het tijd voor een serie van Mud Run Funs in Zwolle, Amersfoort en Lansingerland. De altijd gezellige en laagdrempelige runs van de leuke tweeling zussen blijven leuk om te doen, met of zonder kinderen.

Mei was voor mij de maand van mijn eerste buitenlandse runs. Als eerste de Spartacus in Boom in België en daarna Dirty Weekend in Engeland. 20 mijl met 200 obstakels en 50 Nederlanders over het parcours. Een geweldig weekend, dat zeker een vervolg krijgt in 2015.

Ook was in mei de tweede editie van de Breakout run. Deze run staat volledig in het teken van de gevangenisuitbraak en na de eerste editie wilde ik zeker de tweede editie doen, in mijn geval 'chained'. Hierbij ging ik 16 kilometer aan elkaar vastgeketend over het parcours.

Een week later was het tjd voor een ongepland hoogtepunt: De Iron viking, een mud marathon in Spaarnwoude. Zeven uur lang ben ik bezig geweest op het parcours, maar wat was dat een ervaring!

Gelukkig had ik hierna even rust in het programma ingelast en kon ik weer “fit” aan de start staan bij de Strong Viking Water editie. Planning was om in het wedstrijdvak te starten, maar de avond er voor was de WK-wedstrijd Nederland – Spanje die roet in het eten gooide. Gelukkig waren er meer mensen die net als ik om 12.00 uur gingen starten en eigenlijk nog niet helemaal nuchter waren. De 19 kilometer kostte mij ook wat meer tijd en moeite dan normaal.

Dat was 14 juni. De weken erna zou ik wekelijks een run lopen; als eerste op 21 juni de Cavemanrun in Valkenburg en daarna kwam de Spartan Race voorbij. Ik wilde eigenlijk in 2015 mijn Trifecta gaan doen, maar het plan werd naar voren gehaald en ik reisde af naar Keulen om daar op één dag de Spartan Sprint en Super te lopen. Hier kwam ik erachter dat ik net naast de pot geplast had voor mijn WK-kwalificatie en ik dus nog een datum moest gaan plannen.

Weer een week later mocht ik op bezoek in Maurik bij EVM19 voor de Mud & Water Challenge. 15 kilometer door mud en water en een gezellige dag. Hier en daar wat opmerkingen en tips gegeven naar de organisatie en als ik de reacties hoor van de mensen die de tweede editie gedaan hebben is er iets mee gedaan!

Een minpunt op de kalender bleek de Urban Nature Extreme, de eerste triatlon in obstakelland. Helaas door miscommunicatie in de organisatie flopte deze opzet. Misschien een volgende keer beter, met de 'lessons learned'?

Na een weekend rust ging ik alweer onderweg voor een grote naam in obstakelland, Tough Mudder. En niet zomaar een Tough Mudder, maar helemaal in Berlijn. Ik ging gezellig roadtrippen met maatjes om één dag te rennen en een dag vrijwilligerswerk te doen. Dan betaal je maar 15 euro voor je kaartje!

Na al deze runs was het dan tijd voor een welverdiende vakantie…

Gelukkig ging ik het weekend na mijn vakantie weer op pad naar Londen om mijn kwalificatie veilig te stellen voor het WK OCR bij de Spartan Races. Op zaterdag twee keer de Sprint en op zondag nog een keer de Super. Hier waren we weer met veel Nederlanders aanwezig om er een waar feest van te maken!

En die kwalificatie kwam er! Lees er meer over in mijn blog over  Spartan Londen.

Precies een week later was het de beurt aan de Strongmen Run in Hellendoorn. Aangezien dat best wel een eind rijden is hadden we afgesproken om een nachtje op de camping te gaan staan vlakbij het evenement. Dat wij onszelf hebben laten zien op de pre-party zullen ze nog lang herinneren daar. Volgend jaar met een nog grotere groep naar de pre-party in Hellendoorn?

Aangezien ik niet van stilzitten hou en graag nieuwe runs doe, was het een week later tijd voor de eerste Men of Steel. Een leuke laagdrempelige run van 7 of 14 kilometer rondom een grote plas net buiten Rotterdam met een hoge obstakeldichtheid en met een vervolg in april op en rond het strand van Scheveningen. Aansluitend liep ik op de woensdag erna nog een run van 12 kilometer in de Vredepeel.

Na een weekend van rust stond ik alweer op één van de grootste evenementen van Nederland, bij Mud Masters!

Discovery is partner van Mud Masters en er werd dus flink uitgepakt. Allereerst een nieuw shirt voor de experts en ook nog eens een startvak vol met prijswinnaars in natuurlijk de blauwe en paarse shirts.

Op Mud Masters mochten de bezoekers ook kennismaken met de uitdaging “eet wat nieuws” van de Discovery-actie 'Make Your World Bigger', waarbij men sprinkhanen en meelwormen kon proeven.

Na Mud Masters zou ik even wat rustiger aan gaan doen omdat het WK OCR wat er aan zat te komen, maar niet voordat ik één van mijn doelen gerealiseerd zou hebben. De Spartan Beast in Londen moest nog gelopen worden om de Spartan Trifecta-medaille te behalen. Met 45 Nederlanders over een parcours in Engeland. Helemaal geweldig!

En toen was het eindelijk 20 oktober! De dag dat ik vertrek naar Cincinnati om het eerste WK OCR bij te gaan wonen. Achteraf blijkt het ook mijn laatste run te zijn voor de komende tijd maar daar later meer over.

Het WK is toch wel hét hoogtepunt van mijn tijd in deze sport, ik ga nu al twee jaar mee, maar dit is een kroon op je werk. De mensen waar ik nu nog allemaal contact mee heb en de steun die je krijgt van allerlei mensen uit Amerika, Engeland, Zweden enz. is ongelooflijk. En zoals het WK al liet doorschemeren; OCR United is de kreet van 2014 en die nemen we mee naar 2015.

Helaas zijn er altijd mindere mededelingen om te doen en daar ga ik ook mee afsluiten.

Als eerste gaat het na mijn val op het WK nog steeds niet goed met mijn enkel en moet er misschien wel geopereerd gaan worden, dat betekent dat ik er een paar maanden uit zal liggen en dus al een belangrijk deel van 2015 ga missen. Maar niet getreurd! Ik zal revalideren en sterker terugkomen en mezelf gewoon weer kwalificeren voor het WK 2015! Never give up!

Het tweede punt is dat ik het Discovery Obstacle Runs team ga verlaten en in 2015 andere dingen rondom de sport ga doen. Ik ga meer in het buitenland lopen en misschien zie je me ook wel een keer als vrijwilliger bij een run staan. Ik ga niet weg uit de sport maar verlaat wel een fantastisch team met hele gezellige en gedreven mensen.

Ik wens daarbij de oude en nieuwe experts ook een fantastisch 2015 toe en ik ga iedereen zeker weer zien in de modder.

HOOYAAHH!!!

Gertjan

@MudCrew_NL

foto | fun | modder |
Lees verder
Foto's: Mud & Water Challenge

Zaterdagochtend 29 november.

De meeste Nederlanders worden wakker, kijken naar buiten en draaien zich nog een keer om vanwege de barre temperatuur, of zullen voor de buis gaan zitten met een warme choco of thee met de verwarming op 25 graden. 

400 andere Nederlanders dachten er heel anders over!

Deze stapten die ochtend vol moed hun auto uit met 3 graden op de meter, een winterjas, sjaal, muts en handschoenen aan. Op het eiland van Maurik stond ze dan ook echt wat te wachten! De warme outfit uit en snel de renkleding aan. Ik had dan ook het volgende aan: een tweede huid Under Armour lange mouwen, lange mouwen Odlo thermo / winddicht shirt, Odlo compressiebroek, compressiekousen en een buff om mijn nek warm te houden. Als je niet kopje onder gaat, houdt de buff je nek goed warm en kan je deze ook nog tot muts omtoveren. 

Klik  hier voor de review van en klik hier voor de aftermovie van Niels. 

Tijdens deze run ben ik foto's gaan maken met mijn GoPro om te kijken of de actie ook op deze manier is vast te leggen terwijl ik aan het rennen was. De GoPro op timelapse gezet met één seconde tussen de foto's, en ik ben heel tevreden met het resultaat!

Door de brede fish-eye lens van de GoPro kan je van heel dichtbij foto's maken, maar toch enorm veel zien. De GoPro zit op mijn hand gemonteerd met een zelfgemaakte "handmount": een plastic plaatje ter grote van de achterkant van mijn hand, drie gaten voor een spanband en de mounts van de GoPro! Zit goed vast en je kan alle hindernissen er gemakkelijk mee doen!

Dit was mijn laatste run van het obstacle run seizoen van 2014! Volgend jaar zie je mij weer verschijnen aan de start. Mijn eerste run staat alweer op 2 februari. Dan gaan we overzees naar onze linksrijdende vrienden om de Tough Guy te lopen!

foto | fun | modder | obstakels | tips | weer |
Lees verder
Aftermovie: Mud & Water Challenge

Met 3 graden Celsius buiten en 6 graden water, was de Mud & Water Challenge ook daadwerkelijk een echte challenge.

Klik hier voor de review. 

Hardlopen = saai. Doe obstacle running!

fun | modder | natuur | obstakels | video | weer |
Lees verder
Staat je OCR-schoen al klaar?

Is Sinterklaas de strafste obstacle runner op onze blauwe planeet? De goedheiligman heeft meer met obstacle running gemeen dan wij denken. Jaarlijks, in de nacht van 5 op 6 december, legt hij de langste obstacle run ter wereld af. Samen met zijn sidekick Piet en zijn schimmel legt hij duizenden kilometers af. Hierbij kijken ze niet op een kilometer meer of minder, want hun doel is om alle brave kinderen met snoep en speelgoed te belonen. Voor het trio is het een echte race tegen de klok, want 's morgens verwachten alle kinderen hun sinterklaasgeschenken. 

Enkele honderden meters met een zandzak lopen, klinkt velen onder ons bekend in de oren. Sinterklaas en Piet zijn nog straffer. Zij sleuren met zakken die gevuld zijn met mandarijntjes, speelgoed en snoepgoed. Met een juten zak in de hand klimmen beklimmen zij gevels en lopen ze over daken zonder enige moeite. Alsof dit nog niet zwaar genoeg is, klauteren ze op schoorstenen om vervolgens speelgoed naar binnen te gooien. 

Tijdens hun tocht lopen zij door straten in dorpen en steden, maar het platteland hebben zij ook onder de knie. Modderige velden en prikkeldraad houden Sinterklaas niet tegen om brave kinderen te bereiken. Zelfs wanneer de Sint een stroomstoot krijgt van schrikdraad, laat hij zich niet uit zijn lood slaan. Angst voor water kennen zij niet. Om een woonboot te bereiken, deinzen zij niet terug om in een kanaal te springen en een eind te zwemmen. Sinterklaas' jaarlijkse tocht is een harde pepernoot om te kraken maar elk jaar opnieuw slaagt hij om zijn taak te volbrengen. Wie twijfelt nu nog dat Sinterklaas één van de strafste obstacle racers is?

Heb jij je afgelopen jaar als een waardig obstacle runner gedragen? Had jij respect gehad voor andere deelnemers en vrijwilligers? Hielp je anderen om obstakels te overwinnen? Heb jij elke hindernis bedwongen of toch je best gedaan? Zet dan zeker je ocr-schoen klaar want Sinterklaas heeft veel respect voor obstacle runners. Als nummer één op jullie verlanglijst zou ik goede ocr-schoenen zetten, want deze maken echt het verschil tijdens een obstacle run.

foto | fun | tips |
Lees verder
Review: Hang-On Run

Zondagochtend 30 november stond de 12 kilometer van de Hang-On Run in Doorn op het programma. Op de website was te lezen dat we 57 professionele en uitdagende hindernissen zouden krijgen, dus mijn verwachtingen waren hoog. Het had 's nacht nog licht gevroren en de temperatuur zou die dag niet boven de 2 graden uitkomen. Flink koud dus… 

Bij aankomst was de parkeergelegenheid bij de start helaas al vol, maar we werden netjes naar een parkeergelegenheid bij de marinierskazerne doorverwezen. Daar stonden pendelbusjes klaar die ons naar het start/finish-terrein op de camping Het grote Bos brachten. Het aanmelden voor de run ging erg soepel en binnen no-time konden we ons voor de run omkleden. Nog even de tassen bij de bewaakte tassenopslag inleveren en dan opmaken voor de start.

Tijdens de eerste kilometers van de run werden we al lekker opgewarmd. Na het slepen van boomstammen door het mulle zand was ik de temperatuur van 2 graden al bijna vergeten. De eerste echte technische survivalrunhindernissen kwamen vrij kort daarna. Daar konden we ons uitleven op een paar pittige klimhindernissen en swing-overs.


Het was al snel duidelijk dat de armen het die dag flink zwaar zouden krijgen. Ik heb een paar keer flink door de verzuring heen moeten moeten bijten om het einde van een combi te halen. Dat gaf dan wel een kick als je zonder fouten te maken het einde haalde.


Het parcours ging door de mooie omgeving van de Utrechtse Heuvelrug. Ik had wel iets meer hoogteverschil in het parcours verwacht. Ergens in het midden van het parcours kregen we wel een flinke klim via een steile trap te verwerken. Altijd een leuke uitdaging om je benen op stuk te lopen.

Tegen het einde van de run kregen we nog een paar echte survivalrunonderdelen te verwerken. We moesten houthakken, boomstammen zagen en boogschieten. Het boogschieten ging me die dag gelukkig goed af, het eerste schot was meteen raak. Iets wat mij tijdens survivalruntrainingen vaak niet lukt.


Bij de laatste drinkpost kregen we te horen dat de we nog 1 kilometer te gaan hadden. En in de laatste kilometer had de organisatie nog een paar spectaculaire waterhindernissen gestopt. Heerlijk afkoelen bij een temperatuur van 2 graden... Uiteindelijk zijn we met het Discovery Expert Team als derde groep in 02:10:57 gefinisht.

Binnenkort zal de Hang On Run aftermovie van Niels hier op het Discovery Obstacle Runs platform te zien zijn.   

Conclusie:

  • Duidelijke website en goede info vooraf; 
  • Snelle aanmelding en bewaakte tassenopslag; 
  • Kleine startgroepen, en weinig oponthoud bij de hindernissen; 
  • Mooi parcours met uitdagende met zware technische hindernissen; 
  • Meer dan voldoende eet,- en drinkposten; 
  • Vriendelijke en vrolijke vrijwilligers; 
  • Douches en warme kleedruimte.

De Hang-On Run is een van mijn favoriete runs, en ik geef dan ook een dikke 8 voor deze run!!

Voor iedere obstacle runner die eens kennis wil maken met survival runs is dit de perfecte run! Tip: ga wel eerst wat survivalruntrainingen volgen. De technieken die je daar leert komen in deze run goed van pas!  

Complimenten aan de organisatie en de vrijwilligers!   

De Hang-On Run Editie 2015 staat weer op mijn lijstje, maar dan wel de survivalrun-versie : )

Volg mij via Twitter  @WJPeters of Facebook of zoek op #‎DiscoveryRuns‬.

foto | natuur | weer |
Lees verder
Review: Mud & Water Challenge

3 graden Celsius stond aangegeven op mijn dashboard toen ik op 29 november 2014 over de dijk reed van het Eiland van Maurik. Imposante sluizen die deden denken aan gigantische robots uit Star Wars maakten nog eens duidelijk dat water een belangrijk onderdeel zou zijn van deze obstacle run. Maar zouden ze dat wel doen met deze barre temperaturen? 

Nou reken maar! De Mud & Water Challenge maakte zijn naam volledig waar. Niks minder water vanwege de kou. Gewoon volop diepe modderpoelen en waterobstakels waar menig challengers kopje onder gingen. Zo ook ikzelf. Deelnemers konden kiezen uit een afstand van 8 kilometer of 16 kilometer. Het parcours zelf was 8 kilometer lang waardoor de 16 kilometerlopers het parcours tweemaal konden afleggen. Het parcours zat goed in elkaar met voldoende en afwisselende modder, water, klim- en behendigheidsobstakels. Geen lange loopafstanden tussen de obstakels, maar veel uitdagingen. 

Het eiland van Maurik is niet ideaal bereikbaar via openbaar vervoer en bij aankomst met de auto moest 5 euro parkeergeld betaald worden. Het parkeerterrein lag wel direct naast het parcours, dus je kon gemakkelijk even iets in de auto laten liggen. We werden vriendelijk onthaald en aangemoedigd bij de inschrijfbalie waar we een tijdregistratiechip, shirt, muts en kop koffie mochten ophalen. Omdat het geen massale run betreft verliep dit alles soepeltjes en overdekt. De garderobe was het enige onderdeel dat een volgende keer beter zou kunnen. Twee personen die alle tassen moesten innemen en ter plekke nog nummers op de bandjes moesten schrijven maakten dat we hier te lang moesten wachten. Ik stond hier samen met mede-experts Simon, Chris en NIels toen we ons startvak zagen vertrekken terwijl we onze tassen nog niet kwijt konden. De start van ons vak C was overigens ook nog eens 5 minuten te vroeg weggestuurd.

Na afgeven van de tassen hebben we even snel met zijn vieren een korte warming-up gedaan en zijn we van start gegaan om aansluiting te zoeken bij onze reeds vertrokken startgroep. Het eerste gedeelte van de run betrof vrijwel direct wat mooie modderpoelen. Bij drie graden levert dat al snel koude tenen op en het is moeilijk snelheid te maken en balans te houden op deze glibberige onderlaag. Ik viel dan ook binnen luttele minuten languit in het koude modderige water. "Kom op jongens, doorlopen! Ik moet nog warm worden." Het koude weer speelde echt een factor. Denk je net weer warm gelopen te zijn, volgt een volgende modderpoel of waterobstakel. Persoonlijk houd ik hier erg van en geeft het deze loop net iets extra's ten opzichte van een loop in het voor- of najaar.

De obstakels die zijn neergezet bij de Mud en Water challenge varieerden nogal en hadden een hoog fun gehalte. Zo kwamen we na de eerste modderpoelen bij een gigantische wip waar je schuin tegenop moest rennen. Eenmaal voorbij het scharnierpunt kwam het geheel in beweging en sprong je er weer af. Verderop moesten we over een serie geparkeerde auto's klimmen en springen. Ook een glijbaan het koude water in en de 'wet zebra' zorgden voor veel vermaak. Die laatste betrof een lange drijvende mat waar je overheen moest proberen te rennen. Dat ging mijn mede-experts makkelijker af dan ikzelf. Ik zakte gelijk het water in en dus kon ik zo'n 10-15 meter zwemmen in het koude water.

Naast de wat speelsere obstakels waren er ook voldoende serieuzere obstakels.The Harp (touw gespannen over water) blijft een fysiek pittig obstakel. Mijn favoriete onderdeel, de monkey bars, bleken bij deze run extra moeilijk omdat mijn handen vrijwel gevoelloos waren nadat ik net door het water had gezwommen. Halverwege viel ik ook hier dus weer het ijzige water in. De sfeer was goed en ook de vrijwilligers langs het parcours leken het naar hun zin te hebben en moedigden iedereen nog eens aan. 

Minpuntje tijdens de loop was de touwbrug over het water. Deze zorgde tijdens beide passages voor een flinke opstopping. Extra vervelend bij koude temperaturen om lang stil te moeten staan. En dat terwijl het aantal deelnemers zeer beperkt was vergeleken met andere runs. 

Faciliteiten

De faciliteiten van de Mud & Water Challenge scoren erg goed in mijn lijstje. Naast de tijdregistratiechip, shirt, muts en kopje koffie voor de start, was het na de finish ook allemaal prima in orde. Door de carwash om de ergste modder af te spoelen. Even met de maten naar de selfiemachine, tas ophalen en door naar de warme douches. Ja, je leest het goed. Heerlijk binnen onder een hete douche weer op temperatuur komen en droog omkleden. Toch hoorde ik wat personen mopperen dat ze in een aangebouwde tent moesten omkleden omdat dit wat kouder was nadat je uit de douches komt. Dat is bij andere runs wel anders dus vooral niet zeuren. Top geregeld! 

Na de douches konden we wederom in een ander gebouw overdekt een drankje en een hapje ophalen voor een paar euro. Een patatzak ging er wel in en we hebben nog even gezellig nagepraat met de andere lopers. Vanwege de relatief kleine aantallen lopers was het hier gezellig druk.

Eindoordeel

Deze run geef ik uiteindelijk een dikke 7!  Goed georganiseerd en de koude omstandigheden in combinatie met de vele waterobstakels maakten dat ik deze run niet snel zal vergeten. De Mud & Water challenge is geen run waar je helemaal stuk gaat. De obstakels hadden een hoog fungehalte, maar voor de echte obstacle runner wellicht iets te veel fun; het ontbrak aan de echt moeilijke obstakels. Het eiland van Maurik is een mooie locatie met prima faciliteiten. Aanrader dus!

foto | fun | modder | natuur | obstakels | weer |
Lees verder
Discovery Obstacle Runs Facebook

Het moment is aangebroken: Discovery Obstacle Runs is vanaf vandaag ook op Facebook te vinden!

Door te beginnen met Facebook, hopen we nog meer voor jullie te kunnen betekenen en nog meer bezig te kunnen zijn met de sport waar we van houden. Via onze Facebook hoor je het als eerst wanneer er een nieuwe blog of aftermovie van onze experts op de site verschijnt. Ook blijf je op de hoogte van de laatste ontwikkelingen op het gebied van obstacle running en zullen we foto’s plaatsen van verschillende runs. Bovendien kunnen we nog meer het gesprek aangaan, want als we iets gemeen hebben, is het de liefde voor de modder.

Het obstacle running-seizoen van 2014 mag dan binnenkort op z’n einde lopen, met onze Facebook kunnen we ook in de koude wintermaanden nog lekker bezig zijn met runs. Hoe we deze maanden in gaan vullen, zal de komende tijd helder gaan worden. Duidelijk mag zijn dat we genoeg voor jullie in petto hebben!

Wil je elke dag een goede portie modder, trenches en monkey bars op je digitale bordje hebben? Ga dan nu naar onze Facebook, like hem, en mis niks!

Discovery Obstacle Runs

fun | obstakels | tips |
Lees verder
Sportvasten Review

Twee termen die je niet snel bij elkaar zou zetten maar toch bestaat het en kan het voordelen bieden voor een obstacle runner!

Afgelopen zomer kreeg ik de kans om zelf het sportvasten te ondergaan. Ik had er al veel over gehoord en was benieuwd naar de werking. Het klinkt simpel: tien dagen eventjes anders/niks eten, een beetje sporten en je krijgt een mega conditie.

Theorie
Achter elke makkelijk sportidee zit een flinke medische puzzel. Je lichaam gebruikt over het algemeen twee voedingstoffen bij de verbranding: suikers en vetten. Eiwitten en alcohol werken ook als brandstof, maar die zijn niet nuttig voor een sporter.

Vroeger, lang geleden, werden we gebouwd om vetten te verbranden, daar werkt onze motor ook het beste op. Vetten worden naar de verbrandingsmotor (de mitochondriën) gebracht en wordt omgezet naar bruikbare energie: Adenosine Tri Phospate of kort gezegd: ATP. Zodra de spieren deze gebruiken wordt er één verbinding afgebroken en blijft er ADP+ P over. Dit gaat terug naar de mitochondriën en de P wordt er weer opgezet, zodat er ATP gemaakt wordt.

Tegenwoordig hebben we een totaal veranderde levenswijze en zijn we van het jagen van leeuwen naar werken achter een pc gegaan. Onze voeding bestaat nu veel meer uit suikers. Waarom? Omdat suikers lekker zijn. Ons lichaam kan suiker ook verbranden, maar laat rotzooi achter die zorgt voor onvolledige verbranding en snellere vermoeidheid.  Door de hoeveelheid suiker die we binnenkrijgen op een dag, zijn we overgeschakeld naar vooral suikerverbranding in plaats van vet.

Met sportvasten ga je een poging doen om je lichaam van suiker weer terug te zetten naar vetverbranding. Hierdoor word je ‘motor’ weer schoon en verbetert je uithoudingsvermogen.

Werkt het?

Dag 1-2 bestaat uit afbouwen. Je gaat zorgen dat alle suikers die aanwezig zijn langzaam opgebrand gaan worden. Dag 3-6 is het helemaal vasten op 450 ml vruchtensap na (de zenuwbanen en hersenen kunnen niet zonder suiker namelijk). Dag 7-10 is het weer rustig opbouwen naar het gewone leven. Mooi was het ontbijt op dag 7 dat uit een appel bestond. Niet zoveel, maar na vier dagen vasten was een appel een wondertje!

Ook krijg je voor elke dag supplementen om te voorkomen dat je lichaam je spieren gaat aanbreken en een poeder om de honger een beetje weg te houden. Ook krijg je urinestrips om te zien of je al van suikerverbranding naar vetverbranding bent gegaan.

Een voordeel is dat je een aantal kilo afvalt en langzaam zonder suikers leert te gaan leven. Ook is mijn uithoudingsvermogen redelijk toegenomen. Een nadeel is wel dat je tijdens je vasten eigenlijk geen sociaal leven erbij kan hebben, het is al moeilijk van je normale eten af te blijven, laat staan na gezelligheid. Ook de duizeligheid bij het opstaan op de laatste vastdagen... Tien dagen vasten was voor mij geen pretje.

Het sportvasten is pittig en het kost behoorlijk wat. Elke dag een half uur cardio doen terwijl je niks gegeten heb. Niks eten terwijl de wereld om je heen geniet van al het lekkers. Is het noodzakelijk voor een obstacle runner? Nee, maar geeft je conditie wel een turbofunctie en je valt flink af. Elke ochtend een kilo minder op de weegschaal zien is erg motiverend! Misschien een leuk kadootje voor de feestdagen?

Tip: Doe dit vastenkuur niet tijdens de feestdagen ;)

Om af te sluiten met een Spartan kreet:

tips | training | voeding |
Lees verder
Terugblik en Try outs

Nog even en het jaar 2014 zit er al weer op. Fysiek gezien voor mij niet het beste jaar. Ik begon het jaar met een blessure in mijn enkel. Doordat ik hier niet goed mee omgegaan ben duurde het herstel langer dan verwacht. Achteraf niet slim, maar omdat ik dit jaar deel uit mocht maken van het expert team ben ik toch langer doorgegaan dan goed voor me was. 

Gelukkig gaat het op dit moment weer goed. Van m'n enkel heb ik geen last meer, al blijft een overbelastingsblessure bij mij altijd op de loer liggen. Ik ben nu eenmaal de jongste niet meer, maar denk soms nog m'n prestaties van vijftien jaar geleden te kunnen evenaren. 

Was dit jaar dan echt een fysiek baggerjaar? Nee, gelukkig niet. Ik heb samen met de andere experts toch hele leuke (en pijnvrije) runs gelopen. Toppers voor mij blijven de Strong Viking runs en de Mudmasters. 

Voor dit jaar heb ik nog maar 1 run op het programma en dat wordt misschien qua hindernissen ook wel meteen de meest uitdagende. Op zaterdag 29 november loop ik de Hang On run in Doorn. Ik loop daar de 9 kilometer survivalrun. 46 hindernissen zullen bedwongen moeten worden. Ik heb vaker survivalruns gedaan en kan je vertellen dat ze behoorlijk uitdagend zijn, ondanks dat ik nu voor een afstand van 'slechts' 9 kilometer heb gekozen. Zonder voldoende armkracht en techniek red je het gewoon niet. Ben heel benieuwd hoe het gaat en of het naar meer gaat smaken voor 2015.

Dan de try outs. Er zijn twee dingen die ik in mijn patroon rigoureus veranderd heb, namelijk manier van trainen en voeding. Ongeveer een maand geleden ben ik gestart met Crossfit. Tevens ben ik overgegaan tot voeding volgens het Paleo-principe. 

Oke, ik deed zo nu en dan al Crossfit-achtige trainingen, maar nu doe ik het structureel twee à drie keer per week onder begeleiding van een gecertificeerde instructeur. Elke training (WOD) ziet er anders uit. Wat ik van Crossfit verwacht is dat het mij sterker en explosiever zal maken en dat bijvoorbeeld ook m'n loopprestaties zullen verbeteren. Persoonlijk vind ik het een heerlijke manier van trainen, al voelt het soms alsof je ter plekke sterft :). Ga eens kijken of er een box bij jou in de buurt zit en doe een proefles mee om te kijken of het wat voor je is!

Dan Paleo. Wat? Paleo. Ik weet nog steeds niet waar de klemtoon ligt maar dat doet er even niet toe. Jezelf voeden volgens Paleo komt er in het kort op neer dat je eet en drinkt zoals je verre voorouders dat ooit deden: het eten van onbewerkt voedsel. Je haalt je energie vooral uit eiwitten en vetten en neemt veel minder koolhydraten tot je. Brood en pasta behoren tot het verleden (net als alle granen).

Ik ben hiermee begonnen omdat ik goede dingen over Paleo gelezen heb. Ik doe het niet om gewicht kwijt te raken, wel om mezelf energieker te voelen gedurende de dag en om mijn sportprestaties en herstel na trainingen te bevorderen. 

En? werkt het? Ja! Binnen een paar weken merkte ik al dat ik minder dipjes had overdag. Gewoon minder moe. Ook fysiek voel ik me beter. Ik ben weliswaar na de eerste week 1,5 kilo afgevallen, maar merk nu dat m'n gewicht constant blijft op zo'n 80 kg. Het is helemaal niet lastig vol te houden. Op internet vind je de lekkerste recepten en doordat je anders gaat eten zul je ook merken dat je snack-/snaaibehoefte afneemt. 

Give it a try zou ik zeggen. Op internet is genoeg te vinden over Paleo. Binnenkort zal ik de resultaten over de langere termijn nog even in een blog zetten. Voor zowel Crossfit als Paleo.

@obstacle_runner #Discoveryruns

tips | training | voeding |
Lees verder
Aftermovie: GLADIATOR RUN

De Gladiator Run. Qua locatie ongekend, prachtig heuvels en mooie velden. Proficiat voor onze zuiderburen!

Hardlopen = saai. Doe obstacle running!

fun | afstand | modder | natuur | obstakels | video |
Lees verder
Review: Gladiator Run Mud

Discovery Obstacle Runs ‘went international’ afgelopen weekend in België; een thuiswedstrijd dus voor onze Tim, een kleine wereldreis voor de rest van de Discovery teamleden om in Vossem-Tervuren (Brussel) aan te vangen voor de tweede editie van de Gladiator Run.

Er was de keuze uit een dikke 24 kilometer met ruim 100 obstakels of de 12 kilometer. Ik heb, met het oog op mijn knieblessure (die na deze run officieel over is, want geen last gehad!), mijn 24 kilometer-ticket omgezet naar de 12  en heb deze al dansend met de  Dancing Mud Chicks (ja, in een roze tight…) uitgelopen.

Organisatie

De bewegwijzering en parkeermogelijkheden waren niet heel duidelijk aangegeven bij binnenkomst in het dorp, maar verder was de organisatie prima in orde. Startbewijs ophalen, chip voor de tijdsregistratie omdoen, shirtje scoren en een kleine tien minuten lopen naar het startterrein: alles was verder duidelijk en verliep soepeltjes.

Het zonnetje straalde nog welig deze middag en dat maakt dat ik dit jaar bij geen enkele van de 20+ runs regen of extreme kou heb gehad. Een unicum!

Wij startten in de laatste wave en na een verwaarloosbare warming-up van vier keer springen en een mal dansje gingen we van start. De eerste hooibalen werden met gemak genomen om vervolgens wat hoogtemeters te pakken.

Parcours & Obstakels

Het parcours loopt grotendeels door aardappelvelden, maisvelden en korte stukjes bos met als absolute modderhoogtepunt ‘The Swamp’: een kronkelend stuk moerasland waar je op sommige plekken tot okselhoogte door de modder moet ploegen.

Nu had ik geen navigatiehorloge om, maar na de 9 kilometer waren we heel snel bij de finish. Ik heb het idee dat de afstand behoorlijk korter was dan de vooraf aangegeven 12 kilometer.

De obstakels waren leuk, maar niet bijster zwaar of extreem uitdagend. Het goede weer, de mooie omgeving en de hoge opkomst maken van deze run een prima funrun. De naam doet extremer en uitdagender vermoeden  en ik denk dat de 24 kilometer qua afstand een uitdaging was, maar dat ook hier ‘Extreme’ niet geheel van toepassing is.

Al met al geef ik deze run toch een dikke 7 en ik ben er volgend jaar weer bij, want overall is het echt een leuke run om te doen en de reistijd waard. En last but not least zeven minuten aan Gladiator Run  filmmateriaal met dank aan de Dancing Mud Chicks, en de aftermovie van Tsambiko en Niels!

fun | modder | obstakels | video |
Lees verder
Aftermovie: Neptunus Run

De tweede editie van de Neptunus Run was geslaagd. Samen met vele muddy's genoot ik van deze obstacle run aan de Belgische kust. De review kan je hier lezen. In de aftermovie kan je zien hoe het was door de run te herbeleven; wie weet kom jij wel in beeld. Ik kijk alvast uit naar een volgende editie van de Neptunus Run. Veel kijkplezier!

modder | natuur | video |
Lees verder
Superfood met pit: De Avocado!

Hoewel hij niet meer zo frequent wordt gegeten sinds de opkomst van kokosolie, zijn de goede eigenschappen van de avocado er niet minder op geworden. Waarom is dit nu zo'n superfood? Dat lees je hier!

Herkomst en omschrijving:
De avocado is een vrucht uit Zuid-Amerika, met Mexico als grootste teler. Daar is de naam avocado ook ontstaan, bij de volkeren die er vroeger leefden (Azteken, Tolteken en Nahua). Het woord betekende daar ook "teelbal". Lekker, toch? 

Hij groeit aan de avocadoboom, kan tot 33 cm groot worden en tot wel 2,3 kilo zwaar worden! Maar diegene die wij in de winkel vinden hebben meestal de grootte van een vuist. Ook al komt de peervorm die wij kennen het meeste voor, de vruchten komen in alle maten en soorten. De kleur van de vrucht varieert van groen tot zwart.

Kenners verkiezen de zwarte boven de groene. De huid voelt aan als hobbelig leer en het vruchtvlees is wit-gelig en zacht als boter. In het midden zit een grote, harde, bruine pit die voor het eten verwijderd wordt. Ze zijn het hele jaar door verkrijgbaar dankzij de import.

Voordelen

  • De voornaamste reden dat avocado's worden geprezen is dat ze een bom aan goede vetten zijn. Buiten de gezondheidsvoordelen van deze gezonde vetten, zorgen ze er ook voor dat je minder snel honger krijgt, en dus minder snel naar ongezonde suikers grijpt. (afslanktip!) 
  • Minder vertegenwoordigd in deze vrucht zijn eiwitten, maar degene die er wel in zitten, zijn van zeer hoge biologische kwaliteit, wat de spieropbouw van je sportlijf ten goede komt.
  • Sterke botten zijn belangrijk om de zware obstacle races te doorstaan. Vitamine K helpt vitamine D om magnesium + calcium naar de botten te transporteren. Deze vitamine K vinden we ook terug in avocado's.
  • Tevens bevatten avocado's ook veel essentiële aminozuren, welke, naast transport en opslag van voedingsstoffen, het immuunsysteem verbeteren. 
  • Daarnaast bevat de avocado meer dan 20 verschillende vitaminen en mineralen, welke de algemene gezondheid enkel ten goede komen. 

·Verder helpt het je bloeddruk verlagen, houdt het je hart en bloedvaten gezond en helpt het de bloedsuikerspiegel te stabiliseren.

Avocado kan op verschillende manieren gegeten worden. Verwerkt in salade, smoothie of in een lekker dipsausje (zei daar iemand guacamole?). 

Natuurlijk moet je er niet té veel van eten. Veel vetten betekent ook veel calorieën. Een half exemplaar per dag is exact genoeg.  

Hier vind je 39 gezonde avocado recepten.

Zelf vind ik volgende wel lekker:  

1 blikje tonijn mengen met een halve avocado. De vulling kan je serveren in de avocado schil, een halve tomaat/paprika of in een groentenwrap. 

Guten appetit!  

Stefan

fun | tips | voeding |
Lees verder
Wat is crossfit?

Het jaar zit er bijna op, de laatste runs staan op het programma en 2015 staat voor de deur. Mijn knie herstelt goed en tijdens de Gladiator Run op 23 november a.s. sta ik ingeschreven voor de 24 kilometer run (met meer dan 100 obstakels). Afhankelijk van hoe het herstel van mijn knie zich de komende week ontwikkelt, zal ik ook daadwerkelijk de 24 kilometer doen. Anders kies ik voor de 12 kilometer met ruim 40 obstakels. Ook niet mis!

2015 wordt op voorhand een tof jaar. Ik ga de marathon van Rotterdam lopen, ben lid van het  Gers! Roparun Team Hamburg waar ik in 48 uur ruim 60 kilometer zal lopen. Uiteraard loop ik, met een beetje goed plannen, tientallen obstacle runs.

En dan is daar natuurlijk het OCR World Championship 2015 in Amerika op 17 en 18 oktober. Dit jaar deden daar al vier experts aan mee (lees de review  hier), komend jaar wil ik mij ook kwalificeren. Ik heb me aangemeld voor de Elite groep; eerder  schreef ik daar al over dat het “ambitieus is, rete-zwaar zal worden, bijkans onmogelijk om te winnen, maar “bijkans” en “onmogelijk” zijn maar woorden. Omdat álles mogelijk is.” Quintin Tarantino: we create our own limitations.

Dat wordt dus trainen als een beest. En wat is nu de beste training om een beest van een obstacle runner te worden en te blijven? Dat is mijns inziens een combi van hardlooptraining en crossfit. Met het Gers! Team zal ik hardlooptrainingen volgen, voor mezelf zal ik veel gaan lopen met het  CrossXvest, snowboarden en mountainbiken en voor de crossfit-trainingen ga ik binnenkort naar een crossfitclub in Rotterdam.

Maar, wat is crossfit nu eigenlijk? Hardlopen is bij iedereen welbekend (al zijn er nog zoveel technieken te leren!), maar crossfit is redelijk nieuw (midden jaren 90) en enorm in opkomst.

CrossFit

Volgens Wikipedia is CrossFit een manier van fitness die gewichtheffen, atletiek en gymnastiek combineert in één trainingsvorm. Gedurende de training worden functionele bewegingen op een gevarieerde manier in een hoge intensiteit zo snel mogelijk uitgevoerd. De filosofie achter CrossFit is om niet te specialiseren in één specifiek sportonderdeel omdat dit tot een eenzijdige fysieke ontwikkeling zou leiden.

Trainingen bestaan uit een warming-up, een technisch gedeelte om de Crossfit bewegingen te leren en een intensieve training: de WOD (Workout of the Day) van 10 à 20 minuten. Gedurende de training wordt er gebruikgemaakt van barbells, dumbbells, kettlebells, tractorbanden, zandzakken, touwen en pull-upbars. De oefeningen bestaan voornamelijk uit natuurlijke lichaamsbewegingen zoals duwen, (op)trekken, stoten, werpen, tillen, springen, klimmen en rennen. Het doel van CrossFit is om ongeacht leeftijd, beroep of fysieke gesteldheid, zo snel mogelijk fit en gezond te worden.

Bekijk onderstaand filmpje, waarin duidelijk wordt uitgelegd wat CrossFit precies inhoudt.

Op naar 2015, op naar de OCR World Championships 2015! Kunstig, als een beest.

tips | training | video |
Lees verder
Review: Neptunus Run

Zondag 16 november 2014 vond de tweede editie plaats van de Neptunus Run. Net zoals vorig jaar vond deze plaats in de militaire basis van Lombardsijde (België). De Neptunus Run was dit jaar de vierde en laatste obstacle run uit de Spartacus Series. Samen met Gabrièl, enkele muddy's van Antwerp Bootcamp, een bevriend koppel en mijn sidekick Ann maakten wij deel uit van de 3500 deelnemers.

De weg naar de parking van dit evenement was goed aangegeven. Ondanks dat wij vrij laat arriveerden, vonden wij nog een parkeerplaats voor de ingang van het militaire kamp. Bij de ingang deelde een vrijwilligster grondplannen uit. Zo kon jij je als deelnemer en/of supporter goed oriënteren. 

Net zoals de vorige Neptunus Run en de andere runs uit de Spartacus Series was deze zeer goed georganiseerd. In een grote hangar bevonden zich drank- en eetkramen, een stand van sporthorloges en contactlenzen, een springkasteel voor kinderen en een EHBO-post. Startbewijzen kon je hier ook afhalen, alsook een mooi T-shirt. 

Het inschrijven ging heel vlot; formulier invullen en afgeven aan de helpdesk, waarna ik mijn startbewijs (elektronische tijdsregistratiechip) in ontvangst nam. Een chip in plaats van een startnummer kan ik alleen maar aanraden. Dit voorkomt eventuele kleerscheuren en je vindt ze niet terug langs het hele parcours.  Toiletten en een overdekte bewaarplaats voor je sporttas waren ook voorzien, alsook gescheiden kleedkamers met douches.

De Neptunus Run is een evenement voor iedereen. Wie niet deelneemt kan langs het parcour deelnemers aanmoedigen en kijken hoe zij hindernissen overwinnen. Deelnemers die niet verkleed waren konden aan een speciale stand zichzelf en anderen voorzien van een likje verf. Dit is een mooi initiatief waar veel deelnemers gebruik van maakten.

Enkele minuten voor het startschot begaven wij ons naar onze startbox. Daar kwam ik nog enkele bekenden tegen; de mannen met hun La Chouffe muts op. Zij waren mooi blauw geverfd. Een vlotte presentatrice en dj zorgden voor de nodige sfeer. Een gezamelijke opwarming was niet voorzien, maar dat kon de pret niet bederven. Nog maar net uit de startbox kwamen we de eerste hindernis tegen, namelijk een muur waar je overheen moest klimmen. Hier hielpen deelnemers elkaar; dat zie ik graag. 

Het parcours nam je mee door het militaire kamp en langs velden, duinen en strand. Onderweg genoot ik van mooie uitzichten. Ik zal niet het hele parcours en alle hindernissen beschrijven; deze kunnen jullie weldra bewonderen in de aftermovie. 

Bij de Army Drill volgde een aantal hindernissen elkaar in hoog tempo op. Als een echte militair moest je tussen autobanden dribbelen, over enkele houten klimrekken klauteren, door zand onder prikkeldraad kruipen, onder autobanden kruipen die aan een houten paal hingen, enkele pushups doen... Toen ik onder het prikkeldraad kroop vond ik grote stenen tussen het zand. Deze heb ik rustig aan de kant gegooid zodat anderen hier hun knieën niet tegen stootten. 

Het strand is en blijft voor mij de leukste hindernis van de Neptunus Run. Door het zand lopen is al een hindernis op zich. Vorig jaar vloog hier een Seaking (reddingshelicopter van het Belgische leger) voorbij. Dat was een machtig zicht. Op Omaha Beach moest je houten klimrekken overwinnen. Een trench en een rechte loopgraaf waren ook voorzien. Voor mij mocht het iets meer zijn; ik had hier graag meer trenches en zandheuvels gezien. Na een stuk rechtdoor lopen draaiden we af richting zee, liepen een stuk in zee en waanden ons Gods of the Sea. Verschillende vrijwilligers en militairen in camouflagepak hielden een oogje in het zeil zodat sirenen met hun mooie gezang je niet verleidden om in zee te lopen. 

Landinwaarts bracht ons bij Ring The Bell. Hier moest je touwklimmen om een bel die bovenaan hing te laten rinkelen. Wie niet slaagde om deze klok te laten luiden, moest 100 meter extra lopen. De volgende hindernis, Oh My God It's A Lazy Shrimp, bevond zich terug in zee. Gebukt moest je onder enkele panelen wandelen. Aangezien ik geen luie scampi ben heb ik hier een stukje gezwommen. Het zeewater was koud, maar ik genoot hier met volle teugen van.

Iets na het strand kwam je bij de tweede bevoorradingspost, waar je werd getrakteerd op een half bekertje water om al het zout door te spoelen. Bij de Hangover wandelde je over een houten balk en kon jij jezelf aan ringen vasthouden. Hier had de organisatie ook aan mensen met een kleinere gestalte zoals ik gedacht; de ringen hingen op verschillende hoogten.

Het einde van de Neptunus Run werd aangekondigd met The Final. Via houten balken klom je op een container om vervolgens via een opgespanen net naar de andere container te gaan. Langs strobalen sprong je naar beneden om vervolgens terug een container op te klimmen. Bovenaan lieten we ons door een grote buis glijden en liepen recht naar de finish. Daar kregen we elk een mooi aandenken. Vorig jaar was het nog een plastieken drietand, dit jaar een heel mooie medaille. Ik durf zelfs te zeggen: de mooiste medaille van de Spartacus Series. Dankzij een gratis Red Bull, AA-sportwater en een Meli-wafel kon je terug op krachten komen. 

Ik heb enorm genoten van de Neptunus Run en wil de organisatie Golazo en de vrijwilligers bedanken. Ik vond het spijtig dat de militaire stormbaan waar we langs liepen geen deel uitmaakte van ons parcours. Het strand bood volgens mij meer mogelijkheden, maar dit alles kon de pret niet bederven. Ik kijk alvast uit naar de derde editie van de Neptunus Run. De eerstvolgende obstacle run van de Spartacus Series is de Spartacus Run op 1 mei 2015!

foto | afstand | natuur | obstakels |
Lees verder
Lekker hangen!

Hangen - een basis bewegingspatroon.

Hangen is een trainingsvorm die je vaak alleen bij gymnastics, klimmers, survivalrun en parcours atleten ziet. Ik beschouw hangen als een belangrijk basis bewegingspatroon, en gebruik het hangen al een tijdje in mijn eigen trainingen. Met hangen creëer je krachtige schouders, ellebogen, en handen, waar je tijdens obstacleruns veel voordeel uit gaat halen. Een ander belangrijk voordeel van hangen is dat je lastige schouder blessures voorkomt en je je verloren 'overhead reach' vergroot. Het is een goede basis voor allerlei varianten van pull-ups, hanging sits en handstand push ups.

Hangen kun je onderverdelen in:

  • Passief hangen (relaxed hangen)

  • Actief hangen (actieve bewegingen)

  • Dynamisch hangen (een combinatie van passief en actief hangen)

The Hanging Challenge:
Probeer eens een maand lang +/- 7 min verdeeld over de dag te hangen. Varieer met passieve, actieve en dynamische oefeningen. Let op dat je rustig begint, de oefeningen mogen geen pijn doen. En hou het “do less. but more often” principe aan. Je kunt beter veertien keer een halve minuut per dag hangen in plaats van zeven keer een volle minuut. Tijdens de 30 dagen 'The Hanging Challenge' bouw je geen rustdagen in. Don't break the habit!

Volg mij via Twitter  @WJPeters of Facebook of zoek op #‎DiscoveryRuns‬.

tips | training |
Lees verder
Aftermovie ZombieRush 2014

Het kippenvel staat nog op mijn armen en de nachtmerries worden gelukkig al wat minder!

De allereerste ZombieRush van Nederland is een feit en was geslaagd als je het mij vraagt. 

Na vele achtervolgingen en griezelige hindernissen hebben Chris en ik de ZombieRush niet overleefd en waren we "infected". Als echte zombies struinden wij door de bossen, op zoek naar vers bloed (rode lintjes). Zoals op de foto te zien hadden we genoeg bloed gedronken en hebben we niemand ongeschonden voorbij laten komen! 

Check de aftermovie om nog even na te griezelen. Lees  hier ook nog de review van Tim!

Discoveryruns ZombieRush 2014 from Simon Senten Van.

foto | fun | modder | natuur | obstakels | video |
Lees verder
Preview: Gladiatorrun

Het einde van het obstacle run seizoen nadert stilaan, maar dat wil niet zeggen dat er geen interessante runs meer zijn. De allerlaatste obstacle run dit jaar in België is de Gladiatorrun. De opbouw van deze run is intussen gestart.
Persoonlijk vind ik dit één van de beste Belgische obstacle runs en hiermee kan ik zeggen: 'save the best for last'. 

Wie graag nog een keer door de modder wil ploeteren of wie wil kennismaken met obstacle running zal hier zijn of haar gading vinden. Jongeren onder de vijftien jaar kunnen deelnemen aan de junior gladiatorrun. Zij lopen een afstand van 5 kilometer waarbij ze onderweg naar de finish tien hindernissen moeten overwinnen. De 5K Mud Edition is ideaal voor wie zijn eerste stappen in obstacle running wil zetten of voor wie wil kennismaken met dit gebeuren. Je kan ook vrienden of familie op sleeptouw nemen en samen 5 kilometer met twintig hindernissen overwinnen.

Samen met enkele vrienden die nog niet zo lang aan obstacle running doen, neem ik deel aan de Mud Edition. Ik heb hen kunnen overtuigen om een afstand van 12 kilometer te lopen waarbij we in één groep blijven en elkaar helpen om 45 hindernissen te overwinnen.

Er is steeds meer en meer behoefte om langere afstanden af te leggen. Die-hards lopen 20 kilometer, zodat het nog meer een obstacle run marathon wordt. Gladiatorrun heeft dit begrepen en biedt dit jaar de Extreme Mud Edition aan. 24 kilometer obstacle running met 100 hindernissen, waarbij een extra hindernis wordt voorzien. Hieronder wordt alvast een tipje van de sluier opgelicht.

Wie graag deelneemt aan één of meerdere edities van de Gladiatorrun kan zich nog inschrijven tot en met 14 november, want er zijn nog enkele plaatsen beschikbaar. Snel beslissen is de boodschap! Voor de late beslissers wordt een beperkt aantal daginschrijvingen voorzien. Deze zullen iets duurder zijn en dienen met cash betaald te worden. Meer info vind je hier

Gladiatorrun biedt voor elk wat wils. Ik hoop dat ik jullie hier massaal zal tegenkomen!

foto | fun | modder | obstakels |
Lees verder
Wat een jaar, wat een team!

Wie zijn eigenlijk die Discovery Experts? Zijn het echt de moderne ninja's van deze tijd die elke hindernisbaan met het grootste gemak bestormen? Wat is hun geheim? En... waar kan ik ze vinden?  

Het is alweer bijna een jaar dat ik samen met een te gekke club fanatiekelingen mag meelopen in de beste obstacle runs van Nederland en omstreken. Tijd om even met een dikke knipoog terug te kijken naar de avonturen die we samen en individueel beleefd hebben en de vriendschappen die zijn ontstaan. Op naar 2015. See you there!

fun | obstakels | tips | video |
Lees verder
Review: Urban Nature Run

Voor wie ga jij door de modder?

Zaterdag 8 november: deze datum stond al een tijdje vast in m’n agenda. Eind augustus werden we benaderd door Urban Nature Run of we een stukje mee wilden komen kijken om advies te geven over het parcours. Hierdoor werd ik wel geïnteresseerd om er zelf aan mee te gaan doen.

Het mooie van deze obstacle run is dat niet een deel van de opbrengst aan het goede doel wordt geschonken (zoals bij veel runs), maar dat de hele run is opgezet voor het goede doel: Inloophuis De Hoop en de voedselbank.

De run

Aftellen... en weg! Als eerste renden we onder de stellage door, waarna we over de weg liepen en de toren in gingen voor de eerste hoogtemeters. Zeven verdiepingen verder konden we via de noodtrap naar beneden, waar een stukje verderop een flinke bandenstapel voor ons klaar lag. We kwamen weer over het terrein en gingen over een aantal cable reels, drie muurtjes over en daar gingen onze droge schoenen, want de eerste sloot was een feit. Na een nieuw stuk rennen en na een paar keer de dijk op en af geweest te zijn, kwamen we bij een brug waar een touw van de ene leuning naar de andere leuning liep. Voor een aantal was dit een 'angstoverwiningsobstakel', maar wel een leuke afwisseling van de ‘bekende’ obstakels.

