Alle posts

Stormchasers

Stormchasers doet je hoogstwaarschijnlijk denken aan de Discovery-serie waar mannen tornado's achtervolgen en dit natuurgeweld vastleggen op spectaculaire beelden. #STORMCHASERS is ook de naam van de challenge die door Stormloop wordt georganiseerd. Twee weken geleden gaven zij het startsein van deze sportieve uitdaging, maar je kunt nog steeds deelnemen.

Tijdens de obstakelwoensdagen stelde Stormloop hun hindernissen voor. Discovery experts gaven tips om deze obstakels de baas te blijven. Nu is het aan jou om goed voorbereid aan de start te verschijnen. Om je voorbereiding een duwtje in de rug te geven en je extra te motiveren werd de challenge #STORMCHASERS in het leven geroepen. Gedurende de komende drie weken kun je wekelijks een workout doen die je zal helpen Stormloop te overwinnen. Enkele voorbeelden van trainingen zijn muurklimmen, bootcampen, hardlopen en zwemmen.

Vereeuwig je training in jouw workout-selfie (foto, selfie, video) en post deze in het #STORMCHASERS event op Facebook. Hierdoor motiveer jij jezelf en kan je een bron van inspiratie voor anderen zijn. Wees creatief en origineel want wekelijks wordt de meest originele inzending beloond met een prijzenpakket van één van hun partners. Vorige week won Hanneke een mooie kadobon ter waarde van 130 euro waarmee ze trailschoenen kon kopen. 

Op 17 april verloten zij onder alle deelnemers die vijf workouts (wekelijks één) hebben gepost een VIP pakket van al hun partners. The Bootcamp Club, Sport-Balance.nl, Men's Health, CrossXvest en International Welness Resorts zijn de partners van Stormloop dus het beloofd iets moois te zijn.

Verschillende deelnemers, waaronder ikzelf, doen mee aan deze challenge maar in mijn ogen kan het veel beter. Deelnemen en jullie workout-selfies posten is de boodschap. Wie weet win jij hiermee een mooie prijs!
Wie nog niet is ingeschreven voor Stormloop (6km, 12km, 18km of Stormbaas) dient zich te haasten om de allerlaatste tickets te kopen.

Nog niet overtuigd? Bekijk hieronder de aftermovie van onze expert Niels die hij vorig jaar heeft gemaakt.

foto | training | video |
Lees verder
Inzamelactie voor Austin

Dat obstacle runners en de organisaties van deze runs een groot hart hebben wist je waarschijnlijk al. Ze organiseren regelmatig acties voor het goede doel. Bjorn Meijlemans heeft via Instagram contact met een obstacle runner die runs loopt voor Austin. Dit kereltje is zes jaar oud en heeft een stofwisselingsziekte. 

Austin is verzot op obstacle runs en heeft het hart van een echte Spartaan. Zijn lichaam is vrij zwak en zijn fysiotherapeut gaf hem als doel om één push-up en één sit up te doen. Hij was zo opgetogen met een Spartan Race pakket (t-shirt, hoofdband) dat hij besloot om zijn doel te halen. Met een beetje hulp slaagde Austin er in om zijn doel te bereiken.

Bjorn organiseert een inzamelactie voor Austin. Hij wil zoveel mogelijk t-shirts, medailles en andere OCR memorabilia inzamelen en naar Austin versturen. Wie hier zijn/haar bijdrage aan wil leveren, kan een e-mail sturen naar obstacleruns@discovery.com.

Ik heb alvast een t-shirt met een leuk kaartje op de post gedaan.

foto | kleding |
Lees verder
The Mud Master Himself: Interview met André

Veel obstacle runners zullen tijdens een Mud Masters hun eerste stappen in de modder hebben gezet. Met verschillende edities en meerdere afstanden biedt de organisatie voor zowel de hardcore obstacle runner als de beginner altijd een heerlijke run vol modder, obstakels en plezier. Waar veel mensen niet bij stilstaan is dat zo’n run ook georganiseerd wordt. De grote man achter één van de grootste runs van de Benelux blijft vaak buiten beeld: André Skwortsow. Wie is deze man, aan wie zoveel mensen zoveel unieke momenten te danken hebben? Discovery Obstacle Runs sprak met The Mud Master Himself. “Iedereen is een superheld”.

Hoe is de obstacle running wereld in je leven gekomen?

“Ik kwam met de obstakels in aanraking toen ik op mijn achttiende bij het korps mariniers ging. Daar is de hindernisbaan een belangrijke manier om in vorm te blijven, zowel bij Nederlandse als bij internationale militaire eenheden. Iedere militaire eenheid had een eigen hindernisbaan, die je, wanneer je met je eigen militaire eenheid op bezoek was, als ‘visitekaartje’ altijd even ‘deed’. Met de affiniteit die ik had met de hindernisbaan, ben ik zelf obstacle runs gaan lopen. In 2010/2011 kwam ik erachter hoe groot de sport eigenlijk aan het worden was. Mijn eerste gevoel was meteen: dit moeten we in Nederland ook gaan doen. Ik had de kennis en achtergrond, dus dat zat wel goed. Toen ben ik daarmee aan de slag gegaan.”

Hoe resulteerde dit in de eerste Mud Masters?

Het idee om een run te organiseren nam al gauw een sneltreinvaart aan, waarbij niet alles even ver uitgedacht werd in een businessplan. Natuurlijk hadden we wel een veiligheidsplan en een draaiboek, maar een uitgewerkt financieel overzicht met zoveel cijfers achter de komma bleef achterwege. Bij ons waren dat dikke pijlen en strepen op blaadjes papier. Met die eerste schetsen gingen we op zoek naar een terrein. Dat werd de Haarlemmermeer, waar we goede afspraken mee hebben gemaakt. We mikten daarbij op zo’n 1000 deelnemers voor de eerste editie, maar uiteindelijk schreven ongeveer 4000 mensen zich in. We hadden geen enkele enquête afgenomen of try-out gedaan. Niets. We waren zo overtuigd dat het gaaf zou worden, dat we gewoon in het diepe zijn gesprongen.  Met één duidelijke deadline voor ogen: 6 oktober 2012.

Hoe heeft dit zich doorvertaald in de visie van Mud Masters?

Mud Masters is afzien met een glimlach. Het is een combinatie van een paar elementen, met de sfeer als belangrijkste van allemaal. Teamwork is ook belangrijk. Vreemden, vrienden; iedereen helpt elkaar. Aangevuld met een dosis humor heb je het hele totaalplaatje; het uitglijden in de modder, het afzien in de Sizzler, een beetje lachen hoort erbij. Uiteindelijk willen we iedereen het gevoel geven dat hij of zij een superheld is. Mensen komen bij ons over de finish alsof ze een gouden plak gewonnen hebben. Dat zijn mensen die kilo’s zijn afgevallen en maanden trainen om de zes kilometer te lopen, teams van het Militair Revalidatie Centrum die zonder een obstakel te missen de twaalf kilometer uitlopen en alles daartussenin. Kortom: Mud Masters is een totale mix van allerlei dingen. Je hebt het sportieve effect van kilometers afzien, gecombineerd met de sociale, festivalachtige sfeer, die Mud Masters voor allerlei verschillende mensen toegankelijk maken. Je ziet toeschouwers de volgende editie over de hekken stappen om zelf mee te doen. Teams trainen maandenlang en leven samen naar een Mud Masters toe. Anderen komen juist alleen, omdat ze weten dat ze toch wel mensen tegenkomen. Dat is Mud Masters!

Wat is het grootste obstakel bij het organiseren van Mud Masters?

De complexiteit. Dat gaat van een soepele doorstroom bij de parkeerplaatsen, tot schone toiletten, tot een snelle afhandeling bij de garderobe. Een goede logistiek en een onvoorwaardelijke veiligheid; daar komt veel bij kijken. Het afstemmen van al die facetten, het uitwerken van verschillende scenario’s van plan A tot en met plan D, maar ook steeds weer een betere editie neer te zetten. Het is dus een obstakel, maar tegelijk een uitdaging.

Wanneer is een editie dan succesvoller dan de vorige?

Voor mij persoonlijk is dat ook weer een mix van heel veel indrukken. Is het parcours goed uit te verf gekomen, wat vond men van de nieuwe obstakels, hoe veilig is alles verlopen? Dat meten we enerzijds met een enquête die na elke editie naar de deelnemers gaat, anderzijds meet je dat ook door op de dag zelf in gesprek te gaan met mensen. De beste meetmethode is misschien ook wel om naar gedrag te kijken en naar mensen te luisteren. Het parcours bestudeer ik door het zelf te lopen. De donderdag voor de run loop ik altijd het 18 kilometer-parcours, zodat we op de vrijdag nog wat kleine dingen aan kunnen passen als dat nodig blijkt te zijn.

Als we even terugblikken op het afgelopen jaar, welke editie is dan het beste bijgebleven?

Het mooie van de terreinen waar we gezeten hebben, is dat ze allemaal een eigen karakter hebben. De piramide van de Haarlemmermeer, de industriële luchtbasis van Weeze waar een paar jaar geleden nog straaljagers stonden en het grootse festivalterrein van Biddinghuizen. Daarmee had elke editie iets speciaals voor mij. Toch was de absolute mijlpaal onze eerste Duitse editie in Weeze. Mud Masters blijft met al die edities nog wel één concept. Het onderscheidende aspect is de locatie en het seizoen, die bij iedere run anders zijn. Zie het als Formule 1. Racen is racen; het is het circuit dat het verschil maakt. Door het karakter van ieder terrein hoeven we niet zo krampachtig een thema aan de edities te hangen.

Dan even met een blik op de toekomst. Waar haal je inspiratie vandaan om Mud Masters te blijven ontwikkelen?

Dat haal ik voornamelijk uit het team. We brainstormen veel over nieuwe obstakels, waarbij we voort blijven borduren op de militaire basis waarmee het ooit begon. Daarbij proberen we out-of-the-box te blijven denken en veel naar andere sportbranches als snowboarden, skateboarden en motorcross te kijken. We blijven wel focussen op grootse, bijzondere hindernissen. Dat onderscheidt ons van andere runs. Een wand of een prikkeldraad vind je overal: het is een Pipe Runner of Splash Jump die men onthoudt. Daar staat ook vaak het publiek en daarom is het ook de moeite waard om erin te investeren.

Dat onderscheiden wordt ook steeds moeilijker. Meer en meer kleine runs duiken op, waardoor de markt steeds voller begint te raken. Hoe kijk jij daartegenaan?

Ik juich het alleen maar toe! Als mensen op deze manier gegrepen en aangestoken worden door de sport, is dat alleen maar positief. Natuurlijk vind ik veiligheid en kwaliteit een vereiste, en heel af en toe plaats ik daar wel mijn vraagtekens bij. Maar hoe meer de sport mensen aanspreekt, hoe beter. Als de man met een kantoorbaan in het weekend de modder induikt en weer eens iets ‘echts’ beleeft, is dat fantastisch. Wat dat betreft is een obstacle run als een goede film; twee uur vliegen zo voorbij. Ik denk overigens ook dat de sport alleen maar door blijft ontwikkelen. Mensen zijn de laatste tijd enorm bezig met hun gezondheid, dat is een trend die steeds meer mensen enthousiasmeert meer te gaan bewegen. En de mensen die al hardlopen, zoeken steeds vaker meer uitdaging in obstacle running.

Nu obstacle running zo groot wordt, zou je verwachten dat er binnenkort een bond of iets dergelijks zou komen. Zou dat kunnen in Nederland, denk je?

Dat is moeilijk te zeggen. Wat ik wel zie is dat ons wedstrijdvak, de ‘Alfa-groep’, altijd vol fanatieke lopers staat die gebrand zijn om te winnen. Zo’n groep pro’s vinden wij natuurlijk te gek, en daarom bieden wij nu ook een elektronische tijdswaarneming aan. Als zo’n groep in de toekomst blijft groeien, zou er wel een landelijk wedstrijdelement kunnen komen. Voorlopig schuurt het hier wel; de wedstrijdgroep maakt nu zo’n 2% uit van alle runners en is daarmee niet zo groot ten opzichte van de recreatieve lopers die komen voor de persoonlijke uitdaging. Maar als je die 2% tegen de hele scène afzet, zijn die wedstrijdlopers wel degenen die het hardst knallen en het snelst over de obstakels gaan, en daarom vinden we het belangrijk die groep goed te bedienen.

Tot slot: waar wil je naartoe met Mud Masters?

Als de kwaliteit het toelaat, willen we graag groeien. De nadruk blijft wel liggen op de grootse hindernissen en spectaculaire events. Elke deelnemer, van de eerste op zaterdagochtend tot de laatste op zondag, moet een leuke tijd hebben. Zolang we dat waar kunnen maken, staan we open voor grotere en nóg spectaculairdere edities.

foto | modder | obstakels |
Lees verder
Trainingsmaatje

En daar was de eerste run van het seizoen alweer. Heb je bij Mudmasters gemerkt dat je toch niet helemaal op je top was? Niet zo heel gek aan het begin van het seizoen. 

Moeite gehad met de trappen aan het begin? Of de 20 kilo die de 18 kilometer lopers op hun schouders mochten leggen? Of misschien de heuvels die in het parcours zaten? Of toch dat je niet op top snelheid zat? Natuurlijk kun je dit trainen door meer te gaan hardlopen, maar het kan ook anders en iets meer afwisselend. Hoe? Door een maatje mee te nemen! Wat? Een aantal voorbeelden op een rij: 

Dit zijn mijn ‘maatjes’ die nog wel eens meegaan op de hardloop route. Een autoband, een zandzak van ongeveer 15 kilo en een hond.

Zandzak
De zandzak op de schouders maakt het vooral interessanter wat betreft de zwaartekracht. Ook hier moeten alle spieren meer en sneller gaan werken om meer gewicht te verzetten, vergelijkbaar met wat er gebeurt als je een heuvel opklimt.

Autoband
De autoband heeft als voordeel/nadeel dat je core spieren veel harder moeten werken om je stabiliteit goed te houden. Hierdoor verander je ook de belasting op je spieren in de benen.

Mijn hond
Het voordeel en gelijk nadeel aan mijn hond is dat hij half Husky half Coyote is. Dit betekent 32 kilo aan spiermassa en snelheid. De eerste 12 kilometer maak ik geen kans, rond de 15 kilometer is dat nog steeds weinig. De komende jaren zal ik hem er niet uit rennen, maar het motiveert me wel continu om steeds sneller te willen rennen. 

Het laatste 'maatje' is het mobieltje of een andere timer. Al horen deze niet thuis in een extra uitdaging kunnen ze toch veel betekenen. Mensen die vaker op de Discovery Obstacle Runs website kijken, merken waarschijnlijk dat een aantal experts de Tabata training ideaal vinden om goed stuk te gaan. Dit kun je ook met rennen combineren.

Voorbeeld: 20 seconden sprinten, gevolgd door 10 seconden joggen, 20 seconden heuvel oprennen, gevolgd door 10 seconden op de plaats joggen. Dit allemaal 4 keer herhalen. Stukgaan en spierpijn gegarandeerd.

Zaterdag 28 maart staan we weer in de Berendonck, Wijchen om stuk te gaan over de heuvels met een schild en hamer in ons handen op de Strong Viking Mud!

Volg mij via twitter, of de experts via Facebook!

foto | obstakels | tips | training |
Lees verder
Indian Clubbell

De Indian Clubbell of kortweg clubbell is trainingsmateriaal dat wordt gebruikt om kracht te ontwikkelen. Bij ons zijn ze minder bekend dan bijvoorbeeld de populaire kettlebell. Indische worstelaars trainen hier al verschillende eeuwen mee. De roots zijn echter terug te vinden in het oude Perzië, Egypte en omstreken. Toen India een Britse kolonie was, werd de Indian Clubbell aan het Westen voorgesteld.

De clubbell heeft de vorm van een bowlingkegel en is verkrijgbaar in verschillende afmetingen en gewichten (van 2 kg tot 40 kg en meer). Vroeger werden de clubbells uit hout vervaardigd! Tegenwoordig zijn ze van staal gemaakt. 

Een training met één of twee clubbells doe je door met de clubbell(s) te zwaaien in specifieke patronen. Door de enorme hefboomwerking kan zelfs de lichtste clubbell voor de nodige uitdaging zorgen. Een kleine kracht in combinatie met een grote beweging wordt omgezet in een kleine beweging die een grote last kan verplaatsen, waarvoor anders een grote kracht nodig is. 

Het trainen met clubbells helpt het ontwikkelen van kracht in de schouders, uithoudingsvermogen en geeft souplesse door de gewrichtsbewegingen. Door training zal ook je grip, polskracht en coördinatie verbeteren. 

Ik hoop dat ik jullie interesse in de Indian Clubbell heb gewekt. Eén van mijn volgende blogpost zal gaan over Indian Clubbell training met tips & trics, do's & don't en een zelfgemaakte trainingsvideo. Hopelijk eentje zonder bloopers waarin ik een Indian Clubbell door een raam zwier. 

foto | training |
Lees verder
Wings For Life World Run 2015

Het begon allemaal met één teen. Nooit zal Dr. Susan Harkema dat ene zinnetje vergeten: "Susie kijk, ik kan mijn teen bewegen." Het waren de woorden van haar patiënt Rob Summer, die vanaf zijn nek volledig verlamd was. Rob kreeg een auto ongeluk waardoor hij vanaf zijn nek volledig verlamd raakte. Van artsen kreeg hij te horen nooit meer te kunnen lopen, maar doordat Dr. Susan Harkema een elektrostimulator implementeerde die het ruggenmerg prikkelt, gebeurde er iets onverwachts. Rob kon geleidelijk aan weer zijn ledematen bewegen. Hij was de eerste van vier patiënten die een experimentele behandeling kreeg.

Zondag 3 mei wordt een hele bijzondere dag. Obstacle running is een geweldige sport waarmee je fit en onder de mensen blijft. Helaas heeft niet iedereen de mogelijkheid om op hetzelfde tempo mee te doen. Daarom word Wings For Life World Run georganiseerd. Honderd procent van het inschrijfgeld gaat naar ruggenmergonderzoek! Duizenden deelnemers over de hele wereld gingen je al voor en steunden slachtoffers van een dwarslaesie. Meedoen aan deze hardloopwedstrijd laat niet alleen zien dat je deze mensen hulp gunt, je krijgt er ook een prachtige run voor terug. De omgeving van Breda heeft veel omliggende rivieren en een bosrijke omgeving. Je rent langs volle terrassen, door bossen en de sfeervolle oude straatjes van het centrum terwijl je wordt aangemoedigd door je familie, vrienden en alle andere toeschouwers. Oftewel: alles wat je nodig hebt om de Wings For Life World Run tot een onvergetelijke ervaring te maken!

Het ruggenmergonderzoek waar jij aan bijdraagt, The Big Idea genaamd, test bij 36 personen met een dwarslaesie of ruggenmergstimulatie gebruikt kan worden om een deel van de controle via het autonome zenuwstelsel te herstellen. Voor een speciale groep van acht patiënten wordt dit onderzoek gefinancierd met een deel van de opbrengst van de eerste Wings for Life World Run in 2014, een wereldwijde hardloopwedstrijd, waarvan Nederland één van de 34 deelnemende landen was. Hierbij werd 3,2 miljoen euro opgehaald voor veelbelovende projecten op het gebied van dwarslaesieonderzoek.

Schrijf je nu in voor de Wings For Life World Run op zondag 3 mei in Breda. “Rennen voor diegenen die dat niet kunnen.”

foto | video |
Lees verder
Prestatie of Recreatie?

Het eerste jaar als expert bij Discovery heb ik altijd met de groep meegelopen en hielpen we elkaar de modder in en kwamen er ook samen weer uit. Dan geldt het motto "We leave no man behind!" en sleurden we elkaar, hoe vermoeid we ook waren, richting de finish. 

Ook het filmen heb ik veel gedaan. "Everywhere I go, I've always had my GoPro". Dit vond ik ook altijd tof om te doen. Aftermovies maken van de runs om ook het publiek thuis te laten genieten. Ook om de deelnemers opnieuw kippenvel te geven met het moment dat ze daar zelf kniediep in de modder stonden.

Dit jaar ruil ik mijn GoPro om voor een paar snelle hardloopschoenen en sta ik niet midden in de drukte, maar wil ik aan de frontlinie staan! Hier gelden andere regels en dit heb ik gemerkt. Afgelopen zaterdag was mijn eerste Nederlandse run in Haarlemmermeer. Samen met ongeveer 17.000 deelnemers ben ik de strijd aan gegaan bij MudMasters. 

MudMasters hanteert een wedstrijdstartvak (ALFA) voor de prestatiegerichte lopers. Hierin starten een handjevol deelnemers die een snelle tijd willen neerzetten. Tevens kun je bij MudMasters jezelf kwalificeren voor het OCR WK in Amerika dat in oktober plaatsvindt. Hiervoor moest ik bij de eerste twintig mannen eindigen, dit was dan ook mijn doel voor de dag.

Vijf, vier, drie, twee, één, PANG! Zoef, zoef, zoef, hoorde je en iedereen vloog over de start. Links en rechts schoten mensen voorbij om vooraan te kunnen lopen. Hier wilde ik natuurlijk ook bij horen en ik ging er achteraan. Het was een vlotte start in hoog tempo. Op mijn horloge liepen we bijna 15km per uur. Gelukkig zakte dit tempo al snel nadat we van de Toetanchamon-steps afgingen. Daarna hebben we een flink stuk moeten lopen om vervolgens het "frisse" water in te mogen. Vervolgens moesten we weer veel lopen. Dit is niet mijn sterkste eigenschap, maar wie wilt presteren moet zijn best doen.

Halverwege de run stonden de obstakels dichterbij elkaar. Hiermee heb ik veel deelnemers kunnen inhalen. Waar de één twijfelt met springen in het net, stond ik alweer aan de overkant en liep weer verder. Bij de Woodclimb moest je een steile gladde muur omhoog om je vervolgens op te trekken aan een paar balken. Bij dit obstakel kwam ik samen met nog een deelnemer aan. Beide sprongen we tegen de muur en probeerde de balk te grijpen. Ik had hem beet en klom verder. Achter me hoorde ik flink gegil en gevloek. Toen keek ik achterom en wilde hem te hulp schieten, totdat ik me besefte dat dit om een persoonlijk doel ging. Het was ieder voor zich. Ik draaide me om en ging er als een speer vandoor. Op dat moment besefte ik wat OCR inhield bij de wedstrijdrenners. Als je een obstakel niet haalt moet je niet verwachten dat iemand je even een paar minuten helpt om de muur over te komen.

De woodclimb

Ik wist niet hoeveel deelnemers er nog voor me renden en probeerde de laatste 3km stug door te lopen. Na nog een zware strijd bij de bigwalls, monkeybars en piperunner kwam ik eindelijk over de finish.

Daar stonden drie andere deelnemers waarvan één, een kaartje om had met erop: eerste plaats. Toen werd mij verteld dat ik vierde was geworden en dat had ik niet verwacht!

Met een tijd van 1:32 uur heb ik een afstand van 18km afgelegd en heb ik mij gekwalificeerd voor het OCR WK!

Op naar de volgende run! Op de Strong Viking Mud edition zullen we elkaar weer tegenkomen!

foto | afstand | modder | obstakels | tips |
Lees verder
De nulmeting

Op 7 maart 2015 begon dan ein-de-lijk het OCR-seizoen weer! De 18km. In het Alfa wedstrijdvak bij Mudmasters was de aftrap en voor mij de nulmeting op weg naar (de kwalificatie voor) het wereldkampioenschap in oktober in Ohio.

Meten is weten

Dat ik mij niet zou gaan kwalificeren stond wel vast, maar hoe ik er conditioneel voor zou staan was de grote vraag. Kort gezegd: van de 280 deelnemers ben ik 127e geworden. 130 deelnemers waren gediskwalificeerd omdat ze niet binnen de cut-off time van 2 uur en 15 minuten hebben gelopen.

Op de vraag van een vriend hoe het was gegaan antwoordde ik het volgende: WK technisch was het *vrouwelijk geslachtsorgaan gebruiken als scheldwoord*. Wedstrijdvak technisch: redelijk. Binnen de cut-off time, geen problemen gehad met obstakels.

Mudrun technisch: prima! Leuke dag gehad! Nu is een nulmeting normaliter de start van een reeks metingen en data-analyses naar aanleiding van deze metingen. Het is voor mij tevens het deksel op de neus om te zien waar ik op het moment staqua conditie en kracht. De eerste conclusie: de winter heeft er ingehakt. Ik ben een aantal keer gaan snowboarden, heb een verloren uurtje op een wakeboard gestaan in Mexico en heb verder vooral heel erg genoten van mijn Bourgondische inborst (Trappistenbieren).

Ik heb van mijn favoriete winkel in Rotterdam een Polar M400 gekregen; een sporthorloge met navigatie waarmee ik heel veel kan meten (review volgt). Een van de functies is de Fitness Test waarmee je je ‘aerobic fitness’ test. In vijf minuten wordt hiermee getest hoeveel zuurstof je opneemt, de zogenaamde VO2Max. Een paar persoonlijke cijfertjes:

Lengte: 1.85m.

Gewicht: 80,5kg.

Spierpercentage: 41%

Vetpercentage: 17%

VO2Max: 57

“Je conditieniveau is uitstekend vergeleken met personen van dezelfde leeftijd en hetzelfde geslacht. Het heeft je waarschijnlijk veel moeite gekost om dit niveau te bereiken. Ga zo door, dan zul je dit niveau vasthouden!” - Polar Fitness Test (zie foto)

BMI: 23,5

“Uw BMI is 23,5. Dit betekent dat u een gezond gewicht heeft. Een gezond gewicht is belangrijk om hart- en vaatziekten te voorkomen.” - Nederlandse Hartstichting

Visceraal vetpercentage (= vet rond je organen): 5

“Een Body Composition Analyzer waardeert je viscerale vet van 1 tot 59. Tot en met 12 is een gezonde hoeveelheid visceraal vet en van 13 to 59 is overmatig, dus ongezond visceraal vet.” - Erasmus MC

Streefcijfertjes

Goed, ik ben dus prima in conditie, heb goede vetwaarden, goed gewicht, goed BMI, mijn baard zit lekker en verder geen vuiltje aan de lucht. Maarrr… het kan beter en moet beter. Ik wil een kilootje afvallen tot 79/79,5kg. Mijn vetpercentage moet omlaag naar maximaal 14%, het liefst naar 12% en mijn spiermassa moet omhoog.

Dit alles zorgt automatisch voor een iets lager BMI, meer kracht en algehele fitheid. Dus werk aan de winkel! Hardlopen (ook voor de Marathon van Rotterdam en de Roparun met team Gers) en krachttraining. Voor die krachttraining gebruik ik onder andere een CrossXvest van Dave de Vries (ook over het vest volgt nog een review).

Tijdens de Strong Viking Mud op 28 maart ruil ik de nulmeting in voor een krachtmeting en wil ik serieus gaan voor kwalificatie. Tot dan!

training |
Lees verder
We mogen weer. It's MUDMASTERS

Al maanden keken we er naar uit: de eerste obstakel run van het jaar MUDMASTERS! Kleding is gewassen, schoenen zijn schoongemaakt (alsof dat zin heeft ;-)) en de tas is gepakt. Op naar Haarlemmermeer. Voor mij begon het festijn pas rond 12:20, maar voor Gabriel, Mervyn, Chris, Bisente en Simon was het een vroegertje. Zijn stonden in het wedstrijdvak om een supersnelle tijd neer te zetten.

Voor ons was het ook de eerste keer dat wij weer met z’n allen bij elkaar waren. De andere bloggers Tim (vergezeld door zijn knappe wederhelft Ann, zijn buddy en nieuwe blogger Michel en zijn vriendin) Niels, Willem, Tsambiko, een aantal Discovey Channel gasten en ik maakten ons rond 12:00 klaar voor de start. Nog een paar minuten hossen en springen voordat het startsein werd gegeven. BAM! Onder luid gejuich en gebrul gingen we van start. Op naar de Toetanchamon Steps. Vol adrenaline bestormden we de piramide waar ik menig maal heb gestaan om los te gaan op beats van geweldige DJ’s. Mooi om hier weer te zijn. Nu alleen geen bier en beats, maar water en klimmen.

De kilometers erna waren prima te doen. Onderweg merk je dat je best wat gewend bent. Het parcours is tof, maar niet heel uitdagend voor een gevorderde mudrunner. Dat maakte de run er niet minder om. De run was ook een soort van reünie. Ik had de anderen al een tijdje niet gezien. Mooie tijd om de runs van het komende seizoen door te nemen (ondertussen wel gewoon doorrennen en obstakels trotseren ;-)).

Een groot deel van de tijd renden Niels, Tsambiko en ik samen. Voorzien van een Go-Pro vlogen ze over de obstakels heen. Tof om te zien dat alle bloggers hun eigen kwaliteiten hebben. Niels en Tsambiko hebben bijvoorbeeld veel kracht in hun bovenlichaam en zijn goede sprinters. Ze vliegen over de obstakels heen, schieten door de buizen en klimmen zonder hulp de metershoge muren op. Voor mij zit mijn kracht vooral in mijn uithoudingsvermogen. De kilometers tussen obstakels helpen mij weer om op kracht te komen. Bij obstakels waar kracht je beste vriend moet zijn, moet ik die vriendschap vanuit mijn tenen halen. Halen of niet, hij is er wel. Met of zonder hulp trotseer ik ze allemaal.

Voor mij gaat het om de samenwerking. Een run ren je op karakter, uithoudingsvermogen en teamspirit. Je maakt je fun met anderen en helpt ze er doorheen als ze het nodig hebben. Bij hoge obstakels geef ik mensen een steuntje of trek ze bovenaan het obstakel naar boven.

Een paar obstakels sprongen er tussenuit. Zeker de sloten! Ze waren zo koud dat bij het aanraken van het water in één klap je mannelijkheid verdwijnt. Heerlijk hoe het water aanvoelt als spelden die vechten om een stukje ruimte op elk deel van je tenen tot je borst. Om niet te veel af te koelen moet je blijven bewegen. TIP: Hou je armen boven water en maak box bewegingen. Zo bevorder je je doorbloeding.

De “kabel-over-het-water” obstakel is altijd een leuke. De één gaat er liggend overheen en de ander hangt eronder. Wat je ook doet, probeer niet teveel schurend langs de kabels te gaan. Een schaafwond is oké, maar een brandwond niet.

Een vast onderdeel zijn de MONKEY BARS. Voor de die hards was er nog een extra obstakel ingebouwd. Halverwege had je dwarsliggende bars die ongeveer een meter naar beneden uitstaken. Respect voor degenen die voor die route hebben gekozen. Mijn doel was om droog en in een keer de ‘gewone’ bars te beklimmen. Een doel dat bereikt is.

Een ander gaaf obstakel was de half pipe. Daar aangekomen had ik mij voorgenomen via de zijkanten omhoog te rennen. Tsambiko dacht er anders over en motiveerde mij om voor de volle uitdaging te gaan. Gewoon via het midden en de metershoge pipe op te rennen. Top! Here I go. Even diep adem halen en gaan! Met grote passen knalde ik richting de top. BAM! Handen op de richel en vasthouden. Niels heeft mij over de laatste drempel getrokken. Thanks gasten. Eerste keer de hoge half pipe en in één keer raak!

Nog een obstakel te gaan. De SIZZLING TIGERSLIDE! Een obstakel dat je zeker een keer moet hebben meegemaakt. Een keer, want daarna weet je waarom je hem niet meer wilt doen. De lol is vooral voor het toeschouwende publiek. Het geknetter van de stroomstoten en de OE’s, AH’s, AU’s van de vallende runners is leuk om naar te kijken, maar niet tof voor ons. Ik kies eieren voor mijn geld en ontwijk dit obstakel. Het bier en de eindstreep was in zicht. Wat nu al? Ik had nog wel door willen gaan. Nog een laatste sprint en dan rennen Niels, Tsambiko en ik lachend de finish over. HAPPY DAYS!

Mud Masters is een toffe run. De sfeer is super, de organisatie was weer top en de mensen hebben er zin in. Een perfecte run voor beginners en een leuke voor gevorderden. Van mij had er wel wat meer modder bij gemogen. Tuurlijk waren er de SLOW-MO- MUD (staat garant om je schoenen te verliezen), de TRENCHED en MUD CRAWL. Het klinkt veel, maar van mij mag het meer. Hoe meer, hoe uitdagender. 

No pain no glory! De schrammen, blauwe plekken en bloeduitstortingen zijn een mooi souvenir aan een geslaagde eerste run. Op naar een mooi seizoen!

foto | obstakels |
Lees verder
Mudmasters H'meer 2015

De eerste run van het jaar was weer fantastisch, Mudmasters Haarlemmermeer 2015 was een succes! Benieuwd wat we allemaal beleefd hebben of gewoon jezelf spotten? Check onze Aftermovie!

modder | obstakels | video |
Lees verder
Sneak preview Mudmasters

Zaterdag was het weer zover! Na lange dagen binnen, sinds november met klamme handjes wachten op de volgende run. Om de strijd met de natuur aan te gaan en samen weer van elke run een spektakel te maken.

Mervyn en ik waren op uitnodiging van de organisatie al van tevoren te vinden op het terrein van Haarlemmermeer waar we al een aantal obstakels konden bedwingen. De variatie zat er weer goed en met het weerbericht moest het helemaal goed komen!

We hebben we een filmpje gemaakt van de activiteiten:

obstakels | tips | video |
Lees verder
Jump for joy

De meeste onder ons hebben in hun kindertijd aan touwtje springen gedaan of zich aan een paar sprongen gewaagd. Zelf herinner ik mij dat voornamelijk mijn zus Ina en haar vriendinnen in-spin-de-bocht-gaat-in op straat speelden. Zelf was ik geen held in dit spel. Na een paar sprongen raakte ik al verstrikt in het touw en hield het voor bekeken.

Op 14-jarige leeftijd werd ik opnieuw geconfronteerd met het springtouw. Tijdens de Taekwondo-lessen werd het soms als opwarming, conditietraining gebruikt. Wanneer de trainer zijn muziekcassette met Rocky muziek bovenhaalde, wisten wij direct hoe laat het was. Opgesteld in een cirkel sprongen wij blootvoets en hoorden het ene nummer na het andere de revue passeren. Wij gebruikten toen nog geen speedrope maar wel een dik lederen springtouw. Af en toe kwam het touw tegen of tussen je tenen en dat kwam letterlijk als een zweepslag aan.