Verderop gingen we weer het water in en via een touwnet klommen we de brug op om weer op het vaste land te komen. Tussen drie bomen waren touwen gespannen; daar moest je overheen om verder te kunnen komen. Verderop kwamen nog meer netten waar je onderdoor moest gaan, waarna we verder de skiberg op gingen, over het hek heen en verder klommen. Verderop waren nog twee touwen gespannen waar je overheen moest klimmen.

Op de terugweg mocht ik nog m’n collega op de rug nemen (en vice versa) en een stuk onder een hek door kruipen. Vervolgens moesten we een obstakel op en af klimmen en een stuk hardlopen, waarna we weer op het terrein aankwamen, waar we door een sloot mochten. Daarna gingen we een haystack over en een haystack door, om na een modderbadje en over de balansboomstammen terug naar de dijk te gaan. Ook gingen we door een aanhanger heen, waar we werden schoongespoten in de carwash!

Het laatste obstakel was een container gevuld met water, die we een rondje moesten meesleuren. Wat makkelijk leek werd na driekwart ronde toch behoorlijk pittig. Gelukkig hebben we de container weer netjes geparkeerd en konden we door naar de finish!

Conclusie
De run zelf was simpel opgezet, er werd goed gebruik gemaakt van de mogelijkheden. De sfeer was goed, de route was echter in de eerste startvakken onduidelijk, maar dit werd goed opgelost.

Waarschijnlijk toch wel één van de leukste manieren om het goede doel te steunen! Volgend jaar zijn we er weer bij!

Minpunten
- Onduidelijkheid in de routeaanwijzing
- Weinig obstakels gericht op het bovenlichaam

Pluspunten
- Run volledig gebaseerd op het goede doel
- Goede sfeer

Volg mij via @Chris_9191 op Twitter!

natuur | urban |
Lees verder
Review Inov-8 Pro extreme

Ik was al een tijdje op zoek naar een water-systeem dat geschikt was om obstacle runs mee te lopen. Mijn zoektocht bracht mij uiteindelijk bij de Inov-8 Pro extreme. Het concept sprak mij meteen aan en ben hem dan ook meteen gaan testen.

Nu ben ik geen maagd als het gaat om het lopen met een waterzak op mijn rug. Ik had zelf al een stuk of 4 verschillende vesten / rugzakjes liggen maar geen van deze was echt ideaal voor obstacle running. Ik zal even de minpunten van deze “kamelenzakken” opsommen waar ik tegenaan liep. Ten eerste draag je deze systemen als een rugzak. Dit betekent dat al het gewicht wordt gedragen door je schouders en dat het water in de verticale zak op en neer klotst. Door het weghalen van al de lucht in de zak werd het wel minder, maar het was nooit klots-vrij. Verder vond ik het lastig vullen door de smalle vulopening. Ook het schoonmaken en drogen van de zak was vrij lastig.

Wat een wereld van een verschil is dan het vest van Inov-8. Echt een verademing om mee te lopen. Het vest is echt super licht en de waterzak is onderdeel van het draagsysteem, waardoor het scheelt ingewicht. De grote vulopening maakt het een makkie om de zak te vullen. Tevens kun je de grote opening na gebruik lekker ver open zetten zodat al het water er weer uit kan. Want in tegenstelling tot allemaal vervelende beestje wil jij niet dat er wekenlang een laagje water in de zak blijft zitten. Het enige nadeel wat ik bij dit systeem kan bedenken is dat een concurrent je afsluitclip omhoog trekt zodat je ineens al je water kwijt bent.

En dan het lopen: de waterzak draag je op je heupen zodat je schouders ontlast worden. En omdat de waterzak horizontaal geplaatst is klotst het water helemaal niet. Wel even voor het lopen alle lucht verwijderen.

Mocht je jezelf nou afvragen of een Inov-8 race pro extreme 4 wel sterk genoeg is, bekijk dan even dit filmpje uit Engeland:

Mij zal je in ieder geval vaker tegen gaan komen met dit vest van Inov-8. Vooral op de wat langere runs is dit echt een meerwaarde. Je bent niet afhankelijk van de bevoorradingsposten van de organisatie en in het vakje boven de waterzak kan je ook nog wat gelletjes, handschoenen of een regenvestje meenemen. Ideaal nu het wat kouder begint te worden.

kleding | voeding |
Lees verder
WK Obstacle Running USA

Eindelijk was het dan oktober 2014! De maand waarin we met een klein team Nederlanders zouden afreizen naar Amerika voor het eerste onafhankelijke wereldkampioenschap obstacle running.

Op 20 oktober stond ik al vroeg klaar om richting Schiphol te treinen en vanaf daar mijn vlucht naar Washington te nemen om vervolgens vroeg in de avond, plaatselijke tijd, te landen op het vliegveld van Cincinnati. Na het ophalen van mijn dikke huurauto ging ik op weg naar het hotel. Gelukkig was ik vanaf dat moment niet meer alleen, want teammaatje Casper was rond hetzelfde tijdstip aangekomen in het hotel.

De dagen die volgden stonden in het teken van ontspannen, een beetje sporten maar vooral genieten van het fantastische land waar het WK gehouden werd. Er arriveerden steeds meer teamgenoten in het hotel en donderdag waren we nagenoeg compleet. Het was tijd voor het eerste "feestje". 

De mensen die nauw betrokken waren bij de organisatie hadden een 'borrel' georganiseerd in een lokale pub. Natuurlijk waren wij daar als Nederlanders bij en hebben meteen de oranje kleuren laten zien. We hebben daar natuurlijk laten zien dat wij van gezelligheid houden en al heel veel mensen leren kennen uit andere landen.

Op vrijdag begon het steeds meer te kriebelen en mochten we ook voor het eerst het terrein bezoeken en een parcoursverkenning doen. Tevens was dit de dag van de registratie en het ophalen van startnummers.

Na de parcoursverkenning was het tijd voor de persconferentie waar zelfs iemand van het Nederlandse team mocht aanschuiven bij de 'groten der aarde' uit de wereld van obstacle running.

Op de foto zie je Chris Schapman (local hero), Dirk (oranje) en links naast hem Ryan Atkins (Winnaar WTM 2013), Hobie Call (Legend), Claude Godbaut (Canadese elite) en op de hoek Jonathan Albon (Winnaar Spartan WK en de winnaar van deze editie).

Na de persconferentie was er een informeel diner en de mogelijkheid tot bijpraten met de andere atleten.

Zaterdag

Na een roerige nacht zijn we al vroeg uit de veren om ons klaar te maken voor de grote dag, de zenuwen beginnen ondanks mijn eigen lage verwachtingen toch wel de overhand te nemen.

Snel naar het evenement en klaar maken voor de start. Even nog een moment voor mezelf zoeken voordat ik te horen krijg dat ik me moet melden in het startvak. De renners zijn opgedeeld in leeftijdscategorieën en ik mag als vierde wave (35-39) van start. Nog één keer de box, een high five en dan gaat het beginnen.

Coach Pain van BattleFrog Series is de epische speaker van deze dag. Hij maakt er bij elke start weer een schitterend verhaal van, wat je de rest van je leven bij blijft. Je bent wel mooi één van degenen die aan de start staat van het eerste WK OCR!!

Het startkanon gaat af en we zijn onderweg! Het begint meteen met een hele slechte ondergrond en ik moet in de drukte goed opletten waar ik loop. Ik wil geen blessure oplopen aan het begin. 

De hoogtemeters knallen er meteen lekker in en we gaan op en neer over de heuvels. We passeren ondertussen wat kleine hindernissen, voordat we na ongeveer 1,5 kilometer bij de kruipdraden komen. Deze liggen op de rand van het centrale terrein en zodra je hieruit bent, loop je diverse hindernissen met publiek. De hindernis die mijn diepe respect heeft gekregen in de voorbereiding was toch wel de monkey bar, die je hieronder ziet afgebeeld. Het is de bedoeling dat je onder de hindernis doorgaat en er niet overheen. Gelukkig mocht je wel handen en voeten gebruiken op dit monster.

Ik lig op het moment redelijk goed in de middenmoot en op de monkey bar passeer ik nog een aantal mensen. Gelukkig hebben zij hetzelfde probleem als ik; de monkey bar vraagt enorm veel energie waardoor de rest van de 'straat' op een lager tempo wordt afgelegd. In het bijgevoegde filmpje van Lisanne zie je een samenvatting van haar run met daarin de 'hindernisstraat'.

Na het hoge klimrek van 9 meter zonder enige vorm van beveiliging gaat het verder de heuvels in. Daar komen we diverse hindernissen tegen, zoals de inverse wall, een evenwichtsbalk en een imposante hindernis die de 'Sternum Checker' wordt genoemd. Dit is eigenlijk een hoge boomstam waar je tegenaan moet springen en eroverheen klimmen.

Na deze grote jongen ging het gelukkig heuvelafwaarts, maar wel richting het meest gevreesde obstakel van het WK... 'de Platinum Rig'.

Deze hindernis vraagt enorm veel arm- en gripkracht, waardoor hij na een aantal pogingen bijna onmogelijk is om te nemen. Hier heeft 70% van de deelnemers zijn armbandje ingeleverd en kwamen zij niet meer in aanmerking voor de prijzen. Helaas deed deze hindernis mij ook de das om. Iets om jezelf voor te schamen? Niet echt, zelfs de helft van de elite runners heeft gefaald op deze hindernis.

Na een aantal pogingen en totaal verzuurde armen ga ik weer verder op het parcours. Het gaat meteen weer de hoogte in en we mogen een stukje apenhangen. Eigenlijk kom je de rest van de tijd hindernissen tegen die na de Rig vrij makkelijk zijn. Zonder enige moeite kom ik er langs, totdat ik bij het touwklimmen kom. Dit is een onderdeel waar ik veel in getraind heb en nog nooit gefaald heb. Tot deze keer... Het touw is verschrikkelijk glad door de modder en doordat ik last heb van mijn gripkracht kom ik gewoon niet in het touw. Na een aantal pogingen neem ik de beslissing om de tijdstraf te accepteren en door te gaan over het toch al ontzettend zware parcours. Na weer een bizar steile helling op handen en voeten te hebben beklommen, kom ik bij de muren. Hierover hadden ze in het voortraject al allerlei foto's gepost over hoe hoog hij wel niet was. Een voordeel in het echt: er zit een extra balkje op, zodat je hem vrij makkelijk kan nemen. 

Na de muren gaat het als gebruikelijk weer lekker op en neer en in een fijne, niet te steile afdaling gaat het mis. Een minuscuul klein stronkje en de vermoeidheid resulteren in een enkel die omslaat. Ik rol over de grond en schreeuw als een varken op de slachtbank. Tot overmaat van ramp blijft mijn enkel scheef staan en ik denk meteen dat hij gebroken is. Na wat buigen en sjorren schiet hij toch weer terug op zijn plaats en kan ik voorzichtig, half hinkelend mijn weg vervolgen. Opgeven is nooit in me opgekomen want ik ben gekomen om te finishen. Ik lag de hele tijd ergens in de middenmoot maar vanaf nu was het overleven en word ik links en rechts ingehaald door mijn leeftijdsgenoten. Gelukkig hoef ik nog maar drie mijl af te leggen...

De bucket carry staat ineens in een ander daglicht; de emmer is plots een stuk zwaarder als je mank loopt. Zo ook met de autobanden. De klimmetjes gaan nog goed, maar afdalen is een drama; daar sta ik bijna stil.

Op een gegeven moment kom ik bij de 'Weaver'. Hier moet je jezelf als het ware doorheen weven en daar had ik in Nederland om precies te zijn één keer op geoefend. Hij moet te doen zijn, ook met mijn verrotte enkel. En zo gebeurde het dat de Weaver geen geheim voor me had en werd veslonden. Een superleuke hindernis die in Nederland welkom is.

Na de Weaver staat er nog een hels obstakel te wachten: de hill climb. Ik kan je verzekeren dat hij steil was, de touwen die er lagen had je zeker nodig, anders kwam je niet boven. Toen ik eindelijk boven was hoorde ik het water van de Mega Splash glijbaan al en dat betekende dat ik al in de buurt van de finish kwam. Heel voorzichtig heb ik deze gedaan omdat ik niet wist hoe je ging landen in het water.

Na het water moest ik een schuine muur nemen. Normaal geen groot probleem maar landen op een slechte enkel gaf een extra dimensie. Daarna kropen we onder prikkeldraad en moesten we 30 kilo zandzakken sjouwen. Daarna gingen we door naar "Tip of the Spear", waar je langs een schuine wand moest lopen terwijl je je alleen mocht vasthouden aan kettingen die in je handen snijden.

Na deze nog een Sternum Checker en een schuine muur voordat je eindelijk over de finish kwam. 

Na het passeren van de finishlijn was ik ontzettend blij dat ik het gehaald had. Helaas wist ik op dat moment al dat ik de volgende dag niet meer mee kon doen met de team run, maar dat mocht de pret niet drukken.

Ik heb met deze run de zwaarste run gelopen die ik tot nu toe heb gelopen. En ik weet zeker dat ik er volgend jaar weer sta!

Als je iets anders wilt doen en je hebt al wat buitenlandse runs gelopen dan is dit zeker een aanrader. Er hangt natuurlijk een kostenplaatje aan vast, maar daar kun je met slim fundraisen wel iets aan doen.

Volgend jaar op 17 oktober is het volgende WK en ik weet zeker dat er heel wat meer "Dutchies" of "Orange guys" richitng Ohio gaan om de beste run van het jaar te lopen.

Ook meedoen? Volgend jaar op 17 oktober is het volgende WK. Kijk op de site van het  OCRWC voor info. 

Voor mij is het nu zaak van revalideren en ik hoop jullie weer te zien bij de Gladiator Extreme op 23 november.

Gertjan

De Nederlandse deelnemers aan het WK waren:

Alexander Vercoelen, Chantal Verwest, Gabriel Bartels, Dirk Schrama, Rudy de Jonge, Dave Engels, Evert de Noten, Rick Urban, Sofie Brormann, Toine Bos, Henk-jan Schipper, Marc Belt, Casper de Vries, Martijn Visser, Andrea van Lieshout, Lisanne Bruijsten, Gregory Wevers, Fred Moran en ikzelf.

foto | afstand | modder | obstakels |
Lees verder
Movember

Regelmatig zamelen organisaties van obstacle runs geld in voor goede doelen. Tjeerd heeft daar een mooie blog over geschreven die je  hier kan nalezen. Ook Movember laten we niet koudweg aan ons voorbij gaan. De Movember Foundation zet zich wereldwijd in om de gezondheid van de man een nieuw gezicht te geven. Op 1 november beginnen deelnemers met een gladgeschoren gezicht en laten 30 dagen lang hun moustache staan. Smokkelen is uit den boze en baarden, sikken en valse snorren tellen niet mee. 

Ik vond enkele mooie initiatieven en bespreek ze kort hieronder.

250.000 burpees voor Movember is een initiatief van OCR Europe. Zij roepen op om samen met hen en andere deelnemers dagelijks burpees te doen. Eind november willen ze samen 250.000 burpees hebben gedaan. Ik neem deel aan deze actie en heb mij geregistreerd en een bijdrage gedaan. Dagelijks doe ik enkele burpee-series en update een lijst met mijn prestaties zodat de teller wordt verhoogd. Twintig deelnemers met het hoogste aantal burpees op het einde van Movember worden beloond met een shirt van OCR Europe. Wie deelneemt aan deze actie werkt niet alleen aan zijn conditie, maar draagt ook een steentje bij aan Movember op een sportieve manier. Wie niet weet wat een burpee is of hoe je ze correct uitvoert, kan de blogpost B van burpee van Maurice nalezen.

Mud & Water Challenge, dat op 29 november plaatsvindt, neemt ook deel aan Movember. Ze roepen op om je snor te laten staan. Een vast bedrag van je inschrijvingsgeld gaat naar onderzoek tegen prostaatkanker. Na afloop van hun obstacle run zal je door een barbier worden geschoren. Wie nog niet is ingeschreven voor de Mud And Water Challenge kan bij zijn/haar inschrijving code HJ2014 toevoegen. Hierdoor krijg je op het evenement een mooie muts extra.

Bovenstaande acties moedig ik aan en hoop dat jullie massaal deelnemen. Ik ben alvast benieuwd naar jullie moustache en jullie kunnen ze op het einde van de maand tonen door een tweet met foto te versturen met  #DiscoveryRuns.  

training |
Lees verder
Natural obstacles

Waarschijnlijk heb jij zo je vaste routines en trainingsmethoden om je voor te bereiden op een obstacle run. Je rent je kilometers en traint je lichaam met gewichten (of eigen lichaamsgewicht) om sterker te worden. Helemaal niets mis mee. Je hebt hier vast al goede resultaten mee bereikt tijdens de runs. Maar zou het niet mooi zijn om bij wijze van variatie en een stukje 'beleving',  af en toe eens een training compleet out of the box te doen?

Gewoon lekker de natuur in en jezelf fysiek prikkelen met van alles wat de natuur je te bieden heeft. Denk hierbij aan bomen, water, stenen, stammen enz. Oké, ik geef toe dat niet elke omgeving zich leent voor zo'n manier van trainen, maar met een beetje fantasie kom je al een heel eind denk ik. 

Kijk onderstaande video voor een impressie van de mogelijkheden. Ik vind het een mooie manier van trainen! 

Waar wacht je nog op? Trap je schoenen uit en ga naar buiten ;-)

@obstacle_runner#discoveryruns

natuur | obstakels | tips | training | video |
Lees verder
Een dagje achter de schermen bij...

Afgelopen zaterdag 25 oktober was de laatste “Strong Viking” run van dit jaar. Ditmaal de “Brother” editie. Voor wie dit is ontgaan: check even de aftermovie van Niels en Tsambiko en de review van Chris.

Helaas heb ik de run niet kunnen lopen vanwege mijn wereldreis. Ik had nog geen idee wanneer ik thuis zou komen. De week ervoor bij  thuiskomst zag ik op de Facebookpagina van “Strong Viking” dat ze nog vrijwilligers zochten. Een heel goed alternatief om weer in te komen met obstacle running, maar ook interessant om eens een kijkje te nemen achter de schermen én je krijgt een gratis run naar keuze!

De wekker ging om (niet schrikken) 04:00 uur in de morgen (nacht). Hup de fiets op naar het station en op naar Velsen-Zuid! Alles zat gelukkig mee, zodat ik mooi op tijd om 08:00 uur aanwezig. Wat me opviel is dat er veel vrijwilligers van sport gerelateerde opleidingen waren. Dit vanwege studiepunten die je kunt behalen. Dat is natuurlijk dubbel prijs! Studiepunten én een Strong Viking run.

Tijdens de briefing kreeg je een lunchpakket en crewshirt. Ik werd ingedeeld op het groene parcours dat ongeveer vijftien hindernissen had. Bij elk obstakel stonden minimaal twee vrijwilligers en bij wat grotere zelfs vier. Met een portofoon stonden we met elkaar in contact en tevens met ons sectorhoofd, die alles weer kan doorgeven naar andere sectoren. Bij de hindernis kreeg je uitleg wat de deelnemers moesten doen, waar ze vandaan kwamen en welke kant je ze op moest sturen. Toen iedereen eenmaal op positie was, was het wachten op de eerste deelnemers. Die kwamen al redelijk snel! Ik stond op hindernis vijftien, “The Water Splash”, ter hoogte van de 5.5 kilometer en voor de 19 kilometer-lopers tijdens de tweede ronde op 17.5 kilometer.

Vrijwilligers zijn onmisbaar

Wat ik heb ervaren als vrijwilliger op het parcours is dat je van groot belang ben. Het is belangrijk om de deelnemers te attenderen hoe ze de hindernis het beste kunnen nemen. Bij mij was het water vrij ondiep en daarom moeten de deelnemers met de voeten eerst naar beneden glijden. Daarnaast krijg je vragen van deelnemers waar onder andere de EHBO zich bevindt, of op welke afstand ze momenteel zijn. De deelnemers die het zwaar hebben extra aanmoedigen wordt ook erg gewaardeerd.

Communicatie en oplettendheid

Als vrijwilliger moet je de staat van de hindernis goed in de gaten houden voor de veiligheid van de deelnemers. Als er meer dan 4500 man over een hindernis knalt krijgt het obstakel wat te verduren! In mijn geval lag er een balk tegen de oever aangeschroefd om de deelnemers het makkelijker te maken om het water uit te komen. Na een paar duizend man verder was de waterkant een heel stuk gezakt waardoor er een schroef uitstak. Door snel te handelen hadden we via de portofoon ons sectorhoofd op de hoogte gebracht waarna hij het klusteam kon sturen. Ondertussen hebben we zelf de deelnemers erop geattendeerd om op die plek niet het water uit te komen.

De communicatie via de porto is dus van groot belang. De meldingen voor EHBO of ambulance werden ook gemeld naar ons sectorhoofd, die het bericht gelijk weer kon doorgeven aan de ambulancebroeders voor snelle hulp.

Naast de hindernis is het ook belangrijk om de deelnemers in de gaten te houden. Wat ik heb gemerkt bij deze zware editie is dat veel mensen hun grenzen willen verleggen, maar af en toe moet je de deelnemers erop wijzen dat hun gezondheid voor gaat en onderkoeling  op de loer ligt.

Samenvattend

Om deze blog geen 5 pagina’s te maken zal ik de rest samenvatten. Ik vond het super leuk om als vrijwilliger de “Strong Viking” te ondersteunen. Het is een zware en lange dag van 08:00 tot 18:00 uur, maar ik haalde mijn voldoening en energie uit de enthousiaste reacties van de deelnemers! De portofoon stond rood te gloeien van belangrijke berichten die heen en weer gingen. Dan nog maar te bedenken dat ik alleen mijn sector kon horen en dat de organisatie een waterval van berichten binnenkrijgt van alle sectoren! Het is dus kei- en keihard werken tijdens de run voor iedereen en niet alleen de deelnemers rennen, maar de organisatie ook! 

Echt een aanrader aan alle mede-obstacle runners om een keer als vrijwilliger aan de andere kant te staan van een run.

Aankomend weekend is de Urban Nature run in Dordrecht. Ik ben aanwezig; jij ook?

Tot dan!

Volg me op twitter @simonvansenten en #discoveryruns.

foto | modder | natuur | obstakels | tips |
Lees verder
Review : ZombieRush

Afgelopen zaterdag vond de eerste zombierun plaats in Nederland. Uiteraard namen enkele Discovery Obstacle Runs Experts hier aan deel. Tjeerd, Chris, Simon en ik zakten af naar het bosgebied De Vloeten in Soerendonck. Toen mijn vriendin Ann en ik de snelweg afreden, zagen we bordjes richting ZombieRush staan. Enkele minuten later kwamen wij bij dit evenement aan. We vonden parkeerplek in een straat en wandelden een stukje naar het evenement.

Daar troffen we alles aan wat nodig is voor een geslaagde run. Kleedkamers voor mannen en vrouwen, een EHBO-post, toiletten, een frietkraam, een bar, bewaakte bewaarplaats en een dj-set vanuit een mooie Hummer. De bewaarplaats voor sporttassen was betaald, maar ik betaal graag één euro als ik nadien mijn spullen terugkrijg. Douches waren niet voorzien, maar dit werd op voorhand aangekondigd. Over communicatie gesproken: de organisatie had iedereen op voorhand zeer goed ingelicht via mail. 

Onze startbewijzen ophalen ging vlot. Daarin vonden we speldjes, een startnummer en klittenband met 3 rode linten. Elk lint symboliseerde één leven. Het was de bedoeling om te finishen met minstens 1 rood lint en zo de ZombieRush te overleven.

Chris, Simon en Tjeerd liepen elk 5 kilometer. Chris en Simon gingen daarna verder als zombie om andere deelnemers hun lintjes af te pakken. Ann en ik hadden voor de 10 kilometer gekozen. Twee zombies van een fitnessschool gaven een goede warming-up. Hierna wandelden wij naar een partytent die dienst deed als startvak. De deelnemers zagen hier een prachtige introductiefilm, waarna het startsein volgde. We liepen door een bos vol zombies. Een klein zombiemeisje deed haar best om zoveel mogelijk levens af te nemen. 

De eerste hindernis was een steiger, die we op moesten klimmen en af moesten dalen. Hierna liepen we, achterna gezeten door zombies, richting strobalen, waar je werd opgewacht door een legertje levende doden. Langs een lange zandweg gingen we terug het bos in. Overal waar je rondkeek zag je zombies. Aan de slagerij waren mijn 3 levens helaas al op. Na een stukje lopen, bereikten we het volgende obstakel. Hier kreeg je een zandzak waarmee je een stuk moest lopen. 

Hierna volgden de hindernissen elkaar snel op ofwel liepen we sneller. We klommen over een houten stelling, een houten muur en vonden door een donkere ruimte onze weg naar buiten. Toen we langs een kerkhof kwamen, sprongen zombies uit hun graf en achtervolgden ons. Een ander obstakel was een schuine muur die je moest oplopen en langs de achterzijde trapsgewijs naar beneden springend afdaalde. Langs metalen baren moest je enkel op armkracht een afstand overwinnen. Klauteren over strobalen was ook fijn.

Een andere hindernis was een houten muur waarlangs je de overkant moest bereiken. Hier stond geen vrijwilliger, waardoor velen over de muur klommen in plaats van erlangs. Ann heeft ook mooi over de muur geklommen en zo een extra hindernis meegenomen. Een pijl die de richting aangaf had misschien kunnen helpen.  

Een tijdje later liepen we door schuim waar zombies in verstopt zaten. Als voorlaatste hindernis moest je over een stelling van banden klimmen. Onderweg naar de finish kwam je nog veel zombies tegen. Toen we de finish bereikten, moesten we als allerlaatste hindernis onder een stelling kruipen. Hier namen we onze medaille in ontvangst. We waren helaas "infected". Het was echter toch mogelijk om als survivor te eindigen. Luuk, met het mooie startnummer 001, heeft de finish goed gehaald!
Een bevoorrading was niet voorzien, alsnog een drankje aan de finish.

De ZombieRush was een heel fijne run waar voornamelijk de nadruk op de zombies lag. Het thema was heel mooi uitgewerkt. De zombies waren mooi verkleed en geschminkt. Ze leefden zich erg in hun rol in en zetten knappe acteerprestaties neer. 
De meeste deelnemers hadden voor 5 kilometer gekozen. Hun parcours was deels verschillend van de 10 kilometer. Door banden heb ik niet gekropen en ik ben zombies Chris en Simon niet tegengekomen. En misschien maar goed ook want ze hadden een tactiek bedacht om mij te tackelen...

We hebben allemaal enorm genoten van deze zombierun en kijken alvast uit naar een volgende editie! Hartelijk bedankt ZombieRush!

foto | fun | natuur | obstakels |
Lees verder
Haal heelhuids de finish!

Blessure preventie tijdens de run

Daar sta je dan op het terrein, zenuwachtig voor de start. Je bent geen marinier, marechaussee, of doorgewinterde obstacle runner. Hoe ga je heelhuids deze stormbaan (ontworpen door mariniers) overleven? Bij mijn eerste run waren wij wel fysiek voorbereid, maar hadden geen idee wat er komen ging. We dachten bijvoorbeeld dat je droog zou blijven als je maar goed over alle obstakels zou klimmen. We weten nu wel beter! Het is meer een kwestie van wanneer je het water ingaat. En dat vertellen ze je niet:) 

Veel water of niet, het is voor mij heel belangrijk om heelhuids de finish te halen. Vaak geef ik de volgende ochtend personal training en/of een groepsfitnessles. Maar goed, een blessure of ongelukje kan iedereen overkomen. Om die kans te verkleinen, het volgende.

Mijn tips om heelhuids de finish te bereiken: 

  • Kijk even rond, dan zie je alvast wat je te wachten staat. De finish is meestal in de buurt van het startvak. Vaak zijn er vlakbij de finish  veel obstakels, die vaak erg spectaculair zijn (leuk voor het publiek natuurlijk). Kijk alvast hoe je het handigst deze laatste obstakels kunt overwinnen. 
  • Doe je eigen warming-up. Het springen en gek doen op opzwepende muziek voelt geweldig, maar is geen echte warming-up. Loop tien minuten voor de start heen en weer, doe wat squats en lunges. Ren een stukje en doe weer squats en lunges. Doe geen statische rek en strek oefeningen. Beweeg ook je armen, bijvoorbeeld met push-ups. Je bent nu klaar voor actie en minder blessuregevoelig!
  • Kijk acht meter voor je uit. Doe jij het volgende? Met je tong op je knieën loop je van obstakel naar obstakel. Je kijkt alleen naar je voeten. Helaas zie je die kuil, steen, boomwortel of wat dan ook over het hoofd. Als je enkels je lief zijn, kijk dan verder voor je uit. Schat alvast in hoe je voeten gaan landen op het terrein voor je. Mooie bijkomstigheid: rechtop lopend hebben je longen meer ruimte en zul je beter kunnen ademhalen en presteren.
  • Verwacht nattigheid. De obstakels zijn al zwaar, maar met een beetje modder worden ze een tandje zwaarder. Zorg voor stevige grip bij de handen, maar haal waar mogelijk de kracht uit je benen. Klim, klauter, of loop pas verder als je stevig staat. 

Tot slot: verdeel je kracht. Zoals ik al zei, vlakbij de finish wordt je doorzettingsvermogen flink getest. Blessures gebeuren vaak aan het begin van een run, wanneer je nog niet warm bent, en aan het eind, wanneer je moe bent. Zit je hartslag erg hoog of heb je weinig kracht over? Concentreer je dan extra en neem wat meer de tijd. Blijf rechtop lopen en haal goed adem. Zet je vervolgens weer schrap. Red je het zelf niet meer? Vraag hulp! Er is altijd wel iemand die je wil helpen. Ga door, hou vast, hou vol. Je gaat hoe dan ook sterk finishen! Alles nog heel?

-Bisente (@bizenergy_PT)

foto | afstand | modder | obstakels | tips |
Lees verder
Leave no brother behind

Afgelopen zaterdag nam ik samen met mijn vriendin Ann en een bevriend koppel deel aan de Strong Viking Brother Edition. Vooraf hadden we afgesproken om dezelfde afstand te lopen en tijdens de run samen te blijven. Zo gezegd zo gedaan, en samen overwonnen wij verschillende obstakels. We moedigden elkaar aan en zongen onderweg liedjes. 

Naarmate de run vorderde kreeg een vriend het koud. Hij was nochtans goed aangekleed in verhouding tot sommige andere deelnemers die korte kledij droegen of in hun blote torso liepen. Hij droeg een aanspannend t-shirt met lange mouwen en een lange broek. De oorzaak dat hij sneller vatbaar is voor koude, is te zoeken bij zijn lage vetpercentage. Hierdoor kan zijn onderhuids vetweefsel hem minder beschermen tegen de koud. 

Een naamgenoot die voor een inzamelactie voor het goede doel met een regenton liep, sprak ik onderweg. Door zijn lichaamsbouw, groot en heel licht van gewicht in verhouding met zijn lengte, had hij besloten om waterobstakels te vermijden. Zelf was ik gekleed in een shirt met korte mouwen, een korte broek en compressiekousen. Qua kledij was ik misschien geen voorbeeld voor velen maar ik heb het liever te koud dan te warm.

Na de monkeybars moest je een stuk door een koude sloot wandelen of zwemmen. Daarna renden we langs een mountainbikeparcours een heuvel op en af. Onderaan de heuvel stond een waarschuwingsbord waarop the iceman Wim Hof stond afgebeeld. In grote letters kon je het volgende lezen: "Controleer je ademhaling". Na vele kilometers te hebben afgelegd, hadden wij The Arctic Area bereikt. Dit obstakel werd door Discovery Channel gesponsord. Strong Viking had op voorhand reclame gemaakt voor deze hindernis. Wie dit heeft gemist kan hieronder de instructiefilm van Arctic Area & The Iceman bekijken.

The Arctic Area bevond zich in een gedeelte van een skipiste waar de temperatuur - 5°C was. Door de sneeuw liep je richting snow trenches. Daar nam ik de tijd om met de Discovery Channel vlag te poseren. Iets verder volgde de snow crawl waar je aan het einde van de koude tunnel werd opgewacht door een fotograaf. Achter glas stonden veel supporters te kijken hoe deelnemers door de sneeuw ploeterden. Ik merkte op dat de meeste deelnemers niet bleven rondhangen in The Arctic Area. Zelf genoot ik van de koude temperatuur en nam de tijd om mij enkele minuten Dixie Dansercoer "Beyond the Challenge" te voelen.

Wie The Arctic Area wilde verlaten, moest over een schuine muur geraken. Via een touw kon je deze opwandelen. Bij mijn eerste poging ontdekte ik dat het touw ijskoud was en de schuine muur spekglad. Iets verder zag ik twee mannen elkaar over de muur helpen. Ik dacht dat ze een derde brother zouden helpen maar plots waren ze met de noorderzon verdwenen. Dit nam ik hen natuurlijk niet kwalijk. Ik nam het touw opnieuw vast en wandelde de muur op.

In de hal zag ik mijn vrienden staan springen om zich op te warmen. Onze vriend had het op dat moment erg koud. Ik zag een tas met isothermische dekens liggen en gaf hem er eentje. De goudkant tegen het lichaam houden is tegen oververhitting, de zilverkant tegen het lichaam is tegen onderkoeling. Een opmerkzame medewerkster van de EHBO-post merkte ons op en nam ons mee naar hun hulppost. Daar zagen we vele deelnemers met onderkoelingsverschijnselen. Onze kameraad zijn temperatuur werd genomen en zijn lichaamstemperatuur bedroeg 33°C. Hij mocht de obstacle run niet verder zetten want nog meer afkoelen is heel gevaarlijk. Hij kreeg een warme thee om zich op te warmen. 

Aangezien de run er voor hem opzat, besloten wij om ook te stoppen en bij hem te blijven. Het duurde even voor hij weer opgewarmd raakte. Ik ben zijn sporttas gaan halen en heb dit nadien ook voor enkele andere deelnemers gedaan. Dankzij de goede zorgen van EHBO-medewerkers en een warme douche geraakten ze weer opgewarmd. Hiervoor wil ik hen bedanken!

Eén van mijn volgende blogposts ga ik wijden aan onderkoeling en hoe jij jezelf kan beschermen tegen de kou. 

Mijn eerste Strong Viking heb ik niet uitgelopen, maar ik kijk alvast uit naar de Mud Edition en andere edities van Strong Viking. Snelle beslissers kunnen een Varjagen Legion ticket kopen. Met dit ticket kunnen zij deelnemen aan vier edities (mud, hills, water en brother). Er wordt een uniek en exclusief Varjagen obstakel voorzien en wie alle edities heeft behaald, heeft het Limited Varjagen Legion Medal verdiend. Inschrijven is de boodschap! Oorah!!

kleding | obstakels | tips | weer |
Lees verder
MOVIE: STRONG VIKING BROTHER

Strong Viking Brother... moet ik nog meer zeggen? Als beste obstacle run makers van Nederland hebben ze ook dit keer weer nieuwe en mooie uitdagingen geboden. Van een lekker zonnetje aan het begin tot min 5 graden Celsius in de ijs hal. Al met al hebben veel mensen de uitdaging van hun leven gehad. Uiteraard hebben wij dit alles weer in een mooi stukje van enkele minuten samen proberen te vatten. 

Veel plezier met kijken ;-).

Hardlopen = saai. Doe obstacle running!

fun | afstand | modder | natuur | obstakels | video |
Lees verder
Blessureleed

Op 25 oktober was recreatiegebied Spaarnwoude het domein van enkele duizenden obstacle runners om de Strong Viking Brother Edition 2014 te lopen. Deze editie van Strong Viking gaat de boeken in als de zwaarste ooit! Dankzij de kou, het loeizware parcours met een sh*tload aan modder, uitdagende obstakels waaronder de Snow Crawl en de Snow Trenches (waar we bij -5 door de sneeuw moesten ploegen), de hoogteverschillen en de afstanden van 7, 13 of 19 kilometer was het flink afzien. 

Review 
Met een kleine groep Discovery lopers verzamelden wij om 11:20 uur in het 19 km startvak om opgezweept te worden en warm te draaien. Voor mij kwam daar vandaag nog een extra uitdaging bij door het CrossXvest (basisgewicht van 4kg. extra) dat ik droeg... En hier stopt eigenlijk mijn hele Strong Viking verhaal. Het zou een blog moeten worden met een uitgebreid verslag van de run, het parcours, het afzien en alles wat er nog meer bij komt kijken, maar na een kilometer of zeven liep ik letterlijk tegen een klein probleem op. Bij het afglijden van de ijzige muur in de sneeuwhal bleef mijn been haken en viel ik met mijn volle gewicht op mijn gebogen knie. Pats-boem-auw en klaar. Dus, in een schamele vier minuten film laat ik toch een impressie van mijn Strong Viking avontuur zien, maar de volgende alinea zal een noodzakelijke zijn... Blessureleed en wat nu te doen?

Blessureleed
Direct nadat het gebeurde, werd ik door twee ambulancebroeders geholpen. Er werd gekeken of mijn kniebanden niet gescheurd waren, of er geen breuken waren en of ik in het algemeen in orde was. Dat was het geval en ook die andere twee punten konden beslecht worden met een voorlopige conclusie dat mijn kniebanden verrekt zijn. Aangezien ik geen fan ben van 'de huisarts' vind ik dit een goede conclusie en laat ik het hierbij: ik heb verrekte kniebanden.

Wat nu? Rust houden. Binnen twee weken zouden de pijn en zwelling verdwenen moeten zijn. Normaal bewegen, niet (over)belasten en zo nu en dan een ice-pack op de knie plaatsen. Ook zou fietsen na een paar dagen een goed herstel kunnen bewerkstelligen. Voeding is juist bij het herstellen van blessures belangrijk. Goede voeding voorkomt namelijk ontstekingen en zorgt voor een snel en beter herstel van je lichaam. Om de afvalstoffen die vrij komen bij het herstel van mijn knie moet ik veel water drinken. Dit kan ook in de vorm van zwarte of groene thee. 

Voeding waar veel vitamine C in zit (citrusvruchten, aardbeien, kiwi’s en pepers) en vitamine E (noten, olijfolie) en visolie, rijk aan omega 3 en vette zoutwatervis (zalm, tonijn, makreel) hebben ontstekingsremmende eigenschappen.  

En mijn old time favorite... blauwe kaas en trappistenbier bevatten natuurlijke penicilline. De  Zombie Rush Run op zaterdag 1 november ga ik nog niet redden met mijn knie, maar met voldoende blauwe kaas en trappistenbier ben ik weer helemaal het mannetje voor de Urban Nature Run op 8 november!

modder | obstakels | tips | video | voeding |
Lees verder
​Review: Strong Viking Brother Edition

De zon was er, de obstakels waren aanwezig en wij waren er!

25 oktober, afgelopen editie, hoefde ik voor de Strong Viking Water maar 8 km te reizen. Dat was bij deze iets anders in Spaarnwoude. Onderweg werd al goed duidelijk gemaakt waar we de auto konden dumpen.  Toen we eenmaal het terrein opkwamen, waar onze startnummers klaarlagen, waren de flinke beats al goed te horen. De kaart afhaalplaats en de “area” zelf waren gescheiden van elkaar.

Op het terrein waren de heilige Walhalla Steps en de Monkey Bars al duidelijk in het zicht. Binnen omgekleed en alvast medelijden gekregen voor diegenen die al aan het bikkelen waren in de Arctic Area. Omgekleed en naar het startvak, waar we behoorlijk opgepept werden. De vlag werd uitgedeeld, aftellen en go!

Na een paar mensen over de muur geholpen te hebben, begon de trip. Stukje rennen en de eerste hoogtemeters begonnen te tellen. Dragon Ropes kwamen eraan, belletje aanraken of 10/20 burpees. Door naar Carry A Viking, gelukkig waren mijn Brothers niet al te zwaar en was deze obstakel goed te takelen. Na de Dragon Tails kwamen de eerste modderbaden in zicht, hier waar iedereen nog probeerde om de modderplassen heen te komen, bleek het later een hopeloze strijd te zijn want de eerste Mud Crawl en later ook de Trenches maakte een definitief einde aan je schone kleding. Op naar de Castle Walls waar ook weer de 'fail burpees regel' aanwezig was. Verderop kwam de Crawl Up, ook al leek deze niet zo heel intensief van de grond af, eenmaal halverwege werd het steeds lastiger om verder te komen. 75 meter de berg op kruipen leek een eeuwigheid te duren en was ook verreweg het meest uitdagende obstakel.

Daarna de beloning, namelijk de slide. Ook al is 99% van de deelnemers volwassen, een waterglijbaan maakt ons allemaal happy. De Wodin Walk was niet heel duidelijk. De meesten gingen er billenschuifend overheen, wat ook een leuk alternatief was. Verderop werd je weer verrijkt met hamer en schild en mocht je weer een stukje berg op tegen zandzakken en weer berg afracen. 2x Berg opklimmen en daar kwam de splitsing 7-13 km. Wij gingen door met 13 km, nieuwe Monkey Bars, die toch pittiger aanvoelden dan de oude versie. Bleef je hangen, en daardoor droog bij de monkey bars, mocht je daarna toch weer het koude water betreden en vervolgens weer bergje op. Eenmaal beneden kregen we een waarschuwing: of onze ademhaling op orde was...

Tijd voor de Snow Area! Eenmaal binnen kreeg ik eerst het gevoel dat het helemaal niet zo koud was, nog geen seconde later werd het ijskoud en besloot ik sneller te gaan om nog iets van lichaamstemperatuur te behouden. Bergje op, onder tunnels door en nog via een touw een schuine helling op, glijbaan af en we konden weer naar buiten. Eenmaal buiten realiseerde je hoe koud het binnen was. Het bord van Discovery: “Make Your World Bigger” had op geen betere plaats kunnen staan in de run. In de korte tijd dat we binnen waren, was het toch koud genoeg om ijsvorming te krijgen op mijn GoPro! Stukje verderop stond de nachtmerrie van elke runner: Thor’s Lightning. Hoewel deze bij elke Strong Viking Run meeviel was hij nu zwaar en kreeg ik harde klappen van de draadjes, ook hier weer een Burpee Area. Ik haat burpees maar ik zou bij deze toch een uitzondering maken en voor de burpees te kiezen.  Na jezelf bij elkaar te hebben geveegd gingen we verder naar een meer geïsoleerd gebied.

Na een flink stuk door het water kwamen we bij de Walls. Dit was een obstakel waarbij je je Brother hard nodig had, drie stuks en we konden weer verder. Verderop kwamen de Rings en Raise The Sail. Stukje water en eindeloos veel hurdles afgewisseld met bergjes. Onderweg bij de water slide nog mede expert Simon tegengekomen die vrijwilliger was.   

Aangekomen bij de 13-19 splitsing. In het begin was het nog onduidelijk waar de 19km plaats zou vinden, maar eenmaal bij de splitsing werd dit duidelijk. 19km bestond uit nog een extra ronde van de eerste 7 km. Normaal hou ik niet van meerdere keren hetzelfde rondje, maar toch moet ik hiervoor wel een uitzondering maken. De eerste 7 km was al een flinke uitdaging dat ik het niet erg vond deze nog een keer te doen om aan de 19 km te komen.  Als laatste kwam de Iceman terug, eerst een bad in waar de temperatuur nog te doen was, kopje onder om weer boven te komen in een bad van ijsblokjes. Wat blijft dit een pittig, maar vooral ook uitdagend obstakel. Toen ik uit het ijsbad kwam, was mijn hoofd bevroren en hoewel ik met een pokerface doorliep, was het toch wel behoorlijk pijnlijk. Verder de Wahalla Steps op en traditiegetrouw t-shirt ophalen en op de foto met een Viking Girl!

Conclusie:

Strong Viking heeft duidelijk gekeken naar afgelopen geslaagde edities en deze verrijkt met nieuwe uitdagingen, de run was pittig, uitdagend, maar met het bekende Viking-sfeertje. De regen heeft de afgelopen dagen ervoor gezorgd dat elk onverhard pad snel veranderde in modder. De Brother hield in om vooral in het mentale gedeelte elkaar te motiveren, maar minder in de obstakels (uitzondering de walls). Helaas was dit de laatste Strong Viking van dit jaar. Ben ik aanwezig bij de volgende Strong Viking? Absoluut! OORAAAH!

Pluspunten   
-Uitdagend parcour;
-Nieuwe obstakels;
-Arctic Area was ondanks zijn kans op onderkoeling, toch een hele toffe toevoeging.

Minpunten 
-Weinig samenwerkings (Brother) elementen;
-Prikkeldraad bij de crawl up hing op sommige plekken erg laag.

modder | obstakels |
Lees verder
Spoedcursus: OCR Championships

Dit weekend is het zover, hét hoogtepunt van de obstacle racing wereld: De OCR World Championships. Het eerste onafhankelijke wereldkampioenschap Obstacle (Course) Racing. Vier van onze experts zullen bloed, zweet en tranen laten om hun allerbeste prestatie neer te zetten in het Amerikaanse Cincinnati, Ohio (VS). Waarschijnlijk zal je er al wel iets over gehoord hebben, je kon het haast niet missen op de social media. Mocht je toch nog niet zeker zijn over wat het nu precies inhoudt, dan heb ik hier een spoedcursus OCR World Championships voor jullie!

Onstaan

25 en 26 oktober 2014, het stond bij velen al lang in hun agenda. Wauw, het eerste wereldkampioenschap obstacle racing. Kicken!
Nouja, niet echt het eerste. Zo organiseert de organisatie van Tough Mudder al enkele jaren World's Toughest Mudder, waarbij deelnemers van alle uithoeken van de aarde kunnen meedingen in een 24 uren durende race. Hierbij moeten ze proberen om zoveel mogelijk rondes van het 16 km lange obstakelparcours af te leggen. Verder hebben ook de eventsorganisaties Spartan race (de Vermont Beast) en Warrior Dash (Warrior Dash World Championships) hun eigen wereldtoernooien. 

Waar ligt het verschil dan met de OCR World Championships? Zoals reeds gezegd, is de OCRWC  (ik ga het zo afkorten, want als ik telkens heel die naam ga typen, is de snelcursus niet zo snel meer)  een onafhankelijk evenement. Dit wil zeggen, dat er geen naam van een commerciële organisatie aanhangt zoals bij World's Toughest Mudder, Spartan Race en Warrior Dash wel het geval is. 

De reden hiervoor is dat OCRWC zijn hoofdzakelijke doel het verenigen, promoten en vergroten van de Obstacle Racing wereld is, waar bij de andere WK's het voornaamste is om hun merknaam uit te breiden. Vanwege de harde onderlinge concurrentiestrijd wilden deze grote namen hun evenementen dan ook niet ter beschikking stellen voor het kwalificeren voor de OCR. Jammer voor de atleet die gewoon wil genieten van zijn sport, maar uit commercieel punt kan ik die gedachtegang wel volgen. Maar ja, daar hebben wij als liefhebbers niet veel aan, natuurlijk. 

Deelnemen

Deelnemen aan dit evenement was dus niet, zoals bij doorsnee evenementen, online registreren, flappen op tafel neerleggen en lopen maar! Neen, je moest je kwalificeren, nogal logisch, als men de wereldkampioen probeert uit te zoeken. Dit was mogelijk bij tientallen evenementen wereldwijd. In Nederland bijvoorbeeld kon dit onder andere bij de Strong Viking en Mud Masters evenementen (de lijst met alle evenementen die deelnamen vind je hier).  Klokte je bij de top tien binnen jouw leeftijdscategorie, dan word je verwelkomd in de startvakken dit weekend. Althans, als je 160 euro (voor teams €150 per persoon) neertelde om je deelname definitief te maken. 

Die kosten vormen, samen met het vervoer en verblijf, een mooie totaalsom, die je natuurlijk ook nog moet kunnen neerleggen. Sommige atleten werden hier heel creatief in en zochten sponsoring.

4 Discovery Experts wisten zich te plaatsen en bij dezen wil ik hen nog eens heel veel succes toewensen;
Alexander Vercoelen, Gertjan Van Voorden, Gabriël Bartels en Chantal Verwest; laat ze maar eens flink wat modder happen! AROO!

Goed, tot zover de informatie over deelnames, want het is nu toch al te laat, moest je nog willen meedoen ;-).



Reglement 

Met een kampioenschap komt er een hele reglementering bij kijken, en zo ook bij de OCRWC. 

Het volledige reglement kan je  hier lezen, maar ik wil toch enkele punten hier neerzetten.

  • Wat voornamelijk een regel is die meteen opvalt, is het anti-drugs/doping beleid. Zo moeten alle deelnemers ook bereid zijn om zich hierop te laten testen. 
  • Daarnaast is het ook opmerkelijk dat er, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Spartan Race, geen straffen in de vorm van burpees etc. worden gegeven, maar dat men in een apart voorziene baan moet blijven proberen om het obstakel te overwinnen. Lukt dit na een aantal pogingen nog niet, dan krijgt de atleet een tijds-penalty. Deze wordt pas achteraf van zijn totale tijd afgetrokken.

Nog een opvallend feit is dat er buiten het gewone personeel ook personeelsleden van de organisatie undercover mee zullen lopen tussen de atleten, om extra controle op het naleven van de regels te voorzien

Categorieën

INDIVIDUAL COMPETITION (ELITE)

Male/Female INDIVIDUAL COMPETITION (op 25 oktober)

  • Male: 13-17, 18-24, 25-29, 30-34, 35-39, 40-44, 45-49, 50+
  • Female: 13-17, 18-24, 25-29, 30-34, 35-39, 40-44, 45-49, 50+

JOURNEYMAN & JOURNEYWOMAN* (op 25 oktober)

  • Male
  • Female

*Deelname aan deze categorie is niet gebaseerd op tijdsresultaten. Om zich hiervoor te kwalificeren moest men dit jaar aan minstens vier van de evenementen op de lijst hebben deelgenomen, inclusief Tough Mudder runs, vóór de datum van het kampioenschap. 

TEAM COMPETITION (op 26 oktober)

  • Male
  • Female
  • Co-ed: 2 mannen en 2 vrouwen, die moeten lopen in man-vrouw paren. 

Prijzen

De OCR Organisatie heeft een totale prijzenpot van 60.000 Dollar (€47,358) beloofd. Hierin zitten:

  • 10.000 Dollar (€7.891) voor de Top Elite Male
  • 10.000 Dollar (€7.891) voor de Top Elite Female
  • 1000 Dollar (€789) voor elke winnaar per categorie
  • Journeyman deelnemers/deelneemsters krijgen allemaal een goodiebag van OCR-gear ter waarde van 500 dollar (€395)

Parcours en hindernissen

Het parcours heeft een totale lengte van 8 mijl (12,87 Kilometer) en vindt plaats op het terrein van Mud, guys & glory races.
Echter zal het een eigen unieke mix tussen het terrein en sommige van de zwaarste obstakels in de OCR geschiedenis ooit zijn. Het parcours is samengesteld met advies en begeleiding van enkele grote namen in de wereld van het obstacle racing:

  • Junyong Pak – Elite Athlete
  • Paul Buijs – Media, Mud & Adventure
  • Carrie Adams – Media
  • Margaret Schlacter – Elite Athlete, Media, Dirt In Your Skirt
  • Brett Stewart – Author, Race Director, Media, Mud Run Guide
  • John King – Race Director
  • Brad Kloha – Athlete, Run to Remember
  • Jeff Cain – Athlete, Media, On My Way to Sparta
  • Kevin LaPlatney – Athlete, Media, Mudman Report
  • Adrian Bijanada – Media, TRAVLETE, OCR Gear


De voorbije weken plaatse het OCR World Championships-team geregeld foto's op hun  Facebook-pagina van de te verwachten obstakels. Deze week werden ze allemaal vrijgegeven. Ik ga er enkele hieronder posten, de andere foto's kan je hier vinden

Zo, het belangrijkste is hiermee ongeveer wel gezegd. Nu ben je volledig op de hoogte, en weet je waar je volgend jaar naartoe kan trainen (en sparen).