Touwtje springen is niet alleen geschikt voor boksers en ropeskippers. Deze vorm van beweging is ook ideaal voor de obstacle runner. Tijdens het springen werk je tegelijkertijd aan je uithoudingsvermogen, coördinatie, snelheid, kracht...
Met touwtje springen train je vele aspecten van je lichaam zoals armen, benen, schouders, polsen. Een springtouw is een ideaal hulpmiddel om af te vallen. Wanneer je een dikker springtouw gebruikt, zal je nog meer calorieën verbranden omdat deze zwaarder is. Je kan ook gebruik maken van een gewichtsvest voor extra gewicht. Wie bijvoorbeeld op gewicht moet zijn voor een weging (bijvoorbeeld vechtsportwedstrijd) kan springen met een zweetpak aan.

Een springtouw is vrij goedkoop. Naarmate het soort dat je kiest, zal het goedkoper of duurder zijn. Een speedrope is gemaakt om heel snel rond te draaien. Bij sommigen zitten kogellagers in de handvaten. Een lederen springtouw is populair bij boksers. Het springtouw bestaat uit een (dik) lederen touw en vaak heeft het houten handvaten. Met een digitaal springtouw kan jij je aantal sprongen, tijd en energieverbruik meten. 

Bij het kiezen van een geschikt springtouw is ook de lengte van groot belang. Het touw mag niet te lang of te kort zijn. Om de juiste lengte te bepalen ga je met beide voeten midden op het touw staan. De uiteinden moeten tot aan je oksels komen. Sommige touwen kan je aanpassen naar jouw maat. Ook het materiaal waaruit het touw bestaat is van belang. Katoenen touwen die vaak door kinderen worden gebruikt zijn trager dan plastic. Lederen touwen durven na verloop van tijd uit te rekken.

Een ander voordeel van touwtje springen is dat je relatief weinig ruimte nodig hebt om het op te bergen en het te beoefenen. Je kan dit zowel binnenshuis- als buitenshuis beoefenen. Je springt het best op een ondergrond die iets meeveert. Op hard beton springen is af te raden. Bij het springen is het belangrijk om het touw rond te draaien vanuit je polsen en niet door middel je armen te zwaaien. Je handen houdt je het best ter hoogte van je middel op ongeveer 5 cm van je lichaam. Probeer op de bal van je voeten te landen en spring niet te hoog (tenzij dit de bedoeling is tijdens je workout). Je voeten dienen zo kort mogelijk contact te maken met de grond. 

Begin niet met de volledige lengte van het album van je favoriete muziekartiest te springen. Je kan best beginnen met op te bouwen. Begin bijvoorbeeld met vier keer 1 minuut waarbij je 30 seconden rust tussen elke ronde. Naarmate dit beter gaat, kun je uitbreiden met een minuut, of in plaats van rondes van 1 minuut, rondes van 1,5 minuut te springen.

Spring niet met 2 benen tegelijkertijd van de grond maar spring eenbenig en wissel telkens van been. Er zijn heel wat combinaties mogelijk zoals je in onderstaande film kan zien. Ik wens jullie alvast veel springplezier en zoals 2 Unlimited zou zeggen, Jump For Joy!

tips | training | video |
Lees verder
Onderkoeling

Tijdens herfst- en wintermaanden kunnen onderkoelingsverschijnselen optreden bij obstacle runners. Hiervoor hoeft het helemaal niet koud te zijn, want niet alleen de temperatuur bepaalt het risico. Waterobstakels en/of regen gecombineerd met wind vergroten de kans om onderkoeld te raken. Wanneer je lichaam dreigt te onderkoelen, zal de bloedtoevoer naar je huid beperken wat gepaard gaat met verlies van warmte. Je lichaam zal de warmteproductie proberen op te drijven waardoor je kippenvel krijgt en je spieren gaan rillen. Als je lichaam er niet in slaagt om je lichaamstemperatuur op peil te houden, dan zal je looptempo (snel) afnemen. Hierdoor zal onderkoeling nog sneller optreden aangezien je warmteproductie afneemt. Vervolgens treden onderkoelingsverschijnselen zoals spierkrampen, verwardheid en zelfs stemmingswisselingen op.

Het is van levensbelang om onderkoelingsverschijnselen bij jezelf en andere obstacle runners te herkennen. Negeer onderkoeling niet want enkele graden afkoelen is gevaarlijk. Wanneer je tijdens een run onderkoelingsverschijnselen ondervindt, lijkt mij het best om zo snel mogelijk hulp te zoeken bij een EHBO-post, iemand van de organisatie of een andere obstacle runner die beurtlings de EHBO-verwittigd. Goede zorgen zoals een warme omgeving, thermisch deken, warme drank, warme douche en daarna droge/warme kledij en goede zorgen zullen je hier hopelijk snel bovenop helpen. 

Het is belangrijk om onderkoeling te vermijden. Door in contact te komen met (ijs)koud water zal je het sowieso koud krijgen. Daarom is het belangrijk om zo snel mogelijk op te drogen en het warm te krijgen. Kledij gemaakt uit katoen is een absolute afrader. Laat je katoenen sokken/ondergoed/broeken/shirt thuis want ze slorpen het koude water op.
Je voeten, benen en lichaam kan je insmeren met vaseline of een gespecialiseerde creme om een beschermlaag te leggen. Mijn kuit schoot vorig jaar op Mud Masters in kramp toen ik na de Pipe Runner in het water dook. Zoiets wil je niet meemaken, dat kan ik je verzekeren. Je voeten en benen kan je warm houden door het dragen van neopreen materiaal (sokken, kuitbeschermers...). Kledij van duikers wordt uit dit synthetisch rubber gemaakt.

Om je lichaam warm te houden kan je best met meerdere lagen werken. Als basis kan je een shirt met lange mouwen dragen dat is vervaardigd uit merinowol of thermisch materiaal. Wie aan een extreem koude obstacle run deelneemt, kan neopreen dragen. Over deze lagen draag je bijvoorbeeld een loopshirt. Draag zoveel mogelijk aansluitende kledij zodat je de wind geen kans geeft om je lichaam nog meer af te koelen. Je handen kan je warm houden met neopreen duikhandschoenen. Neem zeker geen te dikke handschoenen zodat je nog voldoende grip hebt. Je hoofd kan je verwarmen door een badmuts te dragen. Tijdens Race Against Nature heb ik een gedragen maar dat was in combinatie met zwembandjes en bedeendjes eerder ludiek bedoeld. Zie dat je badmuts niet te hard rond je hoofd spant zodat je na een tijd geen hoofdpijn krijgt. 

Indien je neopreen kledij wilt aanschaffen, kan je best uitleg vragen in een gespecialiseerde (duikers)winkel. Leg zeker en vast uit waarvoor je deze kledij wilt gebruiken. Met het dragen van warme kledij kan je best op voorhand experimenteren. Onderkoelen tijdens een obstacle run is niet fijn maar te warm gekleed zijn, is ook niet leuk.

Ik wens jullie alvast veel plezier tijdens jullie eerstkomende obstacle run(s). Zelf tel ik samen met de andere Discovery Experts af naar Mud Masters Haarlemmermeer! 

modder | tips | weer |
Lees verder
Tough Mudder Volunteer

Staat een deelname aan Tough Mudder op je bucketlist? Wil jij graag deze obstacle run ontdekken of herbeleven? Grijp dan NU je kans dankzij het Mudder Volunteer Program. Door je aan te melden als vrijwilliger kan jij op een andere manier kennismaken met obstacle runs en een kijkje nemen achter de schermen. Dankzij dit programma kan jij op een heel goedkope manier deelnemen aan een Tough Mudder en dat gaat je vele euro's besparen.

Momenteel doet Tough Mudder een oproep om je samen met een vriend/in op te geven als Mudder MVPs (Mudder Most Valuable Players), want zo noemen zij hun vrijwilligers. Voor elke vrijwilliger hebben zij wel iets van taak zoals bijvoorbeeld de hoofdbanden geven aan de mudders die de finish hebben gehaald. Je zal in contact komen met andere interessante mensen die dezelfde passie delen. De werkdag van de vrijwilliger start vroeg en het is een drukke dag maar het moet een unieke ervaring zijn.

In ruil voor jullie prestatie als vrijwilliger kan je de dag nadien tegen een spotprijs deelnemen aan de Tough Mudder (of je doet eerst je obstacle run en de dag daarna werk je als vrijwilliger). Gertjan schreef vorig jaar een blogpost over Tough Mudder Berlijn. 

Ben je nog niet overtuigd? Hier enkele redenen om deel te nemen aan een Tough Mudder: je zal veel plezier beleven, een dagje uit met vrienden/vriendinnen, na de obstacle run zal je ongelofelijke verhalen kunnen vertellen, je doet dingen die je niet alledaags doet, 1000 calories verbranden, je fotoportfolio opvullen met spectaculaire actiefoto's...

Overtuigd? Wie zich wil opgeven als Mudder MVP kan dit  hier doen. Alvast veel plezier Mudder MVPs.

modder | tips | video |
Lees verder
Het obstacle running seizoen ’14 van… Gertjan

Het nieuwe seizoen laat niet lang meer op zich wachten en de eerste grote runs beginnen in het zicht te komen. Daarom kijken we vooruit – en blikken we nog even terug – met de Discovery Obstacle Runs Experts. Vandaag doen we dat met Gertjan. “Het mooiste van het WK waren de vriendschappen en contacten die ik eraan overhield.”

Is je jaar als expert bevallen?

Zeker weten! Het is ook niet uit onwil dat ik het team verlaten heb, want het is een erg leuke groep. Ik loop nu drie jaar mee, maar het laatste jaar was zeker het topjaar wat betreft runs. Voor mijn gevoel heb ik alle runs hier in de buurt nu wel gezien, dus in de toekomst zal je mij meer over de grens vinden.

Je hebt dit jaar ontzettend veel runs gelopen: welk was je hoogtepunt?

Het was een jaar van vele hoogtepunten. De Iron Viking stak er voor mij bovenuit door zijn exclusiviteit, met maar 100 deelnemers die 42 kilometer liepen. Eigenlijk zou Maurice hem lopen, en ik was ook helemaal niet voorbereid, maar ik heb hem toch gewoon gedaan. Dat is mijn persoonlijke, Nederlandse topprestatie. Ook de Spartan Trifecta is natuurlijk een fantastische mijlpaal. En daarbij heb ik ook nog het WK in Cincinnati gelopen.

Was dat WK dan ook echt de top?

Op zich was de run qua hindernissen niet zo zwaar, het was het parcours dat hem zo moeilijk maakte. Veel hoogtemeters, glijden, klimmen: het was afzien. Toegegeven, een aantal hindernissen was wel écht zwaar. Zo had je de Platinum Rig die gewoon té zwaar was, dat heeft de organisatie ook erkend. De eerste dag had maar een paar procent die gehaald. Ook de monkey bar die ze hadden… Nee, dat heb je niet in Nederland niet. Een combinatie van banden en monkey bars, op 5, 6 meter hoogte, is gewoon gevaarlijk. Je hoeft maar op je rug te vallen en het is klaar. Dat hebben we de organisatie ook na de run meegegeven.

Wat maakte het WK dan zo speciaal?

Dat zijn de vriendschappen die je eraan overhield, de klik die je met de mensen en organisatie hebt en de hashtag #OCRUnited die de organisatie in het leven heeft geroepen maakten het tot een totale beleving. Ik heb er heel veel contacten gelegd; ik hoef maar een mailtje te sturen volgend jaar en ik heb een slaapplek. Maar ook wildvreemden nemen contact met mij op met vragen. Dat is natuurlijk super, zo leer je de wereld wel kennen.

Toch was het niet alleen maar positief, want je raakte er ook geblesseerd. Hoe gaat het nu?

Niet zo heel goed. Het totale herstel duurt zo’n negen maanden, wat inhoudt dat ik in 2015 hoogstwaarschijnlijk geen runs loop. Dit betekent niet dat ik stilzit: integendeel! Ik ga meer met organisaties praten. Netwerken: dat hoort bij deze sport en dat vind ik ook leuk om te doen. Bovendien kunnen ze veel van mijn ervaring leren en vind ik het leuk om te helpen. Daarnaast ga ik verder met mijn eigen pagina die ik ga vullen met een wekelijks report. Ook gaan we Mud Crew professionaliseren, waarbij we misschien samen gaan werken met een sportschool om samen trainingen te gaan organiseren.

Tot slot: wat verwacht jij van 2015?

2015 wordt een overlevingsjaar voor de organisaties. In 2014 zijn we gewoon een aantal runs tegengekomen, waar we zaken zagen die echt niet konden. Slechte obstakels, te weinig uitdaging, organisatorisch falen, dat soort dingen. Maar, ik vind wel dat die runs nog een kans krijgen. Als ze luisteren naar de tips die ze krijgen, kunnen ze zich in 2015 nog één keer bewijzen. En als ik ze daar het komende jaar bij kan helpen, dan zou ik dat heel graag doen. Als dat niet in de organisatie is, dan is het wel als vrijwilliger. Kortom: ik blijf zelf gewoon lekker in de sport bezig.

obstakels |
Lees verder
Ben jij bijgelovig?

Bijgeloof in sport is een wereldwijd fenomeen. Denk bijvoorbeeld aan de profvoetballer die een kruisteken maakt, met een bepaalde voet het veld betreedt of zijn talisman kust. Vandaag, vrijdag de 13e, is het een ideaal moment om dit onderwerp aan te kaarten en bij jullie navraag te doen. Uitgesproken rituelen die het geluk bevorderen heb ik aan het begin van een obstacle run nog niet gezien. Maar er moet toch iemand zijn die zo'n ritueel heeft.

  1. Doe jij een bepaalde kleur aan om beter te presteren
  2. Draag jij een geluksbrenger
  3. Draag je telkens hetzelfde short of doe jij je gelukssokken aan
  4. Doe je een gebed voor je van start gaat
  5. Kus je de grond
  6. Doe je in het wedstrijdvak een haka om indruk te maken op je tegenstanders
  7. Weiger je startnummer 13 of een startnummer waar dit getal in voorkomt
  8. Doe je eerst je linkerschoen aan en dan pas je rechter
  9. Draag je een kledingsstuk van je partner
  10. Vermijd je om onder een ladder of stelling door te lopen; lijkt me sterk tijdens een obstacle run

Ik ben alvast benieuwd of jullie bijgelovig zijn. Laat het me weten via een tweet @tim_pottiez met #DiscoveryRuns
Vrijdag de 13e of niet, ik wens jullie alvast een fijn weekend.

fun | obstakels | tips |
Lees verder
Tough Guy 2015

Mijn eerste OCR van het seizoen 2015. Ik kan wel zeggen dat ik goed het seizoen ben begonnen, want dit was me toch een race! Van de 3.994 deelnemers zijn er 1.360 mensen niet over de finish gekomen. Dat wil zeggen dat 1 op de 3 voortijdig de race heeft moeten stoppen vanwege complicaties.

Even terug naar het begin!

Tough Guy vond plaats in Wolverhampton op het landgoed van de oprichter Mr. Mouse. Deze race werd al vanaf 1987 gehouden en staat bekend als één van de zwaarste races.

Zaterdagmiddag kwamen we aan op de locatie waar Tough Guy plaatsvindt. Het terrein dat normaal paarden houdt was omgetoverd om mensen te kunnen voorzien: de stallen werden kleedhokjes en de hooischuur was een finish area geworden. Tijdens de inschrijving mochten we eerst onze levensverzekering tekenen dat Mr. Mouse niet verantwoordelijk is, als je sneuvelt op zijn terrein. Dan was het je eigen domme schuld om te komen.

De start was om 11:00 uur en rond die tijd ging de hele massa in één keer van start. Iedereen stormde de eerste heuvel af, er waren blauwe fakkels en een enorm publiek dat uit zijn dak ging. Gelukkig waren de eerste kilometers lange stukken lopen met wat kleine hindernissen, zoals trenches en balken waar je overheen moest. Dit zorgde er al snel voor dat je iets minder lang hoefde te wachten. De eerste echte challange was de slalom, hierbij mochten we de Britse heuvels trotseren en dan wel iets van acht keer stijl omhoog. Na de mooie heuvels veranderde het terrein meer in een modderbad waarbij we vaak onder netten moesten tijgeren en over boomstammen klommen.

Nu dacht je lekker warm te zijn, en toen begon het spektakel pas echt! Je moest een slalom door een lange sloot maken waarbij je wel 10 keer erin en er weer uit moest klimmen; dit begon al erg vermoeiend te worden. Na een aantal hoge en grote obstakels van soms wel 15 meter hoog, merkte ik al dat het steeds kouder werd. Ook om mij heen zag ik al mensen die last hadden van kramp of moeite hadden met lopen. ‘Flink doorlopen en warm blijven’ zei ik tegen mezelf. Dit was van korte duur want de “watertunnel” en de “Death Plunge” stonden voor me klaar. Bij de watertunnel ging je vier keer onder een boomstam door. Bij de laatste boomstam voelde ik mijn hoofd helemaal samentrekken en mijn armen en benen waren moeilijk te controleren, als een dolle hond zwom ik naar de oever. Snel het water uit en doorgaan! Als dat nog niet koud genoeg was mocht je bij de “Death Plunge” van 2,5 meter hoogte over een smalle balk het water inspringen om daarna nog even lekker een stukje te zwemmen.