Wie van de deelnemende experts een review gaat schrijven weet ik nog niet, maar die zal er ongetwijfeld komen!

Duim mee voor onze experts! AROO! AROO! AROO!

Stefan 

foto | fun | modder | obstakels | tips | training |
Lees verder
From Russia with Love

Ondanks zijn lange geschiedenis, is de kettlebell relatief nieuw in onze landen. Deze multifunctionele trainingstool is ideaal om thuis, buiten, op reis, of natuurlijk in de sportschool te trainen. Een interessant stukje ijzer, dat lees je hier!

Geschiedenis 

Wie Rusland zegt, zegt Wodka, Kalashnikovs, matroesjka's en mailorder bruiden. Maar het belangrijkste export-product van Mother Russia voor een atleet is de kettlebell. De kettlebell is voor het eerst vermeld in de Russische woordenboeken in 1704 als "Girya", met als beoefenaar de "Gireviks". Vermoedelijk is dit trainingstool ontstaan uit een handvat, gelast op een kanonskogel. Of die al dan niet waar is maakt mij niet uit; het klinkt cool, dus laten we gewoon aannemen van wel. 

De benaming 'kettle' slaat op de ketelvormige "buik", de 'bell' komt waarschijnlijk als een afleiding van het woord dumbell (Lang geleden trainde men met klokken, of bells. Omdat de klepel steeds heen en weer kletste, werd deze verwijderd. Vandaar "dumb bell"). 

Al 300 jaar lang worden ze er gebruikt door de lokale sterke mannen, veiligheidsdiensten en het leger. In bijvoorbeeld het Amerikaanse leger wordt fysieke kracht gemeten in push ups, bij de Russen in kettlebell  Snatches. Velen zweren zelfs bij training enkel met deze gewichten, en vele beroemde sterke mannen uit de rijke geschiedenis hebben hun kracht uitsluitend hiermee verworven. Zo kon Pyoter Kryloff een Kettlebell van 32 Kg 88 keer (!) achter elkaar opdrukken met één hand, en jongleerde zelfs met drie kettlebells tegelijk. Sterker nog; een volle eeuw later brak Sergej Mishin het Russisch record 32 Kg opdrukken, door de kettlebell 170 in de lucht te stoten in tien minuten! 

Het is pas twintig jaar geleden dat Pavel Tsatsouline (een voormalig fitness-instrecteur van reeds verdwenen Soviet Unie) dit geheime "wapen" mee naar Amerika nam en van daaruit de hele wereld in contact bracht met de kettlebell. Ondertussen is het niet meer uit de sportscholen te denken.

Wie Rusland zegt, zegt kettlebell, zegt Tastsouline.

Gebruik

Zoals ik al zei, is de kettlebell multifunctioneel. Er kunnen ontelbare oefeningen mee uitgevoerd worden. Ze komen in verschillende maten en kleuren, maar zelfs met één kettlebell kan je je hele lichaam trainen. De ideale sportschool voor onderweg dus. Ga je op reis, steek hem dan bij je bagage of in je koffer. Ik heb er zelf een paar in mijn slaapkamer staan, waar ik zo nu en dan mee train.

Kettlebelltraining valt onder High Intensity Interval Training (HIIT), en zorgt voor een hoge vetverbranding, die volgens sommige studies tot lang na de training blijft duren. Het zorgt voor een enorme explosiviteit en krachtuithouding. Door het veranderende zwaartepunt tijdens de oefeningen, train je de stabilisatiekracht en coördinatie in je lichaam. Bij bijna alle oefeningen gebruik je meerdere spiergroepen in je lichaam, wat je longen en hart harder doet werken. Kortom, en zeer intense trainingsprikkel. Kettlebelltraining zorgt voor een algemeen sterk en gezond lichaam. 

Ik kan niet op alle mogelijke oefeningen ingaan, dus  hier vind je een hele lijst waar je verscheidene oefeningen op kan vinden. Wel ga ik dieper in op dé belangrijkste beweging, eigen aan de Kettlebell.

Kettlebell Swing

De kettlebelloefening bij uitstek is de Kettlebell Swing. Het is tevens één van de eerste oefeningen die je als Girevik zal leren. Hij zorgt voor een enorme explosieve kracht in de heupen, vormt een stevige kont en stevig buikspieren en stimuleert de vetverbranding. 

Hoe voer je hem uit? ·

  • Ga met je voeten op schouderbreedte staan, met de kettlebell (KB) tussen je benen
  • Zak door je knieën en heupen met een rechte rug (zoals bij een deadlift) en pak de KB vast, zo dat je armen bijna volledig uitgestrekt zijn, maar zet er geen spanning op. 
  • Breng krachtig en explosief je heupen naar voren (hiermee creëer je momentum), hou een rechte rug (gedurende de hele oefening) en een gespannen core (buikspieren). Blijf de kettlebell stevig vasthouden en laat hem door de explosieve beweging als een pendel vooruit zwaaien (hou spanning op je schoudergewricht, span je armen NIET, laat ze gewoon meezwaaien, als het touwtje van een pendel). Zie dat je heupstrekking krachtig genoeg is zodat de kettlebell tot op ooghoogte komt (Russische uitvoering) of tot boven je hoofd komt, waarbij je armengestrekt zijn (Amerikaanse uitvoering, bij de laatste 45° zet je wel wat kracht bij met je armen)
    · 
  • Laat de Kettlebell door de zwaartekracht terug dalen in de zelfde baan als hij omhoog ging, blijf spanning houden op je schoudergewrichten en verzwak je grip NIET. Volg de baan met je lichaam door weer door je benen en heupen te zakken (rechte rug behouden!) en laat het gewicht en je armen verder door je benen zwaaien. · 
  • Wanneer het gewicht achter je terug met de zwaartekracht daalt, strek je terug explosief je benen (volgend met de baan van de KB) en herhaal je de oefening. ·
  • Zo blijf je de repetities in één vloeiende beweging herhalen ·
  • Wanneer je de oefening beëindigt, zak dan tijdens het terugkomen van de zwaai achter je benen zodanig door je benen dat hij recht onder je kruis de grond raakt. Laat hem los en ga terug rechtstaan.

Natuurlijk kan je ook gewoon een instructievideo bekijken:

Er bestaan tevens verschillende variaties op de standaard Kettlebell Swing: 

Aanschaf

Je hoeft niet meteen alle maten en gewichten gaan kopen, voor een man is een KB van 1 Pood ( Russische maat, 1 Pood = afgerond 16 Kg) goed om te beginnen, voor een vrouw neem je één van een halve Pood (8 Kg). Later kan je gaan verhogen en twee stuks van hetzelfde gewicht aankopen om je trainingsmogelijkheden uit te breiden. Een echte obstacle runner zou er tenminste één in zijn trainingsgamma moeten hebben. Er zijn verschillende fabrikanten, en soms zelfs kettlebells in unieke vormen. 

Veel plezier ermee! 

Stefan

foto | tips | training |
Lees verder
Movie Mudmasters Biddinghuizen

De laatste van de drie Mud Masters en misschien wel de beste van dit jaar: Mud Masters Biddinghuizen.

We hebben een hele mooie run gehad met een aantal spectaculaire obstacles. Hiervan maakten we deze aftermovie. Enjoy!

Hardlopen = saai. Doe obstacle running!

modder | natuur | obstakels | video |
Lees verder
​“Trick or Treat”

Aan het eind van deze maand is het zover: de Allerheiligenavond, beter bekend als Halloween. Halloween is overgewaaid naar Europa van onze overzeese buren (waar ze aan de verkeerde kant van de weg rijden). Hier in Nederland word het steeds groter 'gevierd'. Zo zijn er 'Trick or Treat' tochten voor kinderen, waarbij je langs de deuren loopt om mensen bang te maken en wat snoepgoed krijgt. Ook pretparken zetten heel het park ondersteboven en organiseren de zogenoemde ‘Fright Nights’. Als je van griezelen houdt, is dat echt wat voor jou (mij niet gezien)! 

Als snel groeiende sport in Nederland blijft obstacle running natuurlijk niet achter! Zo vindt zaterdag 1 november de eerste, engste en bloederigste obstacle run plaats, genaamd ‘ZombieRush’ in het bosgebied ‘de Vloeten’ bij Soerendonk (gemeente Cranendonck).  Tijdens deze run lopen er “echte zombies” over het parcours als extra hindernis.

De run bestaat uit vier verschillende categorieën:

  • 5 km Fun run (ticket €24.50):

Dit is bedoeld voor de echte fun-lopers. Tijdens de vijf kilometer met obstakels kom je ook nog eens veel bloeddorstige zombies tegen die je zullen achtervolgen! Iedereen die vijf kilometer kan hardlopen kan deelnemen. De hindernissen zullen toegankelijker zijn en het fun-level zal extra hoog zijn!

  • 10 km run (ticket €32.50):

De tien kilometer run zal veel zwaarder worden. De obstakels worden fysiek moeilijker en tegelijkertijd moet je nog over je schouder kijken of je niet achtervolgd wordt door een groep zombies! Ze hebben dus ook gedacht aan de echte obstacle runner!

  • Zombie (ticket €19.50):

Je kunt je ook als obstakel inzetten tijdens deze run! Laat elke deelnemer harder lopen door ze op te jagen met jouw zombie make-over. Het make-over team tovert je om tot een levensechte zombie! (Waarschuwing: het fake-bloed kan leiden tot permanente vlekken in je kleding)

  • Zombie + runner 5km (ticket €32.50)

Hiermee kan je de ultieme beleving ervaren. Zelf opgejaagd worden tijdens de vijf kilometer over de obstakels en als zombie op het parcours staan en iedereen de stuipen op het lijf jagen.

Het wordt een soort kat-en-muisspel, maar dan vele malen griezeliger. Tijdens de start krijgt elke loper een riem om met daaraan drie rode vlaggen. De bedoeling is om met minstens 1 vlag over de finish te komen! Dit betekent dan dat jij de "ZombieRush hebt overleefd. De dorstige zombies daarentegen gaan het je niet makkelijk maken en zullen er alles aan doen om jou te grijpen!

Het evenement vindt plaats van 09:00 uur tot 22:00 uur. Overdag en in de schemer zullen de lopers van start gaan. Na de run is er nog een afterparty, waarbij het vast erg griezelig wordt!

Uiteraard zal ik aanwezig zijn en loop ik de vijf kilometer fun run en zal me daarna omtoveren tot een bloeddorstige zombie!

Check de  website en het filmpje voor extra informatie!

http://zombierush.nl/

Durf jij de uitdaging aan? Laat het mij weten op twitter  @simonvansenten 

fun | modder | obstakels | tips |
Lees verder
Griep/verkouden: sport ja/nee?

De R zit weer in de maand. Grote kans dat je op dit moment loopt te snotteren, dat al gedaan hebt of dat nog gaat doen. Omdat ik zelf wel al ruim 2 weken verkouden ben en mij niet echt fit voel ben ik eens gaan zoeken naar wat nu goed is om te doen (of te laten) qua sport. Dus is het verstandig om te gaan sporten bij verkoudheid of griep? Je leest het allemaal in deze blog.

Eerst maar eens even de verschillen tussen griep en verkoudheid naast elkaar leggen. Mensen gebruiken namelijk al snel het woord ‘griep’. Verkoudheid en griep zijn echter twee verschillende ziekten, veroorzaakt door verschillende virussen.

Besmetting

Als de griep heerst, of als er veel mensen om je heen verkouden zijn, kun je een besmetting nauwelijks voorkomen. Het virus zit in speekseldruppeltjes die via de lucht verspreid worden door hoesten of niezen. Behalve door de lucht worden de virussen ook overgebracht via de handen.

Verschillende verschijnselen

Verkoudheid is een infectieziekte die door verschillende virussen veroorzaakt kan worden.

Kenmerken:

  • Moeheid
  • Loopneus / verstopte neus
  • Keelpijn
  • Schorre keel
  • Gezwollen slijmvliezen
  • Oorpijn (vooral bij kinderen)
  • Hoesten
  • Vaak een lichte temperatuursverhoging
  • Niezen
  • Verhoging beneden de 38 °C (soms)
  • Keelpijn
  • Tranende ogen (soms)
  • Verstopte neus
  • Gevoel 'niet lekker' te zijn
  • Hoofdpijn (soms)

Griep is een virusinfectie en wordt veroorzaakt door een bepaald soort virus, namelijk het influenzavirus. Het leidt tot hevigere symptomen die meestal ook het gehele lichamen betreffen.

Kenmerken:

  • Plotseling begin
  • Koorts (39-40 graden)
  • Gevoel van algehele vermoeidheid, zwakte  en echt ziek zijn
  • Rillingen
  • Spierpijn
  • Hoofdpijn
  • Hoesten
  • Verstopte neus (soms)
  • Natuurlijk beloop

Er zijn meerdere ziekten die in het begin erg veel lijken op een verkoudheid of griep. Voorbeelden zijn keelontsteking, bijholteontsteking en de ziekte van Pfeiffer.

Herstel

Een verkoudheid of griep verbetert meestal binnen 5-7 dagen en na een dag of 10-14 ben je wel weer het mannetje. Soms is er een terugval na een aanvankelijk voorspoedig herstel. Die terugval wordt veroorzaakt door een infectie met een bacterie, boven op de virusinfectie die je al had.

Wel of niet sporten bij griep met koorts?

Doe maar niet. Trainen met griep/koorts onder de leden is gevaarlijk. Je immuunsysteem is verzwakt en je lichaam heeft alle energie nodig om beter te worden. Je loopt bovendien het risico dat de virusinfectie ook terecht kan komen in de hartspier met als gevolg een infectie in je hartspier. Rust nemen dus en niet trainen! Ook nadat je je weer beter voelt, heeft je lichaam een aantal dagen rust nodig om te herstellen. De basisregel die je het beste kunt hanteren luidt dat je bij koorts het dubbele aantal dagen dat de koorts heeft geduurd niet moet sporten. Dus als je vier dagen koorts had, dan mag je pas na acht dagen weer beginnen met trainen. Niet wat je wilt horen waarschijnlijk, maar wel het meest verstandige.

Ik ben gewoon verkouden. Mag ik dan wel sporten?

Anders dan griep, kun je met een verkoudheid (dus zonder koorts!) wel doortrainen. Er is een ezelsbruggetje, waarmee je kunt bepalen of je al dan niet kunt sporten: de ‘nek check’.

Bevinden de ziekteverschijnselen zich uitsluitend boven de nek (bv neusverkoudheid, oorpijn, keelpijn en geen koorts), dan is sporten toegestaan. De eerste twee, drie dagen wel op een lager pitje.

Als de ziekteverschijnselen (ook) onder de nek gelokaliseerd zijn, zoals hoesten, kortademigheid, koorts (meer dan 38 graden), spierpijn in armen en benen e.d., dan is het niet handig om te sporten. Waarschijnlijk heb je er bij dit soort verschijnselen ook niet eens behoefte aan.

Nog even een fabeltje uit de wereld helpen:

Het vroegere geloof dat koorts bij een verkoudheid of griep“ eruit gezweet kan worden” is onterecht. Bij koorts is er een virus of bacterie actief in het lichaam. Deze kan via de bloedstroom op de hartkleppen of hartspier terecht komen en daar voor levensgevaarlijke hartritmestoornissen zorgen. Sporten met koorts wordt dus sterk afgeraden!

Oké, je bent eigenwijs en gaat toch sporten. Wat zijn er verder voor risico’s?

Allereerst is het effect van een training te verwaarlozen als je nog ziek bent. Er bestaat zelfs een verhoogde kans om overtraind te raken omdat je zieke lichaam de trainingsarbeid nog niet aankan. Tevens ondermijnt het je afweersysteem met als gevolg dat je vatbaarder voor een (andere) ziekte bent. Sporten met koorts of met nog aanwezige klachten van de onderste luchtwegen (hoesten, piepen, kortademigheid) kan leiden tot een (lang aanhoudende) ontsteking van de luchtwegen, zoals een longontsteking of een chronische bronchitis. Hoewel het (gelukkig) niet vaak optreedt, kan sporten met koorts een infectie van de hartspier veroorzaken (myocarditis). De voorheen gezonde sporter is vanaf dat moment dus ineens hartpatiënt. Een zeer ernstige complicatie van een eenvoudig griepje kun je wel zeggen.

Samenvattend zijn er twee gouden regels:

Regel 1: Bij koorts, spierpijn en een verhoogde hartslag in rust wordt sporten afgeraden.

Tip: Als je je ziek of grieperig voelt, is het dus verstandig om de temperatuur te meten. Meet deze temperatuur altijd vóór het nemen van koortsverlagende of pijnstillende middelen zoals aspirine en paracetamol.

Regel 2: Pas je training ook aan als je je minder goed voelt dan verwacht of gewenst.

Zonder temperatuursverhoging kun je in principe doortrainen. Het kan echter verstandig zijn om toch wat rustiger aan te doen en niet te intensief te trainen.

Take care!

@obstacle_runner #discoveryruns

tips | training |
Lees verder
Aftermovie Harbour Run​

Op zondag 12 oktober was het weer tijd voor een uitstapje, dit keer richting de haven van Rotterdam voor de Harbour Run!

Tjeerd heeft hier al een mooie review over geschreven, ik was erbij met de Gopro voor de aftermovie.

Geniet van de zonnestraalrijke aftermovie van de Harbour Run!

Voor nog meer havengeweld (maar dan in die van Den Haag), zie de aftermovie van Tsambiko en Niels.

Volg mij (@chriss_9191) en andere experts via #Discoveryruns op Twitter!

obstakels | video | weer |
Lees verder
Aftermovie Urban Hero Obstacle

De eerste Obstacle run van Den Haag is een feit: de Urban Hero Obstacle run. Gehouden in Scheveningen in en rondom de haven. Mede door het aansluitende festival in het F.A.S.T. Surfdorp was het een succes! Check de aftermovie voor meer.

Hardlopen = saai. Doe obstacle running!

obstakels | urban | video |
Lees verder
De balans: wat (nog) te lopen

Er komt een nazomers weekend aan, maar de grote hausse aan obstacle runs is net als de zomer inmiddels wel voorbij. Tijd om een kleine balans op te maken en te zien welke runs ik dit jaar nog loop en welke van de reeds bekende runs ik volgend jaar ga lopen.

Kortom, ik ben bezig mijn obstacle run agenda weer te vullen! Aangestoken door het obstacle run virus is mijn hoogste doel voor 2015 om mij net als mijn teamleden Chantal, Gabrièl, Gertjan en Alexander te kwalificeren voor de OCR World Championships 2015. Dit jaar is de eerste editie (25 en 26 oktober) en die tweede editie wil ik erbij zijn. Sterker, fitter en beter!

In mijn persoonlijke agenda (en op mijn pad naar de wereldkampioenschappen van 2015) staan voorlopig de volgende runs:

25 oktober 2014 - Strong Viking Brother (19 km)

1 november 2014 - Zombie Rush (10 km)

8 november 2014 - Urban Nature Run (12 km)

23 november 2014 - Gladiator Extreme (België) (24 km)

7 maart 2015 - Mud Masters (18 km)

28 maart 2015 - Strong Viking Mud (19 km)

12 april 2015 - Marathon Rotterdam (42 km)

18 april 2015 - Stormloop (18 km)

25 april 2015 - Men of Steel (14 km) of Spartan Race (Italië) (20 km)

9 mei 2015 - Rat Race (UK) (32 km)

16 mei 2015 - Breakout Run (15 km)

23 mei 2015 - Roparun (>60 km)

30 mei 2015 - Mud Masters Weeze (D) (19 km)

13 juni 2015 - Strong Viking Water (19 km)

20 juni 2015 - Caveman Run (18 km)

6 september 2015 - Strongmanrun (21 km)

Met name de zwaardere, uitdagende runs trekken me enorm aan, dus ik kijk zeer uit naar Strong Viking Brother en de Gladiator Extreme in België. En volgend jaar ga ik wat meer de landsgrenzen over… Natuurlijk is deze agenda nog lang niet compleet, want ik wil sowieso in de winter ook gewoon doorlopen. Suggesties voor toffe runs zijn dus welkom!

Volg mij ook op Twitter en Facebook:  @TjeerdL / http://www.facebook.com/langstraat.tjeerd

afstand | modder | obstakels | tips |
Lees verder
Review: Spartan Beast Londen

Het weekend van 11 en 12 oktober 2014 was weer een druk weekend. Allereerst vloog ik vrijdag 10 oktober naar Londen om daar samen met een groep Nederlanders deel te gaan nemen aan de Spartan Beast. Als klap op de vuurpijl werd de frontman van Dutch Mud Men uitgenodigd bij Doug Spence, de organisator van de Dirty Dozen races in Engeland, en ik mocht mee. Ik kan je zeggen dat het een inspirerende vrijdagmiddagbezigheid is geweest: maar daarover later meer.

Als afsluiter van het weekend vlogen we zondagochtend terug naar Amsterdam om 's middags weer in Rotterdam te zijn voor de Harbour Run. Daar heeft Tjeerd al een mooie review over geschreven.

Vrijdagavond
Het hotel stroomt steeds voller met Nederlanders en de sfeer zit er goed in. De meesten zullen na het overschrijden van de finishlijn op zaterdag de felbegeerde Trifecta-medaille ontvangen. Dat is waar je het allemaal voor doet! We drinken met zijn allen nog wat en rond de klok van twaalf uur ligt bijna iedereen op één oor. Er zijn her en der nog wat mensen onderweg door vertragingen, maar ook zij zullen zich nog bij ons voegen.

Zaterdag
De wekker gaat en we zorgen dat we zo snel mogelijk klaar staan om het Beest te gaan verorberen! Snel naar het evenemententerrein en gas erop. 

Als we aankomen begint het meteen te kriebelen, het gedeelte van het parcours dat je kunt zien verdeeld over de heuvels ziet er erg mooi uit, en ook op het terrein zelf staat een aantal uitdagende hindernissen opgebouwd. Voordat we van start gaan worden de Nederlanders, ongeveer 45 man sterk, nog gefilmd met een drone die ons zal volgen bij de start. Daarna is het knallen over het uitdagende parcours van twaalf mijl met ongeveer 25 obstakels.

Meteen na de start gaan we het bos en in het parcours verandert meteen in een taai en modderig bospad. Dwars tussen de bomen door en veel stenen, wortels en gaten in het pad. Na ongeveer één kilometer komen we bij het eerste obstakel aan. Het is een groot net waar je in moet klimmen, eroverheen moet klauteren en aan de andere kant weer naar beneden moet gaan. Na het net meteen weer het bos in om het pad te vervolgen. 

Het is hetzelfde terrein als in augustus bij de Sprint en Super, maar door de vele regenval lijkt het er totaal niet meer op. Overal staat water of stroomt water, de modder is ook in het kwadraat toegenomen. Gelukkig maakt dat een race alleen maar mooier, dus de glimlach blijft op het gezicht.

Nadat we op twee kilometer de brug (het turntoestel) gepasseerd zijn, begint de eerste afdaling met heel veel gaten in het pad, dus het is erg opletten geblazen. Onderaan de helling moeten we een brede sloot over steken, de bodem is echter dusdanig drassig dat je er niet in kan lopen. Al ploeterend, buikschuivend en een soort van zwemmend banen we ons een weg naar de overkant, twintig meter verderop. Uit het water wacht ons de monkey bars. Maar met mijn natte en modderige handen wordt het een hele uitdaging om de dunne sporten van de monkey bars vast te houden. Helaas glij ik er na ongeveer vier sporten vanaf en ik heb mijn eerste 30 burpees te pakken.

Na de monkeybar mogen we de atlaskogel gaan sjouwen. De betonnen kogel van 35 cm doorsnee weegt ongeveer 40 kilo en moet over een stuk van 25 meter gedragen worden. Daarna gaan we terug de helling op en daar moeten we tijgeren onder prikkeldraad, niet zomaar een stukje maar gewoon 250 meter de helling op. Overal om je heen hoor je klagen en steunen maar met mijn kniebeschermers van McDavid heb ik het makkelijk en leg ik de hele afstand zonder pijntjes af. Daarna gaat het verder omhoog en komen na een tijdje bij de sand bag carry. Het is een platte pannenkoek van ongeveer 20-25 kilo. Deze moest 400 meter mee naar beneden over een zelfde soort knollenpad wat we al eerder hadden gelopen en daarna natuurlijk ook weer 400 meter helling op. Als we de zandzak doorgeven aan andere lopers gaan wij door op de zijkant van de helling richting het balkdragen, ook deze dragen we over een stuk van 400 meter: 200 meter af en 200 meter op.

De balk gaat weer op de stapel en we rennen door en komen na een mooie afdaling bij de trenches. Deze waren blijven liggen sinds 31 augustus dus ze waren lekker gevuld met veel modder. De mensen met de gewone hardloopschoenen hebben hier het verschil gezien met onze speciale "mud" schoenen. Waar zij niet boven konden komen klommen wij er vrij makkelijk uit.

Vanuit de trenches gaan we naar een combo hindernis; het touwklimmen, gasfles hijsen en de rotating bars. De touwen zijn ontzettend glad van de modder en ik heb ook veel slagen nodig om boven te komen, gelukkig blijf ik hagen en kan ik het belletje rinkelen bovenin. Nadat ik de gasfles omhoog en omlaag heb gehesen kom ik bij de rotating bars, dit zijn vijf buizen op een schijf die kan draaien. De bedoeling is dat je tien keer overpakt, terwijl de buizen draaien. Helaas is hier de eerste buis al dusdanig glad dat ik er geen grip op krijg en moet ik mijn 30 strafburpees gaan maken. De teller staat ondertussen op 60...

Voor het gevoel zijn we al dik over de helft maar na een kijkje op mijn horloge moet ik constateren dat we net zeven kilometer gelopen hebben in bijna 1,5 uur... Pff, als de rest van het parcours zo blijft mogen we er van uitgaan dat dit een race wordt van dik vier uur.

We lopen een tijd de helling op met her en der wat hindernissen als we uitkomen bij een gebied met meerdere opdrachten. Allereerst een munitiekist gevuld met zand, uiteraard helling op en af. Daarna mogen we een kilometer lang een autoband meenemen over een sterk dalend parcours en een steil stuk omhoog. Dan krijg je meteen een grote emmer gevuld met water die je door een plas heen moet nemen waar veel stenen en stukken hout in liggen: uitkijken dus!

Als ik het water uitkom loop ik naar de traverse walls, dat zijn de muren met de houten blokjes erop waar je zijwaarts overheen moet. Ook hier heb ik het probleem van de grip door veel modder zodat ik mijn volgende setje burpees mag gaan maken. 90 op de teller...

Overigens zijn we op dit punt al over de helft en begint het aftellen naar de finish. Het enige nadeel van een Spartan Race is dat ze nooit vertellen hoe lang de run is. Het enige wat je weet is dat hij meer dan twaalf mijl (19 kilometer) is.

Na een aantal kilometer heuvel op en af mogen we een gevulde jerrycan van 20 kilo dragen. Na deze can hebben we een hele tijd niks anders dan hele mooie stukken bos, beekjes en modderige paden. De kuiten en hamstrings beginnen gevoelig te worden. De teller staat ondertussen op veertien kilometer als we bij het zwemgedeelte komen. Het water is erg koud en ik moet flink mijn best doen om op temperatuur te komen. Het is in totaal maar 60 meter naar de overkant, maar het duurt voor je gevoel erg lang. Als ik uit het water stap krijg ik een heerlijk gevoel over me heen dat ik het gehaald heb zonder kramp of iets dergelijks.

Vanuit het water hebben we een drinkpost met een banaan en daarnaast liggen de heftruckbanden al klaar om mee te gaan slepen. Even weer lekker warm worden in de spieren. Vrij kort daarna mogen we een grote tractorband flippen en komen we de schuine muur tegen. Ondertussen horen we de muziek van het start-en-finishterrein alweer, dus het einde is in zicht. Maar eerst moet er nog een speer geworpen worden. Deze treft de stroprop vol in het hart en ik mag door. Mijn buddy mist en samen doen we zijn strafburpees. Teller op 105 burpees. 

Tussen ons en de finish staan nog drie hindernissen: de hoge muur, de schuine klimwand en het vuur. We rennen, klimmen en springen en zijn over de finish. We hebben het gered in 3 uur en 22 minuten en de totale afstand was net iets meer dan 18 km. Dit was naast de Iron Viking de zwaarste tot nu toe!

Tijd om de welverdiende groene "Beast" medaille in ontvangst te nemen!! En niet te vergeten het einddoel van deze trip; De Trifecta medaille van de Spartan races. Trots als een pauw krijg ik de medaille om mijn nek gehangen. Op 28 juni begon ik samen met Sofie aan de Trifecta-trip in Keulen en in Londen sluiten we hem weer af! 

Na mijn eerste slechte ervaring met de Spartan in Keulen, ben ik er wel van overtuigd dat de Spartan races erg goed in elkaar zitten en ze zeker een meerwaarde zouden zijn voor Nederlandse. Voor mij is er zeker na deze Beast zeker nog geen eind gekomen aan Spartan Runs. Mijn eerste Trifecta is binnen en ik hoop er volgend jaar meer te gaan halen. 

Zondagochtend
We staan vroeg op om onze vlucht van 10 voor 8 te halen om ons daarna bezig te gaan houden met een tien kilometer lange loop door de mooie Rotterdamse haven.

Mijn volgende run: Het WK in Cincinatti! Maandag 20 oktober ga ik er heen en op 25 oktober zal de daadwerkelijke run zijn. Wil je volgen wat we daar doen? Kijk op MudCrew_NL voor updates!

Aroo, Aroo, Aroo!!!!!!

Gertjan van Voorden

foto | modder | obstakels |
Lees verder
Review: Harbour Run Rotterdam

Afgelopen weekend was daar de tweede editie van de Rotterdamse Harbour Run. Een parcours van ongeveer elf kilometer met 22 obstakels in het hart van de Rotterdamse haven.

Samen met Chris en Willem zat ik in de zevende wave. Gertjan, net terug uit Groot-Brittannië waar hij de Spartan Beast heeft gedaan, liep een wave eerder. Dat ene element waar je nooit ook maar enige invloed op hebt, was fantastisch: het weer. Zonnig en een aangename temperatuur van rond de twintig graden.

Als verwende obstacle runner zou ik de Harbourrun scharen onder de funruns; op een schaal van 1 tot 5 waarbij 5 extreem zwaar, uitdagend en inspannend is, komt de Harbourrun dan op een dikke 2 uit. De afstand maakt het net even wat zwaarder dan de reguliere . runs van vijf of zeven kilometer die voornamelijk recreatieve renners aantrekken. De Harbourrun heeft bovendien een grote schare aan bedrijven die met een aantal collega’s lopen. Dit alles maakt de Harbourrun goed toegankelijk voor veel verschillende lopers. En dat blijkt ook wel uit de bijna 3.000 aanmeldingen.

De run begint met een warming-up om vervolgens onder een aantal netten te kruipen. Dan volgt een lang stuk rennen, een autobandenobstakel, een brug met traptreden van een halve meter tussenruimte en een houten muur waar je overheen moet klimmen.

Het is een ‘droge run’: geen modder of waterpartijen hier, maar enkel typische havenobstakels. Zo loop je op een gegeven moment door een doolhof van zeecontainers, is er een hal omgetoverd tot een historische gebeurtenis, waar de bombardementen op de haven in WOII worden nagebootst met harde wind, explosies en verblindende lichten. Je moet over enorme ankers springen, imposante boeien beklimmen en dat alles tegen een achtergrond van zeecontainers, kranen en scheepshallen.

Na een kilometer of vier werden we opgezweept door een brassband en even verderop werden we toegezongen door een shantykoor.

Mijn doel was om binnen het uur te finishen, maar ondanks het rustige weekend dat ik had, waren mijn benen slap als pap en mijn armen futloos als rubberen slierten. In een tijd van 1:15:01 eindigde ik als 433e van de 2.548 (zie de  uitslagen). Teleurstellend. Ondanks dat was het een leuke run, de organisatie perfect, de sfeer uitmuntend en de locatie fenomenaal voor mij als Rotterdammert en havenliefhebber.

Al met al een dikke 8 voor deze run. En speciale pluim voor de enkelband met chip waarmee je tijd wordt gemeten en waarmee je je persoonlijke  video kunt terug kijken! 

Een organisatorische suggestie: zorg dat er pinautomaten zijn. Met een paar duizend man aan deelnemers en supporters muntjes verkopen die je enkel contant kan afrekenen, zorgt voor dorst bij hen die alleen hun pinpas bij hebben.

Aan het eind van de week komt Chris’ filmpje van de run online.

Kijk voor meer informatie op  www.harbourrun.nl. Volg mij ook op Twitter: @TjeerdL

fun | afstand | obstakels |
Lees verder
Lekker én gezond: Bancakes

Pannenkoeken, wie lust ze niet? Helaas zijn de traditionele recepten doorsnee suikerbommen, om maar te zwijgen van de siroop en poedersuiker die er bovenop gaan. Een tijdje terug dacht ik dat ik het warm water had uitgevonden, maar toen bleek dit recept al langer bekend te zijn in de health & fitness wereld. Ik noem het: Bancakes!

De basisingrediënten zijn héél eenvoudig: Eieren en bananen. De bananen geven door hun natuurlijke suikers een gezonde zoete smaak, en de eieren zorgen ervoor dat het mooi tot een geheel kan bakken. Gooi ze in de blender, en bak ze in een hete koekenpan!

Met de hoeveelheden kan je naar hartenlust experimenteren, maar zelf prefereer ik volgende:

2 Bananen.
2 Eieren. 

Zelf bak ik er meestal één dikke bancake van, maar je kan het ook roerbakken zoals een roerei of je kan in dit geval ongeveer drie exemplaren van tien centimeter diameter en acht millimeter dikte bakken. Gebruike olijfolie/kokosboter als bakstof, voor extra gezonde vetten!

Volg je mijn recept, dan bevat het totaal:

393,2 Kcal (inclusief bakstof)
15g eiwitten, 
37,4g koolhydraten (uit de bananen) 
20,4 gr vet.  

Goed als ontbijt, dat perfect zijn plaats vind in het Paleo dieet. Indien je dit wenst kan je er altijd één leper havermout toevoegen, voor een vastere structuur en extra koolhydraten.

Voordelen:

-
Eerst en vooral vermijd je het gebruik van geraffineerde suikers en bloem, en hun bijkomende slechte eigenschappen. Zo bevatten geraffineerde suikers geen vitaminen, mineralen en vezels en zijn deze suikers op geen enkele manier voedzaam en zijn ze totaal overbodig bij het sporten.

- Daarnaast zijn eieren een rijke bron van eiwitten, bevatten ze alle essentiële aminozuren (basis van alle levensprocessen met voornamelijk vervoer en opslag van voedingsstoffen als belangrijkste functie) en ook nog andere nuttige micro nutriënten als; ijzer, choline, foliumzuur en de vitamines B2, B12, E en D. Eieren zorgen voor behoud van de spiermassa, houden het energieniveau tijdens een run op peil en zorgen ze na afloop van een run voor een spoedig herstel van het lichaam.  

- Bananen leveren veel energie en voedingsstoffen. De belangrijkste hiervan zijn:vitamine B3, B6, A en C en kalium, magnesium, fosfor, ijzer, tryptofaan en selenium. Ze bevatten ook meerdere soorten koolhydraten, wat zorgt voor een lange, gelijkmatige opname van energie. Ook belangrijk voor het sporten is de rijke bron aan kalium (mede verantwoordelijk voor de vochtbalans, de bloeddruk, de zenuwprikkeling en de spierstofwisseling). Tenslotte bevatten bananen weinig vet, maar veel vezels (voor een goede darmwerking en algemene gezondheid).

Dus zin in een gezond ontbijt, pre- of postworkout-snack? Wees dan geen ei en ga met die banaan!

Guten appetit!

Stefan

fun | tips | voeding |
Lees verder
Review: Odlo compressie-set

Los van de ‘standaard’ Odlo kleding die wij bij Discovery gebruiken, mag ik de Odlo 3/4-broek (running muscle force vis – evolution light) en het Neck Evolution shirt testen. Het kan gebruikt worden als ondergoed (wintersport), of als hardloopbroek/-shirt. En uiteraard heb ik het setje tijdens een aantal obstacle runs getest!

Algemene informatie

Van de fabrikant: “de Evolution Light van Odlo is extreem licht, comfortabel, heeft veel ademend vermogen en geeft functionaliteit voor elke activiteit”.

Extreem licht vind ik wat overdreven, maar het is wel zo dat de stof weinig gewicht heeft en licht gedragen wordt. Het is een compressiebroek en inderdaad, tot nog toe heb ik elke activiteit - klimmen, zwemmen, modderrollen, tijgeren, touwklimmen, etc.- gedaan zonder dat de broek mij irriteerde of in de weg zat.

Het zit op een fijne manier strak (compressie), is goed ademend en het droogt snel zonder dat het gaat schuren, mede dankzij de geïntegreerde zones waardoor vocht wordt afgevoerd en anderzijds wordt geventileerd.

“Door de 3D brei-technologie (…) en de functionele vezel die (…) zilver-ionen bevatten, wordt de vermenigvuldiging van bacteriën voorkomen en stopt de ontwikkeling van nare geurtjes.”

Nou, vooralsnog heb ik inderdaad alleen de geur van modder waargenomen, dus dit klopt.

Zitcomfort: 9

Uiterlijk: 8

Materiaal: 8

Stevigheid: 9

Een dikke 8,5 dus. Ik ben zeer tevreden over deze broek.

Dan het shirt. Het schijnt een prijswinnend shirt te zijn omdat het is gemaakt van 100% gerecyclede én recyclebare materialen. De verschillende zones in dit shirt zorgen voor een optimale verdeling van vochtregulering en isolatie op de plekken waar dat het meest nodig is (oksels, onderrug, borst).

Van de fabrikant: “de ‘zoned functions’ zorgen voor een maximale bewegingsvrijheid en perfecte klimaatregulering. Gecombineerd met de anatomische pasvorm een garantie voor succes.”

Ook hier, succes is nogal relatief, maar waar het vochtregulering, bewegingsvrijhgeid en een anatomische pasvorm betreft, klopt het helemaal wat Odlo beweert. Net als bij de broek zit het op een fijne manier strak, is het goed ademend en droogt het snel zonder dat het gaat schuren, mede dankzij de welbekende geïntegreerde zones.

Zitcomfort: 9

Uiterlijk: 8

Materiaal: 8

Stevigheid: 9

Exact dezelfde score als de broek. Beide kosten gemiddeld rond de 50 euro, dus de prijs-kwaliteitverhouding is wat mij betreft ook prima. Een aanrader dus!

kleding |
Lees verder
Go commando!

Zoals gezegd in mijn vorige post, unieke en aparte onderwerpen zijn ondertussen mijn trademark te worden denk ik. 
Deze week: "Go commando!"

Neen, we hebben het hier niet over rondlopen als Arnold Schwarzenegger met een gigantische boomstam op je schouder. Maar over het niet dragen van ondergoed onder je broek, kilt, mankini,.. (zelf in te vullen). 

Naast het enorm bevrijdende gevoel, naar verschillende meningen, biedt dit een ander enorm voordeel. Als je zoals mij wel tijdens inspanningen wel eens begint te zweten, met een schurende boxershort (of slip, tanga-string,.. wederom; zelf in te vullen, doe dit alsjeblieft niet met mij in gedachten, voor je eigen welzijn) tot gevolg, dan kan de huid aan de binnenzijden van je dijen wel eens geïrriteerd raken.

Als je dan blijft doorgaan, wordt dit omgezet in een vreselijk lastige pijn, zodat je gaat lopen als een dronken gans die net een marathon van 24 uur op een rodeostier heeft doorgebracht. Mijn persoonlijke ergste voorval was 's nachts tijdens Graspop Metal Meeting, na een verschrikkelijk hete zomerdag. Geloof mij, als je na de headliner met de massa naar de camping moet stappen, met je benen zo ver gespreid dat er een fiets dwars tussen past, voel je jezelf echt voor schut gezet. Ik denk dat het nu wel duidelijk is, niet?

Ik ben zelf nooit echt mager geweest, laat staan de magerste van het Discovery Expert Team, en dit vergroot de kans op bovengenoemde "blessure". Ok, blessure is misschien niet de juiste term, maar laten we het even zo noemen.

Een paar jaar terug kreeg ik de tip van iemand om uierzalf op desbetreffende plaatsen aan te brengen alvorens de activiteit aan te vatten. Ondanks dat dit een enorme verbetering betekende, kreeg ik tijdens loopsessies zo nu en dan toch nog af te rekenen met "schuurbroek" (laten we het zo noemen, ik vind het wel leuk klinken). 

Enkele maanden terug vond in Vlaanderen de Dodentocht, een wandeltocht van 100Km die binnen de 24u moet uitgestapt worden, plaats. Toen één van mijn vrienden die hadden deelgenomen, over hun avontuur vertelde, wist hij mij te vertellen dat hij zonder ondergoed had gewandeld, dit om schuurbroek te voorkomen. Zo neem je heel het probleem van die schurende onderbroek weg, want je neemt gewoonweg de onderbroek weg..

Ik had zelf nog nooit van het idee gehoord, maar dacht dat het misschien een goede oplossing kon zijn voor mijn probleem. Sindsdien loop ik mijn trainingen en wedstrijden zonder ondergoed (zorg wel voor een short/broek met touwtjes die je goed kan aanspannen, denk aan uw medemens!), met nog een beetje uierzalf om 200% zeker te zijn van mijn zaak. Ik kan je zeggen, het is echt een wondermiddel.  

Geen ondergoed = een wondergoed! ;-)
Dus heb jij ook vaak last van die irritatie aan de binnenkant van je dijen? 

GO COMMANDO! (of draag je onderbroek aan de buitenkant zoals Superman)

Stefan

Ps: Nadat deze blogpost online gaat, trekt ik mijn touwtjes extra aan, denk maar niet dat je mij voor schut gaat kunnen zetten en mijn broek naar beneden trekken. Haha!

fun | kleding | tips |
Lees verder
Aftermovie: Mud Masters

Mud Masters Biddinghuizen is in mijn ogen één van de betere obstacle runs in Nederland. Zowel de organisatie als het parcours is top. Samen met andere leden van Discovery Runs en vrienden heb ik enorm genoten van deze prachtige dag. Nadat ik van de piperunner in het water sprong, kreeg ik helaas felle kramp in mijn linkerkuit. Hierbij wil ik de man van het politiefonds die me naar de kant hielp bedanken! Daarna heb ik de run gelukkig kunnen verder zetten.

De volledige review van Gabrièl kan je  hier lezen. Hieronder kan je de aftermovie bekijken.

Ik kijk alvast uit naar Mud Masters Haarlemmermeer dat op 7 en 8 maart 2015 in mijn agenda staat. De inschrijvingen zijn intussen geopend en de snelle beslissers kunnen van een korting genieten. Tot dan!

modder | obstakels | video |
Lees verder
Survivalrun trainingen

Bij obstacle runs zie je vaak technische obstakels voorbij komen. Een paar bekende zijn de apenhang of catcrawl hindernissen, maar soms kom je ook touwklimmen en zelfs swing-over hindernissen tegen. Voor veel deelnemers zijn dit vaak lastig te nemen obstakels. Ze missen de techniek en kracht die nodig is om technische hindernissen te nemen. Om dit soort obstakels te overwinnen zijn survivalruntrainingen een uitkomst.

Survivalruns zijn vaak erg zwaar en bevatten veel technische touwhindernissen. Het is echt een veelzijdige zware vorm van duursport met landelijk georganiseerde wedstrijden. Er is een competitie waarbij survivalatleten op verschillende niveaus kunnen deelnemen. Meer uitgebreidere info is te vinden op de website van de  survivalbond

Mijn trainingsprogramma bestaat uit hybride trainingsvormen, dus de combinatie van hardlopen en trailrunning afgewisseld met kracht- en techniektrainingen. In een van mijn volgende blogs zal ik wat dieper ingaan op hybride trainingsvormen. Wekelijks train ik bij  Survivalrun Trainingsgroep Arnhem op kracht en techniek. De trainingen zijn altijd flink zwaar en bevatten een combinatie van hardlopen (soms met balast), kracht en techniek. We trainen onder andere touwklimmen en swing-overs op de verschillende moeilijke combi-hindernissen. Dus wil je beter worden op de technische hindernissen, neem dan ook survivalruntrainingen in je programma op. Het heeft mij flink geholpen om een stuk gemakkelijker en sneller technische hindernissen te nemen, en ik heb er een mooie sport bij. Aankomende tijd zal ik dus ook steeds meer aan survivalruns gaan deelnemen.

Op de  Discovery Runs Kalender staan een paar mooie alternatieven voor wanneer een survivalrun nog te moeilijk is. Bij deze evenementen worden obstacle runs en survival runs gecombineerd. De Hang-on-run en de Survival-Challenge Zeewolde zijn voorbeelden van evenementen waarbij je veel technische hindernissen moet overwinnen, maar waarbij er geen straftijd wordt uitgedeeld wanneer je een hindernis niet haalt. Expert Alexander heeft hier in zijn vorige blogs Review-Survival-Challenge en Preview-Hang-on-run al eens over geschreven. De Hang-on-run is een van de aankomende runs waar ik ook aan zal deelnemen.

Volg mij via Twitter  @WJPeters of Facebook of zoek op #‎DiscoveryRuns‬.

obstakels | tips | training |
Lees verder
Orgaanvlees: Leve de lever!

Lever. Misschien heb je het al eens gegeten, misschien beviel het je wel. Misschien ook niet. Misschien moet je wel braken bij de gedachte alleen al. Think again. Orgaanvlees wordt maar al te vaak vergeten, en dat is een grove fout. Kijk maar naar de vele stammen en culturen die dierlijke organen prijzen voor hun voedingswaarde. Lever is zo'n vergeten schatkist. Ik zal je vertellen waarom.

Ik probeer met mijn blogposts zoveel mogelijk 'unieke' en aparte onderwerpen aan te snijden. Lever is een superfood dat je gewoonlijk niet tegenkomt in de aangeprezen lijstjes. Het wordt nu eenmaal niet zo gesmaakt (letterlijk en figuurlijk) door de massa als bijvoorbeeld zalm, avocado's, gojibessen of broccoli (alhoewel die laatste ook niet alle harten kan bekoren). Jammer, want dit dierlijke product is zeker en vast ook een superfood dat niet in het voedingsplan van een obstacle runner mag ontbreken.

Laten we eerst een misverstandje uit de wereld helpen: veel mensen denken dat de lever fungeert als een filter, en hierdoor de schadelijke stoffen uit het bloed zuivert en ophoudt. Bekijk het eerder als een transformator die stoffen omzet in andere stoffen die gemakkelijk door het lichaam gebruikt of afgevoerd kunnen worden. Een lever vol giftige inhoud, zou dus een lichaam vol giftige stoffen betekenen.

Wat zijn nu de voordelen van lever eten? Organen bevatten een stuk meer mineralen en vitaminen dan spiervlees. Zo voorziet lever je van:

  • Koper: koper helpt het lichaam om makkelijker ijzer op te nemen. Een tekort hieraan kan tot bloedarmoede leiden, met een laag energiepijl tot gevolg. Iets wat je natuurlijk als sporter, maar ook als standaard persoon kan missen als kiespijn.
  • Riboflavine: Riboflavine bevat Vitamine B2. Dit ondersteunt de energievoorziening, door in te spelen op de stofwisseling van vetten, eiwitten en zetmeel. Belangrijk om je trainingen en wedstrijden door te komen dus! Daarnaast boost het je ademhalingsvermogen ook, door in te spelen op de aanmaak van rode bloedcellen.
  • Vitamine A: deze vet-oplosbare vitamine is betrokken bij je weerstand. Het voorkomt infecties (ontstekingen) in het lichaam.
  • Vitamine B-12: deze vitamine B helpt ook om ontstekingen tegen te gaan. Bijkomend versterkt het de aanmaak van rode bloedcellen, draagt het ook weer bij aan de energie en zorgt het voor een goede werking van het zenuwstelsel.
  • Choline: deze stof is bevorderlijk voor de hersenontwikkeling.


HET ZIT IN JE HOOFD!

Zoals gezegd, zijn er veel mensen die een lichte rilling over hun rug krijgen bij de gedachte aan het eten van lever en andere organen. 
Toegegeven, de smaak is heel sterk en... apart. Ik heb het zelf ook moeten leren eten, maar weet het ondertussen zeker en vast te appreciëren. Het zit in je hoofd, je moet gewoon die knop omdraaien. Met mijn achtergrond in de slagerij had ik reeds al enkele organen geproefd, dus misschien was de stap kleiner voor mij. Maar ik wil alles eens geprobeerd hebben. 

Mijn voorkeur: Bak hem goed door met uienringen en peper en zout hem lekker af. Is het je echt te moeilijk, verwerk hem dan gemalen in gerechten als Chili Con Carne, spaghetti of Sheperd's pie. 

Hier vind je een boel recepten met lever!

Een ander voordeel is dat orgaanvlees door zijn onpopulariteit enorm goedkoop is én laag in calorieën! De perfecte vervanger voor biefstuk dus. 

Let op! Goedkope lever bevat doorsnee minder van deze voedingsstoffen. Als de kans zich toelaat, opteer dan biologische lever die van dieren die geen anabolica, antibiotica of andere middelen gekregen hebben. Verder moet je het niet té veel eten, net als andere organen, omdat deze wel veel cholesterol bevat. 1 à 2 porties per week volstaat. Zelf verwerk ik het sinds kort in mijn "paleo puree" (zoete aardappel, (onbewerkte) spekreepjes, ajuin en lever in kleine blokjes gesneden en gebakken en gekruid.  

Guten appetit!

Stefan

natuur | tips | voeding |
Lees verder
Review Mud Masters

Na een drukke week vol enthousiaste posts en praatjes van vrienden en vriendinnen over Mud Masters mocht ik zaterdag dan lekker vroeg uit de veren om te vertrekken richting Biddinghuizen. Dat het vanuit Maastricht richting de meeste runs vaak een aardige roadtrip is, ben ik inmiddels wel gewend. Een geluk dat de Discovery-startgroep niet een van de eerste was, was het toch nog 'maar' acht uur toen ik vertrok. Na drie uur rijden en onderweg een teammaat opgepikt te hebben, kwamen we aan bij het terrein. 

Een interessant detail is dat hoewel ik Mud Masters vaak noem als ik mensen uit wil leggen wat een obstacle run is, ik er nog nooit aan heb meegedaan. Maakt niet uit, de gemiddelde mens weet of kent wel iemand die al dan niet eens 'Mud Masters' gedaan heeft. Een naam die aardig staat kan ik wel zeggen, dus hadden ze voor mij vandaag ook iets te bewijzen :).

De eerste indruk was in ieder geval niet verkeerd. Het parkeren ging vlotjes, lekker duidelijk, en niet te ver van het terrein. Toen we het terrein opliepen rond kwart over 11 was het nog rustig. Niet dat het niet druk was met mensen, die waren er genoeg, maar eerder rustig voor wat betreft muziek.  Ook waren er weinig wachtrijen bij de stands: hmm, dit zag er allemaal strak uit. Op naar de Discovery tent dus.

We kregen hier onze Discovery-shirts en startnummers, en werden natuurlijk keigoed verzorgd! Na een gezellig praatje en enkele proteïnesnacks in de vorm van sprinkhanen en wormpjes konden we onze tassen probleemloos bij de bagageopslag droppen. Geen rijen, geen problemen. So far so good... maar nu naar het startvak!

Het was leuk om met een blauw team een geheel startvak te vullen en de teamspirit zat er dan ook goed in. De regels werden voor de zekerheid nog eens met ons doorgenomen, waarna we ons warm mochten springen op de muziek en nog een paar keer mochten roepen welk startvak we waren. Ready, set... GO!

Na enkele meters lagen de eerste hooibalen en muurtjes al op ons te wachten en het tempo werd gezet. Leuk, want een paar honderd meter verder en net warm gelopen mochten we meteen borstdiep het, wat ik mag betitelen als 'best wel koude', water in. Vooral blijven ademen en doorlopen dus! Heerlijk hoe je nog even natintelde als je er weer uit was en door kon rennen :) 
Meteen werden we gesplitst: de achttien kilometer ging naar links, de rest mocht rechtdoor. Left we go! 

Na een ondiep slootje, stond er meteen een inverted wall op ons te wachten: de Marine Table. Dat was een muurtje dat licht naar je toe gekanteld was en een mooie hoogte had. Echt een uitdaging, I like. Weer gevoegd bij de rest van de renners mochten we aansluiten bij de Monkey bars. De eerste rijtjes die ik zag waren bij de 'normale' monkeybars en waren maar kort, maar zelf koos ik voor de versie Up and Down, waar weinig mensen stonden te wachten. Ik ben er altijd helemaal voor dat er dit soort opties gegeven worden, puntje voor Mud Masters dus. 

Na een paar trenches komen we aan bij de apenhang en gingen we hangend aan een touw over het water naar de overkant.  Er mochten twee mensen tegelijk aan het touw hangen, wederom goed geregeld. Okay, het is even wachten en als je, zoals ik, niet één van de zwaarste deelnemers bent, wordt het soms wel erg lastig als er vier mensen aan het touw slingeren. 

Tot zover ging het lekker, het weer was heerlijk en de sfeer zat erin. Mensen hielpen elkaar en moedigden elkaar aan. Man, wat houd ik hier toch van! En dit werd bij het volgende obstakel weer duidelijk. Eerst werd je balans even getest, waarna je door aan de ringen te zwaaien naar de overkant moest zweven. Aan alle kanten stonden mensen tips en aanmoedigingen te roepen. Ik betrapte mezelf op hetzelfde! Ondanks dat de jongeman voor me mij net nog tegen mijn kuit trapte waardoor hij zelf mooi onderuit ging, had ik het gevoel dat ik hem tips moest geven. Uiteindelijk eindigde hij in het water, maar het maakte zijn bedankje achteraf voor die blauwe plek die ik van hem had weer helemaal goed.

Na een sprong over het vuur die in het water eindigde (met een hoog Charlies Angels-gehalte) en voorbij de chop sticks komen we bij een grote berg banden. Dat obstakel werd een beetje verstoord door een paar heren die vonden dat iedereen sneller moest en zich zonder pardon erdoorheen stortten. Ze vonden het in al hun enthousiasme niet erg om over mijn handen lopen. Jammer, maar dat mocht zeker de pret niet drukken. Ze zouden wel afkoelen in de Anaconda Trail, want we mochten weer het water in! 

Nadat we ons portie water weer even gehad hadden, was er een kleine opstopping bij het volgende obstakel. Het was één van de twee verrassingen die Mud Masters voor ons in petto had. Duidelijk ook waarom, want er werden wat glijpartijen gesignaleerd! Een schuin houten muurtje waar je op moest sprinten, bedenkend dat je nog maar net uit het water komt en dus verre van droog bent. Een goede oefening voor die ramp straks, ging er door mijn hoofd. Heren genoeg die boven hun hand uitstaken, dus dat moest lukken. Ondanks de drukte werd het allemaal in goede banen geleid door de vrijwilliger, die zelfs aangaf dat we iets verder af moesten gaan staan om de sprint te pakken. Adem in, adem uit, GO! 

Enkele gestapelde hooibalen (Golden Stairs) later, stond er de volgende verrassing te wachten. Eerst moesten we omhoog touwklimmen, over netten naar de andere kant klimmen, vervolgens weer met touwen omlaag. Nice! 
We sloten weer aan op het korte parcours en de drukte nam geleidelijk weer toe. We mochten nog eens een load carry doen, alleen ditmaal door het water, waarna we aankwamen bij de Power Tower. Tussen twee palen vastgebonden autobanden, en daar een stuk of vijf van boven elkaar. Hierna gingen we door naar de Night Crawlers, waar je een kort stukje verduisterd en afgedekt tussen de hooibalen door moest kruipen, en weer door water en trenches. Het is en blijft een modderige bedoening, natuurlijk :).

Hierna stond er wel voor de achttien kilometer-renners nog een obstakel waar ik zelf het meest van genoten heb. Een enorme uitdaging, al heb ik foto's gezien van deelnemers die hem anders konden nemen (als een soort monkey bar), doordat het er niet heel druk was. Dat was niet het geval toen ik aankwam, en heb dan ook eerst even staan kijken hoe ik dit in hemelsnaam ging doen!
Een sprong in een net dat een metertje of anderhalf ver hing, en als het je lukte, moest je vervolgens onderdoor naar de andere kant van het net klimmen. Daarna kon je hangend aan handen en voeten naar de overkant, waar je je met een touw weer naar beneden kon laten zakken. Zoals ik al zei, voor mij het beste obstakel van de run!

Voor de renners die zes of twaalf kilometer liepen, stonden de beste obstakels nog te wachten: wat een mooi einde aan deze run. 
Het publiek kon vanaf hier gaan genieten van de laatste dikke honderd meters van de deelnemers en dat gaf een heerlijke boost.
Splash jump van een, voor vele mensen, billenknijpende hoogte, drie Great Walls waar van alle kanten helpende handen en zetjes gegeven werden, en natuurlijk de Piperunner XXL! Een ware publiekstrekker en een super obstakel! Mocht je na die ene splash die je nog vers in het geheugen zat nog niet genoeg bilspieren getraind hebben, kon je hier nog eens het angstzweet uitbreken, want what goes up must come down!  

Dus gingen we de piperunner omhoog, om aan de andere kant weer middels een miniglijbaantje nog een keer het water in gedropt te worden! Eenmaal het water uit gezwommen mochten we nog even onder het prikkeldraad door kruipen om via de Sizzler onze weg naar de finish te voltooien! We hebben het weer gered, de achttien kilometers zitten er weer op, en we hebben weer een run op onze naam staan. Well done!

Samengevat: 

De minpunten
- Op de route die online staat, staat een buddy carry vermeld. Die heb ik ergens gemist.
- Het parcours zelf was ondanks dat het veel verschillende ondergronden waren (wat wel zeker telt als een plus) voor het grootste deel vlak. 
- Ik miste wel het echte Finish gevoel. Doordat de meeste mensen op de Sizzler afkwamen, was de finish een beetje verlaten en een anti-climax. Dat vond ik wel jammer, want of je nou zes, twaalf of achttien kilometer hebt gelopen, de Sizzler was niet het echte einde. Die streep, de finishline wel, en juist dáár moet het gevoel van overwinning heersen. Misschien ook doordat er geen medailles zijn en je je shirt zelf achteraf kunt afhalen, en je uiteindelijk 'alleen' een biertje krijgt. Oke, het idee van een biertje na de run is prima, maar voor mij is bier niet de drank waar je bij de finish de deelnemers mee op moet wachten. Laat mij maar bijtanken met een snack of drankje vol suikers als ik klaar ben met een race en duw me mijn Mud Masters finishersshirt maar in mijn handen, terwijl ik nog aan het bijkomen ben van alle euforie...

De pluspunten 
-Toch nog eens vermelden dan: de diversiteit aan ondergronden. Zand, bos, modder, gras, en genoeg sloten en water maakten het erg leuk en divers. 
-Er zit altijd verschil in zware en makkelijke obstakels, maar ik heb geen obstakels gezien waarvan ik dacht: die hadden ze net zo goed weg kunnen laten. Ze zijn allemaal de moeite waard, en er werd zelfs verschil gemaakt bij sommige obstakels (piperunner/monkey bars) voor de getrainden en minder getrainden onder ons. 
- Vrijwilligers waren allemaal lekker enthousiast, en ook onderweg stonden ze er allemaal goed op te letten. 
- Niet te vergeten: genoeg waterposten en heel fijn dat er ook bananen werden uitgedeeld.

Wat heb ik een enorm leuke run gehad. Mud Masters is duidelijk een van de top runs in Nederland en ze weten maar al te goed hoe ze een run moeten organiseren. Als je je bedenkt hoeveel deelnemers ze in zo'n weekend verwerken, en hoe goed het op alle vlakken doorstroomde (niet alleen tijdens de race maar ook bijvoorbeeld bij het parkeren en bij de garderobe), kan ik hier weinig meer aan toevoegen. Een mooi shirt, een korte massage bij de on-site fysio en een heerlijke sfeer om de rest van de dag daar te blijven maakte het helemaal af!

Ja, dit was mijn eerste Mud Masters, maar nee, het zal zeker niet de laatste zijn. En als iemand vraagt 'Wat is obstacle running?', is Mud Masters een van de beste voorbeelden die je kunt noemen!

Bedankt voor een heerlijke run Mud Masters en...
See you on the Mudder side!

afstand | modder | obstakels |
Lees verder
MYWB Challenge #1

Vandaag, woensdag 1 oktober 2014, bestaat Discovery 25 jaar! Om dat samen met jullie te vieren, daagt Discovery jullie uit om aan één van de 25 challenges deel te nemen. Indien je van uitdagingen houdt, kan je deelnemen aan de 25 challenges. Het zijn stuk voor stuk mooie challenges waar je creatief mee aan de slag kan gaan! De hoofdprijs is een sneeuwscooter safari te Lapland. 

Challenge #1 past helemaal in het kader van obstacle runs. "Ren, spring en vlieg door de straten. Alles kan een obstakel zijn. Maak van jouw omgeving een parcours." Ik ben benieuwd wat jullie hiervan maken. Laat het mij gerust weten via Twitter @tim_pottiez #mywb

Meer info over Make Your World Bigger vinden jullie hier. Alvast veel succes en plezier met jullie challenges.

foto | fun | obstakels | urban | video |
Lees verder
Entomofagie

Ik durf te wedden dat negen van de tien mensen niet weten waar entomofagie voor staat. Ik wist het zelf ook niet. Entomofagie staat voor ‘het eten van insecten’. Zelf heb/had ik er niet zoveel mee. Tot afgelopen zaterdag…

Zaterdag 27 september was ik in Biddinghuizen voor Mudmasters. Ik heb weer erg genoten van dit evenement. Een van de andere experts schrijft hier nog een mooie review over, die hier snel zal verschijnen.

Ik meldde mij voor de race bij de Discoverytent. Ik zag dat men daar de mogelijkheid had om een overheerlijk zakje meelwormen weg te tikken. Als extra’tje zat er ook nog een dikke sprinkhaan in. Het enige voordeel op het eerste gezicht vond ik dat de insecten reeds dood waren.

Vooral de meelwormen zagen er echt smerig uit vond ik. Wel vind ik dat je alles geprobeerd moet hebben in je leven en nu had ik de kans!

Ik wilde met de sprinkhaan beginnen. Gewoon, omdat die me van al die onsmakelijkheden nog het lekkerst leek. Vlak voordat de sprinkhaan in aanraking kwam met mijn slagtanden kreeg ik nog net op tijd de tip dat de vleugels en pootjes nog wel even verwijderd moesten worden. Dit spul schijnt namelijk niet zo lekker door je slokdarm heen te glijden.

Nou, daar ging die dan. Ik kauwde flink, voor het geval er toch nog iets levends in het beest aanwezig was. En weet je, het was niet eens vies. Het smaakt naar nootjes, maar dan met pootjes….O nee, die had ik verwijderd.

Wat restte was een hoeveelheid meelwormen. In één keer achterover, dacht ik maar. Yummie! 

Nee, het is niet dat je me er ’s nachts voor wakker kunt maken. Maar vies? Nee, dat zeker niet. Ook de meelwormen hadden een beetje een nootachtige afdronk.

Het enige wat ik wist van insecten was dat ze best eiwitrijk zijn. 

Maar waarom zou je verder overgaan tot het consumeren van insecten?

  • Insecten eten in plaats van vlees zorgt voor minder overdracht van virussen. Varkens lijken zo sterk op ons dat ziekten van varkens makkelijk overkomen op mensen.
  • Tien kilogram voer levert slechts één kilogram rundvlees, maar wel negen kilogram insecten op.
  • Minder mest! Insectenvlees levert minder uitstoot van broeikasgassen en is dus beter voor het milieu.
  • Het is even voedzaam als vlees.

Al met al behoorlijk duurzaam dus.

Mocht je helemaal overtuigd zijn geraakt, op het internet is veel te vinden over het eten van insecten en de heerlijkste recepten zijn er te vinden. Hieronder nog wat foto’s ter inspiratie.

                      

                       

De insecten waren onderdeel van de nieuwe Discovery-actie 'Make Your World Bigger'. Op de bijbehorende site kan je challenges uitvoeren, waarmee je kans maakt op een sneeuwscootersafari naar het noorderlicht in Lapland. Wij obstacle runners houden natuurlijk wel van een uitdaging!

Wat betreft de insecten: ik houd het voorlopig nog wel even bij een lekker stukje sappig vlees...

Volg mij op @obstacle_runner #discoveryruns

foto | voeding |
Lees verder
Week van tevoren nog trainen?

Nog even en dan gaat de Mudmasters weer van start. Kilometers door de modder rennen, klimmen over muren, tijgeren onder prikkeldraad, zwemmen door sloten! Kom maar op. Het is net Disneyland, maar dan zonder Donald en iets andere attracties. In aanloop naar obstacle runs wil je goed trainen. Als hardloper train ik een paar keer per week op uithoudingsvermogen en aan het onderhouden van mijn conditie. Om mijn kracht op peil te houden doe ik onder andere mee aan bootcamps en begin ik de ochtend met push-ups en sit-ups. Al moet ik eerlijk zijn dat de ochtenden er nog wel eens bij inschieten. De snooze-knop wint het te vaak van de push-ups. Met de basis zit het wel goed. De vraag is: moet ik zo kort voor de run nog blijven trainen?

Rust is noodzakelijk 
Het antwoord op deze vraag is niet makkelijk te geven. Alle Discovery Runs Experts zijn het erover eens dat er te veel factoren meespelen om een eenzijdig antwoord te geven. Een voorbereiding voor een hardloper is anders dan iemand die vooral veel krachttraining in de gym doet. Een beginner traint weer anders  dan een gevorderde. 

Train je in de week voorafgaand aan de run niet kapot. Je lichaam moet hersteld zijn voordat je aan de run begint. Wat mij betreft kan je wel door blijven trainen, alleen niet meer zo hard als je normaal gesproken doet. Voor beginners: loop nog maar één of twee keer een paar kilometer hard. Je houdt je spieren in conditie, maar put ze niet uit. Gevorderden, train gematigd. Stop sowieso twee dagen voor de run.

Test jezelf

Het beste advies is om naar je lichaam te luisteren. Je kent jezelf het best. Wees niet overmoedig en probeer geen nieuwe dingen uit in de week voor een run. Je bereikt niets nieuws, je breekt eerder wat af wat je hebt opgebouwd.

Om te testen wat het beste werkt, ben ik een week van tevoren gestopt met trainen. Kijken wat het met mijn lichaam deed. Na drie dagen werd ik onrustig. Ik miste een uitlaatklep voor mijn energie. Mijn spieren hadden behoefte aan lichamelijk uitdaging. Ik ben dan ook maar weer gaan hardlopen. Iets langer dan wijsheid is. Slim? Niet helemaal, maar het is een verantwoord risico. Mijn basisconditie is goed en daarbij ben ik nou eenmaal eigenwijs. Je weet hoe het moet, maar doet het gewoon anders. Het leven is een speeltuin. Happy days!

Zien we jullie bij de start? Wij zijn er klaar voor!

training |
Lees verder
Mud Master Video: How to conquer...

De Pipe Runner.

We laten de bossen achter ons en lopen weer over gras, waar het volgende obstakel zich aandient. Het lood zakt me enigszins in de schoenen en ik begin iets langzamer te lopen. Dit was één van de obstakels waar ik tegenop zag: de Pipe Runner. Het lukt maar weinigen om in één keer en zonder hulp boven te komen. Dit wordt geen makkelijke opgave, ben ik bang. Mijn maat loopt door, merkt dat ik inhoud en draait zich om.

“Kom op man, je weet hoe het werkt.” Hij klapt in zijn handen. “Aanloop, sprinten, omhoog en vastgrijpen. Let op.”
Hij loopt een paar grote passen achteruit, haalt diep adem en sprint als een dolle richting het gevaarte. Zonder vaart te minderen rent hij tegen de kromming omhoog, tot hij niet meer kan. Op dat moment zet hij zich nog een keer af en klampt zich met een hand en een elleboog vast aan de rand. Hij draait zich om en balt zijn vuisten boven zijn hoofd.

Nu moet ik wel. Net als hij zet ik een paar passen terug, sluit mijn ogen, open ze weer en sprint richting de Pipe Runner. Niet verslappen, bijt ik mezelf toe. Ik zie hoe mijn buddy op het platform hurkt en mij zijn handen toestrekt. Ik verander mijn koers iets naar hem en ren zo hard als ik kan de pipe op.

“Aaaah!”, brul ik, terwijl ik naar zijn handen grijp. Mijn linkerhand mist, maar mijn rechterhand omsluit zijn onderarm. Hij trekt me omhoog, ik zet me af op de rand, en we kunnen door. Op dat moment duikt iemand onder ons ook omhoog, maar komt bij lange na niet tot de rand. Tergend langzaam glijdt ze terug op het gras.

“Kom!”, roep ik. “Nog eens!”
Het meisje jogt een stuk terug, draait zich om en zet het weer op een lopen. Ondertussen hurk ik naast mijn vriend, klaar om haar op te vangen. Ditmaal komt ze precies hoog genoeg, zodat we haar op het plateau kunnen helpen.
“Thanks”, zucht ze.

Ze holt verder. Ik tik mijn mudbuddy tegen zijn schouder en ren via de grote trap weer naar beneden. We moeten dóór.

modder | tips | video |
Lees verder
Bootcamp Obstacle Run

14 september 2014 was het terrein van recreatiegebied Geestmerambacht (ten noorden van Alkmaar) even het basiskamp van de  Bootcamp Obstacle Run. De Bootcamp Obstacle Run bleek een prima loop te zijn. De 18 kilometer afstand hield in dat de ronde van 6 kilometer drie keer gelopen moest worden. De organisatie heeft een goede ronde weten te maken door veel afwisselende obstakels toe te voegen en er is goed gebruik gemaakt van de heuvelachtige omgeving, de bossen en het aanwezige water in het midden van het gebied. Het betreft een kleinschalige run met enkele honderden deelnemers in plaats van duizenden. Waar ik een week eerder nog met ruim zevenduizend obstacle runners van start ging tijdens de  Strongmanrun in Hellendoorn, mocht ik nu van start met precies 33 diehards die zich hadden ingeschreven voor de 18 kilometer afstand van deze nieuwe hindernisloop.

Ik vind het altijd prettig om ruim een uur voor de start ter plaatse te zijn om even rustig de sfeer te proeven, mijn startnummer op te halen, mijn tas weg te brengen en me op te warmen. Toen ik echter rond 9:30 uur het terrein betrad vroeg ik me af of ik me had vergist omdat er naast nog twee andere lopers en de organisatie, nog niemand anders ter plaatse was. Vervolgens bleek ik niet op de deelnemerslijst te staan omdat ik me niet had aangemeld via de website en moest ik nog gauw ergens zien te pinnen om deel te kunnen nemen. Dat kon niet op het terrein zelf, dus moest ik gauw naar het dichtstbijzijnde dorp rijden om de 39 euro inschrijfgeld te pinnen. Gelukkig was ik met nog 20 minuten te gaan voor de start nog op tijd. Het startgebied en de inschrijfbalie was ingericht als basiskamp met legertenten en picknicktafels en banken aangevuld met wagens waar je terecht kon voor snacks en drinken. Voor de aanwezige kinderen was een groot springkussen met klimwand geregeld.

De hindernissen die te zien waren vanaf het startgebied zorgden ervoor dat ik niet al te hoge verwachtingen had van hetgeen me te wachten stond. De eerste obstakels waren drie lage, houten, tafelachtige constructies en de monkey bars hingen laag boven de grond aan een kraanwagen. De monkey bars werden met behulp van spanbanden gestabiliseerd. Het zag er nogal geïmproviseerd uit. Tien minuten voor de start van de 18km mochten we het kleine startvak betreden en werden we aangemoedigd door twee instructeurs om deel te nemen aan een warming-up programma. De deelnemers die ik voor de race sprak kwamen uit de omgeving van Noord-Holland en waren veelal hardlopers en hadden ook al eerder obstacle runs gelopen. We grapten nog even dat we in ieder geval 33e konden worden tijdens deze race en er werden nog even wat tips en ervaringen uitgedeeld.

Na het startschot was de eerste hindernis (de houten constructies) dan ook geen uitdaging en holde iedereen op naar het volgende obstakel dat ongeveer tweehonderd meter verderop stond. Het ongeveer vijf meter hoge hek met houten horizontale dwarsbalken voelde niet heel stabiel aan. De balken waren nogal dun en met de tien man die er tegelijk op klommen bewogen ze nogal en had men het gevoel dat dit obstakel het niet lang zou volhouden. Achteraf bleek deze angst ongegrond en was dit obstakel prima berekend op de enkele honderden deelnemers.

De route vervolgde al slingerend door een bosje waarop we de eerste heuvel beklommen, gevolgd door een afdaling om vervolgens nogmaals omhoog en omlaag te moeten. Gelijk een pittige start voor de bovenbenen dus. Even verderop kwamen we bij een obstakel dat ik tot nu toe nog steeds niet goed begrijp. Er lag een touw op de grond. De dame van de organisatie gaf aan dat je op je rug moest liggen en je aan het touw naar de andere kant moest trekken. De meeste lopers begrepen niet helemaal wat de bedoeling was omdat het touw niet boven de grond gespannen was en holden hier gewoon voorbij. Beetje vreemd dus en dit bevestigde mijn gevoel op dat moment dat de obstakels erg zouden tegen vallen deze dag.

Iets verderop volgden de eerste natte schoenen toen we door enkeldiep water moesten hollen om uiteindelijk bij de hooibalen uit te komen. Dit waren flinke hooibalen die bovendien goed waren ingepakt in plastic, met daarover nog een soort mat. De hooibalen waren zo neergelegd dat je een flinke sprong moest maken om erover te komen. Dit vond ik een mooie opstelling die ik bij eerdere runs nog niet was tegengekomen. Dat maakte gelijk weer een hoop goed. Intussen was het startveld ook al behoorlijk uitgedund. Ik liep samen met twee andere deelnemers ongeveer hetzelfde tempo. Althans, de obstakels leken hen makkelijk af te gaan waar ik tijdens het hardlopen de verloren meters weer wist goed te maken. Dit bleef de hele 18 kilometer zo doorgaan waardoor er toch een soort wedstrijdelement ontstond.

Na de hooibalen was het weer een paar honderd meter hardlopen alvorens we aankwamen bij de bandenstapel. Dit keer geen kinderachtig stapeltje banden, maar een serieuze stapel van zeker anderhalve meter hoog over een afstand van zo’n zes meter. Het begon zowaar op een serieuze obstacle run te lijken en ik was blij verrast dat de obstakels zich zo kort op elkaar volgden. Na de bandenstapel kwamen we aan bij de eerste set zeecontainers. Met behulp van enkele pallets konden we over deze containers klimmen, en waren we inmiddels aangekomen aan de andere zijde van het water waar de 6 kilometer route omheen leidde. Hier had de organisatie ook wat flinke speakers staan met wat passende muziek om het tempo en de moed erin te houden bij de deelnemers. Aan deze kant van het water moesten we een houten muur over met behulp van een touw. Een flink stuk borstdiep door het water waden om vervolgens weer over een aantal zeecontainers te klimmen. Tussen de containers kwamen we overigens de eerste monkey bars tegen. Een houten balk met aan weerzijden uitstekende handgrepen. Helaas waren het maar enkele grepen waardoor deze niet zo uitdagend waren als de monkey bars die je wellicht kent van Mud Masters en/of Strong Viking. Maar, ze waren aanwezig en dus kon je weer even laten zien dat je ook dit obstakel beheerst.

Na de monkey bars en zeecontainers moesten we nog over en onder een aantal bomenstammen die waren neergelegd en werd er weer een stuk hardgelopen voordat we bij het volgende obstakel aankwamen. Tijgeren door het gras en onder enkele dranghekken door met aan het einde een heuze drill instructor die aangaf dat je acht pushups moest doen, die hij vervolgens ook keurig voor je aftelde en je dan complimentje gaf en je aanmoedigde. Toegegeven: dit was een leuk detail bij een Bootcamp Run. Na de drill instructor kwamen we aan bij de schietbaan. Ja, je hoort het goed. Even waande ik me een bi-atleet. Adem op orde krijgen en van de vier schoten minimaal drie succesvol op het doel aflossen.

Leuk om te doen, maar gauw doorrennen richting de schilderssteiger, erop, erover en door, om vervolgens nogmaals een vijf meter hoog hek met horizontale balken te beklimmen. Daarna de extra steile heuvel bestormen en afdalen om vervolgens een stukje door het bos te rennen. Daarna kwam een tweede heuvel, met op de top een houten hek waar we overheen moesten. Hier zag ik nodige lopers tijdens de tweede en derde ronde inmiddels wandelen want hier hadden de benen het behoorlijk zwaar.

Het laatste stuk van de loop was voornamelijk rennend tussen de bomen van het bosrijke gedeelte van het parcours. Ongeveer halverwege het bos kwamen we aan bij het zwaarste onderdeel van deze run. Er lag een stapel van flinke boomstammen. Geen kinderachtige balkjes, maar serieuze stammen van pak hem beet 12 kilo per stuk. Deze moest je op de schouder nemen en verder rennen door het slingerende bospad. De afstand die we met de boomstam moesten lopen was ook niet kinderachtig. Vooral tijdens de eerste ronde begon ik me af te vragen hoe ver we nog moesten. Achteraf schat ik dat deze afstand ongeveer 250 meter is geweest.

Na dit onderdeel was het laatste stuk van het parcours aangebroken. Nogmaals slingerend het bospad volgen om uiteindelijk bij het start/finish-gebied uit te komen. Hier moest je eerst nog een dwarbalk oversteken die aan weerszijden werd bemand door brandweermannen en –vrouwen die de oversteek bemoeilijkten door met een brandslang op je te spuiten.

Best lekker even af te koelen, maar je moest goed opletten dat je niet van de balk afviel. Na de dwarsbalk nog door wat plastic buizen kruipen om vervolgens als laatste obstakel de gammele monkey bars (bevestigd aan een kraan) te nemen. Daarna was het dezelfde route nog twee keer afleggen om de 18km te volbrengen.

Ik moet zeggen dat ondanks de kleinschaligheid van deze run ik me toch serieus vermaakt heb en de route nog best pittig was. Na afloop heb ik me dan ook tegoed gedaan aan een heerlijke hamburger en een biertje. Het was lekker zonnig weer, de sfeer was goed en ook de andere deelnemers die ik sprak waren best te spreken over deze run. We waren het erover eens dat deze run toch van een ander kaliber is dan een StrongManRun, maar ik denk dat de Bootcamp Obstacle Run een mooie run is voor beginnende obstacle runners. Alle obstakels waren goed te doen, maar er waren geen obstakels die echt bijzonder, nieuw of origineel waren. Verder was er vrijwel geen modder aanwezig. Dat terwijl het hele parcours toch uitdagend te noemen is. Een goede voorbereiding wat mij betreft op  Mud Masters aanstaande 27 en 28 september. Zeker als je in Noord-Holland woont en je niet zo van massale runs bent, is dit een mooie locatie om kennis te maken met obstacle running. Complimenten aan de organisatie en bedankt voor deze geslaagde dag!

Mervyn Brookson

Volg me via dit platform of via twitter:  @mbrookson

Tot de volgende run!

foto | fun | obstakels |
Lees verder
Goede run= dorstlessende run

Je kent het wel: je bent lekker aan het rennen tijdens een run tot je bij een drankpost komt, je giet snel wat vocht naar binnen en gaat weer door. Je bent nog geen twee meter verder en je krijgt een nieuw obstakel voor je neus, namelijk de 1000 bekertjes en bananenschillen van de runners voor je.

Een aantal elementen is verplicht om een obstacle run te kunnen laten slagen. De juiste afstand, goede uitdagende (en toch enigszins veilige) obstakels en natuurlijk verzorging tijdens de run.

Nu we alweer naar het einde van het obstakelseizoen gaan, hebben we al veel verschillende kwaliteiten van runs langs zien komen. De obstakels staan al vaak in het nieuws, maar de verzorging minder. Zo zijn er runs waarbij je gemiddeld elke zes kilometer voorzien wordt van vocht en meestal een stukje banaan. Maar zo zijn er ook runs waar de drankpost eigenlijk compleet ontbrak of waarbij het vocht uit een jerrycan of fles moest komen die gedeeld moest worden over meerdere runners. Ook waren er runs waar je ongeveer elke drie kilometer al vocht in je handen geduwd kreeg. Soms zelfs een Redbull of een Amstel!

Zelf ben ik totaal geen fan van energiedrankjes of bier tijdens een run. Het enige wat ik zoek tijdens een drankpost is water voor hydratatie of ongezoete sportdrankjes en een stukje fruit om snelle suikers binnen te krijgen. Energiedrankjes en bier zijn wel ideaal voor bij de finish!

Het grootste probleem is nog wel de rotzooi die ontstaat bij de drankposten; een paar kleine emmers die na tien runners al overvol zitten en een flinke lading rotzooi die in een straal van twintig meter om de afvalbakken ontstaan. De meeste runners zitten er niet op te wachten om 100 meter te gaan zoeken naar een afvalbak en geven na drie meter de zoektocht op. Hier ligt een mooie uitdaging voor organisatoren om hier eens kritisch naar te gaan kijken. Grote bakken direct naast een drinkpost kunnen al veel rotzooi schelen. Meer rotzooi op de grond betekent meer kosten voor schoonmaak, wat weer kan zorgen dat het al veel-te-dure kaartje nog meer in prijs omhoog gaat.

Hierbij daag ik organisatoren uit om te gaan denken over betere oplossingen bij de drankposten, zodat runners eenvoudiger een afvalbak kunnen vinden.

Nu we toch bezig zijn met drankposten: Redbull en bier graag aan het einde in plaats van tijdens een run! Onderweg wil je toch alleen hydratatie en zorgen de bananen wel voor wat energie.

Next run: Mudmasters! Kom na de run naar de Discoverytent en maak eens een babbeltje :)

Volg mij  @Chriss_9191 en andere experts via #Discoveryruns op twitter.

natuur | tips |
Lees verder
Review: Race Against Nature

Zondag 21 september 2014 vond de derde editie plaats van Race Against Nature (RAN) in het domein De Vijvers te Averbode (België). RAN maakt deel uit van de Spartacus Series en ik vind dit één van hun betere obstacle runs. Samen met Alexander en enkele muddy's die ik van Antwerp Bootcamp en de vechtsport waar ik train ken, maakten we deel uit van de 6000 deelnemers. Ik ben ook een bekende Vlaming tegengekomen, namelijk de standup comedian Philippe Geubels!

Toen we richting Averbode reden, was de weg naar het evenement goed aangegeven waardoor we één van de 4 parkings gemakkelijk vonden. Race Against Nature was prima georganiseerd en de organisatie en vrijwilligers verdienen een dikke pluim! Het afhalen van mijn armband, elektronische tijdsregistratiechip en t-shirt ging vlot. De gescheiden douches en kleedkamers waren groot genoeg. Toiletten en een bewaakte vestiaire was ook voorzien. 

Race Against Nature was een evenement voor zowel deelnemers als supporters. Deelnemers konden zich schminken op een speciale stand en wie honger en/of dorst had, kon terecht bij één van de vele drank- en eetstands. Een gespecialiseerde loopwinkel en een verdeler van sporthorloges en GPS-toestellen hadden ook een regent waar zij hun producten aanboden. Defensie was ook vertegenwoordigd. Een dj zorgde voor de nodige beats en sfeer op het terrein. Supporters konden een grondplan krijgen om zo hun favoriete deelnemer goed te kunnen volgen tijdens zijn of haar hindernissenloop. 

Door geen gebruik te maken van rugnummers heeft Race Against Nature hun bijdrage geleverd aan de natuur. Wanneer deze wel worden gebruikt laten ze vaak een spoor achter over heel het parcours. 

Het parcours van Race Against Nature was zeer gevarieerd. Je liep door bossen, in zand en modder en er waren verschillende waterpartijen aanwezig. Spartacus Series had een aantal hindernissen behouden zoals Pull & Float, waarbij je met verschillende deelnemers op een vlot stond en door aan een touw te trekken de overkant bereikte. The Creek was een lange sloot waar je doorheen moest lopen. The Pollinosis was een hindernis waar je door gangen in strobalen je weg moest vinden naar de uitgang. Deze hindernis kwam ik tegen in de Battle of the Ardennes. 

Onderweg stonden vrijwilligers aan oversteekplaatsen om alles in goede banen te leiden. Aan hindernissen stonden ook mensen een oogje in het zeil te houden om zo de veiligheid van de deelnemers te garanderen. Medisch personeel reed rond op quads om in geval van nood snel ter plaatse te zijn. Op het parcours stonden ook 2 bevoorradingsposten waar je water kreeg. Dat heb ik op mijn vorige 2 obstacle runs niet gezien.

Spartacus Series doet ook steeds aan vernieuwing zodat hun obstacle run niet identiek is aan hun vorige editie. Dit kan ik alleen maar aanmoedigen. De start vond plaats in één gesloten startbox. Daarin stond een rookmachine, lag rose schuim op de grond en viel gekleurde poeder en water uit de lucht. De Jolly Jumper Bootcamp was nieuw. Hier moest je een parcours afleggen met een zandzak en over balken kruipen. Daarna kreeg je een jutezak waar je in moest staan en een rondje moest springen. In de Lumber Jack Freeway moest je over en onder boomstammen klimmen die in grachten met modder en water lagen. Hier verloor een deelnemer nog zijn bril. Ik heb samen met enkele andere deelnemers nog helpen zoeken, maar helaas hebben wij zijn bril niet teruggevonden. 

Het derde bataljon van de para's had ook een mooie hindernis voorzien. Bij The Final had ik het gevoel dat de stroomdraden niet werkten. Ik heb althans geen stroom gevoeld en ik liep daar met open armen door. De sprong over het vuur net voor de finish was leuk. Aan de finish ontving ik een herinneringsmedaille, een flesje water en energiedrank. Race Against Nature was alweer een geslaagde obstacle run. Ik wil alvast de organisatie en vrijwilligers bedanken!

Ik kijk alvast uit naar het broertje van Race Against Nature, namelijk de  Neptunus Run. Deze vindt in november van dit jaar plaats en er zijn nog steeds plaatsen beschikbaar.

Omdat beelden vaak meer zeggen dan woorden, kunt u hieronder de aftermovie bewonderen die ik heb gemaakt!

afstand | modder | natuur | obstakels | video |
Lees verder
Urban Army Masters

Op woensdag 17 september was het tijd voor een ander soort run. Niet zozeer wat betreft obstakels, maar meer wat betreft het type deelnemers.

De sportcommissie van de Koninklijke Landmacht had de stoute schoenen aangetrokken en een militaire variant georganiseerd op de Army Urban Run die afgelopen april werd gehouden in Oirschot. De deelnemers waren dan ook alleen maar afkomstig van de Koninklijke Landmacht. Hier en daar was er wel een enkele verstekeling van de Koninklijke Luchtmacht, maar dat zag de organisatie door de vingers.

De  sportcommissie van de defensie organiseert jaarlijks heel veel sportevenementen voor alle krijgsmachtdelen. Militairen moeten natuurlijk altijd fit zijn voor hun taak dus is sport bijna dagelijkse kost. Dat er voor allerlei sporten onderling competitie wordt gehouden maakt het alleen nog maar aantrekkelijker. Zo heb je Open kampioenschappen, Militaire kampioenschappen maar ook krijgsmachtdeel gebonden kampioenschappen. Van deze laatste was de Urban Army Masters er één.

Op woensdagochtend 17 september was ik dan ook al vroeg onderweg naar de vliegbasis op de Vredepeel in de buurt van Venray. Aangezien je je bij militaire sporten altijd vroeg moet melden, was ik ook op tijd aanwezig om mezelf te melden en mijn chip en T-shirt op te halen. Even naar de kleedkamers om mezelf te preppen voor de run en daarna naar het start/finish-gebied om de 'concurrentie' te bekijken en natuurlijk met collega's te praten.

Om half 11 mochten we van start en we begonnen met bijna twee rondes op de hardloopbaan (400 m) om het veld al een stukje uit elkaar te trekken voordat de eerste obstakels zouden komen. Daarna begon de 12 kilometer lange tocht met 24 obstakels echt. Eerst over het hek via een aantal pallets en al snel mochten we kennis maken met de sloten van de vliegbasis. Deze bevatten water en modder zodat de eerste deelnemers al meteen schoenen verloren in de zuigende mud. Aan het einde van het slootje gingen we een grote zandplaat op waar de welbekende trenches en andere grote bulten met zand overwonnen moesten worden. Helaas waren de trenches droog, maar gelukkig was het zand goed mul waardoor ze slopend genoeg waren in de eerste kilometers.

De bunkers op de basis mochten ook beklommen worden en nadat we die een aantal keer op en af waren gerend, kwamen we op de oude start- en landingsbaan uit. Daar stonden vier containers die we moesten bedwingen. Op en af, en dat vier keer...

Na deze containers vielen de eerste slachtoffers van het te snel starten. Voor de meeste gewone straathardlopers die obstacle running niet gewend zijn, gebeurt dit al na een paar hindernissen. Ze zijn nog niet gewend aan het steeds onderbreken van je loopritme.

Een voordeel voor mij, dus ik schakelde een tandje bij om zo het lange stuk landingsbaan te overwinnen. Onderweg kwamen we nog een leuke kruiphindernis tegen en een heerlijke frisse waterbak. Het zonnetje scheen op dit tijdstip nogal stevig dus verkoeling was erg lekker. Helemaal aan het einde kwamen we bij een heerlijke stinksloot waar we op handen en knieën doorheen mochten kruipen om vervolgens een stuk te gaan volgen met veel wateroversteken en - gelukkig - schaduw. 

Na de laatste paar hindernissen genomen te hebben, stond er ineens een bordje langs de route met "150 meter" erop. De finish was nabij! Een laatste tandje bij en een eindsprint naar de finish. We moesten nog even onder een vrachtauto door, over een hoop met rommel en renden via een oplegger over de finish. Elke deelnemer werd met naam en toenaam binnengehaald door de omroeper van dienst.

Ik heb een ontzettend leuke run gehad en kwam als 6e van de oudjes over de finish en als 37e overall. Ik ben dus heel wat jonge gasten voorgebleven en dat is fijn om te weten.

De sportcommissie heeft goed zijn best gedaan om een geslaagd evenement neer te zetten en dat is gelukt. Volgende keer mogen er meer hindernissen komen en natuurlijk meer mud en sjouwwerk. Ook een tip voor de volgende editie; obstacle running en katoen zijn geen vrienden, dus de T shirts graag van een ander materiaal.

Al met al een goede run met een uitstekende organisatie, warme douches en eten en drinken. Volgend jaar maar weer doen en dan wil ik wel adviezen komen geven voor wat extra leuke hindernissen!!

Gertjan

Volg mij nu op twitter:  @MudCrew_NL  

foto | afstand | obstakels | urban |
Lees verder
Mud Master Video: How to conquer...

De Splash Jump.

De treden van de stellage zijn met het mulle zand bezaaid, dus ik moet oppassen dat ik niet uitglijd. Vlak voor de trap haal ik een andere gast in en haast ik me beheerst naar boven. Het plateau is lang, breed, maar staat toch bijna vol. Het is niet vreemd, bij dit soort obstakels staan mensen soms even te treuzelen. Vaak niet voor lang, want ze kunnen maar één kant op.

Ik sluit achteraan en zie het aantal mensen tussen mij en de rand snel slinken. Gelukkig, want ik wil door. Mijn lichaam wil door. Ik bedwing de adrenaline door mijn armen en benen los te schudden. Terwijl ik wat troep uit mijn oren wrijf, ga ik op mijn tenen staan. Over de schouder van mijn voorganger kan ik precies zien hoe een meisje proestend boven water komt.

De Splash Jump. Deze Splash Jump is er niet zomaar één. Wat zal het zijn… Vijf, zes, zeven meter hoog? Ik slik. Als mijn voorganger brullend naar het wateroppervlak suist, bal ik vast mijn vuisten. Hoe ging het ook alweer? Gezicht naar voren, rug recht en wachten tot de mensen veilig weg zijn. Nu dus. Nog één diepe ademhaling voor ik mij afzet en naar beneden spring. Vlak voor mijn voeten het water raken, knijp ik mijn neus dicht.

Klik  hier voor meer informatie.

obstakels | tips | video |
Lees verder
Spartan in Nederland?!

Als je veel op social media actief bent, kom je soms zaken tegen die interessant zijn. Zo liep ik tegen het bericht aan op de site van Spartan Race dat er weer gekeken wordt naar de optie om een Spartan Sprint te gaan organiseren in Nederland. Dit is dus zo'n bericht dat je moet delen!

Spartan is natuurlijk ook maar een run, maar het hele concept dat er aan vast hangt is toch wel erg interessant. Het voltooien van 3 verschillende races in één kalenderjaar levert je de Trifecta medaille op. Een eervolle vermelding op de site van Spartan en een mooie medaille. Tijdens het evenement adem je alleen nog maar Spartan. Joe de Sena heeft zelfs zijn eigen boek geschreven waar hij de Spartan lifestyle verwoord!

In 2013 kon je je ook al eens inschrijven op de site van Spartan om een voorkeur aan te geven in welke stad je het liefst een Spartan zou willen hebben. Helaas is de organisatie daar niet voor gezwicht en moeten we het in 2014 zonder Spartan Race doen. Ook grote namen als Tough Mudder peilen op deze manier de interesse onder het Nederlandse volk.

In Londen bij de Spartan races op 30 en 31 augustus spraken wij Joe de Sena en daar gaf hij aan nog steeds interesse te hebben in Nederland. Misschien dat we daarom al zo snel weer een soort van poll/voorinschrijving zien op de site van Spartan. De filosofie van Joe is ook dat hij over een paar jaar races wil organiseren in meer dan 40 landen, dus ze zullen een keer moeten komen.

Op dit moment staat er alleen een link op de site voor een voorinschrijving van de Spartan Sprint, maar wie weet en komt er bij voldoende animo een Super bij.

Wat kunnen jij en ik nu doen om ervoor te zorgen dat er voldoende animo is voor een NL Spartan? Dat is makkelijk!!

Volg onderstaande link en laat je gegevens achter op de site. Dit is geheel vrijblijvend en kost niets, je zet als het ware een stem neer om de Spartan naar Nederland te krijgen.

http://www.spartan.com/events/pre-registration/?ev...

Allemaal stemmen en misschien lopen we in 2015 voor het eerst in een Nederlandse Spartan Sprint om zo onze Trifecta voor 2015 te halen!

Gertjan 

Op de hoogte blijven? Kijk op  @MudCrew_NL op twitter!

fun | afstand | modder | obstakels | tips |
Lees verder
Review: Titan Run

Zondag 14 september 2014 vond de eerste editie van de Titan Run plaats te Nijlen (België). Ik heb enkele vrienden en familieleden kunnen overtuigen om hier samen met mij aan deel te nemen. Mijn schoonbroer Franske heeft als enige van onze groep al enkele obstacle runs op zijn palmares staan. Daarom kozen we voor een afstand van 5 km zodat deze eerste obstacle run voor iedereen haalbaar was.

Toen we het terrein opliepen, deed het mij denken aan de opbouw van een festivalweide. Dit was mooi gedaan en alle stands stonden duidelijk aangegeven. EHBO, drank- en eetstand, douchekabines, toiletten... Alles was voorzien. Kleedruimten hebben wij niet gezien en hebben ons omgekleed in de tent waar de lockers en de barbecue stonden. De betaalde lockers waren spijtig genoeg te klein voor een sporttas van gemiddelde doorsnede. Een bewaakte vestiaire lijkt mij een betere oplossing voor hun volgende editie.

Iedereen van onze groep was enthousiast en de vlotte presentator en muziek moedigden ons nog meer aan. Een gezamelijke opwarming was niet voorzien.

Het parcours en de hindernissen kan je hieronder bewonderen in de aftermovie. 

Voor hun volgende editie hoop ik toch dat de organisatie rekening houdt met enkele verbeterpunten. Veiligheid! Test je parcours zelf uit of laat het door iemand met ervaring testen. Een goede kok proeft ook van zijn gerechten. In een ondiepe sloot stak een afgebroken metalen buis uit de grond. Ik kwam op 10 centimeter neer van dit gevaarte. Voor hetzelfde geld was ik in de EHBO-post beland. \

In een andere ondiepe gracht lagen stenen onder water. Bij de hekken van de mud dive hebben veel deelnemers zich verwond aan de scherpe pinnen die naar onder staken. Bij de hindernis met de stroomdraden was geen aparte doorgang voorzien voor wie hier niet graag van proeft. Gelukkig stond er niet veel stroom op de draden vergeleken met sommige andere obstacle runs. Bij het oversteken van de Nete stonden vrijwilligers (van de brandweer) een oogje in het zeil te houden. Dat zien we graag. 

Toen we op de dijk langs de Nete liepen was op het einde niet goed aangegeven dat je rechtsomkeert moest maken. Hier stond geen vrijwilliger toen wij daar aankwamen. Veel deelnemers liepen hierdoor een stuk verloren. Sommigen hebben hierdoor enkele kilometers te ver gelopen alvorens terug te draaien. Anderen liepen door tot de eerstvolgende brug om veilig over te steken. Op de dijk kwamen we ook wielertoeristen tegen. Bij hun grootste hindernis, de mountain, was geen uitgang voorzien voor wie niet van de steile wand durfde te glijden. 

Niet tegenstaande enkele verbeterpunten hebben wij allemaal genoten van de Titan Run. Dat kan je ook zien in de aftermovie. Iedereen van onze groep vond het fijn en kijkt al uit naar zijn/haar volgende obstacle run. Het was dus voor hen een fijne eerste kennismaking met obstacle running die ze nooit meer zullen vergeten. Als aandenken aan deze mooie dag namen we elk een mooi t-shirt en herinneringsmedaille mee naar huis.

Op de koop toe had ik via een winactie op Facebook ook enkele barbecuetickets gewonnen. Hier hebben we van genoten. Bedankt Titan Run en vrijwilligers!

obstakels | video |
Lees verder
Review: Mudrun Vlaardingen

Het is de day after en hoewel de spierpijn uitblijft, hangt er nog wel wat anders in de lucht: de geur van modder!

Na een leuke Men of Steel in Nesselande waar ik 14 kilometer heb gelopen, liep ik zondag de Mudrun Vlaardingen (7,5 kilometer). Met recht een mudrun, want aan modder geen gebrek. Zo nu en dan hangt er, na twee keer baden en twee keer douchen, nog steeds een geur van zwavel en aarde om mij heen.

Dan de run. Het was de tweede keer dat er in Vlaardingen een mudrun werd georganiseerd en met zo’n 500 deelnemers was deze tweede editie gezellig druk. Organisator Hans vertelde ons dat het qua aanmeldingen zelfs richting de 1.000 ging, maar hij het expres op 500 heeft gelaten, onder andere om goed overzicht te kunnen houden en te testen hoe de doorloop zou zijn bij de obstakels.

En daar ligt dan ook mijn enige kritiekpunt: het was te druk en er moest te lang gewacht worden. Er zit een aantal smalle sloten en doorgangen in het parcour en alle 500 deelnemers startten in één wave. Er moest dus flink gewacht worden gedurende de hele run.

Verder kan ik kort zijn: het was een echte funrun met heel veel modder. De obstakels waren niet heel erg uitdagend voor de diehard obstacle runners, maar voor de veelal recreatieve lopers, waren ze goed te doen. Een enkele was zelfs zwaar. Netklimmen, tijgeren en over balken klimmen waren naast de vele sloten en modderparcours de meest aanwezige obstakels.

Eén en ander hangt ook samen met de filosofie van deze run: het is een echte nature run, dus er worden weinig obstakels gebouwd. De meeste obstakels zijn dan ook natuurlijke obstakels.

Tip: ik zag echt goede mogelijkheden voor de diehard lopers. Er zou volgend jaar in twee groepen gestart kunnen worden. In de ochtend de lopers die snelle tijden willen neerzetten en in de middag de recreanten.

Al met al geef ik een dikke 8 voor deze run. De organisatie was goed, het gebied en het parcours waren supermooi en voor mij was het een prima zondag, zoals je ook kunt zien in onderstaand filmpje. Waarvoor hartelijk dank, Geranne en Marit!

Mud Run door  geranne-jiskoot

http://www.dailymotion.com/video/x2610z5_mud-run_p...

fun | modder | obstakels | tips | video |
Lees verder
Review: Men Of Steel 2014

Zaterdag 13 september vertrok ik in alle vroegte richting Rotterdam voor de Men of Steel run. Het was bewolkt, maar de voorspelling was dat de zon later op de dag volop zou gaan schijnen. Na vijf kwartier in de auto kwam ik rond 09.00 uur aan in het pittoreske Rotterdam. Mijn auto kon ik gewoon gratis parkeren in de wijk achter de Siciliëboulevard. Dit was vlakbij het evenemententerrein van Men Of Steel, dus het begon al goed.

Aankomst en Start

Aangekomen op de Siciliëboulevard liep ik ook letterlijk over een boulevard richting het terrein. Ik was direct al enthousiast over de locatie, waar ik over een uurtje overheen mocht denderen. De Zevenhuizenplas lag er mooi bij en in mijn aanloop naar het startgebied kon ik al menig obstakel zien liggen, waaronder ook meteen eentje waar ik onderhand een behoorlijke hekel aan heb. Stroomdaadjes! Of Steel Lightning, zoals ze in deze run genoemd werden. Verder zag ik een mooi klimobstakel op het strandje en wat hindernissen in het water. Ik had er zin in!

Aangekomen bij het terrein liep je eigenlijk gelijk tegen de loketten aan waar je je moest melden met je ticket. Op vertoon hiervan kreeg je een herinneringsshirt en een tasje met reclameflyers. Op het tijdstip dat ik mij meldde, ging dat redelijk vlot. Wat ik hier wel een puntje van kritiek vond, was dat de shirts er alleen in maat L en XL waren. Nu is een L voor mij persoonlijk prima maar ik kan me voorstellen dat deze maten voor sommige deelnemers te groot waren. Het T-shirt was verder van katoen, dus geen functioneel type.

Vanaf het loket, waar ik duidelijke informatie kreeg over het vervolg, liep ik naar de ingang van het terrein. Deze bevond zich vlakbij de loketten. Hier stonden mensen van de organisatie die het ticket innamen en mij voorzagen van een rood ‘Men of Steel’ armbandje. Ook dit verliep vlot.

Ik was nu op het terrein. Een DJ zorgde voor een lekker opzwepend muziekje. Het terrein liep in een cirkel. Op het terrein bevonden zich de toiletten, een mobiele bar, een snackwagen, diverse crossfit- en bootcamp-standjes, een stand van Dutch Mud Men, een podium met een DJ en de ingang naar outdooractiviteiten zoals een tien meter hoge klimmuur en het 4x4 rijden. O ja, en de garderobe. Ik noem deze als laatste omdat het even zoeken was. De grote witte tent achter op het terrein bleek de garderobe te zijn. Misschien dat deze met een groot bord aangegeven zou kunnen worden een volgende keer.