Dit koste mijn lichaam enorm veel energie om weer op temperatuur te komen en op een gegeven moment lukte dat ook niet meer en schoot de kramp ook bij mij in beide kuiten en een bovenbeen. Echter had ik nog veel beruchte obstakels te gaan, zoals de "Killing Fields, Vietcongtunnels, Torture Chamber en Viagara Falls". De obstakels waren voor mij gelukkig niet zo moeilijk, maar met al die kou in mijn lichaam kon ik gewoon een stuk minder goed functioneren en met weinig gevoel in je handen merkte je niet eens of je nou wel in het touw kneep of niet. Met de survival mode aan dacht ik maar aan één ding: “Doorlopen, finishen, warm worden en erwtensoep eten!”

Voor de finish moest je nog 1 sloot door om vervolgens de "Viagara falls" te beklimmen en met een warm onthaal werd je dan ook ontvangen bij de finish. Met een medaille, finishers shirt, warm deken en warme thee rende ik meteen door naar de verwarmde tent waar onze verzorger Gert-Jan klaar stond met erwtensoep (held)!

Complicaties

Ja, nu kan je vast wel raden welke complicaties de meeste deelnemers heeft uitgeschakeld. Onderkoeling zal hier wel de grootste boosdoener zijn geweest. Was het niet de onderkoeling die je lichaam deed stoppen, was het alsnog de kou die je inschattingsvermogen beïnvloedt en je spieren minder goed aanstuurde waardoor er wel iets anders mis ging.

"Deelnemers hadden het niet eens door dat iemand anders op hun hand stond, de kou maakte alles gevoelloos!"

Al met al

Dit was zeker een van de zwaarste runs die ik heb gedaan. De hindernissen waren super gaaf maar niet al te zwaar. Het was meer een strijd tegen de elementen. Het koude water, snijdende wind en de ondergrond waarop je liep waren de ECHTE obstakels. Volgend jaar zal ik weer aan de start staan van Tough Guy. Mr. Mouse heeft zich echt onderscheiden van andere obstacle runs en daarom is deze zo vet om te doen!

foto | modder | obstakels | tips |
Lees verder
Stormloop training

Weer een lekkere training gehad van de Stormloop organisatie. Technische training was zelf voor ons zeker nodig ;-).

Alvast een voorloper op de het echte werk op 18 April.

http://www.stormloop.nl/

natuur | obstakels | tips | training | video |
Lees verder
Winterblues

We kennen het wel, lange dag, weken die jaren blijken te duren. Je geplande loopje blijkt met dit weer letterlijk in het water te vallen en je vraagt je af waar in hemelsnaam de zomer blijft. Ondertussen zit er ook nog een klein stemmetje in je hoofd te zeiken dat je gezonder moet gaan eten, want zo gaat het geplande strandklaar-wasbordje niet lukken natuurlijk.

Of je heb lange stress volle dagen op het werk, school of andere ongein. Ik kom zelf net uit een tentamenweek die gewoon niet wilde eindigen. Ik moest m’n uurtjes sporten verminderen tot het minimale waarbij ik net niet ongelooflijk chagrijnig werd van het niet sporten.

Maar hoe ga je die sport/voeding/healthy life schuld in halen? Gelukkig reageert je lichaam niet als je moeder/vriendin die je boos gemaakt hebt na een paar weken van slechter leven (fastfood, stress of te wel eindeloze cheat days). Je lichaam is niet boos maar wel keihard, ga je niet hardlopen? Prima denkt je lichaam, hebben we die extra uithoudingsvermogen niet nodig. Geen krachttraining? Geen hypertrofie voor jou dus maar wel spierafbraak. Slechte voeding? Geweldig, vullen we die buikvoorraad aanvullen met nieuwe vetmassa. Oftewel bij slechtere weken neemt alles af, behalve je buik, die groeit het liefst bij dit soort tijden.

Rechtzetten

Nu is het nog niet helemaal nodig om je goede voornemens overboord te gooien maar pak je schema weer op. Beperk je cheat-voeding weer tot het minimale per week, je zal merken dat je ook weer actiever voelt worden zonder al die rotzooi. Het zonnetje komt langzaam weer terug (hopelijk), dus dat betekent meer zin om te gaan trainen. Maar vooral: over één maandje is voor ons de eerste run weer: Mud Masters Haarlemmermeer!

Geniet nog van je laatste maandje voorbereiding en hopelijk sta je weer net als ons op de startlijn!

Volg  mij via Twitter en ons via Facebook!

fun | tips |
Lees verder
Winacties: Obstacle Running goedkoper maken!

Organisaties van obstacle runs organiseren regelmatig winacties op hun Facebookpagina waarmee je mooie prijzen kan winnen zoals startbewijzen, goodiebags, shirts... Om te winnen moet je allereerst deelnemen. Winnersgeluk speelt natuurlijk mee maar met het bericht van de wedstrijd enkel leuk te vinden ga je niet winnen. Tenzij er niemand een reactie plaatst en de organisatie een winnaar kiest uit de vind ik leuks.

Met de regelmaat van de klok neem ik deel aan allerlei wedstrijden. Aan de hand van een concreet voorbeeld geef ik jullie enkele tips om deel te nemen aan Facebookwedstrijden. Ik ken enkelen die ze reeds hebben toegepast en al mooie dingen hebben gewonnen.

Om op de hoogte te blijven van wedstrijden dien je pagina's van organisaties leuk te vinden! Of je ziet soms dat vrienden op hun wall wedstrijdendelen waar jij dan ook kan aan deelnemen.

Onlangs organiseerde Ultimate Buffalo een winactie waarmee je een team startbewijs kon winnen. Ze vroegen om sportbuddies in het bericht te taggen.

Ik heb een reactie geplaatst waarin ik heel wat sportbuddies had getagged. Uit onderstaande schermafdruk heb ik al hun namen verwijderd.

Zoals je kan zien plaats ik, indien mogelijk een foto in mijn reactie. Zo valt je bericht beter op tussen de vele reacties. Berichten van wedstrijden deel ik steeds openbaar en vermeld dat altijd in mijn reactie. In het gedeelde bericht plaats ik soms ook hashtags. Daarna is het wachten tot de winnaar wordt bekendgemaakt.

Door op deze manier deel te nemen aan Facebookwedstrijden heb ik al heel wat gewonnen. Wanneer je wint is het altijd leuk om de organisatie te bedanken in hun bericht. Of wanneer je iets thuis hebt ontvangen, zoals bijvoorbeeld een goodiebag, kan je een foto maken en de organisatie op hun wall bedanken met een bericht.

Ik wil alvast Ultimate Buffalo bedanken voor het team startbewijs. Ze gaan nog winacties houden, dus houdt hun Facebookpagina zeker in het oog. En ook hier bij Discovery Obstacle Runs worden geregeld kaartjes weggegeven, bijvoorbeeld!

Heb je iets leuks gewonnen dankzij mijn tips, laat het gerust weten via een tweet @tim_pottiez met #DiscoveryRuns. Alvast heel veel succes met wedstrijden. 

foto | fun | tips |
Lees verder
Het obstacle running seizoen ’14 van… Mervyn

Inmiddels zijn we in 2015 beland en beginnen de eerste grote runs in het zicht te komen.  Daarom kijken we vooruit – en blikken we nog even terug – met de Discovery Obstacle Runs Experts. Vandaag doen we dat met Mervyn. “Obstacle running heeft er voor gezorgd dat ik me veel breder heb kunnen ontwikkelen.”

Hoe was je eerste jaar als expert?

Het was echt een fantastische periode, met veel runs – nog meer dan ik verwacht had van te voren, ondanks mijn knieblessure die ik tijdens de 42 kilometer van de Strong Viking opliep. Hierdoor heb ik er maar eentje op hoeven zeggen. Maar ook met de andere experts, het Discovery team, was het een heel gaaf jaar.

Wat was de zwaarste run van het vorige seizoen?

Dat was diezelfde Strong Viking. Al na een kilometer of 30 begon mijn knie een beetje te zeuren, maar ik heb hem wel gewoon uitgelopen. 42 kilometer is ook wel heftig, hoor. Ik had hem helemaal niet hoeven lopen, maar omdat een andere expert uitviel en we anders niemand van het team hadden die hem liep, besloot ik hem toch te doen. Dat werd dus meteen de zwaarste van het jaar. Je begint half 10 ’s ochtends en komt tegen vijven over de finish. De laatste trenches kostten zó veel moeite, en omdat het veld over de dag helemaal uitgedund was, lag je er ook helemaal alleen. Ik had één keer eerder een marathon gelopen, toen dacht ik ‘een dikke vink achter de prestatie, maar dit nooit meer’. Nou, mooi wel dus. Maar de voldoening na afloop was wel het grootste in vergelijking met de andere runs.

Hoe train jij nu we tussen twee seizoenen in zitten?

Mijn manier van trainen heeft het afgelopen jaar een flinke verandering doorgemaakt. Waar ik eerste drie keer per week hardliep, vul ik dat nu aan met squats, burpees en pull-ups in het Amsterdamse bos. Het hardlopen is op een iets zachter pitje komen te staan, waardoor de focus nu meer op kracht ligt; dat vind ik ook leuker om te doen. Het resultaat is ook goed te merken, met name in de armen. De monkey bars? Voorheen kostte me die de meeste moeite, maar nu is het mijn favoriete onderdeel. Het optimale trainingsschema heb ik nog niet, maar obstacle running heeft er wel voor gezorgd dat ik me veel breder heb kunnen ontwikkelen.

Welke runs staan in ieder geval in je agenda, het nieuwe seizoen?

De Hang-On Run wil ik heel graag doen; daar heb ik goede verhalen over gehoord. Heel technisch, veel klimmen; het zijn onderdelen waar ik mezelf graag in uitdaag, ook omdat ik me daar nog in kan ontwikkelen. Daarnaast staan uiteraard de klassiekers als Mud Masters en de Strong Vikings op het programma. Vooral de Water Editie; die heb ik vorig jaar gemist en die wil ik dit jaar toch echt gaan doen.

Heb je nog tips voor andere mensen, die zich net als jij voorbereiden op het nieuwe seizoen?

Houd in je achterhoofd: blijf doortrainen. Je moet fit zien te blijven, en dat moet je ook in de kou doen. De echte obstacle runner traint juíst in de winter en pakt zijn winst daarmee tijdens de runs.

foto | fun | tips | training |
Lees verder
Bereid je voor met de Stormtraining!

Ben jij al klaar voor het nieuwe seizoen? Met de Stormtraining van aankomend weekend zorg je er in ieder geval voor dat je trainingsschema een extra boost krijgt. Via onze  Facebook hebben we al kaarten weggegeven, maar als je niet hebt gewonnen kun je natuurlijk alsnog heen. Voor meer informatie, klik hier.

training |
Lees verder
Discovery Obstacle Runs Aftermovie 2014

Nu het nieuwe obstacle running seizoen voor de deur staat, is dit het ultieme moment om nog even terug te blikken op het vorige jaar. Zie hier een korte impressie van de modder, klimpartijen en wateractiviteiten van het kalenderjaar 2014. Op naar de volgende runs!

obstakels | video |
Lees verder
De monkey bars

De monkey bars is absoluut een van mijn favoriete obstakels. Een mooie test op kracht, grip en momentum maakt dit obstakel tot een van de lastigste obstakels in het parcours. De monkey bars en/of ringenobstakels zijn goed te trainen. Pak bijvoorbeeld wat extra pull-ups in je training mee. Let er wel op dat je de pull-up goed uitvoert, dus telkens met gestrekte armen “dead hang” de pull-up beginnen. Als dit nog erg zwaar voor je is gebruik dan Elastische Resistance Pull Up Bands.

Met passief en actief hangen aan een pull up bar creëer je krachtige schouders, ellebogen, en grip. Dit geeft je vertrouwen in het nemen van de monkey bars. In een van mijn andere blogs 'Lekker Hangen' ga ik dieper in op het hangen als trainingsvorm. Oefen veel op je 'swing' en momentum, ook dit kun je aan de pull-up bar oefenen. Verplaats telkens je gewicht van je ene arm naar de andere arm en gebruik je benen en lichaamsgewicht voor het momentum.

Als je eenmaal aan de monkey bars begint, zorg er dan voor dat je voldoende “swing” in je beweging stopt. Blijf in beweging want zodra je stil komt te hangen ga je onnodig kracht en grip verliezen. Kijk ook altijd dat je voldoende ruimte hebt om in een keer het obstakel te nemen. Als er al iemand voor je in de monkey bar hangt, wacht dan tot er voldoende ruimte is.

In onderstaande youtube filmpje nog wat training tips&tricks voor supersterke monkey bars armen.

Volg mij via Twitter  @WJPeters en Facebook of zoek op #‎DiscoveryRuns‬.

obstakels | tips | training |
Lees verder
Obstakel woensdag

10 weken lang zal Stormloop op woensdag één van hun obstakels onthullen. Intussen zijn al 2 obstakel woensdagen voorbij en werden 2 uitdagende hindernissen aan jullie voorgesteld. Wie ze heeft gemist, kan ze nog steeds ontdekken op de  Facebookpagina van Stormloop.

Elke vrijdag post Stormloop op hun Facebookpagina een bericht waarin een Discovery Expert uitlegt hoe je dit obstakel de baas kan blijven. Dit is aan de hand van tips & tricks, trainingsadvies of een korte video. Experts Tjeerd en Willem hebben intussen hun bijdrage al geleverd. 

Obstakel Woensdag is een mooi initiatief van Stormloop om hun hindernissen toe te lichten en naar deze obstacle run toe te leven. Ze geven een mooi beeld van wat je kan verwachten en  de Discovery Experts zullen je helpen met hun tips om deze obstakels te overwinnen.

Wie van een echte uitdaging houdt, kan zich inschrijven om mee te dingen naar de titel van Stormbaas 2015. Wie na 5 uur het meest aantal rondjes heeft gelopen mag deze titel op zijn of haar naam schrijven. Én wordt daarbij beloond met een  CrossXvest.

Wie van een early bird tarief wilt genieten, kan zich tot 1 februari 2015 inschrijven op de site van  Stormloop

obstakels | tips | training |
Lees verder
Kou is een emotie, onderkoeling niet

Afgelopen zondag generale repetitie gehad voor Tough Guy die volgende week 1 februari plaatsvindt in Wolverhampton. Vanwege de barre weersomstandigheden moet je je lichaam erop voorbereiden, maar ook je kleding testen.

Vandaag stond de training in het teken van de kou. In het mooie Zaltbommel gingen we dan ook van start met een stuk of 20 man (en vrouw). Aangezien elke sloot was bevroren, hadden wij de eer om te testen of we er al op kunnen schaatsen. Het antwoord is duidelijk “NEE”.  Ondanks dat het ijs al drie centimeter dik was, gingen we er als buffels doorheen. Voorligsteun in het water en tijgerend eronderdoor, burpees met push-ups half onderwater, et cetera. Elke sloot werd uitgebreid getest.

Door flink in beweging te blijven en met de juiste kleding heb ik het geen seconde koud gehad. Het volgende had ik dan ook aan (zie foto): Neopreen sokken, Under Armour lange mouwen, Odlo lange mouwen, handschoenen, buff, muts en Inov 8 X-Talon schoenen. 

Voor mij was dit voldoende, maar voor de zekerheid neem ik volgende week nog een badmuts mee voor het geval dat ik kopje onder ga. Hierdoor zal mijn hoofd droog blijven en heb minder kans op onderkoeling.

Als dit niet warm genoeg voor je is of je wilt er zeker van zijn dat je het niet koud krijgt, zijn er nog meer opties, zoals een shorty wetsuit, neopreen kuitbandage en neopreen handschoenen. Met deze gear ben je bijna verzekerd van een warme run! 

Zorg er goed voor dat je warm genoeg ben aangekleed, een run lopen van een paar uur en het alleen maar koud hebben is ook niet leuk en nog gevaarlijk ook!

Onderkoeling!

Je begint eerst te rillen, je lichaam stopt hier veel energie in om je op te warmen. Als dat niet lukt stop je met rillen en zal je in een gevorderde fase komen. Slaperigheid, bleke huid, trage hartslag en langzame ademhaling zullen aangeven dat het niet goed gaat. Zakt je lichaamstemperatuur onder de 32 °C dan is de situatie kritiek. Lager dan 27°C zonder medisch in te grijpen kan zelfs dodelijk zijn.

Geef onderkoeling geen kans! Vraag de EHBO om een warmtedeken. Drink warme, energierijke drank en kom weer op temperatuur.

‘Kou is een emotie en emoties kan je uitschakelen. Onderkoeling niet!’

In mijn volgende blog lees je hoe ik Tough Guy heb ervaren. Tot dan!

foto | kleding | modder | obstakels | tips | training |
Lees verder
Wintervingers?

Wat zijn wintervingers?

Wintervingers, ook wel perniones genoemd (niet te verwarren met het syndroom van Raynaud – het tijdelijk verkrampen van (kleine) slagaders), zijn die ellendig pijnlijke witte vingers die sommigen krijgen als ze worden blootgesteld aan kou en vocht.

De meeste mensen hebben er dan ook tijdens de wintermaanden last van. Ik heb er last van sinds mijn puberteit en kan zelfs in de zomer met witte vingers rondlopen als ik bijvoorbeeld de zee ben ingedoken. Tijdens de meeste obstacle runs ben ik vrij snel goed op temperatuur wat ervoor zorgt dat ook mijn vingers niet direct bevriezen. Alleen bij de Strong Viking Brother van afgelopen jaar had ik wintervingers: door de kou buiten en vrijwel direct toen ik door de sneeuw kroop in de sneeuwhal.

Het is over het algemeen geen gevaarlijke aandoening, maar het is wel heel vervelend, met name tijdens het sporten. Je vingers verkrampen, doen pijn en bij erge wintervingers kan ook je huid beschadigen. Het moment dat de doorbloeding weer op gang komt, voel je de ergste pijn. Een brandend, tintelend gevoel; het kan behoorlijk gekmakend zijn.

Hoe werkt het?

Gezondheidsplein.nl

Het wordt veroorzaakt door de inwerking van koude op de gebrekkig gevasculariseerde huid. Qué? Dat je doorbloeding niet optimaal is! De bloedvaatjes in je huid passen zich normaal gesproken aan de omgevingstemperatuur aan. Zo worden ze bij kou wat nauwer, om de warmte binnen te houden en de kerntemperatuur van het lichaam op peil te houden. Daarna verwijden ze weer, om de bloeddoorstroming op gang te houden en ervoor te zorgen dat de huid geen gevaarlijk lage temperatuur krijgt. In het geval van wintertenen en wintervingers is dat proces verstoord. De wat dieper in de huid gelegen grotere bloedvaten vernauwen, terwijl de allerkleinste bloedvaatjes juist uitzetten. Hierdoor ontstaat de roodblauwe kleur van de huid en de zwelling.

Weg ermee!

Wat kun je eraan doen? Och… ik heb alles al geprobeerd. Van zalfjes en warmte-compressie-pads in mijn handschoenen tot het eindeloos warm blazen. Werkt allemaal niet. Deal with it, die wintervingers horen er inmiddels gewoon bij.

Maarrr… tijdens mijn laatste reis in Noorwegen kreeg ik een hele goede tip om als je wintervingers hebt ze redelijk snel weer warm te krijgen. Het is wat kolderiek, maar het werkt wel. Een dansje. Een pinguïndansje. Hoe dan?!

Nou, zo:

-        Hou je armen recht langs je lichaam.

-        Hou je handen in een hoek van 90 graden.

-        Trek je schouders op en druk ze met kracht naar beneden en doe dit constant achter elkaar.

-        Je voelt nu direct een druk op je vingertoppen en binnen no time zijn je vingers warm. Je bent als het ware je eigen bloedpomp die je bloedsomloop naar je vingers ondersteunt.

Bekijk de video hieronder!

tips | video | weer |
Lees verder
Trappenlopen

Velen van jullie zagen al beelden van de trappenloop in de Empire State Building in New York. Deelnemers dienden 1576 treden af te leggen om de bovenste verdieping te bereiken. De snelste tijd bij de mannen werd vorig jaar door Thorbjorn Ludvigsen neergezet. 10 minuten en 6 seconden deed hij erover om de 86 ste verdieping te bereiken. Bij de vrouwen won Suzy Walsham met een tijd van 11 minuten en 57 seconden. 

Wie ambities heeft hoeft de grote plas niet over te steken want ook in Nederland en België vinden traploopwedstrijden plaats. Zelf heb ik nog niet aan zo'n wedstrijd deelgenomen maar het staat op mijn bucketlist, net zoals de trappen van het Philadelphia Museum of Art oplopen zoals Rocky Balboa deed.

Trappenlopen komt ook terug in obstacle runs. Ze liggen vaak op weg van een parcours en hier maken organisaties gretig gebruik van. Voor hen is het een obstakel dat niets kost of inbegrepen is in het afhuren van een terrein. Voor de deelnemer is het een extra uitdaging om de treden meester te blijven. Bij de Mud Masters Haarlemmermeer loop je de piramide op via trappen. De Spartacus Run in Boom heeft een steile betonnen trap die schreeuwt om overwonnen te worden. Bij de Strong Viking Brother loop je langs trappen naar beneden nadat je eerst langs betonen blokken naar boven bent geklommen.

Wie een trap neemt, weet dat dit de nodige inspanningen kost. Zelfs als je rustig een trap opwandelt, worden je kuiten en quadriceps (dijbeenspieren) op de proef gesteld. Je kuitspieren moeten genoeg kracht leveren om hogerop te komen en de quadriceps zorgen ervoor dat je lichaam een trede hoger terug gestrekt raken. Trappenlopen is intensief voor je knieën, benen, enkels en vrij belastend voor je achillespezen. Rustig stretchen en voldoende rust tussen trainingen door is aan te raden.

Een trap biedt veel mogelijkheden om een work-out te doen. Doorgaans vind je overal wel ergens een trap waar jij je workout kan doen zonder anderen te storen. Een bijkomen voordeel is dat je dit zowel binnen als buiten kan doen. 

Enkele voorbeelden van workouts:
- Ren 20 of 30 seconden de trap op, jog rustig naar beneden en loop vervolgens direct terug naar boven. Herhaal dit 10 maal en neem een paar minuten rust. Begin aan je volgende ronde van 10 keer. Rust een paar minuten en doe dit voor een laatste keer. 
- Ren de trap op en loop rustig naar beneden. Sprint vervolgens zo hard je kan de trap omhoog. Jog naar beneden en hinkel op je linkerbeen naar boven. Loop rustig naar beneden en hierna hinkel met je rechterbeen naar boven. 
- Ren de trap op en doe bovenaan enkele push-ups. Ren de trap af, ren terug naar boven en doe enkele sit-ups. Herhaal dit een paar keer.
- Ren naar boven en probeer zoveel mogelijk treden over te slaan (zonder je zelf te verwonden). Ren rustig de trap naar beneden en herhaal dit. 
Ren omhoog en naar beneden. Plaats je voeten op de 1ste, 2de of 3de trede en doe enkele push-ups. Herhaal dit.

Zoals je kan zien zijn er talloze mogelijkheden. Wie niet kiest voor een work-out kan ook beslissen om wat meer de trap te nemen en wat minder een lift of roltrap. 

Aan het einde van de werkdag loop ik vaak vanuit het metrostation naar het treinstation om mijn trein te kunnen halen. onderweg kom ik 6 trappen tegen waaronder enkele stevige kuitenbijters en 2 roltrappen waar ik ook naar boven ren als ik kan. De laatste roltrap naar het treinperron is voor mij een stairway to heaven als ik mijn trein haal en een highway to hell als ik net te laat ben.

Ik ben alvast benieuwd welke beroemde trappen jullie al hebben bestegen of welke op jullie bucketlist staan. Zo denk ik bijvoorbeeld aan de Eiffeltoren... Je kan het mij laten weten via een Tweet naar  @tim_pottiez met #DiscoveryRuns

afstand | obstakels | training |
Lees verder
OCR Challenge

Goede voornemens vinden voornamelijk plaats rond een jaarwisseling. In het aankomende of nieuwe jaar zullen we komaf maken met oude slechte gewoontes en gaan het beter doen dan in het afgelopen jaar. We sluiten een pact met onszelf of verkondigen onze nieuwe voornemens op sociale media.

Klassieke goede voornemens zoals enkele kilo's afvallen, stoppen met roken, gezonder leven, meer aan sport doen... Ze zullen bij de meesten bekend in de oren klinken. Ik ben benieuwd naar jullie sportieve voornemens. Het is misschien interessant om je voornemen ineens om te zetten naar een persoonlijke uitdaging. Een uitdaging lijkt me iets concreets om naar toe te leven of hiervoor je best te doen om dit te behalen. Zo zal ik nog maar om de 14 dagen naar de frituur gaan in plaats van wekelijks.

Een challenge kan bijvoorbeeld het behalen van de Varjagen Legion Medaille zijn. Deze verdien je als je de finish van alle edities (Mud, Hills, Water en Brother) van de Strong Viking Run bereikt. Misschien ben je wel een creatief persoon en wil je zoveel mogelijk rugnummers verzamelen zodat je hier een muur mee kan behangen. Of wil je 500 gram aan herinneringsmedailles bij elkaar lopen door modder?

Je bent misschien uitgekeken op de oude vintage kerstballen die je nog van je schoonmoeder hebt gekregen. Dan kan je zoveel mogelijk medailles verzamelen zodat je in december je kerstboom kan versieren medailles en de linten hiervan. Een andere uitdaging is het behalen van x aantal kilometers. Guus startte vorig jaar met obstacle running en wilde van 0 km naar 100 km gaan. Hij heeft zijn persoonlijke challenge meer dan gehaald want hij liep 142 km. 

Je kan ook proberen te kwalificeren voor het WCOCR (wereldkampioenschap obstacle running). Deelnemen aan een obstacle run op een exotische bestemming. Na vele runs je eerste obstacle run marathon afleggen. Bij de eerste 10 te eindigen van de SprintStorm of een tandje bij steken en in plaats van de gebruikelijke 12 km een afstand van 19 km aflegggen.

Zoals je kan lezen zijn er uitdagingen genoeg. Zelf heb ik dit jaar gekozen om deel te nemen aan de Toughest Oslo. Ik was nog aan het twijfelen tussen de Red Bull 400 en de Toughest maar heb voor de laatste gekozen omdat dit een obstacle run is. De Red Bull 400 is een loopwedstrijd die dit jaar in Oostenrijk doorgaat met als doel om als snelste een skischans op te lopen. In de Toughest Oslo loop je een stuk op een skischans.

Ik ben alvast benieuwd naar jullie persoonlijke, creatieve uitdaging voor 2015. Laat het mij via een Tweet weten  @tim_pottiez met #ocrchallenge #DiscoveryRuns

Ik wens jullie alvast succes met het behalen van jullie uitdaging(en)!

modder | natuur | obstakels |
Lees verder
Het obstacle running seizoen ’14 van… Chris

Inmiddels zijn we in 2015 beland en beginnen de eerste grote runs in het zicht te komen.  Daarom kijken we vooruit – en blikken we nog even terug – met de Discovery Obstacle Runs Experts. Vandaag doen we dat met Chris. “Ik studeer al 6 jaar beweging, maar tegen het afgelopen jaar kan geen studieboek op.”

Hoe kijk jij terug op afgelopen jaar?

Het was echt heel vet. Met de andere experts was het ook altijd leuk, het zijn allemaal verschillende type lopers, maar we waren wel echt een team. Je pakt ook veel van de experts op; zowel kennis buiten de runs als motivatie tijdens de runs. Ik heb het afgelopen jaar ook zoveel geleerd. Door het te doen heb ik mijn eigen handleiding geschreven. Zelf studeer ik nu zes jaar beweging, maar tegen de ervaringen die ik het afgelopen jaar heb opgedaan, kan geen studieboek op. In dat afgelopen jaar was mijn persoonlijke favoriete de Strong Viking Water Editie – daar hoef ik niet lang over na te denken. We hebben er 3,5 uur over gedaan, maar het voelde alsof we de hele dag bezig waren. Ik heb elke Strong Viking gelopen, maar de Hills editie moest ik helaas laten lopen. Dat kwam door een oude blessure die weer opspeelde tijdens de Breakout Run.

Hoe heb jij je ontwikkeld het afgelopen jaar?

De eerste Mud Masters liep ik in 3,5 uur, de laatste Mud Masters in 1 uur en 58 minuten. Je kunt dus wel stellen dat ik best wat sneller ben geworden, haha. Ook heb ik een techniekboost gehad, een conditieboost, en qua gewicht ben ik juist afgevallen. Dat gewicht ging er voor een groot deel af met Sportvasten, wat ik van de zomer heb gedaan. Dat was afzien, zeg. Het begon met afbouwen, tot je op een punt bent dat je echt niets meer eet. Dan gaan er hele andere dingen door je hoofd, zeker als je ook nog moet sporten. Je lichaam kan het heus wel hebben, maar mentaal is het een strijd tegen jezelf. Maar ook daarin heb ik me ontwikkeld. De dag nadat ik klaar was deed ik Dirt Maniacs, toen merkte ik nog niet zoveel. Maar tijdens de Fisherman Run twee weken later kon ik gewoon doorstampen waar ik voorheen moest afzien.

Welke ontwikkelingen verwacht je komend seizoen?

Twee jaar geleden hadden we 20 runs, het afgelopen jaar 70: het aantal runs wordt steeds groter. Je merkt ook nu al dat er een verschuiving plaatsvindt. Voorheen was het leuk om over hooibalen te rennen, maar als je dat een paar keer gedaan hebt, word je steeds kritischer. Vroeger was alles netjes, lief, subtiel: dat gaat veel extremer worden. Goed voorbeeld was vorig jaar de partij paintball guns bij de Breakout Run; daar heb ik wat mooie littekens aan overgehouden. Maar ook de Splash Jumps worden hoger. Ook zijn ze meer op zoek naar de hoogtemeters – iets wat moeilijk is in Nederland, maar ze vinden wel methoden. Er komen ook splitsingen in runs, denk ik. Dat zie je bij Tough Mudder al; je moet een bepaald aantal runs hebben gelopen om bepaalde obstacles te mogen nemen. In Nederland staat bijvoorbeeld het fun/show-aspect hoog in het vaandel, maar het extreme aspect zal aan terrein gaan winnen.

Wat zijn je doelen voor het komende jaar?

Het WK staat op één. Het is een beetje kansen berekenen; wie zit waar in de kwalificatie, wie loopt wanneer, hoe groot is je leeftijdscategorie. Je hebt altijd een eerste, en je hebt altijd iemand die net buiten de boot valt. Sommige experts gaan voor de Elite, maar ik ga gewoon voor de normale kwalificering. Daarnaast wil ik meer naar het buitenland. De Rat Race Dirty staat hoog op mijn lijstje, maarja, als student kost dat je best wat geld. Hier in de buurt wil ik vooral de langere runs lopen. De marathons van Strong Viking en Mud Masters hoop ik dan ook te kunnen doen dit jaar.

fun | tips |
Lees verder
Het obstacle running seizoen ’14 van… Alexander

Inmiddels zijn we in 2015 beland en beginnen de eerste grote runs in het zicht te komen.  Daarom kijken we vooruit – en blikken we nog even terug – met de Discovery Obstacle Runs Experts. Vandaag doen we dat met Alexander. “Van de kleine runs in dorpjes tot de wereldkampioenschappen: ik heb in 2014 heel veel mogen ervaren".

Hoe was jouw jaar bij het Discovery Obstacle Runs Team?

Het was echt een leuk jaar. Ik heb een hele hoop dingen kunnen leren en veel runs mogen lopen. Op een gegeven moment begon het allemaal wel wat veel te worden, zeker als je op den duur ieder weekend wel een run liep. Je denkt van tevoren dat zoiets makkelijk moet kunnen, maar op een gegeven moment gaf mijn lichaam aan: nu is het wel even genoeg. Daarom was het ook geen ramp dat het seizoen eind december afgelopen was en ik mijn lichaam iets meer rust kon gunnen. Maar ook dat is weer een ervaring die je in je zak meeneemt.

Heb je wat gehad aan de andere experts?

Iedere expert heeft een eigen vakgebied, een eigen expertise, waar ook ik gebruik van heb kunnen maken. De één heeft het over voeding, de ander heeft weer een specifieke techniek waarmee je een bepaald obstakel kan nemen. Mijn eigen expertise valt daar ook onder die laatste categorie. Als ex-militair heb je veel ervaring met hindernissen, dus heb ik veel kennis van de verschillende technieken per obstakel die ik mee kan nemen tijdens obstacle runs.

Heb je je door al die runs ook kunnen ontwikkelen?

Zeker wel, je hebt immers alles mee mogen maken en mogen ervaren. Van de kleine runs in dorpjes waar 100 man op afkomt, tot de wereldkampioenschappen: met zoveel afgelegde kilometers is met name mijn uithoudingsvermogen beter geworden. Die kilometers maak ik ook steeds eenvoudiger dan voorheen.

Wat was de beste run die je gelopen hebt?

Dat is geen moeilijk vraag: het WK in Cincinnati. Dat was zo’n bijzondere run. Veel groter, extremer en zwaarder dan de runs die je hier tegenkomt. Ook de controle was veel strenger. Bij plezierruns in Nederland maakt het niet uit hoe je over een obstakel gaat, maar bij het WK stond bij ieder obstakel iemand om te kijken of je het wel goed deed.

Wat gaat 2015 brengen, denk je?

In dit jaar wil ik meer grote runs gaan lopen. Daarbij laat ik mij niet beperken tot de landsgrenzen, maar ga ik ook meer naar het buitenland, waardoor ik waarschijnlijk wat minder kleine runs in Nederland en België zal lopen. Ook wil ik natuurlijk weer naar het WK. Misschien kan ik dat wat plekjes stijgen. Afgelopen jaar werd ik negende in mijn leeftijdscategorie, dat is al een prima prestatie, maar wie weet wat verder mogelijk is.

Wat doe je tot die runs beginnen?

Ik ga doordeweeks lekker fitnessen en in het weekend zal ik blijven lopen. De intensiteit wordt daarbij wel wat minder; het maken van de kilometers is daarbij belangrijker. Het is meer om de fitheid te onderhouden en daarom loop ik ook lekker ontspannen. Voor iedere sporter is dit wel belangrijk denk ik: ga niet stil zitten, want dan raak je zo uit vorm. Maar, aan de andere kant, blijf wel naar je lichaam luisteren. Na een druk seizoen als het mijne is het goed om rust te nemen, maar helemaal stil gaan zitten is ook niet alles.

fun | tips |
Lees verder
New BFF!