De garderobe bestond uit twee delen: een dames- en een herendeel. Als je je spullen kwijt wilde, dan kon je een kluis gebruiken. Dit kostte 5 euro. Omdat ik onder andere mijn gsm en portemonnee in de tas had zitten, moest ik hier wel gebruik van maken. Ik kreeg van een medewerker een kaartje met een kluisnummer en de bijbehorende code. Na flink proppen kreeg ik gelukkig m’n tas erin. Het kaartje met de cijfers moest ik natuurlijk ergens bewaren. Ik ging er niet vanuit dat ik de codes 2 uur later nog uit m’n hoofd zou weten. Ik stopte het kaartje dus in m’n broek in de hoop dat het na de run nog leesbaar zou zijn.

In de garderobetent bevond zich achterin verder een plateau met douches. Rechts stonden de kluisjes en links een smal gedeelte met plateaus waar je je om kon kleden. De vloer bestond verder uit zand.

De start

Om 09.45 kon ik het startvak in. Het startvak bevond zich op het strandje en was groot genoeg voor iedereen die met mij om 10.00 uur zou starten.

“3, 2, 1…PANG!” Rook werd afgeschoten en daar gingen we, door het mulle zand richting het eerste obstakel!

Het parcours

Als eerste moest er over een houten rek geklommen worden. Daarna volgde een luchtkussenobstakel dat sommigen nog wel kunnen herinneren van Telekids vroeger (mega blubber powerrace). Hier stroopte het een beetje op omdat er steeds maar een persoon door de soms nauwe gang kon. Dit had als voordeel dat de startgroep gelijk wat uit elkaar getrokken werd. Na deze hindernis hoefde ik eigenlijk nergens meer te wachten bij alle volgende hindernissen.

Na een stuk door het water en over twee drijvende rubber pontons volgden de monkeybars. Wat opviel was dat ze behoorlijk glad waren. Waarschijnlijk omdat ze voorzien waren van een laagje verf; extra uitdaging dus. Daarna kwam dat o zo vervelende obstakel, de stroomdraadjes. Tijgeren had geen zin. Hoe dan ook moest je over een balk heen, waardoor je toch wel de draden aan moest raken. Na een paar flinke optaters kon ik eindelijk door. Ik kwam terecht op een hellinkje dat was voorzien van een laag plastic. Hier moest je omhoog lopen. De bedoeling was dat dit glad moest zijn, maar het was juist heel ruw door al het zand wat er inmiddels op lag.

Hierna moest je in en uit afvalcontainers springen, tijgeren, zeecontainers en opblaaskastelen beklimmen. Eén kasteel pik ik er even uit: via een trappetje klom je een aantal meters omhoog. Om beneden te komen kon je niet anders dan springen. Na een paar meter vrije val kwam je op een kussen terecht. Best spannend, want je wist niet wat de impact zal zijn. Niet voor niets dat de organisatie dit obstakel de ‘Base Jump’ heeft genoemd. Ik vond hem leuk!

Het parcours ging verder over een paar hoge, uitdagende walls. Hierna liep het parcours weer richting het water, maar eerst moest je door een waterbak gevuld met ijskoud water. De bak was lekker diep. Helaas zaten er geen ijsblokjes (meer) in; dit had het nog kouder kunnen maken. Op het strandje moest er vervolgens weer getijgerd worden door de branding heen. Na nog een waterhindernis met tonnen liepen we het land weer op.

Autobanden! Op een aantal plaatsen lagen deze chaotisch opgestapeld op het parcours. Het was goed kijken waar je je voeten neerzette dus, want dit waren echte ‘enkelbrekers’. Op een deel van het parcours lagen afwisselend autobanden en daarna weer blokken (ca. 60 cm hoog) waar overheen gesprongen moest worden. Rete vermoeiend!

Op circa 2/3 van het rondje zag ik een vrijwilliger van de organisatie staan met een jerrycan in z’n hand. De jerrycan had hij gekanteld om een deelnemer van een slokje water te voorzien. Ik dacht: zou dit een drankpostje zijn? Nee, dan had er wel een tafeltje met bekertjes gestaan. Ik liep verder richting een andere leuke hindernis: een springkussen met een lange glijbaan. Via de gladde glijbaan lanceerde je jezelf in de Zevenhuizenplas. Hier moest een meter of 40 gezwommen worden naar een stijger. Leuk stukje was dit en heerlijk verfrissend!

Na weer diverse banden- en spring-obstakels, een mooi hoog klimnet en een alles behalve vlak knollenveldje, kwam ik aan bij de laatste hindernis. The Hangover, oftewel een apenhang (catcrawl mocht ook). Het venijn zat hem duidelijk in de staart, want vanwege de lengte van het touw was dit een serieus obstakel! Degene die het niet trok kon zich in het water laten vallen voor een heerlijke plons. Nog een klein stukje mul zand en toen was daar de finish. Of nee, de start, want ik wilde nog een rondje ;-).

Conclusie

Dit was de eerste editie van Men Of Steel. Ik denk dat de organisatie erin geslaagd is om een leuk en goed evenement neer te zetten. Het is een run waar iedereen aan mee kan doen, mede ook door het aantal fun-hindernissen op het parcours. Mijns inziens wordt er ook goed gebruikt gemaakt van de Zevenhuizenplas. Naast het feit dat dit qua aanzicht gewoon een mooie plek is, zaten er ook genoeg waterhindernissen tussen. Natuurlijk zijn er altijd verbeterpunten te noemen. Deze zal ik hieronder na de pluspunten opsommen. Helaas waren er nog geen foto’s beschikbaar van de run toen ik deze review schreef.

Pluspunten:

-        Duidelijke informatie vooraf op de site en op Facebook;

-        Organisatie zat goed in elkaar. Goede opvang, EHBO-posten onderweg, bij elk obstakel vrijwilligers aanwezig, duidelijke route;

-        Fun hindernissen, makkelijke hindernissen en uitdagende hindernissen, dus iedereen komt aan z’n trekken;

-        (gratis) parkeergelegenheid in de wijk;

-         Van elk verkocht ticket gaat €2,50 naar een goed doel; een erg mooi gebaar!

Verbeterpunten:

-        De garderobe. Trek er een paar vrijwilligers bij, label de tassen en stop deze in rekken. Dit werkt beter dan een te krap kluisje waar ook nog 5 euro voor betaald moet worden. Vervolgens zit je met een papieren kaartje met je codes…

-       De vlonders waarop je je om kon kleden na het douchen waren te krap, waardoor je je met je natte lijf in het zand moest aankleden.

-        Drankpost onderweg. Geen bekertjes? Met je mond onder een jerrycan kraantje hangen? Ik ben heel benieuwd wat hier het idee achter was. Een tafel met gevulde bekertjes (water of isodrank) en een stukje banaan was zoveel prettiger geweest. Zeker voor de deelnemers die 14 km liepen.

-        Op het terrein was de hele dag muziek aanwezig. Ook bekende namen. Tevens was er de mogelijkheid om een 4x4 te rijden en een muur van 10 meter te beklimmen. Dit alles draagt natuurlijk bij aan de sfeer en vertier voor de lokale bevolking. Het lijkt me dat dit best veel geld kost allemaal. Het merendeel van de obstaclerunners zal puur voor het parcours komen en zal niet de hele dag blijven hangen voor de muziek of andere outdooractiviteiten. Misschien zou hier in het vervolg wat op bespaard kunnen worden en zou het geld gebruikt kunnen worden voor het parcours.

Ik wil niet negatief afsluiten. Ik heb gewoon een leuke run gelopen waarin een paar kleine verbeterpunten naar voren kwamen. That’s it.

Ik kijk uit naar de volgende editie in Scheveningen, april 2015!

Volg mij op @obstacle_runner   #discoveryruns

obstakels |
Lees verder
Variatie in de keuken!
‘Herken jij dit?’

Elke dag begint vroeg, de wekker gaat om 6 uur en je stapt snel even onder de douche. Hup, je kleding in en een ontbijtje maken: twee boterhammen met kaas, een appel en een banaan. Op naar werk, dezelfde route als altijd en zoals gewoonlijk in de file! Acht uurtjes werken en ga zo maar door.

De mens houdt van structuur: het geeft hem overzicht en hierdoor weet hij wat hem te wachten staat. En terecht. Structuur is belangrijk in het dagelijks leven, maar dit kan wel gevarieerd, waardoor je minder snel in een sleur terecht komt. Dit geldt ook voor het trainen voor je volgende obstacle run!

Je kan eindeloos varieren, maar je moet het wel zelf doen!

-        Andere sporten als: klimmen, yoga, zwemmen of turnen. Enorm veel sporten kunnen je helpen om je prestaties op het gebied van obstacle running te verbeteren;

-        Andere routes: door andere routes te nemen leer je beter omgaan met veranderingen (denk aan ondergrondse routes of werken met hoogteverschillen). Weet hoe het is om op modder, gras of zand te lopen;

-        Alleen, samen of met een groep: als je alleen sport ben jij zelf de persoon die de lat telkens moet verleggen. Als je dit vaker doet, word je mentaal sterker. Tijdens een zware run kan je jezelf motiveren! In groepsverband werk je aan teamwork en kan je weer veel variëren in de oefeningen.

-        Elk type weer: regen, zon, sneeuw of hagel (a.u.b. niet trainen tijdens onweer ;)) weerhoudt een echte obstacle runner niet om een training te cancelen. Deze omstandigheden zal je ook tegenkomen bij veel runs. Voorbeeld: tijdens een koude, regenachtige dag ligt onderkoeling op de loer. Weet hoe je hiermee moet omgaan! Dit geldt hetzelfde voor onze 'geweldige' warme of, beter gezegd, broeierige dagen waarbij je snakt naar adem en veel vocht verliest. Wanneer je hier bekend mee bent weet je hoe te handelen.

Variatie maakt je trainingen stukken leuker en doordat je variatie toepast krijg je steeds meer ervaring op verschillende vlakken van obstacle running. Met een goede basis heb jij al 2 stappen voorsprong op de rest!

Check het filmpje en zie mijn variatie in Nieuw Zeeland!

Discovery Channel, Simon trail running in New Zealand! from Simon Senten Van on Vimeo.

Volg me op twitter: @simonvansenten of #discoveryruns 

natuur | obstakels | tips | training | video | weer |
Lees verder
Aftermovie StrongmanRun 2014

Met 8.000 deelnemers en 60.000 toeschouwers is en blijft de StrongmanRun een uniek spektakel. Ook dit jaar heeft de organisatie een waanzinnig parcours gebouwd in en rondom Hellendoorn en Nijverdal. Check de video...

Willem heeft een mooie, uitgebreide review geschreven, dus als je die nog niet gelezen hebt en meer wilt weten over deze heerlijke run, lees hem vooral.

Hardlopen = Saai. Doe obstacle running!

afstand | modder | natuur | obstakels | video |
Lees verder
Aftermovie Gladiatorrun Combat

Zondag 7 september 2014 vond de eenmalige Gladiatorrun Combat Editie plaats in de Citadel van Diest. Voor de review verwijs ik jullie naar de  blogpost van Stefan. Het was een fijne obstacle run waar ik verschillende muddy's tegenkwam zoals John, Arne, Jos, Marc, Wim, Fai, Dora, Dimitri... Gabrièl verdient een dikke proficiat met haar 3e plaats bij de vrouwen.

Bedankt organisatie van Gladiatorrun en vrijwilligers, want het was een geweldige obstacle run. Soit, geen woorden maar beelden.

Ik kijk alvast uit naar de Gladiatorrun Extreme Mud Edition in november!

fun | modder | natuur | obstakels | video |
Lees verder
Aftermovie Tough Ten Miles

Op 30 augustus hadden we weer een tripje op de planning. Ditmaal gingen we op safari, waar Tim al een mooie en uitgebreide review over heeft geschreven! Een leuke run met als onverwacht puntje 21 km, in plaats van de ten miles die we verwachtten. Maar laten we de volgende keer wel de leeuwen loslopen? :)

Nu wat meer bewegend materiaal van ons avontuur in safaripark de Beekse Bergen!

Enjoy!

Volg mij (@chris_9191) en andere Experts via #Discoveryruns op Twitter!

fun | natuur | obstakels | video |
Lees verder
Review: Gladiatorrun Combat

HOERA, HOERA, HOERA! Voor het eerst (maar niet voor het laatst, daar ben ik van overtuigd) heeft een Discovery Obstacle Runs Expert een podiumplaats behaald! Niemand minder dan Gabrièl, ons nieuwe lid, sierde de derde plaats op het vrouwenpodium van de Gladiatorrun Combat Edition afgelopen weekend. Gefeliciteerd meid! Lees gauw verder voor de review van het evenement. 

  1. Run-paspoort
  2. Omschrijving
  3. Beoordeling
  4. Besluit
  5. Totaalscore

Run-paspoort

Naam:
Gladiatorrun Combat Edition
Organisatie: Gladiator Events VZW
Datum: 7 september 2014
Locatie: Citadel van Diest, Diest (BE)
Afstand: 9 Kilometer
Prijs: €45,-
Deelnemers: 2000, uitverkocht. Waves: 100 personen, 8 minuten.
Website: http://gladiatorrun.be/combat-edition/


Omschrijving: Gisteren liep ik samen met Tim de éénmalige Combat-editie van de Belgische Gladiatorrun. Ons nieuwe lid Gabrièl Bartels was ook ten velde. Als support-crew waren onze partners Jessica en Ann meegekomen. Het zonnetje scheen en we hadden er veel zin in!

Snel hebben we onze startbewijzen en t-shirts afgehaald, een rode hand op m'n gelaat geschminkt en onze spullen in de hiervoor voorziene ruimte achtergelaten. Wave 8 vertrok en het was tijd voor ons om in het startvak te gaan staan. De presentators waren volledig gekleed in camouflage-uniform, terwijl ze nog even een in brandweeruitrusting geklede man interviewden. Toen begon het aftellen: 3, 2, 1, go! 

Het duurde niet lang voor we bergop- en bergafwaarts liepen, iets wat de hele route rond, over en door het stervormige bouwwerk zou kenmerken.
Helaas liepen we na een minuutje of 5 op de eerste opstopping. Midden op een steile bergwand liep het verkeer even vast. Dit kwam doordat de tweede helft van de helling versperd werd door omgevallen bomen, wat wel weer een leuk obstakel vormde. Hierna kwamen we bijna geen hinder meer tegen. Ik zal nu niet het volledige evenement beschrijven; je komt meer te weten over de obstakels bij de beoordelingen.

Na een zeer gevarieerde negen kilometer kwam ik met Tim in mijn nek over de finish, waar we verwelkomd werden met een unieke rode baret in plaats van een medaille, wat ik een leuk idee vond! Helaas was er tijdens de gehele run geen enkele (!) bevoorradingspost te vinden, dit tot frustratie van zowat elke deelnemer. Bij de aankomst kregen we slechts één blikje Red Bull óf één watertje, met een simpele Snickers.

Nu ben ik geen klager, maar voor een prijs van 45 euro mocht dit toch wel beter. Daar kwam dan ook nog eens bij dat wassen enkel kon bij een reeks kraantjes die je met één hand moest indrukken, waar dan een schraal straaltje water uit kwam.

Na de finish kwamen we Gabrièl tegen met een grote fles champagne en een trofee, omdat ze de derde plaats had behaald in de categorie vrouwen. Wat een leuke afsluiter!

Beoordeling

Terrein: 5/5 
Het terrein was vet gaaf! Een afstand van negen kilometer lijkt ondertussen voor ons slechts 'kattenpis', maar de Citadel maakte het een pittige rit van begin tot eind. Bergop, bergaf, door de donkere gangen van de constructie, door de modderpoelen tussen de buitenmuren... Vlaanderen bevat nog veel van deze bouwwerken uit de 2e wereldoorlog en daar mogen ze van mij nog veel mee experimenteren.

Hindernissen:   5/5 
Over de hindernissen heb ik niets te klagen. Integendeel. Het terrein, het gebouw, de resten van het militaire obstakeltrainingsparcours en de zelf geconstrueerde obstakels wisten ze te combineren tot een uitstekende run. Zo renden we door donkere gangen en kamers van de citadel waar enkel via smalle openingen licht binnenkwam, of waar op de donkerste plaatsen kaarsen werden aangestoken.

Een ander voorbeeld is 'de Sniper'. Dit obstakel ken je misschien wel van BreakoutRun. Je loopt voorbij twee plastic zeilen, geplaatst op één meter hoogte, zodat enkel je benen zichtbaar zijn. Op je benen werd dan vanuit de schietgaten in de muur met paintballgeweren geschoten: kicken! Helaas was niet iedereen zo enthousiast, want Tim, die als een kabouter op XTC stond rond te huppelen en uit te dagen, werd niet één keer geraakt. 

Daarnaast was er een net waar je onderdoor moest kruipen, met daaronder een modderpoel. Verder waren er verschillende obstakels met netten, klimpiramides, hooibalen, een composthoop (wat ik wel komisch vond), hooibalen, trappen en monkey bars. Als laatste moest je vlak voor de finish een 1,75 meter hoge gladde, houten wand overwinnen. 

Accommodaties: 3/5

Op gebied van accommodaties was de mogelijkheid om jezelf af te spoelen nogal teleurstellend, daar er enkel een reeks wasbakken stond waar zo weinig water uit kwam, dat de mensen zich genoodzaakt voelden om geduldig hun bierbekertjes te vullen en dit over zich heen te gieten.

Ter frustratie van velen was er onderweg ook geen bevoorrading voorzien. Ik dacht dat de reden hiervoor was dat, gezien het militaire thema, onze soldaten tijdens hun training hier ook niet op hoeven te rekenen. De organisatie wist ons achteraf via Facebook te vertellen dat zij het inderdaad niet nodig achtten op deze relatief korte afstand. Hierin kan ik me wel vinden, zij het niet dat deze 9 kilometer wel enorm intensief waren. Ze beloofden hier in de toekomst aan tegemoet te komen, waar ik van overtuigd ben.

Parkeergelegenheid was er voldoende, gemakkelijk te bereiken, dicht bij het evenement en bovenal: gratis. Kleedkamers was iets waar ze vorig jaar op hun Gladiatorrun in ontbraken, maar dit jaar hadden opgelost. Helaas waren ze ons ontgaan en voelden we ons genoodzaakt om ons net als anderen om te kleden op het plein bij de wasbakken.

Randanimatie: 3/5
Deze was voldoende, maar kon beter. Er was een frietkraam, er was muziek en mogelijkheid om te zitten met een drankje. 


Conclusie: ondanks de lakse accommodaties, was ik toch enorm tevreden over het evenement. Het parcours was leuk en uitdagend, en Gladiator Events zal dit jaar de Belgische kroon van Spartacus Series afnemen denk ik. De hindernissen waren de moeite waard. Ik heb er alle vertrouwen in dat de organisatie van de fouten leert die het bij dit event gemaakt heeft en voortaan enkel nog zal toeslaan met hoogwaardige edities. 

Eindtotaal: Laten we afronden op 4/5, vanwege de kwaliteit van het parcours.

De aftermovie, gefilmd door Tim, vind je later deze week online! 

Stay awesome!

Stefan

afstand | modder | obstakels |
Lees verder
Review Strongmanrun 2014

De StrongmanRun 2014 stond al een paar maanden in mijn agenda met rood omcirkeld. Dit evenement heeft er twee jaar geleden voor gezorgd dat ik me op obstacle running ging focussen. 

Dus zondagochtend stond ik al vroeg op, om samen met een stel vrienden naar Hellendoorn af te reizen. De weersvoorspellingen waren perfect dus dat kon al niet meer stuk. Eenmaal in Nijverdal aangekomen werden we netjes naar een parkeerplek geleid. Vanuit hier reden er pendelbussen naar het Start / Finish Area. Onderweg zagen we al wat leuke obstakels op het parcours liggen.

In no time waren we bij de runners-area om onze startbewijzen op te halen, om ons om te kleden en onze tassen in te leveren. De Start / Finish Area was dit jaar ruim opgezet en er hing een toffe sfeer. Dit jaar had de organisatie de massastart in 3 zones verdeeld. Je kon kiezen voor de zone 'Drinking Mud' voor de prestatierunners, 'Eating Trees' voor de wat snellere runners en 'Going for the kill' voor de snelste mannen en vrouwen. De massastart is elke keer weer een issue onder de vele lopers. Het zorgt voor opstoppingen op het parcours, maar aan de andere kant ook voor een niet te evenaren sfeer. En ook dit jaar moet ik zeggen dat het weer erg tof is om tussen 8.000 super enthousiaste lopers te staan. Met opzwepende muziek, vuurwerk en massa's toeschouwers is dit telkens weer een mooie beleving.

Het parcours van 2014 ging dwars door het centrum van Hellendoorn heuvelopwaarts de bossen in. Het eerste gedeelte was vooral bedoeld om de massa uiteen te trekken. Dit lukte aardig, totdat we bij een aantal lage muurtjes kwamen, alwaar de eerste opstoppingen ontstonden. Uiteindelijk viel het bij deze lage muurtjes nog wel mee. Het eerste echte obstakel was 'Hell’s deep', waar we tijgerend doorheen moesten om vervolgens bij de volgende hotspotlocatie aan te komen. Hier stond de 8,5 meter hoge fun-glijbaan 'Sky-Fall' opgesteld. Verder kwamen we hier nog een flinke modderpoel met de naam 'Muddy Trees' tegen en even verderop het schrikdradenobstakel 'House of lightning'. 

Nadat we deze hotspot hadden gepasseerd, kwamen de hoge muren op ons pad. Voor veel deelnemers zijn de hoge muren een moeilijk te nemen obstakel, wat resulteerde in flinke wachttijden. Nu had ik me wel een beetje op vertragingen voorbereid, maar op een gegeven moment stonden we bijna drie kwartier voor dit obstakel af te koelen. Misschien voor de organisatie van de StrongManRun een punt om eens te evalueren. Waarschijnlijk waren er minder opstoppingen ontstaan als de hoge muren breder en veel later in het parcours waren opgesteld. Voor de rest van het parcours heb ik geen moment meer voor een obstakel hoeven wachten, en door de massa’s enthousiaste toeschouwers was ik het ook snel weer vergeten.

Na obstakel nummer elf 'Up and Down' en de bekende ’Stut’ steile wandjes op de Hellendoornse berg, kwam het buitenzwembad in zicht. Altijd een fijn moment om even in het water af te koelen. Het parcours ging vervolgens door het gezellige centrum van Nijverdal, waar heel veel enthousiaste toeschouwers de runners aan stonden te moedigen. Wat een toffe sfeer! Ik weet zeker dat iedere runner die het even wat moeilijk had, hier weer extra energie van heeft gekregen. 
Op dit moment hadden we ongeveer de helft van de obstakels overwonnen. 

Het volgende gedeelte van het parcours liep langs het riviertje de Regge. Hier mochten we eerst van een brug af jumpen om vervolgens onder de 'River cage' door te zwemmen. Een eindje verderop moesten we weer tegen een brug op klimmen en kwamen de altijd leuke 'monkey bars' voorbij. Na ongeveer negentien kilometer kwamen we bij obstakel 27 aan: 'Crazy Corn'. Hier moesten we dwars door het mais rennen. Echt een uniek obstakel en erg leuk verzonnen! In de verte hoorden we de muziek vanaf het Start / Finish Area klinken, met nog maar een paar pittige hindernissen te gaan. Toen we eenmaal over de finish waren kregen we de mooie Fisherman’s Friend StrongmanRun medaille en was het tijd voor een welverdiend finishers biertje!

Klik  hier om een van de volledige route te downloaden.

Bij dezen wil ik de organisatie super bedanken voor dit geweldige evenement. ik heb me prima vermaakt! Ook complimenten voor het vervoer tussen de Hotspots, dit was erg goed geregeld. We zijn drie keer onderweg door onze aanhang aangemoedigd, hierdoor hebben zij ook een topdag gehad. De vierde editie van de StronManRun op 6 september 2015 staat alweer met rood in mijn agenda omcirkeld!

Pluspunten:

  • De sfeer voor, tijdens en na de run is echt uniek! 
  • Uitdagende obstakels 
  • Voldoende drinkposten 
  • Parcours met heuvels, bossen, water, mud en urban area 
  • Veel pendelbussen, korte reistijden 
  • Opzwepende muziek 
  • Public hotspots met veel publiek 
  • De website www.strongmanrun.nl is erg goed verzorgd met veel info over de run

Minpunten

  • Lange wachttijden bij de hoge muren 
  • Lange wachttijden bij de douches.

Verder was het een absolute topdag!

Tsambiko en Niels hebben inmiddels een spetterende aftermovie gemaakt; die vind je hier.

Foto's van de Fisherman’s Friend Strongmanrun zijn o.a te vinden op de website van Sportograf en op de Facebook van de Strongmanrun

Volg mij via Twitter  @WJPeters of Facebook of zoek op #DiscoveryRuns.

foto | fun | afstand | modder | natuur | obstakels | weer |
Lees verder
Preview Hang-on run

Herken je dat gevoel: het is zondagochtend en je bent mooi op tijd uit bed. Super gemotiveerd ga je naar de run die je al weken met dikke letters in je agenda hebt staan. Stuiterend van de adrenaline knal je bij de start weg: dit wordt mijn dag! Na een flink aantal kilometers kom je uitgeput bij de finish, maar je voelt je niet voldaan. Je mist iets. Er zat geen uitdaging in de run, de hindernissen waren door al je opgebouwde obstacle ervaring een piece of cake.

Dat gevoel heb ik de laatste tijd steeds vaker. En ik weet dat ik echt een 'thrill seaker' ben; het is nooit genoeg. Ik wil altijd meer, groter, heftiger. Maar waar vind ik dat? Moet ik daarvoor naar het buitenland?

Deze vraag stond schijnbaar op mijn voorhoofd geschreven, want ik werd benaderd door de mensen van de Stichting Survivalgroep Hang-On. Zij vertelden mij dat ze een survivalrun gingen organiseren met verschillende categorieën. Eén ervan is voor de Obstacle runner die wat meer uitdaging zoekt. Na mijn positieve ervaringen bij de Survival challenge Zeewolde was mijn interesse meteen gewekt.

Om ons alvast een preview van het evenement te geven, werd er speciaal voor een select groepje obstacle runners een training georganiseerd. Samen met expert Maurice en nog een paar van mijn mud-buddy's ben ik naar Doorn afgereisd.

Ik was echt verrast met wat ik daar aantrof. Op het terrein van vakantiepark het Grote Bos liggen drie enorme trainingslocaties met een grote variatie aan hindernissen. Ik voelde me als een kind in een snoepwinkel. Wij hebben uiteindelijk drie uur lang in de touwen gehangen. Resultaat: pijnlijke handen, verzuurde armen en heel veel bijgeleerd. Ik dacht namelijk dat ik goed kon klimmen, maar deze mensen hebben de klimtechnieken toch echt naar een hoger level getild!

Dit maakte mij ook duidelijk dat je niet zomaar even een survival run ongetraind kan uitlopen. De afstand zal voor een obstacle runner geen probleem zijn, maar het klimmen zorgt toch echt voor een behoorlijke verzuring in je armen. Daar hebben de mannen van de Hang-on Run prima op ingespeeld. Speciaal voor de mensen die nog geen specifieke survival training hebben gedaan is er de Hang-on Obstacle Run. Deze bestaat uit dezelfde hindernissen als de survivalrun, echter waar bij de survivalrun bij verschillende onderdelen een verplichte en moeilijke route wordt voorgeschreven, mag je bij de obstacle run de makkelijkere route over een hindernis nemen.

Hierdoor wordt een zeer uitdagende run van zeven of twaalf kilometer aangeboden met wel 38 tot 57 technische en uitdagende hindernissen, die voor iedereen met een beetje doorzettingsvermogen goed te doen is. Een run waarin je zal worden uitgedaagd om hindernissen te overwinnen die je nog niet eerder bent tegengekomen.

Wij hebben in ieder geval een zeer geslaagde training gehad, waarvoor ik de mannen van Stichting Survivalgroep Hang-On dan ook hartelijk wil bedanken. Ik kijk nu al uit naar 29 en 30 november, want het belooft een geweldig evenement te worden. Voor de kosten hoef je het niet te laten, deze liggen onder de 20 euro, dus ik zeg: inschrijven!

Volg mij via: Dutch mud racer

fun | obstakels |
Lees verder
ALS ice bucket challenge

ALS sucks! Je sport, je beweegt, je doet je ding en staat er te weinig bij stil dat dit niet voor iedereen de normaalste zaak van de wereld is. De hype die nu gaande is om de spierziekte ALS meer aandacht te geven opent je ogen weer en doet je beseffen dat je gelukkig mag zijn met een goede gezondheid. 

Thanks Sabina voor de nominatie. Ik neem ‘m graag aan en nomineer bij dezen mijn Discovery Runs Experts collega's, Karin Kuijpers van Metro Mode en Ramon Oranje voor de ALS Ice Bucket Challenge. Jullie hebben 24 uur om de challenge aan te nemen.

Dat ALS een k*t ziekte is, begrijp je wel uit de verhalen die je hoort. Zo heeft Anthony Carbajal zijn verhaal op Youtube gezet om iedereen duidelijk te maken waarom er extra aandacht moet komen voor deze ziekte. Damn! Met een brok in m’n keel heb ik ‘m uitgekeken. De video begint leuk en luchtig, maar eindigt met een duidelijke boodschap: ALS is dodelijk. Neem de tijd om de video af te kijken.

Bij de volgende run sta ik een keertje extra stil en besef ik dat het leven niet voor iedereen een speeltuin is. #ALSicebucketchallenge

video |
Lees verder
Spartan London South

Eind juni heb ik in mijn blog “ Spartan….it’s not a viking” geschreven over de Spartan races die ik heb gelopen in Keulen. Aangezien ik toen nog geen objectief beeld kon vormen over de Spartan races, heb ik jullie beloofd om nog geen eindoordeel te vellen maar eerst eens bij een andere Spartan te gaan kijken. De planning was om dat te gaan doen op 11 oktober bij de Spartan Beast in London South.

Ware het niet dat er heel toevallig de Spartan Sprint en Super van 30 en 31 augustus op mijn pad kwamen……….het verhaal gaat als volgt:

Toen ik terugkwam van de races in Keulen, hoorde ik van diverse mensen dat zij zich gekwalificeerd hadden voor het WK obstacle running in Amerika later dit jaar. Ik ben mij toen ook eens in de eisen gaan verdiepen, waarna bleek dat je je wereldwijd bij elke Spartan kunt kwalificeren. Je moet dan uiteraard wel onder een bepaalde plek finishen.

Bij de Spartan Sprint en Super moet je bij de eerste 20 van je leeftijdscategorie zitten en bij de Beast bij de eerste 30. Na enig onderzoek van de finish-uitslagen kwam ik erachter dat ik 23e geworden was bij de Spartan Sprint en dus net niet gekwalificeerd was. Dit gaf hoop, want ik wist dat ik sneller kon zijn als de omstandigheden beter waren geweest. Wij hadden namelijk een hele zware regenbui net voor onze start en de eerste groepen waren droog gestart. Het parcours was in korte tijd extreem veranderd.

Dus er moest nog maar een kwalificatie gelopen worden en dit zou dus de Spartan sprint worden van 30 augustus. Maar om alleen voor een run van zo'n 3 mijl helemaal naar Londen te vliegen, was voor mij erg overdone, dus besloot ik om de Super van 31 augustus er ook maar bij te pakken.

Zo gezegd, zo gedaan. Mijn reis begon op 29 augustus op het station in Zaltbommel met vertraging, dus ik hoopte maar dat dit niet het begin was van Murphy’s law. Op Schiphol ging het goed, totdat ik bij de gate kwam. Bij de vliegmaatschappij in het oranje mag je namelijk maar één stuk bagage meenemen en ik had een klein, extra tasje, dat niet meer in mijn koffer paste. Had ik even geluk: ik mocht meteen even mijn bagage inchecken voor 55 euro, terwijl mijn vlucht maar 43 euro kostte. Murphy begon dus toch door te zetten...

Na een mooie vliegreis te zijn aangekomen in Londen en andere Nederlanders opgewacht te hebben gingen we samen met een huurauto naar het hotel. Daar ging alles goed dus ik was er al meer gerust op dat het goed ging komen.

Zaterdag
Race-dag! Vol goede moed stapten we in de auto en reden we richting het terrein van de Spartan. We waren lekker op tijd onderweg, want ik wilde in het eerste startvak starten. Twee kilometer voor het terrein stonden we ineens in de file... Het zou toch niet waar zijn! Murphy was met ons meegelift. Ik kreeg plotseling een déja vu van Keulen: zou het hier ook zo slecht geregeld zijn? Na 45 minuten stonden we eindelijk op de parkeerplaats, waar ik ook nog vijf pond voor moest betalen en konden we naar de inschrijving. Gelukkig ging het daar wel snel, echter bij de bagagetent stond ook al weer een lange rij en 30 minuten wachten was ons deel. Inmiddels was het eerste startvak al in het bos verdwenen en stond het tweede vak op het punt om te starten. Met alle aanwezige Nederlanders besloten we om in wave 3 helemaal vooraan te starten en zo een aanval te doen op een snelle tijd.

11 uur:

De opzweper van dienst deed zijn verhaal en ik stond helemaal gefocust klaar om weg te sprinten. 3,2,1 en daar gingen we! Vol gas naar beneden en we verdwenen het bos in, ik had op dat moment 4 man voor me. Heuvel op, er kwamen nog 2 mensen voorbij en ik ging zo snel als ik kon de helling op. Het eerste obstakel naderde: de muren. Er overheen, doorheen en er onderdoor. Ik haalde weer  iemand in en ging verder. Een afdaling met modder en water ik haalde weer iemand in en wist dat ik weer 5e lag in onze wave. Na de afdaling kwamen we terug in het start-en-finishgedeelte. Kruipen, klimmen en trenches en weer iemand voorbij. 

Het ging goed en ik ging vol gas door de sloten en mud om vervolgens weer te gaan klimmen. Hier kwam een maatje, Dirk, achterop gelopen en besloot bij mij te blijven en mij tot de finish te ondersteunen. Bovenaan kregen we de pannenkoek, een zandzak van 25 kilo, die we een stuk helling af en op mochten sjouwen. Daarna volgde weer een lange afdaling met gladde stukken, om vervolgens uit te komen bij de walls en monkeybars. 

Bij de walls moest je op kleine blokjes langs de zijkant naar de andere kant zonder te vallen, anders kreeg je 30 burpees straf zoals bij elke Spartan race normaal is. Zonder veel moeite passeerde ik de 2 hindernissen en verdween al weer snel het bos in met Dirk vlakbij me. Weer een pittige helling op met bovenaan het tillen en sjouwen van een betonnen kogel van 40 kilo. Daarna gingen we snel weer verder en gingen we door naar beneden. Via de horizontale brug (van het turnen) kwamen we bij het touwklimmen en het hijsen van een gewicht. Weer iemand voorbij. Ook deze hindernissen gingen vlot en snel waren we weer onderweg. 

Uiteraard gingen we weer helling op en via diverse sloten en mud kwamen we bij het tijgeren. We schoven er onderdoor en gingen door naar het punt waar we een 20 liter jerrycan gevuld met water moesten dragen over een stuk van 200 meter. Na deze te hebben teruggezet kwamen we via een afdaling bij de hoge muur; ook die werd soepel genomen. Het einde naderde, mijn horloge gaf aan dat we al ruim 6 km onderweg waren, dus heel erg ver kon het niet meer zijn. 

We hoorden de muziek en in de verte zagen we het speerwerpen, de op één na laatste hindernis. Ik pakte een speer op en gooide hem meteen vast in de strobaal. Ik zag dat Dirk miste, daarvoor kreeg hij een straf. Jammer, maar ik ging door. See you at the finishline! Ik werkte mezelf snel over de schuine muur heen en sprong over het vuur. Ik kwam over de finish als 4e in mijn startwave. Mijn horloge stond op 6.88 km en 54 minuten... zou het genoeg zijn?

Ik liep met medaille, t-shirt en biertje naar de tijdsregistratie en kreeg te horen dat ik op dat moment op de 58 plaats stond en dat ze niet konden zien wat mijn tijd was in de leeftijdscategorie. Morgen kon hij het vertellen zei hij, nog even wachten dus.

Na een uurtje kriebelde het alweer en besloot ik met een andere buddy het parcours nogmaals te lopen op een rustig tempo, om zo te zien wat we eigenlijk gelopen hebben. Sowieso moesten we de volgende dag weer een gedeelte van dit parcours lopen, dus was het wel fijn om te zien wat er nog meer verborgen zat.

Na afloop kwamen we de founder en grote baas Joe de Sena tegen die zomaar rondliep over het terrein. Dit was een leuke bijkomstigheid!

Zondag
We stonden vroeger op en gingen eerder weg: we wilden in het eerste startvak! Deze keer lukte het wel en al snel stonden we in het startvak om van start te gaan. Ik wist al dat dit een pittige ronde ging worden, want de spierpijn van de dag ervoor zat er goed in. We gingen van start en besloten met alle Nederlanders om als één groep bij elkaar te blijven en liepen het 12.5 kilometer tellende parcours dan ook met elf mannen en vrouwen in 2 uurtjes rond. 

Einde race, einde weekend. Na even te hebben ontspannen, moesten we weer terug naar het hotel en vliegveld om huiswaarts te keren. We namen afscheid, waarna iedereen zijn eigen weg ging... Maar niet voordat ik wist wat ik gedaan had met de sprint. Ik moest het weten vóórdat ik in het vliegtuig stapte. De man van de timing zag mij aankomen en begon al te zoeken in de computer.

Ik was op de 66e plaats overall geëindigd en als 10e in mijn leeftijdscategorie. De kwalificatie was een feit en ik zit dus ook 25 oktober in Cincinnati, voor een run die je misschien maar één keer in je leven meemaakt.

Zondagnacht om 01.00 uur kwam ik thuis en viel tevreden in slaap.

Als conclusie na een weekend Londen, kan ik zeggen dat het in vergelijking met Keulen allemaal beter voor elkaar was. Er zaten wel wat schoonheidsfoutjes die verbeterd moeten worden, maar qua parcours en terrein zag dit er beter uit en zat er meer uitdaging in. Ik heb nu al zin de Spartan Beast en ik ben ook blij dat ik weet wat ik kan verwachten. Ik ga in ieder geval veel heuveltrainingen afwerken.

En voor wat betreft Murphy: ik heb hem verslagen… Deze keer!

Mijn volgende run is de Strongmen run, maar ik verwacht dat ik een hoop van jullie tegenkom bij de Mud Masters. Kom gezellig een praatje maken in de Discovery tent. We zijn herkenbaar aan ons blauwe shirt.

Je kunt me tegenwoordig ook volgen op twitter: @MudCrew_NL

foto | afstand | modder | obstakels |
Lees verder
Review Ultimate Crossrun

Wat een locatie! Wat een gezelligheid! Op 31 augustus aangekomen bij de Ultimate Crossrun in Huisduinen hebben we uitzicht op een fort, een toren, de duinen en de zee. Ook is er een menigte van verklede mensen, teams met dezelfde kleuren aan en dames met getekende snorharen. We hebben niet in de gaten waar je precies moet zijn, maar we worden snel goed verwezen en geholpen aan de startnummers. Iedereen die je spreekt heeft er zin in en heeft vorig jaar ook meegedaan. Het is de derde editie, wat inhoudt dat ze er vroeg bij waren als obstacle run in 2012. We zijn net te laat voor de start van de 11,1 km, dus we rennen snel achter de groep aan. 

Die komen we al snel tegen na de eerste bocht. Daar staat namelijk een uitdagend obstakel met een net, wat zorgt voor een kleine file. Na een aantal kilometers door de duinen, is het tijd voor een balanstest. Niet iedereen komt droog aan de overkant aan op deze evenwichtsbalk. Na een stuk lopen, gaan we de gracht in. Lekker blubberen en zwemmen. Aan de kant geklommen, ligt er een zeil met meel voor je klaar. Mijn eerste reactie is: "Uh, wat moeten we nu doen?" Erin rollen dus! De toeschouwers lachen zich krom.

De route gaat veel off-road. We gaan de duinen in, de sloten door, het bos in, door de zee in en het laatste stuk over het strand. Naast de bekende obstakels zijn dit de opvallendste: zwemmen en een brug opklimmen met een loshangend net, met een emmer zeewater de duinen oplopen, drijvende vlotten die zakken zodra je erop stapt, en met een verzwaarde skippybal een zeer steil duin oplopen, terwijl twee kids de eerder gebrachte skippyballen naar beneden trappen. Ik voel me net een kegel op een bowlingbaan. De toeschouwers kunnen er weer om lachen. De sfeer is dan ook top en de vrijwilligers super enthousiast. 

Het is allemaal begonnen met een idee, dat inmiddels is uitgegroeid tot een groot evenement van honderden deelnemers. Het valt op dat de deelnemers en vrijwilligers elkaar kennen. In de omgeving van Den Helder is dit dus een heel bekende run, en misschien wordt die bekendheid binnenkort nationaal. Bij de lokale bevolking is het blijkbaar ook een sport om de lintjes en markeringen te verplaatsen. Soms is het dus niet duidelijk waar we heen moesten. Dit is een extra uitdaging voor de organisatie. 

Wij zijn in ieder geval goed aangekomen en hebben de lachspieren, de grotere spieren en het doorzettingsvermogen weer getest! Ik had ook een zeer fitte meneer meegenomen (waar ik achteraan holde) en een run op zaterdag gedaan. Dit maakte, samen met de duinen en het losse zand, dat ik het aardig in de beentjes voel. Maar: 'I love to play and get dirty' is het motto.

Wij hebben de original cross run van 11,1 km gelopen. Dit is slechts een van de vele opties bij deze run. Je hebt nota bene een gratis kids run 1,1km. Daarnaast heb je een lady crossrun van 5,5 kilometer, een team run van 11,1 kilometer met geheime opdrachten, een cross triathlon en de ultimate cross run van 22,2 kilometer. Ook is er keuze uit meerdere versies, bijvoorbeeld de Pro-versie (met prijsuitreiking) of de Fun-versie. Voor een prijskaartje van minder dan 30 euro en gratis parkeren, heb je gewoon een goede en gezellige run. Neem wel een dosis humor mee (het meel blijft overal plakken en over de finish kregen we een lintje met een badeendje:)). Een extra handdoek is ook handig, want alles wordt kletsnat.

In het kort: 

  • De sfeer: één en al gezelligheid
  • Het hele gezin kan deelnemen 
  • Prijs is voordeliger dan andere runs 
  • Genoeg uitdaging 
  • Obstakels leuk, niet de zwaarste 
  • Veel bagger, water en zand (geen mudpits, wel vies worden) 
  • Veiligheid en organisatie op orde (let wel op je route en afstand als deelnemer)
  • Meerdere mogelijkheden afstanden, teams, kids of triathlon
  • Enthousiast publiek 
  • Unieke locatie met duin, bos en strand

Meer info op  www.ultimatecrossrun.nl

-Bisente  - @bizenergy_PT 

foto | fun | afstand | natuur | obstakels |
Lees verder
Inspiratie

Inspiratie, iets wat je niet altijd hebt. Zo wilde ik deze keer een interessant onderwerp aansnijden beginnend met de letter i. Nou, dat valt nog niet mee. Ik kan gewoon even niks bedenken qua goeie oefening of beschrijving van een hindernis. Want dat is wat ik met alle letters van het alfabet van plan was.

Dat betekent natuurlijk niet dat ik geen blog vol kan schrijven. Vrees niet, het wordt geen blaartrekkend verhaal. Ik zal het kort houden.

Allereerst de staat van mijn enkelblessure: het herstel gaat goed! Ik bereik met hardlopen inmiddels weer voor mezelf acceptabele snelheden. ’s Ochtends ervaar ik nog wel wat stijfheid in m’n enkel, maar pijn heb ik niet meer. Ik ga de Fisherman Strongmen run op 7 september vol vertrouwen tegemoet!

Gister heb ik mezelf even verwend met de aanschaf van 2 paar nieuwe schoenen. Een paar voor op de weg en een paar voor trailpaden, obstacle runs en survival runs. Vanmiddag ga ik de trailschoenen al ontmaagden tijdens een survivaltraining, samen met Alexander in Doorn.

In september heb ik 3 runs voor de boeg: Fisherman Strongmen run (7 september), Men of Steel (13 september) en Mudmasters (27 september). Stuk voor stuk mooie runs, dus ik heb er veel zin in! Volgende keer een blog beginnend met de letter J. Als je een leuk idee hebt laat het me dan weten! Gewoon even een berichtje naar @obstacle_runner.Tot ziens aan de start van een van mijn volgende runs!

Volg mij op @obstacle_runner #discoveryruns  (#DORP wordt niet meer gebruikt)

foto | kleding |
Lees verder
Review: Tough Ten Miles Safari

Zaterdag 30 augustus 2014 vond de eerste editie van de Tough Ten Miles Safari plaats in de Beekse Bergen in Hilvarenbeek. De organisatie had 3 obstacle runs op het programma; de Kanjer Kids Run, 5 Miles Run en de 10 Miles Run. Samen met Discovery Obstacle Runs Experts Mervyn, Chris en Bisente nam ik deel aan de Tough Ten Miles: Tough Safari.

Toen we bij de parking kwamen, vonden we direct een parkeerplaats. De weg naar het Event Center waar de run begon, bereikten we na enkele minuten wandelen. Het terrein lag er modderig bij, maar je kan niet op safari gaan zonder jezelf vuil te maken. Bij de inschrijfbalie kreeg elke deelnemer een goodiebag. Daarin vond je je startnummer, een tijdsregistratiechip, een mueslibar, een flesje water, een appel, een appelkoek, een zak popcorn, een flyer met het parcours en uitleg over de Tough Safari, een tegoedbon voor een drankje en een bord pasta en, last but not least, je finisher t-shirt. 

Het Event Center was het epicentrum van de Tough Ten Miles Safari. Naast de inschrijfbalie vond je hier een groot opblaasbaar speeltuig voor kinderen, een cafetaria, aparte kleedruimtes voor mannen en vrouwen, bagageopslag, drank- en eetkramen, toiletten, een dj die voor de nodige sfeer zorgde, een EHBO-stand en hottubs waarin je jezelf na de run kon opwarmen. De kleedruimtes waren redelijk klein en de ondergrond lag er modderig bij. Gelukkig kon je je sporttas op een bakje zetten. De bagageopslag was helaas te klein en was al snel vol. Samen met de kleedruimten is dit een verbeterpuntje voor een volgende editie. Niettegenstaande maakte het deze obstacle run niet minder leuk.

Een warming-up was niet voorzien en we gingen meteen van start. Nadat het startsein was gegeven kon elke obstacle runner het beest in zich loslaten en aan zijn/haar grote avontuur beginnen. Al snel viel ons team uit elkaar. Mervyn liep als eerste en zette een mooie tijd neer van 2:08u. Chris en Bisente liepen samen en ik nam de achterhoede voor mijn rekening. 

Het parcours strekte zich uit over alle parken van de Beekse Bergen en dit maakte de run zeer interessant. Tough Safari maakte grotendeels gebruik van parkspecifieke obstakels. Dat wil zeggen dat de elementen zich reeds in het park bevonden en als obstakel werden gebruikt. Eén ronde bestond uit 2 lussen waarbij je na het afleggen van de eerste lus voorbij het Event Center liep om vervolgens de andere kant van het park te ontdekken.

Tijdens de Tough Ten Miles Safari kwam je veel verschillende hindernissen tegen. Sloten met modder, een klimpartij over houten stelling, hangbruggen, picknickbanken, buizen, matrassen, een klimnet met waterglijbaan, houten muren, opblaasbare ballen overspannen met klimnetten, heuvels en waterpartijen zijn slechts enkele van de vele verschillende obstakels. Ook moest je door safaribussen en een caravan lopen. 

De obstacle runner die al veel runs heeft gedaan, zou sommige van deze hindernissen misschien minder vet vinden, maar ik vond ze best fijn. Door een safaribus of bungalow lopen is misschien niet echt spectaculair, maar het zorgt voor de nodige animatie en variatie tijdens de run. Grote obstakels kosten organisaties handenvol geld waardoor ze soms spijtig genoeg niet uit de kosten komen, waardoor ze de run moeten aflassen. Uiteraard heb ik hier begrip voor, maar dan kies ik liever een run met minder spectaculaire hindernissen die wél doorgaat.

Het was erg fijn om met een band om je schouder over een parcours te lopen, waarbij je over hindernissen moest geraken en onder hekken moest kruipen. Een ander obstakel dat ik prettig vond, was het Victoriameer. Je sprong van een boot of steiger in het water en zwom een stukje. Dit bood enkele verkoeling. Ook was het gaaf om onder zeilschermen te kruipen. Ook leuk: toen ik voorbij een speeltuin liep, viel mijn oog op een draaiton. Ik kon het niet laten en bombardeerde dit speeltuig tot extra obstakel. Als een hamster liep ik enkele rondjes in het rad. Tussen deze hindernissen door werd je goed bevoorraad. Je kon genieten van sportdrank, water en snoepbananen.

Na het voltooien van één volledige ronde begon je aan de tweede ronde. Tijdens deze ronde was er meer tijd om van het safaripark te genieten. Er waren verschillende wilde dieren zoals wilde honden, giraffen en apen. Vrijwilligers herkenden me van de vorige ronde en moedigden me aan. Ik wenste hen een fijn weekend. Als allerlaatste hindernis moest je een stelling oplopen om via een glijbaan een frisse duik in het water te nemen. Aan de finish werd je chip losgeknipt. Daar miste ik een ontvangstcomité die de deelnemers proficiat wenste.

Wie na de Tough Safari was afgekoeld kon zich opwarmen in de hottubs. Wie zich wilde verfrissen kon een treintje nemen naar de douches. Dankzij je inschrijving voor de barbecue en door de tegoedbonnen, kon je bij een drankje en hapje bijpraten over een geslaagde obstacle run. Het belangrijkste gespreksonderwerp was de afstand: deze bleek rond de 20 kilometer te zijn, in plaats van de normale 16 kilometer.

De eerste editie van de Tough Ten Miles vind ik geslaagd. Het thema en de locatie zijn origineel. De obstacle run was goed georganiseerd en de vele vrijwilligers, die ik bij dezen wil bedanken, maakten de Tough Ten Miles tot een succes. 
Eén dezer dagen zal Chris de aftermovie hier posten, dus houd zeker onze website in het oog, als ook Twitter met hashtag DiscoveryRuns.

foto | fun | afstand | modder | natuur | obstakels |
Lees verder
Interview Mr. Strong Viking

Interview Jan Reijs, eigenaar StrongViking

Hallo Jan, leuk dat je mee wilt werken aan dit interview. Laten we maar meteen bij het begin beginnen: hoe ben je op het idee gekomen om een obstacle run te gaan organiseren?

Ik ben eigenaar van twee health clubs en liefhebber van extreme sports in 2012 was ik op zoek naar een nieuwe uitdaging. In eerste instantie waren we aan het brainstormen over een soort bootcamp in het centrum. Dit was nog niet helemaal wat ik zocht tot een vriend mij vertelde over een obstacle run waaraan hij had meegedaan. Dit was voor mij de ideale combinatie van een zakelijke en sportieve uitdaging. De mooie locatie de Berendonck is een kilometer bij mij vandaan dus de beslissing was snel genomen. En ik wilde het groots aanpakken, er moest gelijk de eerste keer een goed evenement staan.

Hoe ben je eigenlijk op het thema van de Vikingen gekomen?