Geen nieuwe voornemens, maar een nieuwe vriend!

In mijn  interview vertelde ik mijn geheim voor trainen in de winter. Vandaag was de kick-off! Het weer was perfect, harde wind en lekker koud. Beter kan je het niet treffen! Schoenen aan en gaan.

In de buurt heb ik een vijver die een omtrek heeft van 820 meter. Een mooie afstand om rondjes te lopen waarbij je er niet te lang over doet, maar ook niet duizelig wordt van alle bochten. Met 5 kilogram zand als gewicht ging ik er tegenaan, met als resultaat:

Afstand: 5.74km  -  Afstand zak: 1.64km  -  Duur: 25:46min  -  Gem tempo: 4:29min/km  -  Gem snelheid: 13.3km/h

Dit is voor mij een mooi basisresultaat waarop ik kan gaan voortborduren. In totaal heb ik zeven rondjes gelopen. Ik begin met een rondje warm lopen, vervolgens pak ik de zak en loop een halve ronde (410 meter), daar drop ik hem en loop een volledige ronde waardoor ik de zak weer tegenkom en weer doorloop totdat de zak weer bij de start komt. Wanneer je zonder de zak loopt probeer je het tempo vast te houden, maar de ademhaling weer te reguleren.

Bij elke run in 2015 zul je moeten sjouwen met gewichten in elke vorm, maat en gewicht. Denk aan het Strong Viking schild en de hamer of zandzakken bij de Breakout Run. Ren jij rustig door met vijf of tien kilo, dan zul je menig mens voorbij gaan!

Begin rustig aan. Vijf kilo lijkt niet veel, maar ga er maar eens mee hardlopen. Denk aan je eigen kunnen en begin met drie of vijf kilo en ga vervolgens op basis van je behaalde resultaten eerst de afstand vergroten en daarna pas het gewicht.

Daag mij ook uit en deel je resultaten op onze  Facebook of op Twitter @simonvansenten met #discoveryruns

PS: er zit echt zand in de zak en geen drank, ondanks de Gall en Gall tas. Maar het motiveert wel!

foto | afstand | tips | training |
Lees verder
New Year, new Mud

Vorig jaar hebben we al heel wat modder, obstakels en kilometers gezien. Er waren runs die nog niet hadden wat er nodig was voor een succesvolle run en top georganiseerde runs die onderweg twee keer lieten nadenken of je dit nou voor je plezier deed, maar aan de finish weer het gevoel gaven waar je het voor deed.

Dit jaar gaan we gewoon weer door met onszelf moe maken tijdens en buiten de runs. Mijn lijstje begint al weer aardig vol te staan met alle toffe runs die er aan komen.

Maar een vraag die ik vaak krijg is: 'is obstacle runs wat voor mij'? Waar ik vast met een 'ja!' op antwoord.

Dat je als beginner of nog nooit begonnen runner een beetje verdwaald raakt in het aantal runs is zeker niet raar, dit jaar komen er vast weer meer runs dan afgelopen jaar. Belangrijkste is om te kijken wat je wilt en wat je aankan. Als je niet van modder houdt (onbegrijpelijk : ) ) dan is het niet slim om een mud run te gaan doen. Je kunt dan beter kijken naar een urban of een fun run. Deze zijn meestal ook wat minder pittig en houden je droog. Voor de modderliefhebbers is de lijst nog veel groter.

Wat ik ook vaak hoor: 'is het niet te zwaar'? Hangt van de run, afstand en je eigen conditie af. Strong Viking bijvoorbeeld staat er om bekend dat het geen makkelijke run is en ze je flink uitdagen op je trip naar Walhalla.

Afstand

Als je nooit meer dan 10 kilometer rent is het ook niet verstandig om je in te schrijven voor een 18 kilometer run. Je raakt meer vermoeid bij een obstacle run dan bij je eigen hardlooprondje waardoor je sneller fouten gaat maken doordat je coördinatie slechter wordt. Tenzij je een onbeperkt abonnement heb bij de Fysio zou ik lekker rustig beginnen op wat minder afstand.  

Koud douchen

Veel mensen krijgen van de woorden al rillingen, maar het helpt! Door je lichaam tijdens het douchen al in de stress te duwen dat de omgeving snel afkoelt went je lichaam eraan en geloof me, elke dag één minuut onder de koude douche is een heel stuk fijner dan zonder gewenning in maart in het water te springen bij Mudmasters!

Belangrijkste is: daag jezelf uit, maar hou het een beetje veilig! Het obstacle running seizoen is lang en het is zonde om na de eerste twee runs er al uit te liggen ;)

See you in the mud!

Volg mij op Twitter en andere experts.

tips | training |
Lees verder
Muddy Birthday!

Driewerf hoera! Vandaag, 10 januari 2015, viert Discovery Obstacle Runs haar eerste verjaardag! 

Ik herinner mij onderstaande nieuwsbrief van Discovery Channel nog als vandaag. Hiermee ging de bal rollen.

Op 10 januari 2014 kwamen wij voor het eerst samen en maakten kennis met elkaar en Discovery Channel. Discovery Obstacle Runs was geboren.

Het afgelopen jaar heeft u hier onze blogs (tips, reviews) kunnen lezen en obstacle runs kunnen herbeleven dankzij de vele aftermovies. Hieronder kan je een mooi voorbeeld vinden van de Strong Viking Run. Deze werd door Niels gemaakt.

Misschien was je vorig jaar één van de vele winnaars van een startbewijs of heb je een mooi outfit gewonnen. Houd zeker onze website in de gaten voor nieuwe acties, tips, de obstacle run kalender en veel meer. Via  #DiscoveryRuns kan je ons op Twitter volgen, of kijk op onze Facebookpagina om op de hoogte te blijven van nieuwe acties en blogs.

Ik wens jullie alvast een fantastisch, blessurevrij 2015 en hoop jullie op één van de komende obstacle runs te ontmoeten.

foto | fun | modder |
Lees verder
Goal setting 2015

Alle lezers van discoveryobstacleruns.nl een voorspoedig, sportief en modderig 2015!

Een frisse start maken past bij de traditie aan het begin van elk nieuw jaar. Na de drukke feestelijke decembermaand keert de rust terug. Schud het oude jaar van je af en begin het nieuwe jaar met een schone lei. Maak goede voornemens en stel jezelf doelen.

Om een doel te bereiken, is het belangrijk een plan te maken. Tip: laat je smartphone je coach zijn. Elke smartphone heeft wel een agendafunctie waarmee je dagelijks herinneringen kunt inplannen. Plan voor de aankomende drie maanden wat haalbare subdoelen in en laat je smartphone je dagelijks aan je einddoel herinneren. Kijk ook af en toe terug naar je behaalde resultaten; dat houdt het leuk en zorgt ervoor dat de kans van het behalen van je einddoelen hiermee een stuk wordt vergroot. 

Veel succes en become the strongest version of yourself!

Wat zijn jouw doelen, en op welke manier geef jij het nieuwe jaar een frisse start?
Laat je reactie achter op https://www.facebook.com/discoveryobstacleruns

Volg mij via Twitter  @WJPeters en Facebook of zoek op #‎DiscoveryRuns‬.

foto | tips | training |
Lees verder
Winterkick: Nieuwjaarsduik

Tijdens het laatste kwartaal van het jaar staat het Obstacle Run seizoen in stand-by, en nu Koning Winter sinds het voorbije weekend écht in het land is, wat sommige (bos)wegen te glad maakt om veilig te trainen, is het niet altijd even eenvoudig om de outdoor atleet (zoals enkelen onder) in ons tevreden te houden met de nodige uitdagingen. Maar heb jij al een nieuwjaarsduik op je planning staan? Een wat? Lees gauw verder!



  • What did you say?
  • Geschiedenis
  • Gevoel
  • Nieuwjaarsduik-agenda 2015

What did you say?

De nieuwjaarsduik is een jaarlijks terugkerend evenement ("net zoals nieuwjaar natuurlijk" - Captain Obvious) waarbij men rondom de jaarwisseling op verscheidene plaatsen in de wereld een duik in ijskoud, natuurlijk water duikt. Bijvoorbeeld een plas of meer, rivier of zee. Zoals bij ons de Noordzee.

Men doet vooraf een warming-up, om onderkoeling van het lichaam te voorkomen. Achteraf sluit men gewoonlijk af met een warme hap of soep, en een drankje. Of meerdere drankjes... Net zoals bij een Obstacle Run, komen veel mensen verkleed. Alle gekheid op een stokje, met een extra geschifte topping erop. Samen afzien: we love it!


Geschiedenis

De oorsprong van het ijsduiken als een echt evenement, situeert zich rond 1920. Toen organiseerde de Vancouver Polar Bear Swim Club (Canada) een van de eerste nieuwjaarsduiken ooit. Bij deze eerste editie, georganiseerd door Peter Pantages, waren er tien deelnemers. In 2000 waren dit er al 2128.

 

Nederland echter, kent de grootste belangstelling voor nieuwjaarsduiken, met het meeste aantal locaties op de wereld. 

In 1960 werd in Zandvoort de allereerste duik georganiseerd door Ok van Batenburg, samen met een groep zwemmers van Njord '59 uit Haarlem. Dit jaar vindt dus de 55e editie plaats! In het kielzog van Zandvoort, is het aantal locaties in Nederland uitgegroeid tot 125 in 2014, met een totaal van 46.000 deelnemers. 

Hieronder een nieuwsfilmpje uit 1968 over de 3e editie in Zandvoort.


Zoals jaarlijks dook het grootste deel, zo'n 10.000 mensen, in Scheveningen in het 8°C warme (of koude) water van de Noordzee. Daar startte men in 1965 met slechts zeven deelnemers.

Door de populariteit wordt het evenement sinds 1998 gesponsord door levensmiddelenfabrikant Unox, die de talrijke oranje mutsen en handschoenen met hun logo erop gratis uitdeelt. Wat hen dan weer een enorme publiciteit oplevert. In Voorthuizen doet men het andersom, daar werd afgelopen zaterdag de jaarlijkse Oudejaarsduik genomen, zoals elke laatste zaterdag van het jaar in het recreatiegebied Zeumeren.

Gevoel

De ervaring verschilt van persoon tot persoon.
Ik nam mijn eerste nieuwjaarsduik vorig jaar in Oostende (BE). Het Noordzeewater was toen 6-8°C warm.  

Tijdens de warming-up vertelde de presentatrice dat sommige mensen het water aangenaam vinden, sommigen het ijskoud vinden, en enkelen het noorden kwijt geraken door de ijskoude temperaturen. "Pff, hoe kan dat nou?", dacht ik over dat laatste. 
Tot ik er zelf in dook.. 

Laat ik mijn ervaring zo beschrijven: Alsof er 1000 kleine mesjes in je lijf snijden.
Ik merkte vlak voor het startsignaal dat ik moest plassen, maar tijdens de eerste minuut van de duik begon ik te twijfelen of ik nog wel over de benodigde geslachtsdelen beschikte. Je voelt dat je blaas vol is, maar hebt geen enkel idee waar die zich in je lichaam bevindt. 

En ja hoor, ik was één van die enkelen die een paar seconden het noorden kwijt was. Dus met hetzelfde kabaal waarmee ik en m'n maat erin waren gerend, terug naar het strand! Maar daar besloten we direct terug te lopen. Zo hebben we 3 x de Noordzee bestormd, en ik heb er geen één maal spijt van gehad! 

Komende zaterdag is de volgende editie, en gaan we waarschijnlijk terug. Ofwel nemen we een privé duik in het lokale meer hier in Brasschaat (waar dat ligt moet ik jullie Nederlanders waarschijnlijk niet meer uitleggen, haha!). 

Nieuwjaarsduiken-Agenda 2015


De meeste nieuwjaarsduiken zullen komende donderdag, komend weekend of dat erop plaatsvinden. 
Kijk voor de Nederlandse nieuwjaarsduiken gesponsord door Unox op deze kaart: 
https://www.unox.nl/nl/event/nieuwjaarsduik

In België is het grootste evenement de Nieuwjaarsduik in OostendeEchter kost deze veel geld voor wat het moet voorstellen, kijk eens op Google voor kleinere, lokale nieuwjaarsduiken. Zoals die van Duikclub De Aquanauten in de Ekerse Put

Zo, dit was mijn laatste post van 2014.
Ik wens iedereen een jaar vol Strength, Mud & Rock 'n Roll! 

fun | natuur | tips | weer |
Lees verder
Het obstacle running seizoen ’14 van… Maurice

Aan alles komt een einde; zo ook aan het obstacle running seizoen van 2014. Een winterslaap zit er natuurlijk niet in, want de echte obstacle runner blijft gewoon doortrainen. Daarom blikken we terug – en kijken we ook zeker vooruit – met de Discovery Obstacle Runs Experts. Vandaag doen we dat met Maurice. “Op een gegeven moment is sporten gewoon een deel van je leven. Dat krijg je als je bij het leger hebt gezeten.”

Hoe beviel jouw jaar als lid van Discovery Obstacle Runs expert?

Hartstikke goed. Toen ik in december hoorde dat ik tot expert werd verkozen, zag ik op voorhand al leuke dingen gebeuren: veel kleding, veel runs lopen. Helaas iets minder runs dan gepland als gevolg van een enkelblessure, waardoor ik vier runs heb moeten laten lopen. Maar na juni kwam ik weer helemaal terug en heb ik zelfs de Hang-On Run gedaan. Het was al zo’n vijf jaar geleden dat ik voor het laatst een survival run had gelopen, dus dat vond ik tof om weer eens te doen. Uit mijn tijd bij het leger neem ik veel technieken mee die bij de technische obstakels goed van pas kwamen. Daarbij heb ik flink wat armkracht en kan ik goed hardlopen, dus dat zijn mooie dingen om tijdens zo’n run te combineren.

Was de Hang-On Run dan ook jouw favoriete run?

Hoewel die erg gaaf was, was mijn hoogtepunt de Strong Viking Water editie. Sowieso ben ik erg van de Strong Vikings gecharmeerd, maar bij de Water editie klopte alles. De organisatie, de natuur, de obstakels… Bovendien lig ik graag in het water, en met de temperaturen in juni was dat natuurlijk helemaal aangenaam. De Mud editie was ook goed, zwaarder nog dan de Water. Als je dan een helling af ging en weer beneden stond, zag je pas hoe ver je nog moest. Toen zakte de mud je af en toe in de schoenen, haha.

Hoe ziet jouw ideale training eruit?

Die bestaat voornamelijk uit krachttraining. Sinds een week of 6 doe ik aan crossfit, met korte, intensieve oefeningen waarbij ik mijn hele lichaam train. Ik ben vaak lid geweest van verschillende sportscholen, maar dat hield ik nooit zo lang vol, omdat ik het zitten op die apparaten snel zat word. Daarom is crossfit voor mij ideaal en doe ik het zo’n twee keer per week. Daarbij loop ik ook nog twee keer per week hard – wat ook vaak drie keer wordt – zodat ik lekker bezig blijf. Dat is iets wat ik ook absoluut vast wil houden, wat een voordeel is van een militair verleden. Ik was achttien toen ik bij het leger ging, en ben er inmiddels al jaren weg, maar nog steeds weet ik niet beter dan dat sporten onderdeel van mijn leven uitmaakt. Het niveau is misschien iets lager dan toen ik twintig was, maar de combinatie van veel sporten en gezonde voeding maakt dat ik mij nog wel twintig voel.

Hoe ga jij je buiten het seizoen om bezig houden?

De crossfit houd ik er gewoon in; dat vind ik hartstikke leuk om te doen en is voor mij de perfecte manier om in vorm te blijven. Een ander voordeel is dat je het echt merkt als je vooruitgang boekt, doordat je steeds meer met hetzelfde gewicht kunt. Bovendien is het heel gevarieerd; elke training is anders. Hardlopen blijf ik gewoon buiten doen. Mijn tip aan iedereen is om dat ook te doen. Bijt even door die eerste paar koude meters, en je zult merken dat je uit de buitenlucht veel meer energie haalt dan uit zo’n sportschool, gevuld met puffende en kreunende mensen. En als je dan gaat hardlopen, doe dan om de 500 meter even een oefeningetje. Als je zorgt dat je looptempo goed hoog is, en dan om de zoveel meter een krachtoefening pakt, dan boots je goed het gevoel van een run na. In het nieuwe seizoen heb je daar weer profijt van.

fun | tips |
Lees verder
Het obstacle running seizoen ’14 van… Tim

Aan alles komt een einde; zo ook aan het obstacle running seizoen van 2014. Een winterslaap zit er natuurlijk niet in, want de echte obstacle runner blijft gewoon doortrainen. Daarom blikken we terug – en kijken we ook zeker vooruit – met de Discovery Obstacle Runs Experts. Vandaag doen we dat met Tim. “Ik heb ze allemaal met het moddervirus aangestoken.”

Hoe was het afgelopen seizoen?

Het was beter dan ik van tevoren had verwacht! Ik was heel blij om verkozen te zijn en vind het een eer om voor Discovery te mogen lopen. Mijn fijnste runs liep ik bij Mud Masters en de Strong Viking, hoewel ik die laatste niet af heb kunnen lopen omdat een vriend onderkoelt raakte in de sneeuw. Sinds kort loopt ook mijn vriendin mee, lopen mijn vrienden mee, dus de groep wordt steeds groter. Je kunt wel zeggen dat ik ze aan heb gestoken met het moddervirus. Het afgelopen seizoen ben ik ook wel beter geworden. De afstanden zijn langer geworden en over de monkey bars ga ik nu ook vrij vlot.