Ik zocht naar een hele sterke naam. En als je dan een volk kunt omschrijven als Strong,Tough, Adventurpus en Brothers waarvan het DNA ook nog verspreid is in Europa dan passen daar alleen de Vikingen bij? Dus kwam ik op Viking run. Deze naam was echter al in gebruik door een auto run dus hebben we er uiteindelijk Strong Viking van gemaakt en dat bleek een schot in de roos te zijn. Want hier hebben we het hele concept op doorontwikkeld waardoor we nu iets unieks hebben.

Je wilde meteen een goede run neer zetten, dat kun je niet alleen doen. Uit hoeveel man bestaat de Strong Viking organisatie?

Er werken bij Strong Viking 5 man in vaste dienst. Naar het evenement toe loopt het aantal medewerkers op naar 160 man. Denk daarbij aan parcoursbouwers, beveiliging, ambulancepersoneel en natuurlijk de vrijwilligers.

Hoeveel tijd gaat er zitten in het organiseren van een run?

Voor het opzetten van een nieuwe run plannen wij een periode van 6 maanden. Deze tijd hebben we nodig voor het indienen van de plannen bij een gemeente, het marketing concept, het plannen van de routes en het ontwikkelen van de hindernissen tot aan de bouw van het parcours.

Waar haal jij je inspiratie vandaan om nieuwe obstakels te bedenken?

Door alles te lezen over Vikingen en het lopen van obstacle runs in het buitenland zoals Toughmudder. Spartan en Toughguy en veel nadenken! Zo laten de meeste obstacle runs deelnemers lopen met een zandzak, maar een Viking loopt niet met een zandzak. Dus hebben wij houten hamers en schilden laten maken. En het mooie is dat zodra mensen deze spullen in hun handen krijgen, het oergevoel terug komt. Dit zie je dan ook duidelijk terug op de foto's. Maar ook de Walhalla steps die afgeleid is van mythe hoe Vikingen het Walhalla ingingen. 

Verder ontwikkelen we de mentale hindernissen. Mensen hebben bepaalde angsten voor hoogte, kou, stroom of kleine ruimtes. Dit laten we terug komen in onze hindernissen zodat er buiten het fysieke ook mentale hindernissen overwonnen moeten worden. Zo gaan we bij de komende Brother Edition bij Snowplanet naar binnen. Dat is wereldwijd nog nooit gedaan en zal mentaal erg zwaar worden want je gaat obstakels nemen bij -5 graden. We werken dan ook samen met Wim Hof the Iceman om het veilig en toch uitdagend te laten worden.

Welke hindernissen er in de skihal zullen komen blijft nog even een verassing maar in het  filmpje in deze link zie je alvast een preview.

Op dit moment is er een behoorlijke discussie gaande over de prijs-kwaliteit-verhouding van de runs in Nederland. De prijs voor een ticket is best hoog. Bij Strong Viking weet je dat je daar ook een kwalitatief goede run voor terug krijgt, maar dat is helaas niet altijd het geval. Wat is jou visie hierop?

Een ticket in Nederland is juist goedkoop, deelnemers krijgen bij de goed georganiseerde runs veel waarde voor hun geld. De prijzen in het buitenland liggen op het dubbele! En als dan de internationale documentairemaker Scott Keneally van Rise of the Sufferfest Strong Viking zelfs beter beoordeeld weet je dat we het in Nederland nog niet zo slecht doen. Maar je moet wel een goede run kiezen daarom zijn we blij met de reviews zoals die onder andere door jullie geschreven worden. Dit geeft mensen een indruk bij welke organisaties een goede kwaliteit wordt geboden. Mijn angst is dat er runs komen waar vlak voor de run zo op het budget wordt bezuinigd dat de veiligheid in het geding komt. Bij Strong Viking staat veiligheid boven alles, daar investeren wij veel in. Maar vergis je niet in wat het organiseren van een run kost. Buiten het aanleggen van het parcours, heb je te maken met marketing kosten, logistiek, opslag, locatie huren en personeel. We hebben meer dan 5 opleggers met materiaal. Dit ligt in een opslag en moet allemaal aangevoerd worden. 

Een obstakel waar veel geld in gaat zitten is bijvoorbeeld The Ice Man. Behalve de ontwikkeling staat er een koeloplegger vol met 15 ton ijs en een kraan om er voor te zorgen dat ook de laatste deelnemers een bak vol met ijs krijgen. Wij zouden een derde van onze parcourskosten kunnen besparen door een rondje van 6 kilometer te maken wat je dan meerdere keren loopt. Maar dat zou niet passen in ons plan om de beste obstacle run van de wereld te worden.

Wat zijn je plannen voor de toekomst?

Wij kunnen met onze vier events: Mud, Water, Hills en Brother edition in Amsterdam en Nijmegen nu goed doorgroeien in Nederland. Verder hebben we Strong Viking International opgericht en hoop ik binnenkort een van de gaafste locatie in Europa bekend te maken.

Jan, ik wil je bedanken dat je mee hebt willen werken aan dit interview. Ik heb in ieder geval een mooi beeld gekregen van een organisatie die in Nederland hard aan de weg timmert om mooie en kwalitatief goede evenementen neer te zetten.

Wil jij dit jaar nog aan een Strong Viking mee doen dan kan je nog  inschrijven voor de Brother Edition. Deze wordt op 25 oktober gehouden in Spaarnwoude.

Ooorah!

foto | obstakels | video |
Lees verder
Review: Odlo & Teva

Het is een graad of 16 en ik zit beduimeld in het bushokje. Het regent pijpenstelen en de bus komt pas over een dikke 20 minuten. Ik ben op weg naar mijn ouders om de auto te lenen zodat ik naar Dirtmaniacs kan. De 20 minuten wachttijd is een mooie eerste test voor de nieuwe Odlo kleding die ik aanheb: houden het muscle force shirt en broek mij warm?

Jazeker. Het zijn maar twintig minuten en ik ben geen koukleum, maar ik heb geen rilling gevoeld.

De bus is daar, op naar de echte test, de modder van de Gaasperplas!

Het belooft een mooie run te worden; ik parkeer tegenover de enorme 400 meter baan met modderige trenches. De trenches bij Stronk Viking Mud waren fenomenaal, deze doen er op het eerste gezicht niet voor onder.

Tegelijk met mijn Odlo kleding test ik vandaag ook de Teva trailschoenen: de TevaSphere Rally. Het is de tweede keer dat ik met deze schoenen ga lopen, de eerste keer had was geen succes.

Aangezien ik een chronische blessure heb aan mijn hielbot (voetbal…), ben ik erg lastig waar het schoenen betreft. Ik ben dus nogal sceptisch over de vaak stugge zolen van trailschoenen. Het liefst loop ik op natural running shoes, dus met zo weinig mogelijk zool en weinig demping. Dat is met deze schoenen wel anders, ik ben dankzij de hoge zool minstens 5 cm. langer.

Specificaties:

T.I.D.E. GRIP: De TevaSphere buitenzool maakt gebruik van een ronde hiel met twee ondersteunende pods om je het minimale gewicht te geven zonder dat dit ten koste gaat van de stabiliteit. De Spider365 rubberen zool behoudt onder alle omstandigheden zijn grip. – Klopt: de grip is goed en je loopt stabiel, ondanks de pods die de zool er doen uitzien als een berglandschap.

T.I.D.E. HYDRO: Sneldrogende materialen zorgen ervoor dat je niet in de modder vast komt te zitten. – Klopt: tijdens het ploegen door de vastzuigende modder in de sloten en door en over de trenches merk je niets van water dat in de schoen achterblijft. Ook de hoeveelheid modder die achterblijft in de schoen is miniem. Prima dus.

T.I.D.E. COMFORT: Synthetisch en mesh bovenstuk. Een voorgevormde EVA-schuim middenzool geeft je lichtgewicht comfort en ondersteuning. Van hiel tot teen EVA Strobel-systeem (met andere woorden: schokdemping van onder tot boven). Gewicht: 318 gram. – Klopt gedeeltelijk. De schoenen zitten redelijk comfortabel, lichtgewicht wil ik ze niet noemen.

Al met al zijn het prima schoenen. Ik heb de maandag na Dirtmaniacs wel last van mijn hiel, maar niet meer dan normaal. Los van mijn lastige hielbot komt er ook een stukje techniek om de hoek kijken: waar land je op je voet tijdens het lopen?

Beste is om dit op je voorvoet te doen, zodat je schokken niet met je hiel opvangt, iets waar ik ook steeds meer aan probeer te werken.

Cijfer: een dikke 7.

Komende donderdag deel II van deze review, waar ik de Odlo kleding zal bespreken. Volg mij via  @TjeerdL en de andere Discovery experts op Twitter via #DiscoveryRuns.

kleding | tips |
Lees verder
FOMOCR, ik wil niets missen!

Fear of missing out, kortweg FOMO genoemd, doet zijn opmars en duikt steeds meer en meer op. Het valt te omschrijven als angst om iets te missen. Wellicht kent u dit fenomeen dat zich onder andere op sociale media afspeelt. Op het nieuwsoverzicht van Facebook wilt u zo goed mogelijk op de hoogte blijven. Wanneer u offline bent, heeft u angst om een nieuwtje te missen. Zodra u de kans krijgt om terug online te zijn, doet u dit. je probeert zo goed mogelijk op de hoogte te blijven en het liefst zou je van alles op de hoogte zijn. Dit vervelende gevoel om niets te willen missen kan bijvoorbeeld ook optreden als het heeft gesneeuwd en er voldoende sneeuw ligt om te skieën. Je hebt de drang om nu op de latten te gaan staan want morgen kan de sneeuw misschien al gesmolten zijn.

De angst om iets te missen heeft intussen ook zijn weg gevonden naar obstacle running. Je eerste obstacle run kwam tot stand doordat vrienden je hebben kunnen overtuigen om deel te nemen. Of je had al zoveel over obstacle running gehoord dat je dit ook eens aan de lijve wilde ondervinden. Na afloop van je eerste run was deze beter meegevallen dan verwacht. Het smaakte zelfs naar meer. Intussen ben jij net zoals zovelen gebeten door het obstacle run virus en telt je mud cv (curriculum vitae) heel wat runs. De herinneringsmedailles en t-shirt stapelen zich op. Je honger wordt alsmaar groter en als een uitgehongerde leeuw(in) ga je op zoek naar buitenlandse obstacle runs om je honger te stillen. 

Pats boem bang. Als een spook uit het niets duikt plots FOMOCR op: de angst om een obstacle run te missen (Fear Of Missing an Obstacle Course Run/Race). Misschien lijd u wel aan dit syndroom of kent u wel iemand die dit heeft. Zelf hoef ik niet ver te zoeken. Fai,  een vriend met wie ik onder andere aan bootcamp doe, heeft onlangs ontdekt dat hij aan FOMOCR lijdt. Een hele tijd kon hij deze angst niet verklaren. Nu hij weet waardoor dit naar gevoel komt, kan hij de koe bij de horens vatten en hier iets aan doen. Zijn remedie is om aan zoveel mogelijk obstacle runs deel te nemen zodat de angst om er een te missen niet boven water komt. 

Heb jij net zoals Fai schrik dat jij een obstacle run misloopt? Raadpleeg dan onder andere onze kalender om op de hoogte te blijven en schrijf je in op nieuwsbrieven van organisaties die obstacle runs organiseren. Obstacle runs zijn niet gratis maar hier kan je bij acties regelmatig startbewijzen winnen. Zo kan jij aan nog meer runs deelnemen als je wint. Waag zeker je kans want ook jij kan winnen. Lees ook reviews van Discovery Obstacle Runs Experts zodat jij voor jezelf de beste runs kan kiezen. Op deze manier geef je FOBO (Fear Of Better Opportunities), het broertje van FOMO geen schijn van kans. Misschien moet ik aan Fai het bestaan van FOBO eens vertellen, hehe.

modder | obstakels | tips |
Lees verder
Review: Dirtmaniacs

De run was zeker gezegd interessant te noemen, zeker met de poging tot Guinnes World Record met de mud trenches, hieronder de review!

Op 24 augustus was het weer raak in Obstakelland, na een zomerstop mocht ik weer het spits afbijten in Gaasperplas Amsterdam, een naam die me aanspraak en de wereldrecord poging dat me nieuwsgierig maakte. Hoewel de weersvoorspelling niet al best was bleef het mooi zonnig.

Eenmaal aangekomen op het terrein was het zoeken waar alles te vinden was. Nadat het probleempje waarbij onze startkaarten nergens te vinden waren opgelost waren was het zoeken naar een plaats om om te kunnen kleden, omdat de kleedkamers niet aangegeven waren kozen veel mensen inclusief om even snel buiten om te kleden, weertje werkte toch prima mee. 

Spullen weggezet, helaas niet bewaakt maar toen ik later terug kwam stonden er twee flinke bewakingkerels te controleren of de bandjes overeen kwamen, mooi ingespeeld.

De RUN

Op naar het startvak waar we alvast opgept werden, er werd afgeteld en we konden gaan. Zo’n 1 meter verderop stond al de eerste container met daarna 3 balken om overheen te komen. De startvakken waren klein dus was kort wachten voor de balken. Plus door deze obstakels in het begin te plaatsen creer je ruimte in het rennend volk wat later weer wachten bij obstakels scheelt.

Mijn horloge stond op 4 minuten toen we in aanraking kwamen met het eerste modderbadje waar we doorheen mochten kruipen, gevolgd door hooibalen waar we doorheen moesten, niet veel verder stond ons nog meer modder te wachten, heerlijk om binnen 5 min al flink in de modder te zitten. De reis ging door, na een aantal obstakels te hebben overwonnen kwam we aan op de splitsing met drankpost. Ipv bananen haddden ze gekozen voor sinaasappels, leuk alternatief maar ik hou mijn voorkeur bij water en stukjes banaan.  Na een paar slokken water en happen sinaasappel pakte we de splitsing naar het 12/18km parcour.  Allereerst door het water, dit was een obstakel opzich omdat het water naar mijn schatting een jaartje of 300 al stil lag, niet het meest prettige water maar wel een uitdaging, verder tussen gespannen touwtjes een weg vinden, boomstam sjouwen, aantal walls bedwongen.

Stukje hardlopen en toen kwamen we obstakel tegen waar we even over na moesten denken,een verhoging met een balk ertussen als een soort brug, per balk hingen er 2 touwen waar je aan moest hangen en zo jezelf naar de overkant verplaatsen. Het leek zeer zwaar met gestrekte armen maar zodra je ellebogen gebogen hield en je gewicht steeds naar 1 kant verplaatste, ging het een stuk sneller. Leuk obstakel voor de afwisseling!

Verder door betonnen buizen en we kwamen weer aan op de splitsing. Er was hier veel onduidelijkheid over of je nou 2 zoals aangegeven was of 3 rondjes moest rennen voor de 18km variant. Na 2 rondes hadden we wel het gezien en waren we benieuwd of de Guinnes world records poging voor langste trenches ter wereld wel wat was. Nou hoor je dit wel vaker als obstacle runner dat een run zich promoot met langste trenches ooit, maar bij Dirtmaniacs was het ook behoorlijk indrukwekkend! Veel afwisseling in hoogte van de trenches en diepte van het water maakte dit mega obstakel intensief.  Door naar de schuimafdeling en over de finish om het beloofde biertje in handen te nemen!

Conclusie

Naast een aantal problemen/slordigheidjes ben ik toch behoorlijk positief over dit evenement, zeker voor een evement dat voor de eerste keer georganiseerd word.  De route was niet altijd duidelijk en was de gelopen route anders dan wat van te voren gepresenteerd werd, dit was jammer omdat ook de afstanden en de beloofde obstakels niet tot hun recht kwamen. De obstakels die er stonden waren echter prima in orde, samen met een paar redelijk onbekende obstakels. Natuurlijk ook de World Longest Mud Trenches was indrukwekend te noemen! Ook speelde de organisatie goed in op de problemen, na het eerste rondje stonden er al meer vrijwilligers om de weg te wijzen en was de onbewaakte tassenplaats toch bewaakt.

Verbeterpunten:
-Route aanduiding tijdens de run.
-Gelopen rondes kwamen niet overheen met het aantal kilometers.
-Indeling van het start terein was onduidelijk.

Pluspunten:
-Obstakels waren dik in orde.
-Mudtrenches was indrukwekkend.
-Locatie was prima.

Kortgezegd: Wij hebben ons prima vermaakt op deze zondagmiddag, verbeterpuntjes aanpakken en we zijn volgend jaar weer van de partij!

Volg mij @Chriss_9191 en andere experts via #Discoveryruns op Twitter

fun | obstakels |
Lees verder
Het onstaan van de sport

Obstacle racing is een jonge sport. Tenminste, als we beginnen rekenen vanaf de periode dat het populair begon te worden. Ondanks het zich nog steeds verder ontwikkelen van de sport, en dat het einde nog lang niet nabij is, valt er toch al wel iets te vertellen over het verleden. In deze post neem ik jullie mee naar hoe het allemaal begon. Ready? Set. Go!


Wat is Obstacle Running?

Als nieuw bent, dan zal je je dit misschien nog wel kunnen afvragen! Laat ons hier maar mee beginnen. 
Eenvoudig gezegd:

Bij Obstacle Running is het doel een hindernissen parcours van enkele tot tientallen kilometers af te leggen, al dan niet tegen de klok. 
Deze kunnen bestaan uit loopgraven, modderpoelen, prikkeldraad waar je onder moet tijgeren, boomstammen of balken waar je onder of over moet,.. Ijsbaden, Velden met schrikdraad... je kan het zo gek niet bedenken.

De Oude Grieken

Sommige bronnen beweren dat de oude Grieken reeds een vorm van hindernislopen kenden tijdens het loop-onderdeel van de Pentathlon. Maar ik denk dat we het ietsje dichter tot het heden moeten zoeken, namelijk 1946.

Kapitein Henri Debrus

In 1946 introduceerde een Franse legerofficier, Kapitein Henri Debrus, de eerste militaire vijfkamp. Deze werd gebaseerd op een trainingsmethode van de Nederlandse Luchtmobiele Brigade. Deze bestond namelijk uit een sprong vanuit een helikopter, waarna de soldaten van punt A naar punt B moesten geraken over een parcours van 20 km. Hierbij moesten ze hindernissen overwinnen en gevechtsoefeningen uitvoeren. Debrus liet de helikoptersprong voor wat het was en hervormde de andere onderdelen. Zo bestond er een onderdeel uit 200 obstakels verspreid over een afstand van 500m. De militaire vijfkamp was geboren! 

Tough Guy

In tegenstelling wat vaak wordt gezegd, bestaat Obstacle Runningals sport al sinds de winter van 1987. Toen organiseerde Billy Wilson a.k.a Mr Mouse het allereerste Tough Guy evenement op zijn "Mr Mouse's Farm for the unfortunates" in Perton, Staffordshire nabij Wolverhampton in Engeland. Sindsdien probeert hij tweejaarlijks (inclusief Nettle Warrior, de zomereditie) iedereen die het wil tot het ultieme uiterste.

Ambulances rijden op en af met deelnemers die lijden aan snij-, schaaf-, brandwonden, onderkoeling, oververmoeidheid, uitdroging, claustrofobie, hoogtevrees en noem maar op. In de 27 jaar, en een totaal van 53 evenementen (het eerste jaar was er geen Nettle Warrior), zijn er een heleboel gewonden gevallen en zijn er zelfs twee doden gevallen. Dit is dan ook het meest extreme van wat er te bieden is.

Tough mudder

In 2008 werd Wilson benaderd door Will Dean, een student bedrijfskunde aan de universiteit van Harvard. Deze vroeg toegang tot de werking en gegevens binnen Tough Guy voor zijn eindwerk. In ruil zou hij Tough Guy een enorme publiciteit leveren in onder andere Amerika, iets waar Mr. Mouse zelf geen kaas van had gegeten. Klinkt prachtig toch? Niet dus. Dean brak zijn belofte, ging aan de haal met de plannen van Tough Guy en startte zijn eigen evenement, Tough Mudder, op in Amerika in het jaar 2010. Ondertussen is Tough Mudder een van dé bekendste raceseries ter wereld, met het jaarlijkse World's Toughest Mudder als kers op de taart. 

Dean beweert dat de Tough Mudder parcours door mariniers werden ontworpen, terwijl Billy Wilson zei dat hij alles gestolen/gekopieerd had van Tough Guy. Wie van de twee de waarheid spreekt, is niet aan mij om te oordelen. Maar ik vermoed dat Mr. Mouse de waarheid spreekt. 

This... is... Spartan Race!

Een andere grote naam in de business is Spartan Race met als voornaamste gezicht CEO en Spartan Up!-auteur Joe De Sena. Het ontstaan van deze wereldtopper valt iets voor dat van Tough Mudder. Namelijk op 9 juni 2009 werd de eerste Death Race gehouden, in Pittsfield VT. Dit evenement, met een gemiddelde duur van 60 uur, ontvangt kandidaten uit de hele wereld, om martelende opdrachten te doen die de sporters tot het einde van de menselijke grenzen dwingen. Eigenlijk weet niemand exact wanneer de race begint. Ze zeggen gewoon plots "Ok, we beginnen", en het eindigt pas als er één winnaar overblijft. 

Hieruit is later de meer bekende Spartan Race bestaan; kortere races van 20 Km die een breder publiek aanspreken, maar toch erg uitdagend zijn. De eerste race hiervan vond tevens plaats in 2010 in het atamount Outdoor Center in Williston, Vermont. Ook Spartan Race groeide pijlsnel uit tot een Racemerk dat wereldwijd tientallen races per jaar organiseert. De Sena zegt zich vooral te onderscheiden van races als Tough Mudder, eigenlijk kan hij ze niet uitstaan, doordat de Spartan Races getimed worden. Het draait echt om lichamelijk te presteren. Bij Tough Mudder bijvoorbeeld is er geen timing, omdat het meer om het gevoel van de uitdaging overwinnen draait, dan knallen om de beste te zijn. Daardoor noemt de Sena Spartan Race een sport, terwijl die anderen volgens hem die benaming niet verdienen.

Heden

Hoe de situatie er vandaag voor staat, weet je door enkel al een kijkje op onze kalender te nemen voor de runs in België en Nederland. Ondertussen zijn er reeds honderden evenementen wereldwijd, waardoor er helaas ook slechten tussen komen te zitten (maar dit zal zich binnenkort vanzelf wel gaan uitzuiveren). Spartan Race komt in het voorjaar 2015 af met een Obstacle Race Cruise, er zijn speciale sneeuw edities zoals de Dirtkings Polar (FIN) of Toughest Ice (SWE). 

Het einde is nog lang niet nabij, benieuwd waar dit naartoe gaat!

Strength, mud & Rock 'n roll!

Bron

fun | tips |
Lees verder
Review: Elite Off-road Challenge

Wat is er mooier dan een obstacle run in je eigen dorp. Je kent de mensen, je kent het terrein. Je hoeft je wekker niet zo vroeg te zetten en als je wilt sta je binnen een half uur na de finish onder je eigen warme douche terwijl je modderkleding al rondjes draait in de wasmachine.

Dit weekend had ik het geluk aan mijn zijde want de Elite Off-road Challenge (EOC) werd gehouden op 5 minuten van mijn huis, op het terrein waar ik normaal mijn trainingsrondjes loop.

Ik had vorig jaar al meegedaan met de eerste editie van dit evenement. Het was toen vooral een fysieke uitdaging door het losse zand in het militaire oefenterrein. De prijs voor dit evenement lag toen net iets hoger dan een gemiddelde happy meal bij een fast-food zaak. En daar kreeg je dan ook nog een paar simpele maar effectieve hindernissen voor. Helemaal geweldig in een tijd dat obstacle running net een beetje uit de luiers begon te komen.

Inmiddels is obstacle running in de pubertijd gekomen en begint er langzaam een gevecht te ontstaan tussen de vele organisatoren. Een gevecht op leven en dood. Wie gaat het overleven en wie gaat voortijdig het loodje leggen.

De EOC is ontstaan in het brein van twee vrienden die na al het standaard hardloopwerk toe waren aan een nieuwe uitdaging. En waarom dan niet zelf iets organiseren? Zoals gezegd was 2013 de eerste editie die met nauwelijks financiële middelen maar met veel toewijding werd georganiseerd. Na de positieve reacties wilde Mark en Luuk het evenement naar een hoger plan tillen. De EOC moest een stuk professioneler worden. Om dit voor elkaar te krijgen werd de hulp van de Lions club ingeroepen. Dit zijn een groep wijze mannen die, met hun kennis en hun netwerk, evenementen helpen organiseren en de opbrengst die hieruit voort vloeit gebruiken om een goed doel te steunen.

Vrijwilligers van scouting Weert die zeer enthousiast een van de hindernissen opbouwen. 

Om duidelijk te maken dat het een serieuze run zou worden werd vooraf geadverteerd met een duidelijke slogan: the most challenging, innovative and competitive race! Dat belooft wat. Naarmate het evenement naderde kreeg ik steeds meer zin in mijn thuisrace. Ik zag hoeveel tijd en effort er door de organisatie in werd gestoken en was er heilig van overtuigd dat dit een toprun ging worden. Uiteraard was ook de inschrijfprijs omhoog gegaan om leuke hindernissen neer te kunnen zetten. Maar met een prijs van 30 euro p.p. voor individuele lopers of 22,50 p.p. bij een teaminschrijving is dit nog steeds een van de minst dure runs op de agenda.

Raceday:

Ik had er voor gekozen om samen met mijn maatje de 16km te gaan lopen want ik wilde natuurlijk alle innovaties mee maken. Aangekomen op de locatie zag ik dat het organisatorisch allemaal goed in elkaar stak. Inschrijven ging soepel, omkleedtenten en een plek om je tas bewaakt achter te laten waren aanwezig. Echter was me ook opgevallen dat de eerste hindernis er enigszins goedkoop uit zag. Kratjes van limonadeflessen met daarop hekken gebonden om onderdoor te kruipen. Meteen viel ook op dat hier ijzeren pinnen aan de onderkant uitstaken, niet best voor de veiligheid. Enigszins sceptisch ben ik van start gegaan. Gelukkig was het parcours uitgezet in een fantastisch natuurgebied met als extra fysieke hindernis de motorcrossbaan. En als ex-motorcrosser werd ik daar natuurlijk helemaal blij van.

Helaas hield dit gevoel niet lang stand want het aantal hindernissen was toch een stuk minder dan vooraf belooft en de kwaliteit van de hindernissen was vaak onder de maat. Was er dan niets innovatiefs in het parcours verwerkt? Nou toch wel: een van de onderdelen was 400 meter achteruit lopen. Ik kan je vertellen, dat viel behoorlijk tegen, en je benen raken snel verzuurt. Verder was er nog een hindernis opgebouwd met houten palen waarop je als een koortdanser moest proberen de overkant te halen. Als laatste was er nog een soort apenkooi opgebouwd uit stijgerbuizen en touwen waarbij je de grond niet mocht raken. Dit waren toch zaken die ik nergens eerder had gezien.

Echter konden deze innovaties niet verhinderen dat ik best wel teleurgesteld aan de finish kwam. Ik weet dat het de organisatie wat tegen heeft gezeten. Defensie gooide roet in het eten door hindernissen af te keuren en door de vele regen van de afgelopen tijd was de route veel minder zwaar dan gehoopt. Maar in een tijd dat er iedere week een run wordt aangeboden kom je niet meer weg met low-budget hindernissen.

Ondanks dat ik verder een leuke dag heb gehad en ik toch weer mijn trainingsmomentje heb gepakt, kan ik niet anders concluderen dat de EOC zijn verwachtingen niet waar heeft kunnen maken. En dat vind ik heel jammer. Want ik weet hoeveel bloed, zweet en tranen er in de organisatie zijn gaan zitten. Deze jongens doen dit puur uit liefde voor de sport zonder er ook maar een stuiver aan over te houden.

Daarom weet ik ook bijna zeker dat er volgend jaar weer een EOC georganiseerd zal worden. En dat er alles aan zal worden gedaan om wel aan ieders verwachtingen te kunnen voldoen. Want zeg nou zelf, dit mooie gebied verdiend gewoon een mooie run. Ik heb er dan ook alle vertrouwen in en zal volgend jaar zeker weer aan de start verschijnen. Want mijn thuisrace mag niet van de kalender verdwijnen.

Volg mij ook op  Dutch mud racer

modder | obstakels | training |
Lees verder
Hongerklop

Misschien heb je het wel eens meegemaakt. Je bent bezig met een training of wedstrijd. Je hebt al een uur een lekker tempo vast kunnen houden. Nog maar een paar kilometer tot de finish. Maar ineens is daar de man met de hamer. Je hebt een weeïg gevoel in je maag, je wordt misselijk, je begint te zweten als een paard en door de verzuring in je benen kun je geen stap meer zetten....

Je hebt waarschijnlijk kennis gemaakt met de hongerklop. Hongerklop is vooral een bekende term in de wielersport maar kan ook lopers treffen (of andere duursporters). Hongerklop ontstaat door een tekort aan glycose(bloedsuiker). Glucose voorziet de hersenen, het centrale zenuwstelsel en de spieren van brandstof. 

Duursporten en energiesystemen

Bij langdurige, rustige belastingen verloopt de energievoorziening met name via het aërobe systeem: de verbranding van koolhydraten (suikers) en vetten met zuurstof. Als de intensiteit van je inspanning toeneemt, wordt steeds meer overgeschakeld op verbranden van suikers, met name glycogeen. Glycogeen is een snel bruikbare energiereserve van het lichaam. De voorraden zijn echter beperkt. Hoe intensiever de spierbelasting, hoe meer gebruik wordt gemaakt van glycogeen. Daarom is het voor duursporters van belang over een zo groot mogelijke glycogeenvoorraad te beschikken. 

Hoe ontstaat de hongerklop?

Studies van geleerden tonen aan dat onze spiervezels bestaan uit witte vezels en rode vezels. De witte spiervezels werken alleen op koolhydraten, de rode kunnen ook vet verbranden. De hongerklop is het moment dat de witte vezels ermee ophouden, omdat ze geen koolhydraten meer toegediend krijgen. Hierdoor daalt het aantal vezels wat mee doet aan de inspanning ineens drastisch, en werken de rode vezels alleen nog maar op vet omdat ook zij geen koolhydraten meer krijgen. Wanneer de vetbranding nog niet goed op gang is, omdat je alleen nog maar koolhydraten aan het verbruiken was, val je stil. Dit is dus de hongerklop.

Hoe voorkom je de hongerklop?

Je kunt je glycogeenvoorraad vergroten door gerichte training te combineren met koolhydraatrijke voeding. Om de hongerklop te voorkomen moet je zorgen voor een grote startvoorraad koolhydraten en deze op peil houden. Dit kun je doen door al een paar dagen voor de obstaclerun (de grotere afstanden) een grote voorraad te maken. Je lichaam slaat de koolhydraten dan op in de lever. Hiervoor is een voeding nodig met zoveel mogelijk koolhydraatrijke voedingsmiddelen zoals brood en andere graanproducten,rijst, pasta’s en peulvruchten. Ook is het goed om zoveel mogelijk halfvolle en magere producten te gebruiken. Hierdoor wordt het energiepercentage van het vet zo laag mogelijk gehouden ten opzichte van de hoeveelheid koolhydraten in de voeding. Omdat koolhydraatrijke voeding een groot volume heeft, kun je je voeding beter zoveel mogelijk over de dag te verdelen, bijvoorbeeld door naast de hoofdmaaltijden tussenmaaltijden in te lassen. Tijdens de inspanning is het de kunst om dee verbranding van koolhydraten vanaf het begin te combineren met vetten. Dan spaar je koolhydraten. Hoe je dat dan doet? Door niet meteen als een gek van start te gaan. Op die manier stimuleer je ook de vetverbranding.  

Voeding en vocht op de dag van een obstaclerun

Stop ongeveer 2 uur voor de run met eten. Wel kun je ter ondersteuning van je prestaties kort voor de run een koolhydraatrijke drank tot je nemen. 

Tijdens de run is het belangrijk om te blijven drinken. Maak dus altijd gebruik van de drankposten onderweg. Ook al heb je geen dorst voor je gevoel. Het leeg raken van de glycogeenvoorraad wordt uitgesteld door koolhydraatrijke tussendoortjes zoals fruit, biscuits snoep (winegums), preparaten als koolhydraatrijke dranken en halfvloeibare voeding (powergels), brood (krentenbol), ontbijtkoek. Een klontje suiker of druivensuiker helpen ook, maar slechts voor korte duur. Meestal wordt tijdens de run banaan aangeboden. Banaan is zeer koolhydraatrijk en makkelijk eetbaar. Sla dit dus niet over! 

Tot slot nog een tip m.b.t. powergels: experimenteer hier eerst in je training mee alvorens je het in een wedstrijd of obstaclerun gebruikt. Je lichaam moet hier namelijk aan wennen. Het kan zijn dat je maag zich er tegen verzet en dan ben je verder van huis. 

Nog een paar weken en dan loop ik eindelijk weer eens een obstaclerun na blessureleed en de zomerstop. De Fisherman Strongmenrun! 

O ja, Tim had er al aandacht aan besteed maar we gebruiken van nu een nieuwe hashtag: #discoveryruns. Dus geen #DORP meer.

@obstacle_runner

tips | voeding |
Lees verder
Train hard en slaap goed!

Je hebt ontspanning nodig om optimaal de inspanning aan te gaan. Goed slapen ná een training helpt je om weer snel te herstellen. Alle experts, trainers en atleten zijn er het er over eens dat dit een erg belangrijke factor is. Door ons werk, trainen, kinderen, hobby's en sociale verplichtingen gaan we achteloos om met onze nachtrust, een soort van overbodige luxe. Als we het goed zouden doen dan breng je ongeveer een derde van de tijd slapend door. Tijdens de slaap worden lichamelijke processen in gang gezet die ons als atleet helpen. Slaap ondersteunt de output van je training.

Atleten hebben voordeel bij een goede nachtrust maar dan vooral een nachtrust met een goed ritme. De ene avond om negen uur ’s avonds in je bed liggen en daarna twee nachten doorhalen is niet ideaal. Verder moet je voldoende tijd doorbrengen in de derde en vierde slaapcycli (de diepe REM slaap) van de nacht. Tijdens die diepe slaap komt het menselijk groeihormoon vrij, waardoor weefsels in je lichaam gerepareerd en opgebouwd worden. Te weinig slaap gaat dit proces juist tegen, en hindert een normale stofwisseling. Hierdoor wordt onder andere je voorraad koolhydraten niet optimaal aangevuld.

Voor een optimale slaap heb je dus een vast ritme nodig, en een rustige donkere koele omgeving om in te slapen. Het aantal uren dat je wil slapen verschilt per atleet, de ene atleet heeft genoeg aan acht uur terwijl de ander meer dan negen of tien nodig heeft tijdens de zwaarste trainingsweken.

Een goede nachtrust lijkt nog een interessant voordeel te bieden… goede slapers verliezen namelijk makkelijker gewicht dan mensen die te weinig of teveel slapen en erg gestrest zijn.

Volg mij via Twitter  @WJPeters of Facebook of zoek op #DiscoveryRuns.

tips | training |
Lees verder
Review: Tough mudder Rhein-Main

Afgelopen zaterdag stond er voor mij weer eens een buitenland trip op de planning. Ik wilde namelijk wel eens kennismaken met een run georganiseerd door Tough mudder. Deze Amerikaanse organisatie bestaat al sinds 2010 en is bezig om zijn weg naar Europa te vinden. Hopelijk komt Tough mudder in de toekomst ook naar Nederland maar op dit moment moeten we het doen met de runs in Duitsland. Daar worden dit jaar 5 runs georganiseerd. Gertjan heeft al de run in Berlijn gelopen en voor mij was het de beurt om richting Frankfurt te rijden voor de Rhein-main editie.

In totaal hadden we met 14 man afgesproken om deze run te gaan lopen. Het grootste deel van de groep heeft er een lang weekend van gemaakt en verbleven op een camping in de buurt van het evenement. Echter paste dit helaas niet in mijn planning en dus ben ik samen met een maatje op en neer gereden. Dit betekende dus 's ochtends heel vroeg vertrekken en 's nachts weer terug thuis.

We mochten parkeren op een groot parkeerterrein waar vandaan we met een bus naar het startterrein werden gebracht. Bij de ingang even door de poortjes om jezelf aan te melden en het feest kon beginnen. Je startnummer werd ook gelijk op je voorhoofd en je arm gezet mocht je onderweg je papieren startnummer kwijtraken.

Voordat je aan de run begon werd je eerst onderworpen aan een uitgebreide warming-up. Met een opgewarmd lichaam mocht je de eerste hindernis bedwingen: een muur om het startvak in te komen. Hier moest eerst nog de Tough mudder eed worden afgelegd.

Na de start stond ons een parcours van ruim 18 km te wachten met 22 hindernissen. Als extraatje kwamen daar ook nog eens een kleine 2000 hoogtemeters bij. Perfecte voorbereiding voor mijn WK aspiraties zou ik zeggen. Ons doel was eigenlijk om eens lekker relaxed te lopen maar al snel ging het tempo langzaam maar zeker omhoog. Ik weet niet of het door het gezelschap kwam, de mooie uitdagende omgeving of de leuke hindernissen maar op den duur stormde we als een Dutch mud train tussen alle deelnemers door over het parcours. Ondanks dat er soms best wel wat lange stukken tussen de hindernissen zaten verveelde dit geen moment. 62 procent van de route ging namelijk door het bos. De kuitspiertjes werden maximaal aangesproken door het continue stijgen en dalen. De steilste helling in het parcours had de naam Heidi's weg. Echt killing, dit soort beklimmingen trekken alle energie uit je benen. Om dit weer aan te vullen had de organisatie op de top een verzorgingspost ingericht. In totaal kwam je 5 van deze posten tegen tijdens de run.

De hindernissen die ik zeker even wil benoemen zijn de ringen. Deze waren niet de standaard dubbele ringen maar een enkele rij ringen die net even wat verder uit elkaar hingen. Je had hier net even wat extra techniek voor nodig om de overkant droog te kunnen bereiken.

De artic enema: dit obstakel kennen we van de strong viking run onder de naam The iceman. Dit was een bak water gevuld met ijsblokjes. En er zat veel ijs in, je voelde je lijf helemaal samentrekken als je kopje onder ging om onder het schot door te zwemmen.

De modder: dit was echt van die lekkere Duitse klei: in de trenches was het mooie lichte klei. In de laatste paar kilometers zet ook nog een modderbak met van die lekkere plakkende rooie modder. Je schoenen zagen er na dit modderbad uit als 2 loodzware rode modderklompen, heerlijk!

Na de finish kreeg je een welverdiend biertje, een proteïnereep, een hoofdband en een finishershirt. Dit om je te herinneren aan een leuke, uitdagende run. Het was zeker de moeite waard om hiervoor naar Duitsland te rijden. Het zal dan ook zeker niet mijn laatste Tough mudder worden want ik wil op gaan klimmen in het Mudder-legioen.

Klein puntje van kritiek was wel de wachtrij bij de tassen na de run. Het is zonde als je na ruim 18 km ploeteren nog eerst een hele tijd moet aanschuiven voor je je schone spullen weer in ontvangst kan nemen.

Ander punt is ook dat Tough mudder niet goedkoop is. De Early-bird prijzen vallen nog mee maar hoe dichter je bij het evenement komt hoe duurde de startbewijzen. Dit kan oplopen tot 150 euro. Tel daarbij ook nog 8 euro voor de pendelbus en 3 euro voor de garderobe en je ziet weer een deel van je zuur verdiende vakantiegeld verdampen. Hiervoor levert Tough mudder wel een kwalitatief goede run af. Vind je de kosten te hoog maar wil je toch een keer een Tough mudder lopen lees dan in de  blog van Gertjan hoe dit een stuk voordeliger kan.

Wil jij ook toe treden bij het Mudder-legioen? De volgende Tough mudder is op  6 en 7 september in Arnsberg.

facebook.com/Dutchmudracer

foto | modder |
Lees verder
#DiscoveryRuns

Wie ons op Twitter volgt weet dat wij hashtag dorp gebruiken. DORP staat voor Discovery Obstacle Runs Platform maar afgekort doet het eerder denken aan een kleine nederzetting in een landelijk gebied. Bij Discovery Channel heeft men hierover nagedacht en besloten om #dorp niet meer te gebruiken.

Vanaf nu gebruiken we #DiscoveryRuns

Om dit te vieren en wat activiteit te creëren verloot ik één dvd van Bear Grylls (Ultimate Survival). Voorwaarde is dat u mij (@tim_pottiez) een foto tweet van uzelf tijdens een obstacle run met #DiscoveryRuns 

Om het eerlijk te laten verlopen vermeld u het antwoord op volgende schiftingsvraag: Hoeveel inzendingen via Twitter (tweets) zal ik hebben ontvangen tot zondag 24 augustus 2014 om 23:59u? Degene die de schiftingsvraag juist heeft of het dichtst benadert wint de dvd. In de loop van maandag 25 augustus 2014 maak ik de winnaar/winnares bekend via Twitter.

foto | fun |
Lees verder
Trailrunnen in Zuid Frankrijk

In mijn vorige blog schreef ik al over trainen tijdens de vakantie. Gelukkig heb ik daar zelf niet zo’n moeite mee, vooral als de omgeving zich uitstekend leent voor mooie pittige trailruns. Dit jaar was de bestemming Roquebrune sur Argens in de regio Provence-Alpes-Côte d’Azur. Het eerste wat je ziet als je daar aankomt is de enorme rots van Roquebrune.

De omgeving van Roquebrune is echt super mooi. Ik heb er meerdere routes gelopen, en het parcours is zeer afwisselend met veel technische single-tracks en weidse uitzichten… echt genieten dus!! Ik moest eerst wel even wennen aan de hoge temperatuur in combinatie met de steile single-tracks. Je maakt in een korte tijd zoveel veel hoogte meters. Dat ga je echt wel voelen! 

Tijdens het trailen in de bergen kom je maar weinig mensen tegen. Misschien af en toe een verdwaalde mountainbiker of een paar wandelaars, maar dan houd het echt wel op. Ik vind dat zelf wel prettig even uit de drukte. Maar om veilig een flinke afstand te trailen in een onbekende warme omgeving vergt wel wat voorbereiding. Zelf ga ik altijd met een hydration running pack op pad. Zo heb ik ruim voldoende water en eten bij.

Hieronder nog wat tips om goed voorbereid op pad te gaan: 

  • ga met meer dan voldoende water op pad 
  • neem altijd een opgeladen mobieltje mee 
  • wat energierepen voor onderweg 
  • telefoonnummers van contactpersonen in het geval van nood en/of identiteitsbewijs 
  • fluitje voor noodsignaal (zit meestal op je running pack)
  • bufff/bandana, ter bescherming bij zon of als je hoog in de bergen zit tegen de kou 
  • pleisters en/of verband (just in case)
  • check goed het weer voordat je op pad gaat, het kan in de bergen binnen de kortste keren omslaan 

Probeer je running pack wel zo licht mogelijk te houden, elke gram extra ga je onderweg flink voelen. Laat verder ook altijd weten hoe lang je ongeveer gaat lopen. Let op, mijn ervaring is dat dit vaak veel langer is dan dat jezelf inschat. Ik heb al meerdere keren afstanden door de bergen verkeerd ingeschat en was hierdoor veel langer weg dan gepland. Check na je run je complete lichaam op teken, die komen helaas overal voor. 

Enjoy!!!

Volg mij via Twitter  @WJPeters of Facebook of zoek op #DORP.

foto | tips | training | weer |
Lees verder
Dure hobby?

Als je veel runs wilt lopen, dan is het inderdaad een dure hobby.

Met inschrijfgelden van 35 tot 150 euro kun je met recht zeggen dat obstaclerunning een dure hobby/sport is. En daar blijft het natuurlijk niet bij want je zult ook kleding en schoenen moeten hebben en je moet er ook nog naar toe.

In deze blog zal ik een aantal manieren aankaarten om obstaclerunning goedkoper te maken zodat je door het hele jaar heen meer runs kunt lopen zonder erg veel extra geld kwijt te zijn.

1. Vrijwilliger

Elke organisatie draait op vrijwilligers. Zonder vrijwilligers zouden er geen obstakels bemand zijn en zou er niet dat leuke meisje of jongen klaarstaan om je in te schrijven of je tas op te ruimen. Een aantal organisaties huren speciale bureaus in waar ze personeel vandaan halen of ze hebben een samenwerking met bijvoorbeeld een school. Maar er zijn genoeg runs die zitten te springen om vrijwilligers en dat kun jij dus zijn. Voordelen hiervan zijn: Meestal krijg je een voucher om aan een andere run mee te mogen doen of je mag dezelfde dag in een latere wave mee starten.  Met andere woorden; je loopt een run dus gratis of tegen een kleine vergoeding.

Zelf heb ik samen met een mudmaatje op 27 juli als vrijwilliger gewerkt bij een Tough Mudder, hier lees je de review van de run. Aangezien ik erg laat was met beslissen moest ik de volle mep betalen voor deze run: 150 euro. Om deze pijn te verzachten heb ik de andere dag gewerkt en op die manier gelopen voor maar 15 euro. Nog een voordeel van het werken bij TM is dat je een vrijwilligers parkeerkaart krijgt, die allebei de dagen geldig is wat dus ook weer scheelt in de kosten. We hebben de hele dag bij de electroshock therapy gestaan en op die manier de andere kant van een evenement gezien. Nu konden we zelf mensen aanmoedigen en door de hindernis schreeuwen. En als bewijs dat er echt stroom op staat (geen 10.000 volt) heb ik er snel een foto van gemaakt.

Wil je zelf meedoen aan een run als vrijwilliger? Neem contact op met een organisatie en vraag het gewoon als je het niet kunt vinden op hun site. Dan weet je ook meteen hoe je "betaald" wordt voor je geleverde diensten. 

2. Winacties

Er zijn veel acties te vinden op internet. Uiteraard hebben wij hier hele leuke acties maar er zijn via Google nog veel meer acties te vinden die de moeite waard zijn. Kijk ook eens op Facebook want daar komen er misschien nog wel meer voorbij. Dit geldt natuurlijk niet alleen voor runs maar ook voor kleding e.d.

3. Kortingscodes

Wie regelmatig op Facebook komt bij verschillende pagina's die met onze sport te maken hebben weten dat er genoeg codes gedeeld worden om goedkoper in te schrijven voor een run of kleding te kopen. Ook een zoektocht via Google levert veel waardevolle codes op. Zeker bij de buitenlandse runs kan dat wel eens tot 30% korting opleveren.

4. Ontmoet mensen

Er zijn natuurlijk voetbalelftallen etc. die samen meedoen aan een evenement. Maar het kan ook zo zijn dat niemand in jou vriendenkring begrijpt waarom jij die sport doet. In dat geval is het raadzaam om lid te worden van een online community of een sportschool die lessen geeft gericht op OCR. De voordelen die je hier uit haalt zijn niet alleen de mensen die je leert kennen maar je kunt ook afspreken om te carpoolen en zo de kosten lager te houden. Tevens leer je natuurlijk veel meer over de sport omdat heel veel info gedeeld wordt. 

5. Boekingspagina's

Zeker voor de mensen die buitenlandse runs willen lopen is punt 4 van belang maar ook is het belangrijk om je in te schrijven op een boekingspagina voor bijvoorbeeld hotels. Als je vaker een hotel boekt via een account worden de aanbiedingen scherper en dan zit je 4 dagen in een 4 sterren hotel voor nog geen 20 euro per nacht. Zoek ook naar goedkope vluchten via verschillende sites of kijk eens op een andere vertrek luchthaven. Soms is vliegen vanaf Düsseldorf of Brussel goedkoper. Vergeet ook bij deze sites te checken of je kortingcodes kunt inwisselen. Door punt 4 en 5 toe te passen heb ik al veel nieuwe mensen leren kennen en slaap je zomaar met een wildvreemde op een hotelkamer voor een paar nachten. Avontuurlijk genoeg en heel leuk om mensen met dezelfde passie te leren kennen.

Nu heb je een aantal tips om je sport goedkoper te maken. Start je internet en begin te speuren naar die kortingscodes of vrijwilligerswerk. Als je aan het werk bent tijdens een run en je ziet ons voor komen razen, roep gerust naar ons.

Veel mud plezier! 

Gertjan

fun | tips |
Lees verder
Workout Everywhere

Mijn vorige blog ging over wat er gebeurt als je geen fluit uitvoert in je vakantie met een paar tips. Deze blog gaat over hoe je wel fit kan blijven en ondertussen kan genieten van je vakantie!

Het vergt soms wat creativiteit maar met andere ogen is het mogelijk de hele wereld te veranderen in een speelterrein.
Ik ging met dit idee op reis, waarbij ik Helsinki, Bangkok, Cambodja en Vietnam bezocht. Het ziet misschien als een relax vakantie maar het was natuurlijk uiterst serieus :).

Voorbeeld:

-Algemene cardio training door te gaan mountainbiken door grote steden zoals Helsinki & Bangkok.
-Klim en traploop training in Angkor Wat/Tom.
-Oefenen om goed met je zuurstof om te blijven gaan door te gaan duiken.
-Coördinatie en balans training door een (jungle)hike te doen.
-Mentale training door een tour te doen door de mini tunnels in Cu Chi, Vietnam. Ook een pittige Quadriceps training!
-En natuurlijk, Cardio en voettraining door te gaan hardlopen op een onbewoond strandje

Dit zijn maar een paar voorbeelden waar ik op kwam tijdens mijn vakantie, gebruik je creativiteit en je kan werkelijk overal trainen aan een allround conditie en ondertussen genieten van je vakantie!

Cheers!
Chris

Volg mij @chriss_9191 en andere experts #DORP op twitter

fun | training | video |
Lees verder
Yoga? Naaah niks voor mij. Of toch wel?

Samen met Erik bevind ik me nu op een surfkamp aan de andere kant van de wereld, genaamd Australië in de buurt van Byron Bay. Met zonsopgang start de eerste surf les van de dag. Twee uur lang bikkelen in de zee. Het was geen makkie om alleen al door de golven te komen, laat staan een golf pakken en op je board blijven staan. 

De kleine golven aan de branding zijn lief, maar verderop geven ze niet mee en moet je letterlijk onderduiken. Links en rechts liggen allemaal surf 'mates' te wachten op een mooie golf. In de verte zie je hem aankomen en iedereen zet zich schrap om de golf te pakken. 'Paddle paddle and pop' hoor je de surf instructeur schreeuwen. Wanneer het lukt om op de golf te surfen tot aan het strand schreeuw je 'Yeeeeeww!!!' met een grijns van oor tot oor. Na de lunch nog een twee uur durende surfles en daarna ben je helemaal bekaf en kijk je al uit naar het avond eten. Op het kamp organiseren ze ook activiteiten zoals yoga en kangoeroegolf. 

Yoga? Naaaah niks voor mij.

Kangoeroegolf was niks anders dan golfen op een drivingrange waar allemaal kangoeroes lopen. Dit klonk een beetje onethisch om te doen. Dan maar is informeren wat de yoga inhield. Na een paar minuten was het duidelijk wie de yoga les gaf en iedereen vond het meteen een stuk interessanter. Afgemat maar toch nieuwsgierig beginnen we de les dat op het strand met zonsondergang plaatsvindt. 

De Yogini vertelde wat je moest doen en deed het tegelijkertijd voor. Zo nu en dan liep ze langs en duwde ze je nog even wat verder in een positie waar je al niet meer uitkwam. Na een uur lang in de knoop liggen, aantal keren omgevallen en in posities gestaan die je nooit zou bedenken hebben we de les overleefd en eindigen we met een meditatie. Na de les voelde ons lichaam stukken beter, met name soepel en eerlijk gezegd na die inspanning toch ontspannen!

Yoga? Naaaah niks voor mij. Of toch wel!