Jij blogt heel graag. Waar komen al die creatieve onderwerpen vandaan?

Vroeger had ik al een blog. Die ging over sporten, mijn dagelijks leven, en was dus al heel divers. Dat heb ik nog steeds. Al die verschillende onderwerpen vind je nu ook nog terug in mijn blogs. Als ik in de trein zit, schieten mij zo dingen te binnen. Of actuele zaken; daar kan ik ook vaak wat mee. Eenmaal aan het bloggen, komt het er dan heel makkelijk uit.

Jij doet ook aan diverse vechtsporten; hoe helpt jou dit in je trainen?

Vooral conditioneel heb ik daar veel profijt van. De vechtsporten die ik beoefen zijn SCS (Stroeven Combat Systems) Eskrima , WKFS (World Knife Fight System) en Jeet Kune Do. Daarbij train ik ook met autobanden, die je bij runs ook weleens mee moet sjouwen. Maar die sporten helpen mij ook op een andere manier bij de runs. Ze leren me bij in mijn mindset; net als bij mijn vechtsporten, kan je bij een obstacle run ook niet opgeven. Je moet beginnen, je moet door, je kan niet zomaar opgeven of een mindere dag hebben.

Wat verwacht je van 2015?

Sowieso wil ik me nog meer gaan ontwikkelen. Zwaardere runs lopen, grotere afstanden, moeilijkere obstakels. Dat betekent wel dat ik naar het buitenland moet, hoewel er in Nederland ook nog wel enige uitdaging is. Ook wil ik komend jaar wat vaker op prestatie lopen. Natuurlijk, gewoon voor de fun rennen met vrienden is ook fantastisch, zeker als ik erbij film, maar ik ben ook wel benieuwd hoe hard ik kan. Tot het zover is, blijf ik lekker doortrainen. Hardlopen doe ik het liefst op onverharde wegen in de natuur, en mocht het  weer écht heel bar worden, dan wil ik meer gaan klimmen op klimmuren. Dat lijkt me een fijne krachttraining die je lekker binnen kan doen. Zwemmen doe ik ook graag; ik denk dat iedereen dat wel doet. En dat komt ook nog eens van pas bij de Strong Viking Water Edition, die ik beslist wil gaan lopen.

fun | tips |
Lees verder
Het obstacle running seizoen ’14 van… Stefan

Aan alles komt een einde; zo ook aan het obstacle running seizoen van 2014. Een winterslaap zit er natuurlijk niet in, want de echte obstacle runner blijft gewoon doortrainen. Daarom blikken we terug – en kijken we ook zeker vooruit – met de Discovery Obstacle Runs Experts. Vandaag doen we dat met Stefan. “2016 wordt een beslissend jaar. Dan wordt het kaf van het koren gescheiden.”

Hoe beviel het eerste jaar als expert?

Het was een hele mooie ervaring met een heerlijke sfeer binnen het team. Het is jammer dat er een paar vertrekken, maar daar komen hopelijk een paar nieuwe experts bij. Misschien dat er nog wat Vlamingen bij kunnen, dat zou wel tof zijn. Obstacle running ontwikkelt zich hier minder hard dan in Nederland, maar alsnog is er veel enthousiasme. Mijn favoriete run het afgelopen jaar was ook een Vlaamse: The Battle of the Ardennes. Die liep ik met Chris en Tim samen, en ik kon volop genieten van de omgeving. Ik ben ook graag in de natuur, en met The Battle of the Ardenness zat dat wel goed. Qua sfeer stak Mud Masters erbovenuit.

Hoe gaat het nu met je blessure?

Redelijk. Ik ben heel rustig aan het opbouwen met conditie en fysiek. Die is redelijk achteruit gegaan, maar qua kennis ben ik er juist door vooruit gegaan. Het was ook een heftige blessure; ik had een tenniselleboog en een golfelleboog aan beide armen door het zware werk dat ik deed bij de slager. Dit houdt in dat alle aanhechtingen van mijn pezen in mijn ellebogen ontstoken zijn. Ik heb dus weer vanaf nul moeten beginnen. Mijn debuut hoop ik bij de eerste Mud Masters te maken op 7 maart.

Dan even over je blogs. Je schrijft veel over voeding: waar komt deze interesse vandaan?

Doordat ik zo lang thuis zat met mijn blessure, ben ik best wat aangekomen. Daarom ben ik ook flink met mijn eigen voeding bezig, zodat ik weer af kan vallen. Omdat ik er zelf zo mee bezig ben, vind ik het interessant om dat ook door te spelen naar de lezers. Ik probeer ook wat variatie te brengen met mijn blogs, om andere onderwerpen aan te snijden die toch te maken hebben met obstacle running. Voeding is ook heel belangrijk voor een obstacle runner. Mijn tip is dan ook voor iedere obstacle runner die een dieet wil volgen om éérst te gaan oriënteren welke diëten er zijn, om daarna goed te kijken welk het beste bij je aansluit.

Wat verwacht je in het komende seizoen?

Er zullen veel runs bijkomen. Mensen denken ‘obstacle running is hip’ en die willen er een graantje van meepikken. Maar dit seizoen zag je al dat er veel runs waren die het eigenlijk net niet waren, en ik ben bang dat die er in 2015 alleen maar meer bijkomen. Daartegenover staat wel dat de grotere runs alleen maar beter zullen worden. De obstakels worden uitdagender, trenches dieper en de afstanden groter. Daarom wordt 2016 een belangrijk seizoen; dan wordt na het komende seizoen het kaf van het koren gescheiden, zodat we goed kunnen zien welke runs goed genoeg zijn. Maar zover is het nog niet; tot die tijd blijf ik rustig doortrainen zodat ik bij de Mud Masters aan de start kan zijn. Doortrainen is echt belangrijk, ook als de temperaturen extremer worden. En wat betreft de feestdagen: daar moet je gewoon van genieten. Niet overdrijven, maar gewoon wel lekker met familie en vrienden zijn.

fun | tips |
Lees verder
2014 in Runs

Afgelopen jaar was het flink raak met alle runs en obstakels. Na 22 obstacle runs is het seizoen ook voor mij gestopt.We hebben veel gezien van de topruns tot runs die het eigenlijk nét niet helemaal hadden.

Mijn toplijstje

1.        Strong Viking Water (Lees mijn review hier)
2.        Hang On Run (Lees Willems review hier)
3.        Strong Viking Brother (Lees mijn review hier)
4.        Mudmasters Biddinghuizen (Lees Gabrièls review hier)
5.        Stormloop (Lees Bisentes review hier)

De Strong Vikings waren beide pittig, maar waar de Brother-editie vooral zwaar was vond ik de Water-editie meer sfeer hebben. De Hang-On Run kwam onverwachts, de vanuit een survival run ontstaande obstacle run had meer uitdaging dan de gemiddelde obstacle run. Mudmasters had een topsfeertje en een upgrade van de obstakels. Stormloop was een mooie nieuwkomer, meerdere rondjes maar wel waar de focus op de obstakels lag, waardoor je per 300 meter wel weer een obstakel had.

Als ik verder ga met het lijstje staan Battle of the Ardennes en Brabantse Wal Mudrun erbij. Bij Battle of the ardennes  waren de obstakels dan niet zo denderend, de hoogtemeters en de locatie deden het wel. In alle runs die ik gelopen heb, heb ik nog niet zulke vriendelijkheid en gemotiveerde vrijwilligers gezien als bij Brabantse Wal Mudrun, de wal die er halverwege paar keer in zat was goed pittig. De Strong Viking Mud was ook een goede editie, alleen omdat ik deze gelopen had terwijl ik nog koorts had (never give up ;) ) is de run me niet zo goed bij gebleven. Volgend jaar beter!

Nu het allemaal over is voor dit jaar, zit ik zelf niet stil. Ik blijf trainen, maar vooral smachtend en kwijlend uitkijken naar de runs in 2015. Verder, hoger en moeilijker is het doel.

In 1 minuut zien hoe het afgelopen jaar gegaan is met DiscoveryRuns? Kijk deze video!

En het beste van alles, Discovery Obstacle Runs is in 2015 gewoon weer terug!

Volg mij @Chriss_9191 of via de  Discovery Obstacle Runs Facebook!

foto | obstakels | video |
Lees verder
Het obstacle running seizoen ’14 van… Bisente

Aan alles komt een einde; zo ook aan het obstacle running seizoen van 2014. Een winterslaap zit er natuurlijk niet in, want de echte obstacle runner blijft gewoon doortrainen. Daarom blikken we terug – en kijken we ook zeker vooruit – met de Discovery Obstacle Runs Experts. Vandaag doen we dat met Bisente. “Gekke dingen doen in de modder; dat was niks voor mij. Tot ik er middenin stond.”

Hoe zou je het afgelopen seizoen samenvatten?

Als ontzettend tof. Obstacle running is me zo goed bevallen; dat had ik van tevoren nooit gedacht. Al die gekke dingen doen in de modder: dat was niks voor mij. Tot ik het een keer deed en er middenin stond. Daarbij is het niet alleen maar je grenzen verleggen, maar tegelijkertijd ook van het lopen genieten. Mensen genieten ook van elkaar, dat is zo mooi. Daarom is het ook zo leuk om mensen mee te nemen. Ik nam naar Mud Masters mijn vrouw mee, wie hoogtevrees heeft en bang voor water is. En tóch heeft ze die Splash Jump even gedaan – waar zelfs ik even bij moest slikken. Je verlegt je grenzen tijdens een run. Zelf heb ik als personal trainer best wel wat ervaring, maar ook voor mij geldt: ik wil knallen. Ik heb niet voor niets  ‘expert’ op mijn shirt staan!

Wat was het hoogtepunt het afgelopen jaar?

Wat ik heel gaaf vond, was de Breakout Run. Die heb ik helaas alleen gelopen, maar hij was wel ’s nachts. Met de honden en de politiesirenes was het echt alsof je een voorvluchtige was. Je kon bijna niets zien met het kleine lampje op je hoofd, waardoor ik over van alles en nog wat struikelde. Qua sfeer blijft Mud Masters onovertroffen.

Hoe helpt jouw baan als personal trainer jou bij het trainen?

Helaas heb ik nooit zo veel tijd om te trainen. Gelukkig weet ik door mijn baan wel hoe je heel effectief moet trainen. Een work-out van acht minuten kan je prima even tussendoor doen. Mocht ik nou ergens geen kennis van hebben, dan heb ik genoeg mensen om me heen. De experts, de mensen van de sportschool: mijn oren staan altijd open voor nieuwe informatie. Daarbij kan ik mensen zelf ook goed helpen. Voor iedereen is een specifieke training, die ervoor kan zorgen dat het hele lichaam getraind wordt: obstacle runs loop je immers niet alleen met je armen. De focus ligt hierbij op de knieën en schouders, omdat je deze tijdens een run het gemakkelijkst blesseert. Essentieel is de manier waarop je een basisbeweging uitvoert. Eigenlijk zou iedereen eens een keer naar hun basisbewegingen moeten laten kijken, zodat je het meeste resultaat krijgt en je je lichaam fit houdt.

Hoe hou jij jezelf bezig in de winter?

Sowieso pak ik twee keer per week mijn krachttraining. Ook ben ik aan het kijken of ik een keer in een gymzaal terecht kan om wat gekke dingen te doen. Een touw pakken, wat klimoefeningen, dat soort dingen. Bovendien is zo’n zaaltje zo gehuurd, zeker als je met een groep mensen gaat. Tot slot doe ik mijn cardio tijdens de groepslessen die ik acht keer per week geef. Kortom: ik blijf wel bezig! Hardlopen raad ik iedereen aan, het is belangrijk om dat op peil te houden. Ook is het slim om aan je total body kracht te blijven werken. Een pull-up raak je zo kwijt in de winter.

Jij verschijnt dus fris aan de start van het nieuwe seizoen. Wat zijn je plannen dit seizoen?

Wie weet ga ik voor het WK. Qua kracht zit ik wel goed, dus ik hoop qua snelheid genoeg vordering te boeken om mij te kunnen kwalificeren. De andere experts die naar het WK zijn geweest hebben mij wel echt geïnspireerd, dat vond ik heel tof. Daarnaast ga ik zoveel lopen als mijn planning op de sportschool mij toelaat. Ik móet in ieder geval naar de Strong Vikings, en hopelijk naar alle andere runs die ik dit jaar niet gelopen heb.

fun | tips |
Lees verder
Het obstacle running seizoen ’14 van… Steven

Nu de dagen korter worden, loopt het obstacle running seizoen van 2014 ook op zijn einde. Een winterslaap zit er natuurlijk niet in, want de echte obstacle runner blijft gewoon doortrainen. Daarom blikken we terug – en kijken we ook zeker vooruit – met de Discovery Obstacle Runs Experts. Vandaag doen we dat met Steven. “Je grenzen verleggen, het uiterste van jezelf vragen: dat is priceless.”

Hoe beviel het eerste jaar als expert?

Echt supergoed! Het is (a) het feit dat je lekker mee kunt doen met alle runs en (b) het volle enthousiasme dat je ervaart bij iedere run. Van een eerste keer tot diehard obstacle runners: iedereen heeft er zo bizar veel zin in en dat merk je voor, tijdens en na de run. Je doet het écht met zijn allen, je merkt dat je er niet alleen voor staat. Dat ervoer je ook tijdens de Strong Viking Mud editie; mijn favoriete run van het afgelopen jaar. De broederschap die de Vikingen ook hadden, de totaalbeleving: ze hebben er een heel rond concept van gemaakt. Het bloggen voor het platform heb ik niet altijd veel gedaan, omdat ik zelf ook druk ben met een eigen modeblog, dus het komende jaar wil ik daar meer aandacht aan besteden. De kruisbestuiving daarbij vind ik wel heel interessant; ik kan mode vaak aan Discovery linken en tijdens blogs over obstacle runs komt er altijd wel iets over mijn kleding in terug.

Hoe ziet jouw ideale run eruit?

Juist de uitdaging van het jezelf pushen, je grenzen verleggen, het uiterste van jezelf vragen: dat vind ik lekker, dat is priceless. Daarom zou ik naast de Pussy Lane een Extreme Lane toevoegen bij de obstakels. Veiligheid staat voor alles, dat moet je kunnen garanderen, maar ik zou de obstakels wat extremer maken. Zo krijg je een Splash Jump van drie, vijf en tien meter. Wat betreft het totaalplaatje wil ik ook dat het echt klopt, met een Strong Viking als uitgangspunt: The Ultimate Carnaval, als het ware. Daar past ook wat meer mobiele actie bij. Menselijke obstakels bijvoorbeeld, net als de zombies bij de ZombieRush. Op zich niet de meest uitdagende run, maar door die zombies als menselijke obstakels, creëer je iets spectaculairs.

Wat ga jij in de wintermaanden doen om fit te blijven?

Mijn plan is om lekker door te blijven trainen in de buitenlucht. Ook wil ik aansluiten bij een bootcampgroep of, en dat is helemaal mooi, zelf een bootcamp organiseren. Inmiddels heb ik de kennis wel hoe je dat goed aan kan pakken. Gewoon met een paar vrienden het bos in, tijgeren, in bomen klimmen, met stenen sjouwen, dat soort zaken. Je hebt niet zoveel nodig; alles ligt voorhanden. Bovendien, obstacle runs loop je ook buiten; weer of geen weer. Dat is mijn tip ook voor iedereen: blijf lekker bewegen, of het nu waait, regent of koud is. Je mag ook gerust met mij mee bootcampen. Natuurlijk zit er wel een limiet aan; we willen natuurlijk geen Project X Haren taferelen!

fun | tips |
Lees verder
NieuwjaarsStorm

Een nieuw jaar brengt goede voornemens met zich mee. Wie 2015 sportief wil starten, kan deelnemen aan één van de vele Nieuwjaarsduiken die traditiegetrouw op 1 januari plaatsvinden. De Nieuwjaarsduiken van Scheveningen en Oostende zullen de meesten onder jullie wel kennen. De organisatie  VenloStormt biedt een mooi gratis initiatief aan dat ik extra in de kijker wil zetten, namelijk NieuwjaarsStorm.

Samen met andere deelnemers kan je als warming-up enkele kleine hindernissen bestormen om daarna om 12:00 uur een duik nemen in de Maas. Voorafgaand aan deze Nieuwjaarsduik kan je onder leiding van parcoursontwerper Jos Storm deelnemen aan een parcoursverkenning van het nieuwe 11,3 kilometer lange parcours. De verkenning start om 10:30 uur zodat iedereen na afloop kan aansluiten door samen in de Maas te springen. 

Aparte kleedruimten voor mannen en vrouwen worden voorzien in de vorm van een hekwerk dat wordt afgedekt met een zwart doek. Hier kan je ook je spullen achterlaten: deze worden bewaakt. Wie voor of na de NieuwjaarsStorm dorst of honger heeft, kan tegen contante betaling onder andere koffie, warme chocomelk, vlaai en soep kopen. 