Aangezien yoga een breed begrip is en je veel verschillende soorten hebt, deden wij een combinatie van Hatha en Vinyasa yoga. Tijdens Hatha en Vinyasa yoga leer je vooral het lichaam te beheersen. Door middel van statische lichaamshoudingen, series van bewegingen en ademhalingstechnieken toe te passen. Bij ons in het “westen” wordt yoga merendeels gebruikt om stress te verminderen of rust te zoeken naast een drukke baan, maar het zorgt er ook voor dat het lichaam soepel wordt!

Wat heeft Yoga nou te maken met obstaclerunning? Neem aan dat er wel een lampje gaat branden. Lichaamsbeheersing en souplesse zijn zeker twee belangrijke eigenschappen die je moet hebben als obstacle runner!

Check het filmpje en probeer het een keer. Je zult merken dat yoga een andere invulling heeft dan de meeste van ons denken. Bij de meeste yogascholen kan je een gratis introductie les volgen!

Laat me weten als je na de eerste les al verslaafd bent!

Twitter: @simonvansenten of #DORP

fun | training | video |
Lees verder
​Gevraagd: experts voor Duchenne Run!

Obstacle running is booming. Steeds meer mensen beginnen deze fantastische sport te ontdekken. Want sporten hoeft niet saai te zijn, je hoeft geen kilometers aan één stuk over een saai fietspad te lopen. Onze sport laat zien zien dat je tijdens het sporten ook lol kan maken. Dat je ieder keer weer nieuwe dingen kan ontdekken en je grenzen kan verleggen, zonder dat het ook maar een moment saai wordt. En sport verbroederd, zeker als je elkaar kan helpen, samen kan afzien, je vriendengroep groeit elke run.

Ook organisatoren merken dat obstacle running booming business is, en willen allemaal een graantje meepikken. Ze zien hoe Mud Masters, Strong Viking en Fisherman Friends Strong Man Run, duizenden mensen binnen halen. En waar geld valt te verdienen, ruiken mensen kansen. Runs schieten als paddenstoelen uit de grond. Kon je vorig jaar nog met moeite ieder maand een leuke run vinden, dit jaar kan je ieder weekend wel op één of meer evenementen terecht. En dat is natuurlijk helemaal geweldig: je kan ieder weekend wel ergens je honger naar modder stillen.

Echter de keerzijde van de medaille is dat door de groeiende kwantiteit aan runs, de kwaliteit wel eens te wensen over laat. Er is dan ook niets zo vervelend dan, als je ruim 50 euro of meer hebt stukgeslagen op een ticket voor een evenementen met een geweldige PR machine, die je al maanden lekker maakt met graphics van de mooiste hindernissen en als je dan klaar bent om met al je opgebouwde frustraties van de afgelopen werkweek vol de modder in te duiken, dat je uiteindelijk een veredelde trailrun voorgeschoteld krijgt waar ze voor de vorm nog een paar boekenplanken neergelegd hebben om overheen te struikelen.

Een andere categorie is de run voor het goede doel. Hiervan gaan jouw zuur verdiende eurootjes niet naar iemand met een tekort op zijn spaarrekening maar naar een goed doel. Op zich natuurlijk helemaal geweldig: van de ene kant wordt je honger naar hindernissen gestild en daarnaast heb je ook nog iets voor het goede doel gedaan. Als je daar geen voldaan gevoel van krijgt...

Feit blijft wel dat je waar voor je geld wilt, goed doel of niet. Gelukkig zijn er ook organisaties die dat begrijpen. Zo kregen wij laatst de vraag van een  stichting die zich inzet voor de spierziekte genaamd Duchenne, of wij naar hun plannen van een nieuwe run wilde komen kijken. Zei wilde gelijk de eerste keer iets moois neer zetten. En om jullie allemaal voor een fiasco te behoeden hebben Gertjan en ik dit aanbod met beide handen aangepakt. Omdat het volgens de organisator om iets unieks ging moesten we het terrein te plekke komen bekijken.

En ik moet zeggen dat er inderdaad gezocht is naar iets nieuws. De run zal volledig in het bos gehouden worden. Is dit dan zo bijzonder hoor ik je denken? Op zich niet, echter word de run niet gehouden over bestaande paden, maar echt dwars door het bos, het eerste unieke obstakel heb je hiermee dus meteen te pakken. Wat nog meer uniek is: op de locatie ligt een klimbos ingericht met klimroutes van verschillende niveaus. Heb je hoogtevrees dan kan je de beginnersroute nemen. Deardevil? Neem de moeilijkste route. Ik ga natuurlijk niet meteen alle hindernissen verraden maar een hint wil ik nog wel geven: pijl en …...

Nieuwsgierig geworden? We hebben het hier over de  Duchenne Run, deze zal op 18 en 19 oktober gehouden worden in Wekerom, vlak bij Ede. De mensen waar wij mee gesproken hebben zijn in ieder geval zeer gemotiveerd om er een gaaf evenement van te maken. Ik geef uiteraard geen garanties maar met de tips en tricks die wij ze geven hebben, de mooie omgeven en het fanatisme van deze stichting, kan ik mij niet voorstellen dat dit niet een van de leukste manieren wordt om het goede doel te steunen. En waar ik in ieder geval al heel blij mee ben:  geen stroomhindernis!

Wil je nog meer van mijn belevenissen lezen, bezoek dan ook een keer mijn pagina:  Dutch Mud Racer

Thanks!

natuur | obstakels |
Lees verder
Electroshock Therapie

Het meest gevreesde en hartgrondig gehate obstakel is zonder uitzondering de Electroshock. De duivelse draden die, in combinatie met een nat pak, zorgen voor een vuurbal door je lichaam. Een helse zenuwpijn die door je aderen, je botten, je huid en je spieren raast. 

De klap die het geeft, de angst die het je inboezemt, de onzekerheid over welke draden onder stroom staan en welke niet... De Electroshock is DE HEL! 

En... zegt 'ie nou echt 10.000 volt? 

obstakels |
Lees verder
Grip training

Als je het hebt over grip dan gaat dat over de kracht die je met je hand(spieren) kunt genereren in samenwerking met de spieren in je onderarm. Een goede grip is nodig bij tal van zaken. Uiteraard in sporten als (rots)klimmen, krachttraining, tennis en honkbal maar denk ook aan het sjouwen van boodschappentassen of simpelweg het geven van een stevige handdruk. 

Natuurlijk is een goede grip ook voor een obstaclerunner een must. Dus, heb jij geen zin meer om weg te glijden uit hindernissen omdat je grip gewoon tekort schiet? Lees dan verder! Ook als jouw handdruk op dit moment nog aanvoelt als een pak doorgekookte spaghetti. 

Waarom is een goede grip van belang tijdens een obstacle run?

Vaak ben je in eerste instantie afhankelijk van je grip bij het nemen van een hindernis. Denk bijvoorbeeld aan de walls. Met name de hoge variant. Je springt zo hoog mogelijk op en probeert met een of met twee handen de rand te grijpen. Pas als je goed hangt, dus een goede grip hebt, kun je jezelf optrekken en je lichaam over de muur heen werken. Natuurlijk wordt deze hindernis vaak met behulp van iemand anders genomen middels een 'steuntje' maar het is natuurlijk best kicken als je het ook op eigen kracht kunt. Zelfs aan het einde van een run nog. 

Andere hindernissen waarbij een goede grip noodzakelijk is: touwklimmen, de apenhang, de catcrawl en natuurlijk de monkeybars. 

Soorten grip

  1. De Crush grip:  dit is de grip tussen je vingers en je handpalm. Gebruik je als je bv. een blikje in elkaar drukt of iemand een hand geeft;
  2. De Pinch grip:  dit is de grip tussen je vinger(s) en je duim. Bij deze variant is de gripkracht wat zwakker. Gebruik je bv. als je een handdoek pakt of een kopje koffie;
  3. De Support grip: dit is de grip die je gebruikt als je voor langere tijd iets vast moet houden en waarbij je dus je hele hand gebruikt. Gebruik je bij pullups, touwklimmen, apenhang, zware tassen/koffers sjouwen. 

Een obstaclerunner zal het meest baat hebben bij de crush grip en bij de support grip. Tenzij je onderweg nog iemand wilt knijpen. Dan is een goede pinch grip ook wel handig ;-).

Hoe train je je gripkracht?

Simpel. Door oefeningen te doen waarbij je op een of andere manier moet knijpen om niet te vallen of om het gewicht niet uit je handen te laten glippen. 

Persoonlijk vind ik de volgende oefeningen erg goed voor het ontwikkelen van een goede grip:

  • (towel) Pullups
  • Farmerwalk
  • Kettlebel swings
  • Touwklimmen
  • Shrugs (al dan niet met gebruikmaking van Fatgripz)

Onlangs heb ik zogenaamde Fatgripz aangeschaft om mijn griptraining uit te breiden. Ik zal hier niet al teveel reclame gaan maken maar raadpleeg Google maar en kijk naar mijn video's om te zien wat je er zoal mee kunt. 

Hieronder volgen een aantal video's met oefeningen voor het verbeteren van je grip. In plaats van Fatgripz kun je ook 2 washandjes gebruiken (zie foto onderaan). Deze wikkel je dan om de greep zodat de omvang van de greep toeneemt en je dus harder moet knijpen om niet los te laten. 

        

Herman en Daan bedankt voor de samenstelling!

Succes met trainen!

#DORP @obstacle_runner

foto | tips | training | video |
Lees verder
Review: Tough Mudder Berlijn

Tough Mudder... dat is een grote naam in ons kleine Nederland. Het grote Amerikaanse evenement wat toch wel heel erg goed moet zijn volgens de mensen die hem al eens gelopen hebben.

Gelukkig hoeven we niet helemaal naar de States om mee te doen aan een TM maar dichtbij is hij ook niet echt. Dit jaar op meerdere plaatsen in de UK en in Duitsland. Misschien komt het evenement nog eens naar Nederland zodat er meer mensen die felbegeerde oranje of ander gekleurde hoofdband kunnen halen. Bij de TM krijg je namelijk voor elke keer dat je meedoet een andere kleur hoofdband zodat je herkenbaar bent voor andere mudders. Dus aan de kleur kun je zien welk beest er bij jou aan de start staat.

Maar goed, je moet in 2014 dus een klein stukje verder om één van deze kleuren te bemachtigen. Gezien mijn drukke running en trainingsprogramma had ik alleen maar tijd om de TM van 25 juli te lopen. Helaas was die helemaal op de Laustizring in Duitsland. De naam van de run was voor de gelegenheid omgedoopt in TM Berlijn - Brhotl andenburg.

Aangezien je niet even op en neer rijdt naar Berlijn of in ons geval Dresden ivm de gunstigere ligging, gingen we op vrijdag al op pad om ons te gaan verplaatsen richting ons, heel erg goedkoop, 4 sterren hotel in Dresden.

Na een lange rit en een nachtje slapen mochten we dan eindelijk gaan beginnen aan de trip naar het circuit. Het parkeren was al een feest op zich. Ik had alvast een premium P ticket aangeschaft bij de inschrijving en kon dus helemaal doorrijden naar het begin van de parking zodat ik niet zo heel ver hoefde te lopen. Overigens waren de andere "gewone" parkeerplaatsen ook in de buurt dus de volgende keer neem ik ook een normale dagkaart voor een stuk minder.

Inschrijven bij de registratie was zo gedaan en toen we eenmaal gereed waren om te starten moesten we alleen onze tassen nog kwijt. Daar kwam toch wel de grootste verrassing van het weekend. 3 euro om je tas te mogen dumpen!!! Ik had dus juist een week van te voren 149 euro neergeteld voor een kaartje en daarvoor mocht ik niet eens mijn tas gratis wegleggen?? Shame on you Tough Mudder!

Als je overigens op tijd inschrijft voor een TM kost het ook maar 59 euro dus dan valt het wel mee. Ik had op het laatste besloten om mee te doen dus vandaar de hoge prijs. Maar de reden dat ik zo'n belachelijk hoge prijs betaald heb voor deze run beschrijf ik in mijn volgende blog.

Eind goed al goed, we mochten gaan starten. Eerst even over de grote muur heen klimmen à la Strong Viking om in het startvak te komen en toen werden nog even alle regels van de TM eed afgenomen door de spreker van dienst. Ook werden de leden van voorgenoemd mudder legioen voorgesteld aan de mudder "maagden" zodat iedereen kon zien wie er al eens over een TM parcours gebikkeld had.

Meteen vanaf de start door de bossen om al heel snel bij de Glory Blades (schuine muren) terecht te komen. Na deze genomen te hebben mochten we door naar de Arctic Enema oftewel de ijsbak zoals sommige dit jaar ook hebben gezien bij de Water Edition van Strong Viking. Buiten was het al bijna 30 graden dus een beetje verkoeling was wel even lekker na 2 km rennen. Al ijsblokjes wegduwend en naar adem happend mezelf een weg naar het einde van de bak gezocht, snel uitstappen en bewegen....oeioei wat was deze koud.......brrrrr. (op de foto is duidelijk te zien dat deze gast het erg verfrissend vind)

Door naar de volgende hindernissen! Na een aantal hindernissen als de fireman carry, just the tip en de balls to the wall was het tijd voor een uitgebreidere drinkstop met overheerlijke energie repen. Maar voordat we die mochten eten moesten er nog wel een vijftal burpees gedaan worden.

Na de drinkstop gingen we het bos in om kennis te maken met diverse modderige paden en hoogteverschillen om vervolgens uit te komen op een motorcrossbaantje waar we hindernissen tegenkwamen als: Shrek's wohnzimmer, Spiderman en cage crawl. Ook waren daar de ringen (hangin' tough). Het enige probleem was dat ze eigenlijk te ver uit elkaar hingen waardoor niemand ze bijna haalde. 10 cm dichterbij en het was beter geweest.

Na de ringen terug het bos in waar we na een stukje modder tijgeren en veel steile hellingen een blokje hout mochten sjouwen over een stuk van 400 meter. Nadat we het bos achter ons hadden gelaten trotseerden we de muren en maakten we ons op voor de monkey bars. De monkey bars waren erg fijn om te nemen want de sporten waren droog en precies dik genoeg om goed vast te kunnen pakken.Hier waren we dus snel over heen om door te rennen naar de hindernis "Walk the Plank" oftewel de 4 meter hoge sprong in het water. 

Daarna nog door de buizen met water kruipen om terug te rennen naar de Mud Village voor de laatste hindernissen. De trenches waren niet heel erg diep en ook niet hoog maar omdat ze erg ver aan het eind zaten en heel erg glad zogen ze de laatste energie uit je weg waardoor ik even rustig aan moest doen om op adem te komen. Door naar "Everest" of voor sommige bekend als de "pipe runner" van Mud Masters. Het verschil met deze was dat er geen touwen hingen dus na meerdere pogingen moest ik toch verstek laten gaan en accepteren dat ik deze hindernis niet ging fixen. Dan maar met het schaamrood door naar de laatste hindernis bij de finish; de "Electroshock Therapy". Aangezien Alexander er al een blog over heeft geschreven en ik zelf altijd heel veel last heb van dit obstakels ben ik heel demonstratief langs het obstakel gegaan om te finishen, stroom geeft geen meerwaarde. Maar gelukkig kregen we toch de felbegeerde oranje hoofdband een finish biertje en een mooi T-shirt.

Wat mij is opgevallen aan dit evenement is dat de organisatie heel erg goed in elkaar zit. Ze laten niets aan het toeval over en hier kunnen heel veel runs iets van leren. De hindernissen zijn veilig en robuust, de bewegwijzering is heel accuraat en medisch personeel zie je overal langs het parcours. Er zijn veel drinkstops en je ziet veel oranje en blauwe shirts van de organisatie. En niet te vergeten: het parcours is middelzwaar tot zwaar en biedt veel uitdaging. 

Zaterdag 25 juli gaat dan bij mij in de boeken als een geslaagde eerste TM en komt in de top 3 van beste runs van 2014 voor mij tot nu toe.

Mijn volgende blog gaat over hoe je een dure run als de Tough Mudder maar ook andere runs goedkoop kunt maken.

Gertjan

foto | modder | obstakels |
Lees verder
Het grote vakantie dilemma

We kennen het wel, flink druk jaar achter de rug. Op vakantie even helemaal niks doen, ook sport valt daarbij. Langzaam komt er een vraag bij je op of het wel slim is om een paar weken niks te doen? 

Vraag je dat jezelf ook af, doe dan je max aantal push ups en de spierpijn beantwoordt morgen je vraag wel. Het is niet slim om tijdens vakantie geen fluit aan training te doen. Je lichaam is zelfs zo hard voor je als je twee dagen helemaal niks zou doen, je spieren door atrofie 50% maximale kracht zou verliezen. Gelukkig doen we bijna nooit helemaal niks, maar niet trainen blijft een slecht idee. 

Hoe je wel fit kan blijven op vakantie? Hardlopen/traillopen kan bijna overal, ook hoef je geen uren te besteden aan de training. Wat onze grote vriend Tabata ons geleerd heeft is dat als je 8×20sec + 10 sec rust ook prima spierpijn kan krijgen. En nog beter: vooruitgang kan maken, pak hierbij grote oefeningen zoals: jumpsquats, burpee's, push ups, hoover. Voer de oefeningen zoveel, explosief en snel mogelijk uit gedurende 20 seconden.

Heb je een steile helling in de buurt? Ideaal om naar boven te sprinten, maar ook naar beneden te joggen is een goede training. Hou jezelf onder controle en blijf afremmen naar beneden toe. Hierbij train je de spieren excentrisch wat voor meer spanning zorgt. Concentrisch trainen, origo en insertie (aanhechtingen) naar elkaar toe brengen is 100% de maximale capaciteit terwijl excentrisch trainen, origo en insertie juist van elkaar af laten bewegen de maximale capaciteit 150% is. Op hogere capaciteit trainen = meer vooruitgang!

Volgende blog meer ideeën en voorbeelden hoe je op reis de wereld in een trainingslocatie kan veranderen! 

Fijne vakantie & keep on rocking! Chris

Ps. Dit is geen goedkeuring om in een stad over auto's en taxi's te gaan klimmen :)

tips | urban |
Lees verder
Next obstacle: Holiday!

Als je op dit moment op de kalender kijkt zijn daar maar weinig obstacle runs te vinden. En dat is natuurlijk ook niet zo gek: Nederland gaat van Beast mode naar Vakantie mode.

Betekent dit dat je dan drie weken lang horizontaal gaat proberen je sixpack te vermoorden met een overdosis Radler? Lijkt mij niet, of je moet de aangroei van je zwembandjes willen gebruiken als motivatie voor je post-holiday workout.

Ik heb besloten om het niet zo ver te laten komen, en bij gebrek aan evenementen, ga je ze toch zelf iets organiseren!

Het eerste evenement heb ik niet alleen georganiseerd. Op 17 augustus zal in mijn Budel de Elite off-road challenge plaatsvinden. Om dit evenement te promoten werd er een gratis bootcamp gegeven. Vier instructeurs met elk een eigen onderdeel. Ik was ook een van de vier instructeurs, en mijn onderdeel was: water en modder, uiteraard! Ongeveer een tachtig gemotiveerde mensen kwamen af op deze bootcamp. Van doorgewinterde obstacle runners die ik wekelijks tegen kom, tot hardlopers die wel eens van de gebaande paden af wilde gaan en mensen die maar net waren begonnen met sporten. Allemaal hebben ze een leuke dag gehad en gingen modderig maar voldaan naar huis. Obstacle running is weer een stukje gegroeid in Nederland.

Een week later heb ik voor een groepje vrienden een training in elkaar gezet op het zelfde uitdagende terrein. Dit militair oefenterrein bied eigenlijk alles om een zeer pittige work-out neer te zetten. Grote tankbanen met heel los zand, mooie bospaden, afwisselende trailtracks en een klein vennetje met een baileybrug. 

Op de dag van mijn training was het ruim 34 graden en omdat er vrienden uit het hele land mee deden stond de training om 13.00 uur gepland. Inderdaad het heetste deel van de dag. Om dit extra obstakel zonder probleem aan te kunnen had ik onderweg 2 waterpunten ingericht. Mijn mud buddy's zijn echt van het soort ultrafanatiek want uiteindelijk haakte maar 2 man af i.v.m de hitte en gingen we met 10 mannen/vrouwen knallen in de Buldse bossen. Buiten een hoop gezelligheid hebben we ook een prima training afgewerkt. Resultaat: 2 dagen heerlijke spierpijn bij ondergetekende.

Ik heb in ieder geval volop genoten van deze dagen. Het kost wat energie om iets leuks neer te zetten, maar als je uiteindelijk alleen maar positieve reactie krijgt, geeft dit een zeer voldaan gevoel. Vanaf mijn kant dan ook bedankt aan iedereen die heeft deelgenomen aan een van deze trainingen. Door jullie positieve inzet heb ik twee fantastische dagen gehad. En ik zal dit zeker vaker gaan doen. Ik ben trouwens niet de enige expert die dit soort trainingen organiseert, ook Gertjan heeft de smaak te pakken. Dus over ander anderhalve week trek ik richting Zaltbommel om daar in de uiterwaarde van de Waal te gaan duiken met een groep mud buddy's.

Voor iedereen een fijne vakantie, drink gezellig met je maten en hopelijk zie ik jullie weer helemaal in shape terug op 17 augustus bij de Elite off-road challenge. Proost!

natuur | training |
Lees verder
Beeldspraak

Juli, zomer 2014. Een volle maand zonder obstacle runs, het mountainbikeseizoen ligt stil, snowboarden is nog lang niet aan de orde. Het kriebelt. Maar tegelijk is daar nog steeds die beklemmende druk op de borst na alle heftigheid rondom MH17. Gaza. CAR, Irak. De luchtigheid is even zoek, bij mij althans.

Op zoek naar een mooi onderwerp voor een blog struin ik het internet af. En bedenk mij dat ik tijdens de dag van nationale rouw juíst zo was gegrepen door de stilte, een enkel woord en vooral door beelden te aanschouwen.

Daarom deze preview van een indrukwekkende film, over obstakels, sport en uitdagingen. Een film met vooral schitterende beelden, omdat mooie dingen vaak weinig woorden nodig hebben.

Summits of My Life - Trailer from sebastien montaz-rosset on Vimeo.

natuur | obstakels | video |
Lees verder
Obstacle runs en goede doelen

Het aangename met het goede combineren; dat is wat inmiddels op regelmatige basis gebeurt tijdens de almaar populair wordende obstacle runs. Veel runs schenken (een deel van) de opbrengst namelijk aan goede doelen. 

Mud Masters bijvoorbeeld doneert aan het Revalidatiefonds en mocht de eerste Mud Masters van dit jaar een team van militaire revalidanten verwelkomen. Wouter Helders (eerste luitenant) schreef daar een mooi artikel over. Bijzonder om te zien hoe men elkaar al ploeterend tot het einde blijft ondersteunen. En niet te vergeten, enorm veel lol hebben!

Een wat minder bekend goed doel is Horeb, waar ik vorige week met Alexander en Gertjan de Urban Nature Run heb gelopen/gefietst/gezwommen. Horeb is een instelling waar verslaafden werken aan een terugkeer naar de maatschappij. Het inschrijfgeld kwam volledig ten goede aan de instelling.

Diezelfde dag nog togen Alexander en Gertjan naar Ede waar zij het parcour van de Duchenne Obstacle Run gingen testen. Deze run is in oktober en een (groot deel van) de opbrengst is voor onderzoeken naar Duchenne spierdystrofie. Strong Viking en de Color Obstacle Run (onderdeel van Strong Viking) doneren aan Energy4All die als doel hebben het inzamelen van geld om het onderzoek naar energiestofwisselingsziekten uit te breiden en te versnellen.

Zo waren daar ook nog de Survival Challenge in Zeewolde die alle winst doneert aan Spieren voor Spieren en de Urban Challenge Meppel die geld heeft gedoneerd aan Parzival Wonen. Het aangename combineren met het goede, zo worden de runs nog specialer en indrukwekkender en komt er naast de enorme hoeveelheid lol en uitdaging nog een mooi aspect om de hoek kijken bij deze jonge sport: maatschappelijke betrokkenheid.

fun | obstakels | tips | urban |
Lees verder
What doesn't KILT you...

Een kilt ken jij hoogstwaarschijnlijk. Het is een rok voor mannen dat de benen tot aan de knieen bedekt. In de 16e eeuw werd het door mannen en jongens gedragen die in de Schotse Hooglanden woonden. Nadien werd het ook verspreid naar andere delen van Schotland.

Hedendaags wordt het voornamelijk gedragen bij folkloristische en officiele gelegenheden. Wanneer jij aan een kilt denkt, zal je hoogstwaarschijnlijk een Schot inbeelden met een doedelzak in de hand en waar de kilt deel uitmaakt van zijn traditionele kledij. De kilt vinden we ook in verschillende subculturen terug zoals die van de gothic of punk.

Een kilt wordt echter ook gedragen tijdens het sporten. Denk maar aan de Highland Games waar atleten gekleed in een kilt het tegen elkaar opnemen in disciplines zoals paalwerpen, touwtrekken, kogelslingeren…

Wat heeft een kilt nu te maken met obstacle running? Een tijd geleden zag ik dat de kilt ook zijn weg heeft gevonden naar onze sport. Eric en Laurens dragen met trots hun kilt. Volgens mij zijn ze trendsetters en zullen nog heel veel anderen volgen. Als ik hen tegenkom vind ik hen stoer in hun kilt en straalt het absolute mannelijkheid uit. Traditioneel wordt voor de kilt een sporran gedragen, een lederen tasje maar dat lijkt mij niet handig bij obstacle running. 

De kilt is altijd geruit met een patroon, ook wel tartan genoemd. Er bestaan wel meer dan 300 verschillende patronen dus je kan zeker en vast je gading vinden. Wie voor een nog persoonlijkere aanpak kiest, kan zijn exemplaar net zoals Laurens personaliseren met mooie patches van diverse Obstacle runs. Aan de patches kan je zien uit welk hout hij is gesneden.

Een bepaald bedrijf is zelfs gespecialiseerd in kilts waarmee je kan sporten. Een velcro sluiting en elastieken band zorgen ervoor dat de kilt perfect past en je deze hopelijk niet verliest tijdens een obstacle run. Bloot mag onder de kilt maar niet tijdens het sporten, dus als echte gentleman draag je iets onder je kilt. De wandelversie van hun kilt blijkt voor obstacle running geschikter te zijn. Deze bestaat uit functioneel materiaal, weegt slechts 300 gram en is sneldrogend. Wie beslist om zijn kilt op het internet te bestellen, dient rekening te houden met eventuele douanekosten. Wie creatief is, kan zijn kilt zelf maken of laten maken door een handig iemand.

Wanneer je een kilt koopt kan je best navragen in de winkel of de stof veel water absorbeert. Hoe minder water de stof opneemt, hoe beter want anders zal deze zwaar wegen tijdens het obstacle runnen. Je kan deze misschien af en toe uitwringen maar dat lijkt mij niet handig. Een kilt die uit een zware stof is vervaardigd zou ik niet kiezen. 

De kilt wordt op navelhoogte gedragen en de lengte wordt als volgt bepaald. Kniel met uw kin vooruit neer en houdt een afstand van ongeveer 5 à 7 cm tussen uw knieën. Het is belangrijk dat wanneer je de lengte opmeet, je hulp van iemand krijgt. Hang niet naar voor en kijk recht voor je uit. Degene die jouw maat opneemt, meet de afstand van uw navel tot aan de vloer. 

Zelf heb ik geen ervaring met een kilt maar ik sta te popelen om zoiets aan te schaffen. Ik denk dat we steeds meer en meer kilts gaan zien die hun weg vinden naar obstacle running.

Ik wil alvast Eric en Laurens bedanken om een bron van inspiratie te zijn voor deze blogpost en voor het mogen gebruiken van hun foto. Wie ook een kilt heeft, mag het mij altijd laten weten via Twitter (@tim_pottiez met #dorp).

foto | kleding |
Lees verder
Schokkende gadget: De Pavlok

Kan jij opstaan zonder de wekker op snooze te zetten en jezelf nog één keer om te draaien? Kan jij keer op keer gaan trainen wanneer je planning het voorschrijft, zonder ook maar één keer met een slechte smoes lekker thuis te blijven? Dan hoef je niet verder te lezen! Ga dan maar gauw verder met je taken. Maar staan de hierboven staande dingen niet op jouw lijf geschreven? Dan kan deze post wel eens héél interessant zijn voor je!

Shock-therapy
Maneesh Sethi was een van die vele mensen die zonder "kick in the butt" regelmatig hun prioriteiten laten varen. Daarom bedacht hij de Pavlok, een elektronische armband waarin je alarmen kan programmeren, bijvoorbeeld als je moet opstaan, gaan sporten, de afwas doen, enzovoorts. Worden deze taken niet volbracht, dan geeft de Pavlok een elektrische schok af. Zo leer je zelf-discipline "the hard way".

Is het tijd om op te staan, maar wil je liever knus in je bed blijven liggen? Geen probleem, Snoozen kan!. Één keer.    
maar een tweede keer wordt je niet gegund, dan krijg je meteen een stroomstoot op je donder. Lekker toch? Zo hoef je niet te wachten tot de volgende Strong Viking of Strongmanrun om de spanning erin te houden!

Maar hoe weet dit ding nu of de taken daadwerkelijk worden uitgevoerd? Dat is vrij eenvoudig eigenlijk; met GPS systeem en een uurwerk. Wat nog gaver is, is dat deze data via internet aan door jou gekozen vrienden of familie wordt meegedeeld. Blijf je bv toch een keer weg uit de sportschool? Dan krijgen zij hier een melding van, inclusief "shock button", om jou lekker je verdiende loon toe te dienen vanop een afstand. Vriendschap kan toch mooi zijn, niet?

Maar waarom zou je nu zó in het extreme gaan, wanneer er zoveel apps bestaan om je leven te organiseren en je tijdig aan je taken te herinneren? Wel het antwoord is simpel: omdat de zachte aanpak bij sommige mensen nu eenmaal niet helpt. Daarom. Aan de andere kant, zegt Sethi, loopt de Pavlok wel de kans dat mensen hem "vergeten" aan te doen, waardoor heel het nut ervan in het water valt.

Lijkt het de masochist in je wel iets om dit gadget in huis te halen? Of is je zelf-discpline zo hopeloos dat dit je enige uitweg lijkt? Dan zul je nog even moeten wachten. Door middel van crowdfunding deze herfst, hoopt men hem in 2015 aan het publiek te kunnen verkopen. Prijskaartje: zo'n schokkende $250,00 oftewel €187,50 (huidige valuta). Voorlopig zullen we het wel old school houden: rekkertje rond je pols en dit eens goed aanspannen en op je huid laten knallen, wanneer je weer een taak dreigt af te blazen. 

Keep it dirty!

Stefan

fun | kleding | tips |
Lees verder
Review: Urban Nature Extreme

Op zaterdag 12 juli was het tijd voor een nieuwe variant van onze sport; de triatlon versie.

De organisatie van deze run had ons 8 km obstacle/trailrun, 20 km mountainbike over een uitdagende route en 400 meter zwemmen beloofd.

Daarnaast zou het geld van de inschrijving ten goede komen van een goed doel; namelijk Horeb in Beekbergen. Dat is een leefgemeenschap voor ex-verslaafden die zich willen voorbereiden op hun terugkeer in de maatschappij.

Nadat ik een fiets geregeld had was ik samen met collega Alexander op pad gegaan richting Beekbergen. Daar aangekomen op de parkeerplaats bleek dat we nog iets te vroeg waren, want er stond nog niemand om ons verder te begeleiden over het terrein. Maar na uitleg van één van de bewoners vonden we al gauw de inschrijving. Daar kwamen we voor de verrassing te staan dat er maar 23 deelnemers waren. Dat is even schrikken voor de deelnemers, maar ook voor een organisatie. Het was in ieder geval een gedurfde beslissing van de organisatie om deze run door te laten gaan.

Nadat er een wisselzone geregeld was voor de fietsen en spullen die je nodig hebt na het rennen konden we naar de start. Van tevoren werd nog een praatje gehouden en werd verteld dat we eerst 4 km obstacle zouden krijgen en daarna voor de 8 km inschrijvers nog een trailloop. Op het startveld was één van de deelnemers bereid om de warming up te verzorgen en zo gingen we aan de slag. Na het startsein ging het meteen al mis, de afslag naar rechts was niet zichtbaar waardoor we met het hele startveld linksaf sloegen en direct met de muren in aanraking kwamen. Met 23 man/vrouw overwonnen we de muren en hoorden we dat we toch echt naar rechts hadden gemoeten. Dus de muren kwamen nog een keer, dat stond vast. Na een stuk asfaltweg gingen we het bos in en over de typische veluwse zandgrond ploeterden we voort. Terug het asfalt op en hadden we een hele lange asfaltweg, waar waren de hindernissen nou? Toen onze GPS al ruim 4 km aangaf kwam er een busje van de organisatie aan om ons te vertellen dat we verkeerd gelopen waren, maar we hadden toch echt de pijlen gevolgd. Dus verder over het asfalt om na een paar kilometer weer terug te zijn op de juiste route waar we de obstakels moesten krijgen. De muren, een container en toen een permanent parcours in het bos. Klimmen, kruipen, tijgeren en banden. 

Daarna nog een stammetje meenemen en richting de finish. Eenmaal over de finish meteen naar de fietsen en rap omkleden. Klaar om te gaan knallen op de fiets, maar we mochten niet vertrekken; we moesten wachten tot alle deelnemers gefinisht waren. Dat kostte dus 20 minuten van onze tijd. 

Toen uiteindelijk iedereen er was konden we vertrekken. De grote domper kwam al meteen, want er zou niet over een MTB parcours gereden worden, maar gewoon over asfalt. Dat betekende dus ruim 17 km op de verharde weg op een fiets en ook de fietser die was voorbereid op een heftig stukje terrein.

Eenmaal bij de zwemplas in Bussloo aangekomen kwamen we erachter dat niet iedereen er was. Eén meisje was gevallen en had redelijke schaafwonden en de voorste groep was verkeerd gereden, omdat er geen wegwijzers of verkeersregelaars waren. Achteraf blijkt dit te zijn, omdat de verkeersregelaars hulp verleend hebben bij een ongeval dat op de route lag. Zij waren daar op dat moment harder nodig. Hulde daarvoor.

Na de 400 meter zwemmen konden we weer op de fiets om terug te gaan verplaatsen naar Horeb. Daar aangekomen konden we omkleden/douchen en wachtte ons een heerlijk rijstbuffet.

Tijdens het eten heeft de organisatie het boetekleed aangetrokken en ons allemaal een gratis inschrijving gegeven voor de UNR in Dordrecht op 8 november.

Op zich was het concept goed, rennen, fietsen en zwemmen is een mooie uitdagende manier van sport beoefenen. Dat er bij deze organisatie flink gewerkt zal moeten worden om een eventuele tweede editie te organiseren staat buiten kijf. Als je op je website en in je promotie praat over uitdagende runs en parcours dan moet je ze ook neerzetten ook.

De tip die ik aan deze organisatie wil geven is dan ook om zeker geen verwachtingen te wekken die je niet kunt waarmaken en een betere samenspraak binnen het eigen team. Zoals het vorig jaar in Dordrecht geregeld was, was het deze keer absoluut niet. Er zit potentie in het concept en de organisatie van UNR kan veel beter dan ze nu heeft laten zien.

Kop op en schouders eronder en zet volgend jaar een ijzersterke Extreme Triatlon neer die het geld wat je ervoor betaald dubbel en dwars waard is.

Gertjan

foto | obstakels |
Lees verder
Fartlek

Wil jij een betere/snellere loper worden? Heb je geen zin in ellenlange intervaltrainingen? Probeer dan eens een Fartlek training. Fartlek? Ja, Fartlek. Fartlek is Zweeds voor vaartspel. Het is een vorm van intervaltraining, maar wel veel leuker dan een gemiddelde intervaltraining (al zeg ik het zelf).

Wat houdt het precies in?

Vaartspel

Een spel kan ik het persoonlijk niet echt noemen, maar ik vind het zelf een leuke manier van trainen. Het is een intervaltraining, maar je bepaalt zelf de duur en de afstand van de versnelling. De afwisseling in tempo en je eigen creativiteit maken het een leuke trainingsvorm.

De opbouw

Voordat je aan de versnellingen begint zorg je dat je goed opgewarmd bent. Dus even een kilometer of twee rustig inlopen. Daarna kun je beginnen aan je versnellingen. Zorg dat je de eerste paar versnellingen niet meteen tot het uiterste gaat. Een goed handvat is dat je de tijd die je gebruikt voor de snellere stukken ook gebruikt voor de langzame stukken. Bijvoorbeeld: 1 minuut snel wordt gevolgd door 1 minuut langzaam. Voor de beginnende loper is een versnelling van 30 seconden tot 1 minuut mooi zat. Als je wat meer ervaren bent kun je de versnellingen uitbouwen naar bijvoorbeeld 5 minuten.

Hoe snel moet je lopen?

Geen enkele intervaltraining voelt comfortabel als het goed is. Misschien heb je wel eens een snelle 5 km (wedstrijd) gelopen. Dit is zo ongeveer het tempo wat je bij een fartlek loopt. Ik zei hiervoor al dat het tempo wisselend is bij een fartlek. Stel dat je de 5 km in 25 minuten loopt. Omgerekend is dat 12 km/u. Speel dan met snelheden tussen de 11 en 13 km/u.

Loop je de 5 km in ongeveer 20 minuten (als je dit kunt, kun je jezelf een redelijk goede loper noemen ;-) ), dan loop je omgerekend 15 km/u. Je versnellingen kunnen dan tussen de 14 en 16 km/u liggen. Het ligt allemaal niet letterlijk vast. Het moet goed voelen. Niet dat je na 100 meter al op apegapen ligt. Maar wel snel genoeg dat een ontspannen gesprek met je loopmaatje er niet meer in zit.

Zorg dat je tussen de snelle stukken door goed hersteld. Begin pas weer aan je snelle stuk als je voelt dat je dat stuk ook echt snel kunt lopen (anders heeft het geen zin). De rustige stukken zijn net zo belangrijk als snelle.

Ik word dus sneller met deze training, maar hoe zit het met m’n kracht?

Nou, dat is het leuke, je traint ook kracht. Niet als je de training op een asfaltweg doet maar wel als je over een parcours loopt met bijvoorbeeld heuvels, trappen, duinen of bruggen. Je snelle stukken time je dan uiteraard over dit soort hindernissen. Pas wel je versneltijd aan omdat deze manier een stuk pittiger is dan over een recht stuk (verharde) weg.

Hieronder nog wat voorbeelden van hoe je trainingen kunt opbouwen. Zelf gebruik ik het niet, maar sommigen vinden het prettig om wat houvast te hebben in het begin. Het fijnst is natuurlijk om gewoon lekker het bos in te gaan en daar lekker 30-45 minuten te 'Fartlekken'. Zoek voor jezelf de uitdaging door gebruik te maken van (natuurlijke) hindernissen. Maar als obstacle runner deed je dat natuurlijk al ;-). Succes!

@obstacle-runner    #DORP

tips | training |
Lees verder
YARRRR! De Obstacle Cruise!

Obstacle races springen als kolen uit de grond. Enkel in Nederland en België alleen al staan er dit jaar al tientallen evenementen op de kalender. De toenemende concurrentie dwingt de organisaties om steeds meer unieke belevenissen aan te bieden en dat heeft al wat leuke dingen voortgebracht. Zo zijn er nacht-runs, runs van 24 uur of langer, festivals gekoppeld aan de sport, Dirtkings organiseert in januari de eerste  Polar EditieSpartan Race, de wereldwijde bekende evenementenseries, organiseert in 2015 de eerste Reebok Spartan Obstacle Cruise!

Cruises zijn niet enkel meer bedoeld om een luxe reis te maken. Zo vindt er sinds enkele jaren bijvoorbeeld  70.000 tons of metal plaats, een metal festival gehouden op een cruiseschip, om maar een voorbeeld te geven. En nu komen ze dus af met de eerste obstacle race cruise. 

Op het schip kan je genieten van entertainment en allerlei health & fitness workshops, terwijl er enkel gezonde maaltijden worden geserveerd. Dan wordt je afgezet op het onbewoonde eiland Nassau, nabij de Bahama's, waar een unieke Spartan Race wordt georganiseerd. Met een totaal prijzenpakket van $150.000 (€110.196), is er een leuk "cadeautje" voor de winnaar bestaande uit $50.000 (€36.732)

Op het Schip worden zoals ik al zei verscheidene animaties voorzien in het teken van de healthy lifestyle. Veel details zijn nog niet bekend, maar zo zouden er onder andere belangeijke personen komen spreken, is er live muziek, zijnworkouts en zoals reeds gezegd, enkel gezonde maaltijden! 


Klinkt niet slecht op het eerste zicht. Tickets beginnen vanaf 799 US dollar p.p. ( €587 ) All inclusive, zonder vliegtickets, voor 3 dagen. Op zich een redelijke prijs, me dunkt. Als je zou gaan, laat dan zeker iets aan me weten op  Facebook

Voorlopig is er nog niet meer info bekend. Hou vooral hun  website in het oog!

I now abandon ship! Ahoi!

Stefan

fun | tips | weer |
Lees verder
Review: Mud and water challenge

De afgelopen paar weken heb ik runs gelopen die me eigenlijk best wel tegen zijn gevallen (Caveman run en Tough Ten Miles - Farmers Edition). Ik keek dus echt uit naar een run waarvan ik weer eens moe, maar voldaan thuis zou komen. 

Voor dit weekend stond de Mud and Water Challenge op het eiland van Maurik op het programma. Zij adverteerde van tevoren met slogans als "meest extreme obstakel run van Nederland". De hindernissen die van tevoren gepost werden, zagen er veelbelovend uit. Vol goede moed reisde ik met mede-expert Gertjan en nog een paar Mud Friends af naar Maurik. 

Bij aankomst op het eiland was het even zoeken hoe we moesten rijden. De inschrijving ging verder vlekkeloos en er waren ruime kleedruimtes. Klein minpuntje was dat voor het inleveren van je tas 3,50 eu betaald moest worden. Dit hoort eigenlijk gewoon bij je inschrijfgeld te zitten. 

Eenmaal aangekomen bij de start viel op dat dit de eerste editie was van dit evenement. De dame van de warming up was niet op tijd en daardoor deed de start een beetje kil aan. Maar goed, het gaat natuurlijk om de run. Er werd gestart in verschillende waves. Hierdoor waren er onderweg niet tot nauwelijks wachtrijen bij de hindernissen. Wij begonnen aan onze run van 15 km. Dit waren 3 rondjes van 5 km. Al snel zouden we merken dat de naam Mud and Water Challenge goed gekozen was. Een deel van de route bestond uit een motorparcourtje dat goed onder water was gezet. Om de modder uit te testen heb ik Gertjan getackeld en hebben we een kort potje in de modder geworsteld. De modder was goedgekeurd. Verder ging de route lang de oever van het water. Dit stuk ging over grote keien dus snelheid aanpassen was het advies als je je enkels heel wilde houden. Onder een duiker door en weer de modder in. 

Een combinatie van muren en netten, altijd leuk! 

Verder ontbraken natuurlijk het tijgeren door de modder en de monkey-bar niet. Kritische noot: gebruik de volgende keer geen ladder meer als monkey bar. Op de spijlen zit een anti-slip profiel zodat je niet van de ladder afglijdt. Alleen voor je handen minder ideaal, je kan ze hier behoorlijk aan open halen. Ook had de organisatie een leuke Spartan hindernis neer gezet; springen over een greppel met vuur. Ik moet zeggen dat ik me tijdens het lopen geen moment verveelde. Elke paar honderd meter kwam je wel iets tegen. Er was ook een verzorgingspost ingericht. Hier kon je frisdrank krijgen, niet ideaal tijdens het lopen, maar er stond gelukkig ook water. Alleen een banaantje miste ik nog.  

Er stond ook een hindernis waar ik minder over te spreken ben: stroom. Wij zijn om een statement te maken, er dan ook gewoon 3 keer langsaf gelopen. Mijn motivatie hiervoor kan je lezen in mijn blog: Kruistocht tegen stroom. Op één punt ontstond op een gegeven moment een gevaarlijke situatie bij een bruggetje van houten bielzen. Deze werd spekglad. De organisatie heeft hier goed op ingespeeld door hier een touw op te hangen, waar je jezelf aan vast kon houden. 

Aan het eind van het rondje waren er ook nog een paar leuke waterhindernissen opgebouwd, zoals een mat op het water waar je overheen moest lopen. Aan het eind van het rondje stond duidelijk aangegeven hoe je naar de finish ging en hoe je nog een ronde kon maken. 

Oké dan, nog een rondje met mijn buddy's door de modder. Het tweede rondje was nog steeds leuk. Echter als je dan na 10 km nog eens hetzelfde rondje moet doen is het nieuwe er wel vanaf. Ik heb er dan ook maar voor gekozen om mijn vrienden succes te wensen en er een goede training voor mijn WK aspiraties van te maken. Het laatste rondje was dan ook volgas. Even alles er uit persen, heerlijk! Na de finish kon je jezelf afspoelen bij een paar tuinslangen. Echter stond hier nauwlijks druk op. Gelukkig vond ik na even rondkijken een douchelokaal waar ik me heerlijk warm heb kunnen douchen, top! 

Heeft de Mud and Water Challenge zijn verwachtingen waargemaakt? Niet helemaal. Begrijp me niet verkeerd; ik heb een leuke dag gehad, maar wat ik miste waren een paar uitdagende hindernissen. Als je 50 euro vraagt voor een kaartje verwachten mensen een run in de orde van een Strong Viking. Als je daarnaast ook nog 3,50 euro vraagt voor je tas op te bergen, 10 euro voor een shirt en 5 euro voor het parkeren, dan prijs je jezelf behoorlijk uit de markt. En dat is jammer. Het evenemententerrein EVM19 is een geweldige locatie. Met al een heleboel hindernissen die er permanent staan. Als je hier volgend jaar nog een paar uitdagende hindernissen aan toevoegt, het parcours iets langer maakt zodat je maximaal 2 rondjes hoeft te lopen en de prijs (all-in) omlaag kan, geloof ik dat er iets heel moois neergezet kan worden. Ik wil bij deze ook nog even mijn mud buddies Remco, Jikke, Gertjan, Sofie, Toine, Eric, Maggie en alle nieuwe moddervrienden bedanken voor de leuke dag. See you next time.

afstand | obstakels |
Lees verder
Review: ColorRain Amersfoort

Afgelopen zaterdag namen Ann, Jessica, Michel en ik deel aan de ColorRain in Amersfoort. We hadden ons voor de Glow-editie ingeschreven maar vanwege de kwartfinale Nederland-Costa Rica werd deze afgelast. Maar dat kon de pret zeker en vast niet bederven. In de namiddag haalden wij ons startpakket, bestaande uit een rugnummer, gekleurd hoedje en enkele kortingscoupons, op in een sportwinkel. Het vriendelijke personeel wenste ons veel plezier. 

Wij hadden besloten om ons kleurrijk te verkleden en we waren in ons element. Toen we bij de ColorRain aankwamen zagen wij dat vele andere deelnemers ook verkleed waren. De ColorRain was prima georganiseerd. Het aanmelden ging vlotjes en een DJ zorgde voor fijne beats. De prijzen van de drankjes waren democratisch.

Vijftien minuten voor de start deed iedereen mee aan de warming-up. Deze was heel leuk en jong en oud nam hieraan deel. De ColorRain vertrok in drie waves. De eerste wave was voor de wandelaars, mensen in een rolstoel en families met kleine kinderen. De tweede wave was voor de gemiddelde lopers en de laatste wave voor de snelle lopers. Het fijne aan deze run is dat jong en oud kan deelnemen. Een meisje in rolstoel nam deel waarvoor heel veel respect. Een deelnemer had zelfs zijn trouwe viervoeter meegenomen. Het parcours van 4 km nam je mee langs mooie grachten en al lopend verkenden wij het mooie Amersfoort. Bij oversteekplaatsen stond een medewerker om de veiligheid te garanderen. Onderweg kwam je drie kleurenexplosies tegen waar ze met gekleurde stof naar je gooiden. Langs de kant stonden mensen te supporteren en genoten van het spektakel. Halverwege het parcours stond DJ Sere waar we even halt hielden om op haar beats te dansen met andere deelnemers. Na een korte danceparty liepen we verder door de winkelstraat richting finish. Bij aankomst kregen wij elk een zakje met gekleurde stof. Toen iedereen de finish had bereikt volgde een fijne afterparty met als hoogtepunt het in de lucht gooien van de vele zakjes gekleurde stof. Het was een ware kleurenexplosie!

De ColorRain was een zeer goed georganiseerde fun-run die voor iedereen toegankelijk en haalbaar is. Bedankt ColorRain en de vele vrijwilligers want wij hebben enorm genoten van jullie run! Hieronder kan je nog de aftermovie bekijken die ik heb gemaakt.

foto | fun | video |
Lees verder
Zomerstop

De vakanties staan voor de deur, lekker ontspannen en genieten. Voor sommige betekent het dat ze horizontaal gaan naast het zwembad of op het strand met een lekker hapje en drankje. Anderen gaan actief vakantie houden en veel ondernemen.

Besef wel dat lichamelijke inactiviteit leidt tot verlies van conditie. Dat gebeurt al na een paar weken. Hoe beter je getraind was in het obstacle running seizoen, des te groter het conditionele verval is in de vakantie.

Het kost dan ook meer tijd om in de voorbereiding op de volgende obstacle run de conditie weer op te bouwen. Uit onderzoek is gebleken dat in een sport als voetbal de voorbereidingsperiode op de nieuwe competitie een driemaal zo hoog risico op blessures oplevert als de wedstrijdperiode.

Blijf in training: veel mensen trainen in de zomermaanden weinig of niet. Toch is het goed om regelmaat te houden. Het is natuurlijk wel belangrijk dat je de trainingen in de vakantie als een stuk ontspanning ziet en al train je wat minder, blijf in beweging! Lekker even inspannend bezig zijn, waar het accent ligt op het uithoudingsvermogen. Op deze wijze blijft de basisconditie acceptabel. Zorg er wel voor dat je bij warm weer niet te warm gekleed bent en voldoende drinkt. Op een hete dag verlies je veel meer vocht dan normaal. Drink daarom voldoende! Niet vlak voordat je gaat lopen, maar juist verspreid over de dag. Vergeet ook niet na je training weer te drinken. En loop eens wat vaker in het bos, tussen de bomen is het vaak veel koeler dan bijvoorbeeld op asfalt.

Voorkom verder dat je kilo’s in gewicht toeneemt door maar te blijven eten. Deze kilo’s moet je ergens ook weer zien kwijt te raken. Dit valt vaak niet mee. Wees matig met het gebruik van alcohol. Overmatige consumptie is om veel redenen slecht, niet in de laatste plaats voor je conditie. 

Mijn eerste obstacle run na de zomervakantie is de StrongmanRun.  

Een prettige (actieve) vakantie!!

Volg mij via Twitter  @WJPeters of Facebook of zoek op #DORP.

tips | training |
Lees verder
Battle of the Ardennes movie

Diep in de Ardennen ligt het rustige authentieke dorpje Durbuy. waar veel mensen heen gaan om te genieten van de rust en stilte, tot 28 juni waarbij dit dorp gebruikt werd als decor voor de Battle of the Ardennes!

Ook wij waren erbij, met drie man sterk stonden we aan de start.  Tim heeft al een duidelijke review geschreven over hoe het ons vergaan is: Review. Nu alleen nog het beeldmateriaal, Enjoy! 

Volg mij @chriss_9191 en andere experts #DORP via Twitter!

video | weer |
Lees verder
Energiesystemen

Geen fut hebben om te sporten is een veelgebruikt excuus om lekker op die bank te blijven hangen. Je lichaam heeft inderdaad energie nodig voor beweging, maar energie is altijd aanwezig. En daarbij.... Je lichaam kan ook altijd energie aanmaken.

Het lichaam heeft altijd energie nodig, ook als je de hele dag op bed ligt. Maar een groot deel van de dag zijn we niet in rust. Bij elke beweging trekken een of meerdere skeletspieren samen. Die spieren halen energie uit ons lichaam met behulp van verschillende energiesystemen.

Energie

Alle cellen in ons lichaam hebben direct energie beschikbaar in energierijke fosfaatverbindingen: ATP (adenosine-trifosfaat). Van de hoeveelheid ATP rond een spiervezel kan de spier maar een paar seconden samentrekken. Daarom bevat een spiercel nog een tweede energierijke fosfaatverbinding: creatinefosfaat (CP). Creatine zullen de meesten wel kennen. Deze (lichaamseigen) stof zorgt er simpel gezegd voor dat de verzuring later intreedt.

Energiesystemen

Als je begint met bewegen, of het nou lopen, fietsen of zwemmen is, zal het de eerste minuten moeizaam gaan. Opstarten kost namelijk extra brandstof: het vrijmaken van energie kost zelf al veel energie. Om te zorgen dat er altijd ATP beschikbaar is, heeft het lichaam drie energiesystemen ter beschikking: de fosfaatpool, het melkzuursysteem en het zuurstofsysteem. 

Fosfaatpool

De eerste fase van het bewegen maakt gebruik van de fosfaatpool. Dit zijn de voorraden ATP en CP rond een spiercel. Samen is dit voldoende voor ongeveer 20 tot 30 seconden lichte en 10 seconden maximale inspanning van een spier. Voor de werking van de fosfaatpool is geen zuurstof nodig en er komt ook geen melkzuur vrij, daarom wordt dit ook wel het anaërobe a-lactische systeem genoemd. Ik kom later terug op de verschillen tussen anaërobe en aërobe training.

Melkzuursysteem

Na ongeveer 10 seconden schakelt het lichaam over op het melkzuursysteem (anaëroob lactisch systeem). Dit systeem heeft wat seconden nodig om op gang te komen, maar tegen de tijd dat de voorraden ATP en CP verbruikt zijn is het systeem goed op gang. Bij lichte inspanning bereikt het systeem na ongeveer 45 seconden zijn maximum. Na ongeveer twee minuten is het systeem uitgeput.

De naam melkzuursysteem komt van de bij dit systeem gevormde melkzuur. Dit is een restproduct van een verbrandingsproces zonder (voldoende) zuurstof. Wanneer je spierpijn hebt dan voel je de ophopingen van het melkzuur.

Zuurstofsysteem

Vanaf het eerste moment van inspanning wordt het zuurstofsysteem (aërobe systeem) al ingezet, maar het duurt even voordat dit systeem lekker draait. Bij de start van een beweging is er namelijk onvoldoende zuurstof in het lichaam aanwezig, om aan de gestegen behoefte van energie te voldoen. Het hart en de longen hebben zeker twee tot drie minuten nodig om op gang te komen.

Als je een sprint inzet of de intensiteit van een training verhoogt, start de cyclus opnieuw. Het lichaam heeft dan niet voldoende aan de energie uit het aërobe (zuurstof) systeem en zal opnieuw energie vrij moeten maken uit de anaërobe sytemen. 

Energiesystemen en soorten training

Een 100 meter sprint of het uitlopen van een obstacle run. Beide hardlopen, maar het maakt nogal een verschil. Het ene vraagt meer kracht- en het andere een combinatie van kracht-/ en duurvermogen. Daarvoor bestaan verschillende trainingsmethodes.

Zoals eerder gezegd gebruikt het lichaam tijdens het bewegen verschillende energiesystemen, anaëroob en aëroob. De eerste gebruikt geen zuurstof, komt snel op gang, maar is ook snel weer uitgeput. Het duurt even voordat het aërobe (zuurstof)systeem op volle toeren draait, maar met dit systeem kun je het wel veel langer volhouden.

Aërobe training

Een aërobe training, met zuurstof, is een langdurige activiteit die de hartslag en de ademhaling verhoogt. Er wordt meer zuurstof dan normaal door het lichaam gepompt en hierdoor versterkt het cardiovasculair systeem,  de kracht en het uithoudingsvermogen.

Het is belangrijk om minstens 20 minuten op 70 tot 80 procent van je maximale hartslag te blijven trainen. Tijdens deze training verbrand je zowel vetten als koolhydraten. Google even op maximaaltest voor uitleg hoe je deze vast stelt. Vaak kom je 220 minus je leeftijd tegen maar dat is wat algemeen.

Anaërobe training

Bij een training zonder zuurstof, anaëroob, is de hartslag niet continu verhoogd. Je traint bijvoorbeeld anaëroob wanneer je hartslag zich boven de 80 procent van het maximale bevindt (want dit kan je ongeveer 2 minuten vol houden) of wanneer je aan krachttraining doet. Een goede stelregel is de volgende. Als je tijdens het trainen kunt praten dan zit je in het aërobe gebied. Zo niet, dan train je anaëroob (snakken naar adem).

Een anaërobe training is meer gericht op de verbetering van sprint- of spierkracht en lenigheid. Tijdens een training zonder zuurstof worden vooral koolhydraten verbrand.

Tijdens een aërobe training verbrand je meer calorieën en vet, maar bij een anaërobe training ontwikkel je juist weer meer spieren. Spierweefsel verbruikt meer calorieën dan bijvoorbeeld vetweefsel, dus door spierkracht op te bouwen verbrand je tijdens een anaërobe training ook weer meer.

Dit is gunstig als je wilt afvallen, maar ook als je een gespierd lichaam wilt kweken. Je kunt namelijk nog zoveel spieren hebben, onder een laagje vet blijft die sixpack onzichtbaar ;-).

De juiste training voor obstaclerunning

Een goede algemene training wisselt aëroob en anaëroob af. Hierbij doel ik niet alleen op hardlopen maar ook op specifieke krachttraining. Een aantal oefeningen heb je al voorbij zien komen in mijn voorgaande blogs. Ga gewoon lekker een stuk hardlopen en doe onderweg wat oefeningen met eigen lichaamsgewicht (pullups, push ups, situps, burpees). Zo boots je het best een obstaclerun na. Lopen > oefening > lopen > oefening. Zo blijft je hartslag lekker hoog en train je je kracht en ook nog de verschillende energiesystemen.

@obstacle_runner

tips | training |
Lees verder
Yes, i am in!

Zoals ik in een van mijn eerdere  blogs had aangegeven had ik voor dit jaar twee doelen op mijn agenda staan. Doel één was om mijzelf tijdens de Strong Viking WATER Edition, te kwalificeren voor het WK obstacle running. Doel twee was om tijdens Mud Masters in Biddinghuizen een marathonafstand te lopen. En met trots kan ik zeggen dat mijn eerste doel binnen is. Ik mag in oktober afreizen naar Cincinnati in de USA voor de eerste editie van het officiële wereldkampioenschap obstacle cours race.

Maar daarmee moet ik de planning voor doel twee verzetten. Een marathon, een maand voor misschien wel de belangrijkste race uit mijn leven, brengt te veel risico's met zich mee. Dus moet ik prioriteiten stellen. Afstel betekent in dit geval zeker geen uitstel. De marathon staat nog steeds hoog op mijn lijstje, maar is nu verplaatst naar de Iron Viking in 2015.

Voor mij zal vanaf nu alles in het teken staan van WK. Niet dat ik denk ook maar enigszins kans te maken op een podiumplaats, maar ik vind wel dat als je de kans krijgt om naar zo'n uniek evenement te mogen gaan, je er alles uit moet halen wat er in zit. Ik ben dan ook heel benieuwd hoever ik op de wereldranglijst kan komen in de klasse 40 t/m 44 jaar. Dus vanaf nu volgas vooruit!

Hoe ik dat ga aanpakken? Voorlopig eerst maar eens een goede planning opzetten en alle noodzakelijke zaken regelen. Allereerst ga ik een inschatting maken hoe ik mijn training aan kan passen aan het parcours dat me te wachten staat. Dit is nog enigszins een verrassing, maar wat ik tot nu toe heb kunnen zien, zal het een race worden van ongeveer 13 km. Met flink wat hoogtemeters en behoorlijk uitdagende hindernissen. Het is tenslotte een WK en geen beginnersrace. Verder moet mijn hele reis en verblijf nog uitgestippeld worden. Genoeg te doen dus. Het belangrijkste is wel al geregeld: de inschrijving, mijn naam staat op de startlijst!

obstakels | training |
Lees verder
Voeding: Crowdbutching

Vlees. Lekker mals en sappig vlees. Al sinds het begin van de mensheid zijn we er gek van! (Niet iedereen natuurlijk, maar laten we ons vandaag tot de liefhebbers richten). 

Als obstacle racer mag deze rijke bron aan proteïne niet ontbreken in je voedingspatroon. Helaas is het even duur als smakelijk.. en worden er ook vele dierenlevens voor niets genomen voor het vlees dat bij het afval verdwijnt. In deze post geef ik je een tip om op een budgetvriendelijke wijze een lekker stukje bief op je bord te krijgen. De Belgische website www.deeleenkoe.be probeert hier ommekeer in te brengen door hun "uniek" concept dat ze "Crowbutching" hebben gedoopt. 

Eerst kopen, dan slachten.
Hoe werkt Crowdbutching nu? Wel. Een totale koe wordt opgedeeld in ongeveer 35 pakketten van 10 Kg Vlees, onderverdeeld in 10 verschillende soorten vleesproducten met een gewicht van 1000gr. Op de website wordt telkens een koe "geveild" met vermelding van ras, oornummer en land van herkomst. Tevens staat er onder de tekening van een koe een teller waarop je kan zien voor hoeveel procent de koe al verkocht is. Pas wanneer de teller op 100% staat wordt het dier geslacht en verdeeld. Dit zorgt ervoor dat er geen dieren onnodig geslacht worden en het beest volledig geconsumeerd kan worden.

Stukken zoals de Filet (haas) en organen worden niet mee verdeeld in het pakket, omdat er maar 1 of 2 van bestaan, maar kunnen wel apart besteld worden. 

Niet nieuw
Op zich is het concept niet nieuw. Het gebeurde vroeger wel vaker dat gezinnen samen een dier kochten en onder elkaar verdeelden. Nieuw is wel dat het gebruik terug in het leven is geroepen via internet en dat de pakketten uit kleinere porties bestaan, waar je vroeger nog tientallen tot wel honderd kilo vlees in je diepvriezer moest proppen. 

Nederlands alternatief
Nederlanders kunnen ook terecht voor hun eigen stukje koe op koopenkoe.nl



Keep it dirty! - Stefan


tips | voeding |
Lees verder
Tough Ten Miles - Farmers Fun

Een dikke 8 plus! Afgelopen zaterdag 28 juni 2014 was het genieten geblazen in het gezellige groene Oisterwijk nabij Tilburg voor de tweede editie van de Tough Ten Miles dit jaar. De belofte ‘Farmers Fun’ werd volledig waargemaakt met een zeer uitdagende loop dwars door weilanden en koeienstallen van de vriendelijke veehouders die hier net als de deelnemers zichtbaar van genoten. Net als tijdens de  eerste editie in De Lutte (Oldenzaal) is de samenwerking gezocht met de lokale boeren die niet alleen hun weilanden beschikbaar stelden maar die ook nog eens goed hebben nagedacht over hoe deze run speciaal en uitdagend gemaakt kon worden met de unieke middelen waarover ze beschikken.

De Tough Ten Miles is met maximaal 2000 deelnemers dan (nog wel) wat minder bekend en groot vergeleken met de grotere runs maar dat is zeker geen nadeel. De organisatie heeft echt over alles nagedacht en wist alle verwachtingen te overtreffen. Bij aankomst gratis parkeren in het weiland vlak naast de camping van het start en finish gebied. Ik kwam om 13:30, een halfuur voor de start, bij de registratiebalie waar ik zonder te wachten mijn envelop met startnummer en goodie bag kon ophalen. Naast het startnummer kregen we een tijdregistratiechip die aan de schoen bevestigd moest worden, een fles water, een gevulde koek, een muesli-/chocoladereep, consumptiebonnen voor een drankje en pastahap een appel en een knal oranje katoenen shirt. Het WK voetbal was natuurlijk in volle gang. Oranje was eerste in de poule en hoefde dus niet die avond te spelen maar daar was men wel op voorbereid door iedereen oranje shirts te geven en met een groot TV scherm op te stellen voor tijdens de afterparty.

Na mijn startnummer aan mijn shirt te hebben bevestigd en mijn tas te hebben afgegeven bij de garderobetent was het al bijna tijd voor de start. Er was geen gezamenlijke warming up maar wel een grote veewagen waar de lopers in moesten voor de start. Niet alle lopers pasten er in waardoor de start in meerdere startseries werd verdeeld. Veewagen vol met lopers, en aftellen. Ik zat in de eerste startgroep ongeveer halverwege in de veewagen. Het was licht bewolkt met zo’n 20-22 graden toen we met zijn allen van start gingen. De campinggasten moedigden de lopers aan die tussen de tenten door het campingterrein verlieten richting de eerste obstakels. Eerst over enkel greppels springen om vervolgens door een aantal trenches te gaan. De eerste trenches waren niet of slechts deels gevuld met water waardoor je met een flinke sprong droog kon blijven. Wel werden de benen gelijk getest door op en af de zandheuvels te lopen. Het parcours vervolgde zich door een smal pad waar het even moeilijk inhalen was in een lus terug richting het startgebied waar een touwnet bedwongen moest worden over grote boomstammen met hooibalen erachter. Vervolgens werden we toch goed nat toen het parcours ons door een diepe waterplas leidde met daarachter weer een zandheuvel die beklommen moest worden. Daarna ging het parcours richting de weilanden en stallen van de boeren. Daar moesten we een aantal houten muren over die niet al te hoog waren dus hulp van mede lopers wat niet nodig. Eenmaal bij de stallen hadden de boeren wat flinke hooibalen opgestapeld om overheen te klimmen, autobanden die je coördinatie testten terwijl de koeien onrustig zaten te loeien in de stallen. Iets verderop weer een flinke zandheuvel van zo’n 6 meter over om vervolgens dwars door een stal te lopen waar normaal de koeien worden gemolken met in het midden een soort van afval of spoelbak waar wij dan doorheen moesten. Eenmaal buiten waren we nog niet klaar want daar moesten we door verschillende opslagbakken klimmen met in de laatste een laag modder, enkeldiep, maar zo dik en stroperig dat je helemaal tot stilstand kwam. Goed je tenen schrap zetten om niet je schoenen te verliezen dus en met flinke modderklompen weer door naar de volgende steile zandberg. Daarachter stonden weer een aantal opleggers waar we overheen moesten om weer door een flinke modderpoel te waden bij de volgende boerderij. De boeren zelf stonden allemaal met een grote glimlach het hele gebeuren te aanschouwen en moedigden ons aan. Echt een top sfeer met veel verzorgingsposten waar niet alleen water en bananen te halen waren maar ook overal sportdrank, stroopwafels en stukken chocolade. Tot in de puntjes verzorgd dus.

De afstanden die gelopen konden worden waren 5 of 10 Engelse mijlen. De 10 mijl betrof twee keer hetzelfde rondje maar dit was hier totaal niet storend. De 5 mijl was al flink zwaar door de vele klim obstakels. Het was echter niet alleen klimmen want op de route moesten we ook nog een stuk met een autoband lopen en ermee over wat tonnen springen en tijgeren. Ook de monkey bars waren aanwezig hoewel daar wel een opmerking over geplaatst moet worden. De stangen zelf waren aan de dunne kant wat het moeilijker maakte om te blijven hangen. De afstand die overbrugd moest worden was niet heel groot maar als je viel was het best een val met daaronder een ondiepe plas water. Dat maakte het wat gevaarlijk. Voor mij liet een dame los en viel in de plas. Echter omdat ze het water dieper had verwacht kwam ze erg lelijk terecht met een flinke klap op haar enkels. Hier hoorde ik na afloop meerdere personen over klagen. Oppassen dus!

Andere obstakels die we tegen kwamen waren een bak water met boomstammen waar je onderdoor of overheen kon, een klimobstakel waar banden aan elkaar geknoopt waren en je overheen moest klimmen, stukken door de sloot en onder een lage brug door, en niet te vergeten een stuk tijgeren onder een net door die over een stuk modder was gespannen die rook alsof je door pure koeienstront aan het kruipen was. Oftewel, een echte boerenparcours die je niet moet onderschatten.

De finish betrof een glijbaan die eindigde in een lekkere modderplas ter vermaak van het publiek aldaar. Na het inleveren van de tijdregistratiechip was er een bak met watersproeiers om je af te douchen. Vele lopers doken nog even in de grote waterplas om het ergste af te spoelen. De organisatie had ook voor hot tubs gezorgd waar de nodige lopers dankbaar gebruik van maakten. Eenmaal weer de droge kleren aangetrokken haalde ik mijn biertje en pastahap op die er toen wel heel goed ingingen. De sfeer was goed, met veel tenten waar je verschillende hapjes en drankjes kon halen. Een DJ zorgde voor de muziek en na de heuse prijsuitreiking kon de afterparty beginnen. Ik kon hier helaas niet bij zijn want ik moest op tijd weer in Amsterdam zijn die avond.

Al met al een zeer complete en goed verzorgde loop met alle ingrediënten van de meer bekende lopen maar met een sterk eigen karakter. Complimenten voor de organisatie die werkelijk aan alles heeft gedacht om het de deelnemers zo goed mogelijk te maken. Ben zeer benieuwd of ze dit bij de volgende Tough Ten Miles loop weer waar kunnen maken. Ik zeg schrijf je vandaag nog in voor de  Tough Safari die 30 augustus 2014 zal plaatsvinden in de Beekse Bergen.

Hieronder een beeldverslag:

foto | fun | modder | natuur | obstakels | tips |
Lees verder
Spartan... It's not a Viking!

Aroo, aroo, aroo! Dat is de roep van de Spartans! 

De Spartans waren natuurlijk ver voor de jaartelling al actief om alles te veroveren met hun grote legers, de Vikingen kwamen pas ruim na de jaartelling tevoorschijn. Ze zijn natuurlijk niet te vergelijken maar in deze blog doe ik dat wel, zij het in een andere context.

De Spartan race is een Amerikaans concept van founder Joe de Sena en hij wil wereldwijd zijn runs aanbieden. De Spartan biedt in eerste instantie drie afstanden in aparte evenementen. De Sprint, de Super en de Beast. Respectievelijk 5, 12 en 18 km. Voor alle drie de afstanden krijg je een aparte medaille en als je binnen één jaar alle drie de runs doet krijg je de Trifecta medaille en een vermelding op de website met Trifecta winnaars. Eeuwige roem dus!

Op zaterdag 28 juni hebben we met een grote groep Nederlanders mee gedaan aan de Spartan Super en Sprint in Wiehl bij Keulen.

Aangezien het allemaal wat verder weg was hadden we besloten om al op vrijdag te vertrekken en een hotel te nemen, dan kom je een stuk uitgeruster aan op een race. Dus het werd een echt uitje met een hoop gezelligheid. Het voordeel wat deze Spartan bood is de pre-registratie op vrijdag in een winkelcentrum in Keulen. Dan heb je al je spullen al en hoef je op zaterdag niet meer in de rij te staan en alles te regelen.

Op zaterdagochtend rond half 8 gingen we op pad naar de motorcrossbaan in Wiehl. Het parkeren ging redelijk vlot en registreren hoefde dus niet meer. Zodra we op het terrein waren zagen we meteen de anderen die wél erg vroeg opgestaan waren om vanuit Nederland te reizen. Team bij elkaar en meteen gezellig!

Het terrein is zoals gezegd een motorcrossbaan en dat was goed te merken; het was al redelijk modderig ondanks dat het nog niet eens geregend had. Maar goed, we komen voor een mudrun, dus... 

Omkleden, hoofbanden op, startnummers opspelden en tassen inleveren. Als je het zo schrijft is het allemaal heel erg snel, maar helaas voor deze organisatie was dat niet zo. Het tassen inleveren was één groot drama. Aangezien wij om half 10 gingen starten besloten we om 9 uur om de tassen in te leveren, er stond echter een rij waardoor we pas om 5 over half 10 konden starten, daar mis je dus je start mee en moesten de Nederlanders achteraan beginnen. 

Maar goed, ook met een achterstand blijft het parcours hetzelfde en zo ging ik met mijn maatje Sofie over de start. Meteen ging het steil omhoog en kwamen we al zwetend en hijgend boven, we hadden al 100 meter afgelegd...

Daar stonden een aantal muren waar je overheen, onderdoor en doorheen moest. We begonnen ook meteen aan de afdaling die overigens ook steil was. Gelukkig ben ik het bezit van goede schoenen met noppen, want ik heb veel mensen naar beneden zien glijden op hun sportschoenen en toen was het nog droog. Helaas was de afdaling van korte duur en kwam er een stevige klim waarbij je echt moest "wandelen", omdat je nog 11 km moest. Na deze klim kwam je bij een punt waar je een zak met grind kreeg van 20 kg die je uiteraard helling af en op moest sjouwen. Tot onze schrik kwam er binnen 500 meter nogmaals een sjouwopdracht voorbij. Dit keer waren het boomstammen. Daarna was het weer veel bergop en -af om verschillende hindernissen te passeren. Zo kwamen we de hindernis tegen waarbij je over autobanden moet lopen; alleen nu met een elastiek tussen je enkels. Verschillende muren en klimnetten later kwamen we op een punt waar je een blok ijzer aan een ketting moest trekken over een bepaalde afstand. Dit blok sleepte over de grond en met alle stenen en modder was dit niet erg makkelijk. 

Natuurlijk kom je veel meer hindernissen tegen, maar deze waren allemaal op kracht en niet op techniek. Veel obstakels doe je met je armen bij de Spartan. Uiteraard moet je als een echte Spartan speerwerpen. Lukt je dit niet dan krijg je 30 burpees straf, dit is bij Spartan trouwens bij elk obstakel en er wordt goed op toegezien dat je dit ook doet. Aan het einde van het parcours moest je nog één keer een hele steile helling op om het bekende touwklimmen met het belletje te volbrengen. Daarna helling af op je buik onder prikkeldraad door waar heel veel stenen in de modder zat wat niet bevorderlijk is voor je kleding en knieën. Meteen daarna was een hele gladde steile helling waar je tegen op moest. Ergens was deze best wel gevaarlijk, omdat je helemaal geen grip had doordat je al onder de modder zat van de kruipgang. Hier zijn dus ook wel wat mensen hard gevallen.

Met wat hulp van anderen gingen we deze hindernis over en sprongen we door het vuur. Vervolgens passeerden we de finish waar we de fel begeerde blauwe medaille van de Super in ontvangst mochten nemen.

Aangezien wij ook hadden ingeschreven hadden voor de Sprint later die dag hadden we tussendoor een lange pauze die we konden benutten om schoon te worden en te preppen voor de volgende. Gelukkig hadden we tijd genoeg want het ophalen van de tas was ook weer één groot drama en je moest zelf maar gaan zoeken naar je tas; controle was er nauwelijks. Ondertussen stond er nog wel een hele lange rij van mensen die hun tas nog in wilden leveren. Nadat we onze tas hadden moesten we nog even wat afspoelen zodat we al onze spullen we aan konden raken zonder alles onder de modder te smeren. Helaas was ook het afspoelen niet erg goed geregeld, waardoor we dus veel tijd verspilden aan het wachten op een pisstraaltje water waarbij we de ergste modder van ons af konden spoelen. Gelukkig konden we bijna alles in een vuilniszak stoppen en schone kleren pakken. Alleen onze schoenen moesten nog een keer mee. 

Om 14.00 uur stonden wij weer klaar om te starten voor de Sprint en de weergoden hadden ondertussen besloten om een kleine wolkbreuk op ons los te laten. Dat betekende dat het parcours veranderde in een ware dirttrack waar de mensen zonder speciale schoenen niet meer normaal konden rennen. Ik heb mensen op handen en voeten naar boven zien kruipen omdat ze geen grip hadden. Zelfs met noppen schoenen was het af en toe moeilijk. 

Het rondje van de Sprint was een gedeelte van de Super dus we hadden alles al een keer gezien, toch was het de organisatie gelukt om de leukere delen erin te houden waardoor het een pittige 5 km werd. Bij de finish mochten we dit keer de rode medaille in ontvangst nemen waarmee we meteen 2/3 van onze Trifecta in handen hebben. Op 11 oktober gaan we naar Londen voor de Spartan Beast om zo onze collectie compleet te maken.

Nou rest natuurlijk de vraag nog steeds waarom de Spartan nog geen Viking is.

Voor degenen die in Nederland de Strong Viking gelopen hebben; Spartan heeft weliswaar meer naam maar Strong Viking zit veel beter in elkaar. Ook is het gezien de obstakels een groot verschil. Waar je bij Strong Viking aan het beulen bent over een parcours loop je met gemak over de obstakels van de Spartan heen. Ik heb veel mensen gesproken na afloop en allen geven ze aan dat het bij Strong Viking beter geregeld is en dat deze editie van de Spartan meer lijkt op een lokaal evenement georganiseerd door de plaatselijke Oranjevereniging dan door een wereldwijde organisatie.  

Ik zeg er wel duidelijk bij dat ik over deze editie spreek van Spartan en dat ik misschien na 11 oktober wel een heel ander beeld heb als ik terug ben uit Londen.

Volgende week is de Mud & Water Challenge aan de beurt en 12 juli de UNR Extreme. Daar zal ik ook weer een review van schrijven.

Moddergroeten!

Gertjan

foto | afstand | modder | obstakels |
Lees verder
Review: Battle of the Ardennes

Op zaterdag 28 juni nam ik samen met experts Chris en Stefan deel aan de Battle of the Ardennes. De nieuwste telg van de Spartacus Series vond plaats in het mooie, pittoreske Durbuy. Voor het eerst konden deelnemers kiezen tussen de klassieke afstand van 10 km of 20 km. 3000 deelnemers kozen voor de 10 km. Samen met 997 deelnemers hadden wij voor de 20 km gekozen.

Rond 12u waren we in Durbuy en ondanks dat deze mooie stad een drukke toeristische trekpleister is vonden we onmiddellijk een parkeerplaats op de goed aangegeven parking, op wandelafstand van het evenement. Het afhalen van ons deelnemersnummer ging vlotjes. Deze keer geen borstnummer maar wel polsbandjes. Beiden hebben voordelen. Een borstnummer verlies je vaak tijdens de run maar wanneer je voornaam hier op staat, is het fijn als je supporters je naam hoort roepen. Ook nadien voor de foto’s is het handig om te zoeken op je borstnummer. Fotografen van Sportograf heb ik deze keer niet gezien. Misschien komt dit doordat er geen borstnummers werden gebruikt en ze zonder “tag” gemaakte foto’s niet kunnen verkopen. Een borstnummer zorgt soms ook voor de nodige kleerscheuren. Maar dankzij het polsbandje was dat deze keer niet het geval. 

Net zoals hun andere obstacle runs was de Battle of the Ardennes prima georganiseerd. Er waren toiletten aanwezig, een eetstandje, een bewaakte vestiaire, gescheiden douches voor mannen en vrouwen… Een DJ zorgde voor de nodige animatie en de nodige beats. Het is altijd fijn om bekende gezichten tegen te komen op een run. Deze keer kwam ik o.a. Fred en Wing van Antwerp Bootcamp tegen, Yves, Eric en Laurens van wie ik guaranakauwtabletten kreeg waarvoor dank. Door de hevige regenval werd het parcours met 400 meter ingekort en waarschuwde de organisatie de deelnemers dat het geen race tegen de tijd was en ze voorzichtig moesten zijn. 

Omstreeks 13:55u vertrokken Chris, Stefan en ik samen in dezelfde wave. We hadden op voorhand besloten om heel de run samen te blijven. In de regen zijn we gestart en aangekomen. Door de regenval waren de onverharde wegen enorm modderig. Elke deelnemer moest 14 hindernissen overwinnen. Wie 20 km deed mocht hier tweemaal van proeven. Een van de eerste hindernissen was de Tyremania, een klassieker uit de Spartacus Series. Een hoop banden waar je door dient te lopen. Na 1 km werd je getrakteerd op de eerste hoogtemeter genaamd La Trappe. De naam spreekt voor zichzelf. Langs trappen naar boven klimmen. Daar aangekomen liep je langs een weide naar de Monstertruck waar enkele wagens stonden. Hier mocht je overlopen. Voor wie dit nog nooit heeft gedaan is dit best fijn. Na ongeveer 3,5 km kwam je de eerste bevoorrading tegen waar vrijwilligers water uitdeelden. De volgende bevoorrading was op ongeveer 7 km. Onder prikkeldraad kruipen kon niet ontbreken tijdens de Battle of the Ardennes. Stroomdraden waren ook voorzien. 

De eerste keer stond generator helaas niet op toen wij daar aankwamen. De tweede ronde stond deze wel aan en ik voelde enkele stroomstoten. De Army Drill was de volgende hindernis. Hier moest je over balken kruipen en oppassen dat je niet werd geraakt door een zandzak. Langs velden liep je vervolgens richting Pollinossis. Dit was een soort doolhof in balen stro. Gelukkig was het hooi goed nat en had ik hier als hooikoortspatient geen last van. De volgende hindernis noemde de Mikado. Een stel boomstammen waar je moest opklimmen en over boomstammen lopen. Door het regenweer moest je hier toch voorzichtig zijn. 

Onderweg van het parcours kwamen we verschillende mooie panorama’s tegen waar we soms stopten om van het mooie uitzicht te genieten en van de stilte van de natuur. De Bellyscraper was een leuk volgend obstakel. Bergop onder metalen hekken kruipen waar je bovenaan werd getrakteerd op een douche van koud water. Vervolgens naar beneden sliden door slijk en dan weer onder hekken naar boven kruipen. Door de hevige regenval was dit parcours modderig en was het een leuke uitdaging. Onmiddellijk na de Bellyscraper volgde El Capitan V2, alweer een hoogtemeter bergopwaarts. Hierna liep je over de Endless Road om vervolgens terug bergopwaarts te lopen waar je werd getrakteerd op mist (Fog You ). 

Aan de Bushrunner liep je door de bossen. Voornamelijk de modderige paden vormden hier de grootste hindernis. Hierna liep terug in het stadje Durbuy en kwam je terug in de bewoonde wereld. De Stairway To Heaven was een stelling waar je naar boven moest klimmen en aan de andere kant moest afdalen. De eerste keer moesten we hier echt aanschuiven en wachten. Sommigen sloegen deze hindernis over maar wij bleven braaf aanschuiven. De Stairway To Heaven was voor mij alles behalve de weg naar de poorten van de hemel. Aan de Bellyscraper had ik modder in mijn rechteroog gekregen. En had hier al heel de tijd last van. Aan de Stairway ging mijn contactlens voor de eerste keer uit en heb ze terug ingestoken. Van een vrijwilliger kreeg ik wat water om mijn handen zuiver te maken, waarvoor dank. 

Aan de Final stond een volgende bevoorrading voor degenen die 20 km liepen. Hier kregen we water, gel en een koek. Aangezien ik nog steeds last had aan mijn rechteroog heb ik mijn contactlens weggegooid en de volgende 10 km met veel minder zicht afgelegd. In mijn ogen ging de volgende ronde beter. Misschien komt dit omdat je weet wat je te wachten staat? Toen we de Final bereikten moesten we voor de finish over boomstammen klimmen. Aan de finish namen we onze medaille in ontvangst en werden we nog getrakteerd op Red Bull en een banaan. 

De Battle of the Ardennes was een fijne obstacle run waar de natuur één van de grootste hindernissen was. De meningen die ik over de obstakels hoorde waren verdeeld. Deze waren volgens mij voor het grote publiek toegankelijk en dus voor iedereen haalbaar. Misschien jammer dat er geen echte hindernis met water was. Maar de half naked and not afraid douche die Stefan en ik in de Ourthe namen maakte dit wel goed. Ik heb genoten van de Battle of the Ardennes en vond het fijn om deze samen met Chris en Stefan te lopen, waarvoor dank. Een volgende editie van de Battle wil ik zeker meedoen. Bedankt Golazo voor de prima organisatie, bedankt vrijwilligers voor jullie inzet en last but not least bedankt Discovery Channel! Houd zeker en vast de website van Discovery Obstacle Runs in het oog want expert Chris post hier één dezer de aftermovie van The Battle of the Ardennes met prachtige actiehelden!

foto | modder | natuur | obstakels | weer |
Lees verder
Review: Caveman Run

Afgelopen zaterdag was daar de eerste editie van de Cavemanrun in het diepe zuiden, waarbij ook de Cauberg en de mergelgrotten werden aangedaan. Het beloofde dan ook een bijzondere run te worden van 2x6 km en 2x 10 obstakels, waarbij het weer (zonnig en warm) ook fijn meewerkte.

Hoewel ik bijtijds vanuit Rotterdam was vertrokken, stond ik een kleine tien minuten te laat aan de start. Apart om mee te maken, zo’n lonely start. Direct na de start moest je over drie waterspuitende stellages klimmen, maar het eerste als zodanig benoemde obstakel dat ik tegenkwam was de Desperado Dive, een houten stellage waar je naar beneden klimt, een metertje door het water loopt en weer naar boven klimt, het dijkje op.

Inmiddels ben ik ze eigenlijk ook wel beu: de stroomdraden. Ik kreeg een enorme schok op mijn lip en onderarm en vooral mijn lip was een onaangenaam gevoel. Om het zachtjes uit te drukken.

Een kleine 100 meter verder waren daar de eerste trenches. Het waren er drie, niet te hoog, niet te diep. Net ervoor moest je nog een stuk tijgeren onder een net door.

Eigenlijk kan ik over de obstakels vrij kort zijn: ze waren best leuk, maar niet erg uitdagend. Wellicht dat ik inmiddels te verwend ben vanwege bijvoorbeeld Mud Masters en Strong Viking, maar de Caveman Run was voor mij een soort warming-up. Niet uitdagend genoeg.

Wat ik wel leuk vond en wat wel zwaar was, waren de hoogtemeters. De Cauberg op, het heuvelachtige landschap, dat waren zaken die ik kon waarderen en die me ook daadwerkelijk enigszins uitputten. De grotten waren leuk om doorheen te lopen, maar ook hier: het was niet uitdagend.

Al met al was het een prima eerste editie van de Caveman Run. Vooral leuk en ontspannen, niet uitdagend. Ik heb, in samenspraak met de andere experts, wel wat op- en aanmerkingen.

De eerste en belangrijkste: wij zaten in de eerste startgroep. Onderweg bleek dat het parcours nog niet geheel was uitgezet en afgezet. Dit resulteerde voor mij in een ruime 2 km extra lopen en voor de andere experts dat de lichten in de grotten nog niet aan waren en ze in het pikkedonker liepen. Er kan altijd iets fout gaan, maar als er iets belangrijk is, is het wel dat het parcours klaar is bij de start.

Persoonlijk dingetje: ik heb een boete van 60 euro gekregen. Het parkeerterrein is van de gemeente en tijdens het evenement niet afgezet of in gebruik voor enkel de Cavenman Run. Los van het feit dat het redelijk wat tijd kost om een kaartje te kopen, is het des te frustrerender als de kaartjesautomaat geen kaartjes meer print. Ik heb dus wel betaald, geen kaartje ontvangen, wel een dikke boete gekregen. Regel voortaan een evenementenparkeerplaats.

Na 10 minuten is er de eerste drinkpost op het parcours. Echter, het enige dat er aangeboden werd, was dat drankje waar je vleugels van krijgt. Niet ik. Ik vind het bocht en wil onderweg gewoon water of desnoods een mierzoet sportdrankje, maar geen rode stier.

Qua obstakels: die kunnen dus uitdagender. Overigens hebben we aardig zitten bomen over nieuwe obstakels danwel bestaande obstakels uitbreiden of aanpassen. Dit is dus een nieuwe blogpost waard en geldt niet specifiek voor deze Cavenmanrun.

Als ik een cijfer moet geven, kom ik op een 6,8. Over het algemeen goed georganiseerd, goede sfeer, mooi parcours, prima.

En, een filmpje door Chris voor een mooie impressie!

obstakels | video |
Lees verder
VO2 max: Uithoudingsvermogen

VO2 max: Graadmeter voor uithoudingsvermogen

V staat voor volume 

O2 staat voor zuurstof 

Max staat voor maximale hoeveelheid (binnen een bepaalde tijd)

Dus de maximale hoeveelheid zuurstof die door je lichaam verwerkt kan worden (tijdens inspanning). Deze hoeveelheid is je top, en wordt dus niet meer hoger als je je nog harder zou inspannen. Het is een graadmeter voor je conditie/uithoudingsvermogen. Hoe hoger je VO2 max, hoe beter je conditie en hoe sneller je waarschijnlijk bent tijdens een run. Hoe kom je achter je eigen VO2 max?

Wie ooit weleens een intake heeft gedaan op de sportschool heeft een fittest gedaan. Op een loopband of fiets moest je een bepaald tempo vasthouden en wordt je hartslag gemeten. Na 5-10 minuten kwam er (aan de hand van je leeftijd en gewicht) een uitslag. Tegenwoordig heeft elk cardio toestel een fittest, en kun je dus zelf je VO2 max meten. Vraag aan de trainer als je er niet uit komt. Vanochtend heb ik de fiets gebruikt. Vijf minuten fietsen op level 7. Mijn uitslag VO2 max is 53. 

Heb je de coopertest uitgeprobeerd? Pak je afstand in meters erbij. VO2 max= (Afstand - 505)/ 45. Dus als we mijn resultaat invullen 2930m-505= 2425. Dit delen door 45. Dus 2425/45= 53,9

Er zijn nog veel meer methodes die een schatting geven van je VO2 max. Er zijn ook websites waar je je gelopen tijd en afstand kan invullen. Uiteraard moet het een afstand zijn zonder obstakels. Maar wat kun je nu met de VO2 max?

1. Het is handig om te weten of je vooruit gaat of niet. Voordat ik begon met obstacle running was mijn VO2 max 46. Die is nu 53. Daar ben ik erg blij mee en bevestigt dat ik conditioneel sterker ben geworden (mijn trainingen werken dus).

2. Je kunt jezelf vergelijken met anderen. De allerhoogst gemeten resultaten zijn rond de 90, beste marathonlopers rond de 70. Voor de gewone man/vrouw is rond de 40 al aardig op weg. Leeftijd speelt ook een rol.

3. Bij obstacle runs is er niet altijd een tijdmeting. Bovendien moet je soms wachten bij een obstakel, of je helpt elkaar, of loopt volgens het tempo van jouw groep. Elke run is een totaal andere uitdaging, ook wat betreft kracht en uithoudingsvermogen. Kortom, je krijgt niet mee of je beter bent geworden.

4.  Er zijn steeds meer doorgewinterde obstacle runners. Mensen die niet alleen de run willen overleven, maar die gewoon willen knallen! Misschien heb je geen buddy of coach die zo gek is om mee te gaan. Dan kun je jezelf motiveren door  afstand/tijd, gewicht en bijvoorbeeld je VO2 max bij te houden. Dat doe je dan een keer per 4-6 weken. 

5. Je kan berekenen op welke loopsnelheid je kunt trainen, om je VO2 max te vergroten. Loopsnelheid= VO2 max/3,5. In mijn geval 53/3.5 =15km/u. Dat vind ik op zich heel hard, maar ik weet dat mijn lichaam daar efficienter van wordt. Dat hou ik dan bijvoorbeeld 1 kilometer vol. Rust. En weer 1 kilometer met 15km/u (Eerlijk gezegd ga ik gewoon zo hard mogelijk voor de ene kilometer ;).

Dat was het voor nu. Hoop dat je er wat aan hebt en dat je steeds sterker wordt! Volgende keer: Wat ik doe voor blessurepreventie.

-Bisente @bizenergy_PT

afstand | tips | training |
Lees verder
​Review: Beat the Beach

De meeste runs richten zich tegenwoordig op extreme, zware omstandigheden met obstakels die alles van je eisen en tandenklapperende waterobstakels. Bij Beat the Beach was strand en fun het middelpunt.

Zondagochtend, nog een beetje stijf in beentjes van de bergen van Caveman Run. Op naar Brouwersdam, flink stukje rijden vanuit Nijmegen. Eenmaal daar aangemeld en in plaats van een startkaart kregen we dit keer een enkelband waar de registratie op stond. Handig, scheelt weer wat kleurscheuren bij obstakels. Een DJ was druk bezig zijn beste deuntjes op te zetten en werd er een groep klaargemaakt voor de run door een instructeur.  Alle waves waren een halfuur opgeschoven, omdat het parcours niet op tijd klaar was s'ochtends. Gelukkig werd dit wel steeds vermeldt.

Wave drie was aan de beurt en wij mochten plaats nemen voor de warming-up. Deze bestond vooral uit het losmaken van gewrichtjes. Na vijf minuten van vooral in het zand te springen werden we begeleid naar het startvak, waar we nog opgepept werden, maar helaas niks verstonden vanwege de dreunende beats. Er werd afgeteld en we mochten knallen.

Parcours:
Afgezien van het zand wat al snel erg zwaar werd, vooral als je redelijke vaart wilde aanhouden, waren de obstakels zelf niet zwaar. Ook voldeden een aantal obstakels niet aan wat erop de site was beloofd naar mijn idee. Op de site werden de obstakels kleurrijk en wild geshowed, waardoor de verwachtingen vanzelfsprekend hoog lagen. Een knelpunt was ook dat het main event, de grootste opblaasbare kick-ass glijbaan ter wereld, er niet was en was vervangen door een kleine opblaasbaar glijbaantje. Helaas werd dit niet van te voren vermeld.

Conclusie:
Tof idee: strand, zon, water en zomerse obstakels is waar elke obstacle runner stiekem over droomt en een mega waterglijbaan is wat we heel stiekem allemaal willen, ondanks dat we natuurlijk heel volwassen zijn verder. Helaas wist Beat The Beach niet aan de verwachtingen te voldoen en stonden de obstakels er een beetje neergeslagen erbij. Intensiteit was vooral het zand wat het pittiger maakte.

Verbeterpunten:
- Vertraging door vertraagde voorbereiding
- Beloven = nakomen (kickass glijbaan!)
- Obstakels in de zee, hiermee kan je een run flink laten toenemen in intensiteit terwijl je de plezierfactor ook een boost geeft
- Obstakels gelegen in de duinen geeft ook een boost aan intensiteit.
- Geen bekertjes bij de drankpost
- Redbull uitdelen aan het einde i.p.v halverwege de run.

Pluspunten:
- Medewerkers waren erg enthousiast
- Locatie en weertje
- Tijdregistratie

Beat the Beach, een evenement waar nog heel veel uitgehaald kan worden; locatie, sfeer en feest aan het einde waren al een goed begin. Nu nog de verbeterpunten aanpakken en dit kan aankomende edities een prima run worden.

Aftermovie: 

fun | video |
Lees verder
Review: Survival Boven Leeuwen

Op zaterdag 21 juni heb ik meegedaan aan de Caveman run in Valkenburg. Heerlijk 12 km lopen op, af en door de Cauberg. Een leuke run met wat schoonheidsfoutjes, maar zeker de moeite waard voor een tweede keer in 2015. Collega Tjeerd heeft er een review over geschreven en die kun je hier binnenkort op de site lezen.

Op zondag 22 juni heb ik ook nog meegedaan aan de Survivalrun Boven Leeuwen. Voor mij is dit de run die aan de wieg heeft gestaan van mijn verslaving aan deze sport.

Maanden geleden was ik benaderd door een aantal vrienden die ook graag eens kennis wilden maken met het mud runnen. Als eerste maakten we een strijdplan en besloten we dat de Survival Boven Leeuwen de geschikte run zou worden om kennis te maken met de sport. De reden dat ik koos voor deze run is dat deze kleinschalig is en laagdrempelig. De meeste deelnemers komen uit het dorp zelf of uit de omgeving en de hindernissen zijn niet al te technisch en niet te zwaar.

Dus 22 juni was het zover voor deze drie strijdmakkers; Martijn, Twan en Larren. Om 12:12 uur klonk voor ons het startsignaal en gingen we op pad met meteen een kruiptunnel en een stukje “moeras” dat erg droog was. Daarna over een evenwichtsbalk en dwars door de woonwijk richting een aantal weilanden om vervolgens via een “parcours” op de dijk te belanden die je gelijk weer aan de andere zijde mag afdalen naar de uiterwaarden langs de Waal. In de uiterwaarden kwamen we de meeste hindernissen tegen die je bij het survivalrunnen ook tegenkomt en wat minder bij het obstaclerunnen. Als eerste hadden we een dubbele touwoverspanning die je geheel op eigen manier kunt nemen. Zo heb ik mensen hier de apenhang, catcrawl en de dubbele catcrawl zien gebruiken. Ook heb ik hier veel mensen door de sloot zien gaan omdat ze er af vielen….  

Daarna moest je met een lang touw naar de overkant van een brede sloot slingeren die aan de overkant beduidend lager was dan de kant van waaraf je sprong. Hier gingen er dus veel achterwaarts weer terug de sloot in wat veel lachwekkende reacties gaf. Verderop moesten we de sloot oversteken met drijvende vlonders en gingen we door met een route door de uiterwaarden. Dijk op door een rioolbuis, dijk op en af met een boomstronk en gewoon dijk op en neer omdat het kan. 

Van de dijken gingen we door een bos en eindigden we bij een “helaas” droge sloot en een duiker van ongeveer een meter hoog en 30 meter lang die onder de dijk doorging. Voor ons zat het lokale hockeyteam van gemiddeld 13 jaar wat voor een erg luid gegil en gekrijs zorgde, zodat onze oren nu nog piepen. Vanuit de duiker staken we de dijk over om een wateroversteek te nemen. Deze was erg zwaar om te nemen. Het was een balk met verticale touwen eronder, die moest je grijpen en doorpakken om aan de overkant te komen. Velen hebben daar een nat pak gehaald. Ik overigens ook.

Vanuit daar ging het door richting het dorp, maar eerst door een container met water. Als je denkt dat je richting de finish gaat ga je ineens linksaf door de achtertuin van een huis en een weiland met alweer droge sloten om weer een aantal echte survival hindernissen tegen te komen. Een slap net tussen de bomen waar je in en uit moet klimmen en daarna een swing over, via de monkeybar door naar de plaatselijke visplas waar je een fijn rondje met een balk van twee meter mag lopen. Na de balk gedumpt te hebben ga je dan eindelijk richting het dorp, eerst nog een container met water en een klimhindernis om daarna een stukje boomstam voort te slepen. Op de route richting het finish gebied sla je nog één keer af om de plaatselijke kroeg in te duiken waar meteen bij de ingang een evenwichtsbalk ligt. Kroeg uit, gras op om een boomstammetje te zagen om vervolgens door te lopen naar de eindhindernis. Al vele jaren staat hier de zeephelling die erg veel toeschouwers trekt. Eenmaal boven op de steigers kom je bij de brandweerpaal waar je weer naar beneden mag glijden. Voor sommigen is deze toch wel erg hoog en moet de vrijwilliger die daar staat mening deelnemer met een peptalk en een extra handje naar de paal toe praten. Daarna nog wat autobanden en een kruipgang om in stijl te finishen met een glijbaan.

De route van ongeveer 8 km zat weer vol met verrassingen en we hebben onderweg natuurlijk een hoop lol gehad. Je ziet heel veel voetbal en hockeyteams van alle leeftijden die gezellig met z’n allen deelnemen en er met z’n een feestje van maken. Het start en finishterrein is midden in het dorp en is gezellig ingericht met tentjes waar je kunt eten en drinken en natuurlijk omkleden.

Deze run bestaat al 19 jaar dus hij behoort tot de oudjes in de sport. Hoe het komt dat ze nog steeds bestaan? Ze hebben een simpel concept en proberen elk jaar een kleine verandering door te voeren in de hindernissen en de kosten; zes euro per persoon. Over zes jaar vieren zij hun 25-jarig jubileum en ik zie niet in dat ze dat niet halen. Blijf lekker gewoon en de komende jaren rennen we lekker de rondjes bij jullie. Volgend jaar weer 600 deelnemers?

Dan rest nog één ding: Hoe is het bevallen voor onze nieuwelingen?

Martijn: “Super en ik vond het echt leuk, wanneer is de volgende?”

Twan: “Was leuk, dit smaakt naar meer!”

Larren: "Ik heb genoten en wil dit wel vaker doen.”

We hebben er dus weer drie mensen bij die deze geweldige sport gaan beoefenen!

Volgende week de Spartan super en sprint in Keulen! OOORAAH!!

Gertjan

foto | fun | obstakels |
Lees verder
AFTERMOVIE: STRONG VIKING WATER

Ook dit keer hebben we weer nieuwe mooi dingen mee mogen maken. Naast het wederom geweldige weer en superlekkere water hebben we een superdag gehad. 

Het echte ijswaterbad was wel een topper. Vaker heb ik dit soort badjes meegemaakt, maar zo koud als deze aanvoelde maak je zelden mee. Ach, het was weer een waardige Strong Viking met het waterelement om te trotseren en 19 mooie kilometers. ;-)

Ik zeg geniet en we zien jullie graag snel weer terug.

Hardlopen = Saai. Doe obstacle running.

modder | natuur | obstakels | video |
Lees verder
Gadget: Saved by the bell!

Je kent het vast wel. Als een niet te stoppen stoomtrein kom je eraan gestevend wanneer er enkele fietsers of voetgangers op het pad voor je opduiken.

Terwijl ze nietsvermoedend in dezelfde richting als de jouwe gaan, blokkeren ze lekker enige vorm van doorgang voor jou. Wanneer een extra inspanning, om je passen of ademhaling duidelijk hoorbaar te maken, hopeloos blijkt, resten er niet veel keuzes meer. Of je roept iets in de aard van "Pardon, aan de kant alstublieft!", of je gaat er op hun tempo achter hangen tot er een zich een gat voordoet, waar je tussen kan springen als een reebok met een jager op zijn hielen, of je beukt er gewoon los op in. Dit laatste is niet echt aan te raden en om het allemaal heel eenvoudig te maken, mijn waarde loopvrienden, presenteren we u: de Runbell!

Toegegeven, bovenstaande situatie doet zich echt niet vaak genoeg voor om het echt als een "probleem" te gaan bestempelen. Daar dachten ze in Japan toch even anders over! Het verkeer is er veel drukker dan bij ons, en je arriveren mondeling aankondigen is in het land van de rijzende zon niet te doen. Daarom kwamen de Japanse Tomoko en de Amerikaanse Kevin op de proppen met de Run Bell. Dit koperen mini-afgietsel van de gewone fietsbel kan je makkelijk rond je vingers doen, zelfs als je handschoenen aanhebt. Het gewicht is bijna nihil, waardoor het niet zou hinderen. Door het "aangename" bel-geluid zullen de mensen denken dat er een fietser aankomt en opzij springen alsof magere Hein ze komt halen. Weg met die zorgen!

Alle gekheid op een stokje, ik heb er, net zoals jullie denk ik, mijn bedenkingen bij...  Als je zoals mij iemand bent die snel zweet, en dan nog vooral aan je handen, dan gaat dat kleine zogezegde wondermiddeltje al snel op je zenuwen werken. $25 dollar is in mijn ogen toch meer als genoeg, zeker om het door de lucht de bossen in te keilen na enkele minuten. 

Maar hey! Hier bij Discovery blijven we steeds positief, dus moest je graag de sportysway-king-of-the-bling willen worden, aarzel dan niet om hem te kopen! Het product loopt via kickstarter en met nog 12 dagen te gaan hopen ze het nodige bedrag bijeen te krijgen. 

Moest je er één kopen, aarzel niet om het mij te laten weten via  Facebook ! Dan gaan we samen de geschrokken gezichten van de voetgangers filmen wanneer je hen passeert, en posten we hier een vette compilatie-video ;)

Strength, mud & rock'n roll!  

Stefan