Deelnemen is alleen mogelijk indien je in het bezit bent van een zwemdiploma. Je deelname is volledig op eigen risico, maar dat wilt niet zeggen dat er niet voor de veiligheid wordt gezorgd. Duikers en een EHBO-post zijn aanwezig. Kinderen onder de 16 jaar kunnen alleen onder begeleiding van een volwassene deelnemen. Het water is minimaal 2,5 meter diep, afhankelijk van de waterstand. Het is de bedoeling dat je op eigen krachten uit het water klimt. Het water zal koud zijn, dus zorg voor een handdoek en droge kleding voor na je frisse duik in de Maas. Een warme badjas wordt ook als tip meegegeven door VenloStormt. Een tip van mezelf is om eventueel zwembandjes aan te doen en een badmuts om je hoofd warm te houden. Zwembandjes kunnen misschien ludiek zijn, maar het zorgt er voor dat je in het koude water blijft drijven. 

Je inschrijven is verplicht en kan tot op de dag zelf. Meer info en jezelf inschrijven kan je hier. Ik wens jullie alvast heel veel plezier op de NieuwjaarsStorm!

foto | fun | natuur | obstakels | video |
Lees verder
Het obstacle running seizoen ’14 van… Willem

Nu de dagen korter worden loopt het obstacle running seizoen van 2014 ook op zijn einde. Een winterslaap zit er natuurlijk niet in, want de echte obstacle runner blijft gewoon doortrainen. Daarom blikken we terug – en kijken we ook zeker vooruit – met de Discovery Obstacle Runs Experts. Vandaag doen we dat met Willem. “In de sportschool zal je me nooit vinden. Je kunt toch lekker buiten sporten?”

Hoe was het om Discovery Obstacle Runs Expert te zijn?

Het is een geweldig leuk jaar geweest. Met de andere experts was er al meteen een klik; als je naar een run gaat, is het eerste wat je doet op zoek gaan naar de blauwe jasjes. Er is echt een team ontstaan. De twee leukste runs die we dit jaar gelopen hebben vond ik Mud Masters Weeze op het fantastische, militaire vliegveld, en de Strong Viking Water Editie. Wel heb ik af en toe wat moeite met bloggen, dat kost me veel energie. Maar als ik dan klaar ben met het schrijven, haal ik er veel voldoening uit. Zeker als het wat exposure oplevert, ben ik echt trots. Dat zag je pas nog, toen mijn review van de Hang-On Run door de organisatie zelf gedeeld was. Dat ik daarbij gekoppeld ben aan Discovery is natuurlijk helemaal mooi.

Veel van die blogs gaan over trailrunnen, survivalen, et cetera. Is dat ook echt jouw stijl?

Absoluut! Van origine ben ik hardloper. Van het hardlopen ben ik naar obstacle running gegaan en van obstacle running weer naar survivalen. Dat ik niet de enige ben die via deze weg in survival running ben beland, zie je bij onze survivalgroep: die is gegroeid van 100 naar 200 leden, waarvan het grootste deel van obstacle running komt. Die zoeken, net als ik, de verdieping bij het technisch moeiilijkere survivalen. Ik vind het geweldig om te klimmen en te klauteren, dat is een welkome afwisseling van mijn kantoorbaan. Dat je je onderarmen op een gegeven moment niet meer voelt; daar krijg ik een kick van. Een lange combinatie waarbij je gewoon vijf minuten aan een netten en touwen hangt, dat zie je bij obstacle runs niet.  

Zijn obstacle runs en survival runs dan echt twee totaal verschillende dingen?

Dat onderscheid maak ik wel ja. Obstacle runs zijn vrij groot opgezet, waardoor je een hele gastvrije sfeer heb. Iedereen is welkom, iedereen kan meedoen en daardoor is een obstacle run als een dagje uit. Survival runs zijn wat kleinschaliger en wat meer op competitie gericht. Je moet ook aanspraak doen op specifieke trainingen. Dat zag je bij de Hang-On Run; met onderdelen als boogschieten en houthakken word je getest op kwaliteiten die je opdoet uit specifieke trainingen.

Hoe train jij dan, als je zowel obstacle runs als survival runs loopt?

Door een hele veelzijdige training af te werken, waar de focus op techniek ligt in combinatie met hardlopen en crossfit. Dat doe ik op een speciaal survivalparcous. Mooi is altijd dat ik bij dat rondje langs een sportschool kom. Als ik al die bezwete mensen op die loopbanden tekeer gaan, moet ik altijd wel even lachen. Ga toch lekker naar buiten, de frisse lucht in. Dat is toch heerlijk! Dat blijf ik in de winter ook zeker doen, doortrainen is belangrijk. Ik wil volgend jaar één of twee marathons lopen, dus op de afstand wil ik me meer gaan ontwikkelen komend seizoen. Mijn advies voor iedereen is dan ook: maak die kilometers, elke week weer. Zo zorg je ervoor dat je het nieuwe seizoen fris begint en in de eerste runs door kan gaan waar anderen na tien kilometer stilvallen.

fun | tips |
Lees verder
Stretchen

Stretching (rekken en/of strekken), is het op een voorzichtige manier rekken van een spiergroep om de lenigheid van de betreffende spiergroep te trainen en te verbeteren. Ook wordt stretching gebruikt ter bevordering van revalidatie en het voorkomen van blessures. 

Aanbevolen wordt om een spiergroep tussen de 8 en 15 seconden te stretchen, maar tegenwoordig wordt ook aanbevolen een spiergroep langer, tot wel 30 seconden, te stretchen, waarbij de intensiteit van de stretch al dan niet toeneemt en men iets verder probeert te stretchen.

Bij veilig stretchen wordt de pijngrens niet of nauwelijks overschreden, uitgezonderd bij ervaren atleten die de laatste paar seconden van een stretch nog even extra ver stretchen. Soms wordt de pijngrens lichtelijk bereikt om zodoende goed te stretchen. 

Wil je bijvoorbeeld je lenigheid vergroten, dan is het raadzaam wekelijks meer dan drie keer te stretchen.

Stretch-varianten 

  • Statisch stretchen: 
    Je spant je spier tot het uiterste (net onder de pijngrens) aan. Houd die positie vast, dat kan van 8 tot 15 seconden per spiergroep tot wel 30 seconden.
  • Dynamisch stretchen: 
    Rustig, gecontroleerd je spieren licht verend stretchen.
  • Actief bewegend: 
    Draaien, zwaaien van armen, benen, bovenlichaam, enzovoort.
  • Contract-relax stretching:
    Rek de spier zover uit tot je een lichte rek voelt. Span vervolgens de spier verder aan, ontspan dan de spier, rek vervolgens door tot je niet verder kunt en houd de spanning een tijdje vast.
  • Contract-relax-antagonist-contract-stretching
    Je rekt de spier uit, spant hem vervolgens aan en rekt vervolgens verder door de spier die tegenover de gerekte spier ligt aan te spannen.

Op natuurlijke wijze passen veel mensen en ook dieren stretching toe. Bijvoorbeeld het lekker uitrekken als men net wakker wordt.

Volg mij via Twitter  @WJPeters of Facebook of zoek op #‎DiscoveryRuns‬.

tips | training |
Lees verder
Gastblog: Oer Genot!

“Climbing is as close as we can come to flying."   — Margaret Young, alpinist.                               

Seks, voedsel en onderdak, door te rennen, zwemmen en klimmen. Geen enkele Neanderthaler heeft ooit naar de sportschool verlangd. Oerkrachten, daar word je sterk van! Je rent natuurlijk al elke dag naar je werk en zwemt tijdens je middagpauze al drie baantjes in de sloot achter je kantoor, maar vergeet je niet wat? Klimmen is één van de drie oerkrachten die bij veel mensen in hun training ontbreekt.

De monkey bars zijn een must bij iedere obstacle run. Hoe vet zou het zijn, om niet alleen op je tandvlees, maar vol oergenot sierlijk de monkey bars te bedwingen? Met de juiste techniek en kracht veranderen muren, kleine greepjes en monkey bars in een lust voor je lichaam. Ontdek hieronder zelf wat jij moet doen om deze oerkracht te ontketenen!

Boulderen

Hoe kun je veilig klimmen, zonder dat je kennis moet hebben van touwen en zekeringen? Boulderen, is daarop het antwoord. Net als bij de klimsport wordt er een rots bedwongen. Echter richt het boulderen zich op ‘problemen’ (lees: routes) van ongeveer 3 ½  meter hoog, die kracht en techniek vereisen om opgelost te worden. Je bescherming is een mat, die je val breekt.

Omdat boulderen op hunebedden in Nederland niet toegestaan is, zijn er door afstammelingen uit de prehistorie zogenaamde boulderhallen geopend. In deze hallen zijn routes met klimgrepen geschroefd voor elk niveau. Ervaring is niet vereist, waardoor het erg toegankelijk is voor beginnende klimmers. Wil je een plaatje bij ’t praatje?  Check de video van Simon en mij, waarin we je kort meenemen naar een boulder-sessie in Neoliet Rotterdam.

Body

Wat train je met boulderen? Boulderen is een complete body work-out en is op te delen in twee elementen: kracht en techniek.

Kracht

Anders dan in de sportschool, train je met boulderen praktisch alleen met je eigen lichaam. Dit heeft als voordeel dat het minder blessuregevoelig is. Bij het beklimmen van een boulder werken je arm-, buik-, rug-, been- en borstspieren continu samen.

Je armen en vingers worden belast bij het fixeren van grepen. De grootte van de greep en de hellingshoek van de wand bepalen de armkracht die nodig is om de greep beet te houden. Bij regelmatig boulderen zal het vermogen om langer aan grepen (of monkey bars) te hangen vergroot worden. Dit stelt je in staat je bewegingen beter te coördineren, zo minder kracht te verspillen en langer te kunnen presteren.

Een belangrijke aanvulling hiervoor zijn je buikspieren. Lichaamsspanning is essentieel bij klimmen, omdat je letterlijk vecht tegen de zwaartekracht. Wanneer je armen eruit zien als die van Sylvester Stallone, maar je lichaam er als een slappe vaatdoek bij bungelt, kom je alsnog nergens. Evenwicht in je lichaam is belangrijk en je buikspieren helpen jou je lichaam in de juiste positie te brengen en te houden. Tevens vergroot een mooi wasbordje de kans op voortplanting, wat deze oerkracht onmisbaar maakt.

Door boulders met verschillende hellingshoeken te klimmen, train je alle nodige spiergroepen en zal je lichaam in balans komen. Een latere blog zal meer aandacht besteden aan het trainen van de arm- en vingerspieren.

Techniek

Brute kracht of niet, zonder techniek ben je verloren. Juist op het moment dat je moe en op bent, kan techniek je over dat hoge, modderige obstakel brengen. Naast dat je met boulderen kracht traint, leer je ook welke mogelijkheden je lichaam kan bieden zonder deze kracht volledig te verbruiken. Techniek hangt samen met lichaamsspanning en voetenwerk. Voeten zijn het vergeten wapen in de strijd tegen de zwaartekracht. Zorg dat je je gewicht weghoudt van je armen door je voeten te plaatsen op voetstukjes. Een gouden tip? Bestudeer vrouwelijke boulderaars: zij zijn natuurtalenten in technisch klimmen. Neanderthalers overleefden het ook niet alleen, leer van en mét elkaar!

Soul

Hoe blijf je rustig als je drie meter boven de grond aan een klein randje hangt? Een goede mentale strategie doet wonderen. Niet alleen met boulderen, maar ook bij obstacle runs of op je werk komt dit van pas. Bij het klimmen leer je veel over je eigen angsten en krachten. Geef jezelf de tijd deze te ontdekken. Wees eerlijk tegen jezelf en vind jouw manier van omgaan met angst. Hierbij is het belangrijk dat je je eigen grenzen respecteert en altijd realistisch bent over de mate van gevaar dat je loopt.

Link & do it!

Boulderen is een perfecte aanvulling op je training voor obstacle runs. Kracht, techniek en mentale weerbaarheid worden verbeterd en je maakt kennis met één van de drie oersporten. Plan een bouldersessie met je trainingsmaatjes of ga alleen eens kijken wat het precies inhoudt en kan toevoegen aan jouw training.

Boulderen is veilig en toegankelijk. Nederland telt op dit moment 9 boulderhallen, die de laatste jaren sterk in populariteit toenemen. Kijk hier voor een boulderhal bij jou in de buurt. Een entree kost gemiddeld zo’n €8,- en er zijn klimschoenen te huur ( ± €2,-).

Check tot slot de introduction bouldering en zet je schrap voor de volgende blog, die zich specifiek richt op het vergroten van arm- en vingerkracht!

Introduction Bouldering Arf&Siem from Simon Senten Van on Vimeo.

Now, go and climb!

Gastblog door: Arvid Knegt

foto | obstakels | tips | training | video |
Lees verder
10 tips: Holiday Survival Gids

December is de topmaand voor familie, sfeer, cadeautjes en gezelligheid! Iets minder voor de lijn en prestaties, tenzij je al dat lekkers kan weerstaan, natuurlijk! Familiefeestje hier, kerstborrel daar. Pakjes kopen, pakjes open, eten braden, eten versmaden. Druk, druk, druk. Soms kunnen we, wegens behoud van de familiale banden of gewoonweg een 'de pot op' gevoel, niet even gezond eten als tijdens de rest van het jaar. En sommigen durven wel eens te diep in het glas kijken. Hiervoor enkele tips!

Eten 

1) Durf gerust te genieten van maaltijden die niet passen in het voedingspatroon dat je de andere dagen van het jaar hanteert. Overdrijf gewoon niet. Je kan beter rustig met al je zinnen genieten van dat ene toetje, dan er zoveel mogelijk binnen te schrokken.

2) Mijd waar mogelijk vet, suiker en alcoholbommen, maar als je eens buiten de lijntjes gaat, laat jezelf dan niet overvallen met schuldgevoel. Het zijn feestdagen, het is geen vasten. Je hebt nog de rest van het jaar om in beastmode te leven. Overdrijf gewoon niet. Maak van een cheat geen "all you can eat".

3) Hou je tussen de gelegenheden wel aan je vaste voedingspatroon.

4)  Vervang traditionele ingrediënten met gezondere alternatieven (bijvoorbeeld geroosterde zoete aardappel, in plaats van friet en kroketten)

5) En misschien wel de beste tip: Als je zeker weet dat er minder gezonde dingen op tafel komen die je niet gaat kunnen weerstaan, eet dan eerst een flinke portie groenten en (mager) vlees, zodat je de laatste gaatjes kan vullen met bijvoorbeeld die cupcake, die biertjes of die bladerdeeghapjes. 

Training

6)  Het kan best druk zijn tijdens de feestperiode. Etentje bij de schoonouders, brunch met de grootouders, diner met je gezin, afterparty met je vrienden... Misschien zorg jij wel voor de maaltijd en moet je inkopen doen, het huis versieren, koken, afwassen, noem maar op. Dit kan je vaste schema behoorlijk in de war schoppen en tijd vinden om te trainen wordt dan niet altijd even vanzelfsprekend. Terwijl beweging tijdens deze periode juist extra nodig is!

Maar wie zegt er dat je niet kan trainen tijdens het feest zelf? Maak er een leuke familieactiviteit van! Ga samen wandelen, in de sneeuw spelen (niet altijd even evident in onze landen), voetballen, basketballen op het pleintje in de wijk of misschien kan je wel een leuk hindernissenparcours in de tuin opstellen (oma aan de monkeybars!)?. Zoals je ziet zijn er verscheidene manieren om toch aan je sportmomentje te komen.

7) Ga op zoek naar korte, intensieve workouts. Deze nemen niet veel tijd in beslag, maar verbranden die extra calorieën en onderhouden je fitheid. Als je een beetje bekend bent met CrossFit, kan je bijvoorbeeld op www.woddrive.com, waar je op een categorie kan klikken (bijvoorbeeld Kettlebells), waarna je een random Workout Of the Day krijgt. 

Misschien kan je de "Death by 10 meters" workout eens uitproberen? Markeer een lengte van 10 meter. Neem een stopwatch en start de klok. Je loopt nu 1 lengte en wacht. Wanneer de tweede minuut begint, loop je 2 lengtes. Bij de derde 3 lengtes, en zo ga je door tot je er niet meer in slaagt om binnen de minuut je aantal lengtes te voltooien. Deze uitputtende snelheidstraining duurt niet lang (naargelang je conditie) en dient als een goede benchmark die je van tijd tot tijd kan gebruiken, om te testen of je erop vooruit bent gegaan. 

Mentale gezondheid

8) De drukte van de feestperiode, en koude donkere winterperiode in het algemeen, kunnen soms stress veroorzaken. Daarom is het belangrijk om voldoende te slapen. Kruip wat vroeger in bed. Kijk hier ook eens of je je slaapkwaliteit niet kan verbeteren.

9) Durf neen zeggen. Je kan onmogelijk op ieder feestje in de stad zijn. Als er iemand een kerstborrel geeft tussen Kerstmis en Oud en Nieuw door, en je voelt er veel meer voor om die avond in je luie zetel te liggen en de zoveelste herhaling van 'Home Alone' te zien. Waarom niet? Dan zal je het wel nodig hebben, of weet je dat het feestje toch niet zo leuk zal zijn als zou moeten. Durf neen zeggen! 

10) Verlies niet uit het oog dat de feestdagen draaien om familie, vrienden, sfeer en gezelligheid. Niet om wie het duurste cadeau of een 1000 gangenmenu voorschotelt met de meest unieke ingrediënten. wind jezelf hier dan ook niet in op. Geniet van de tijd die jullie samen spenderen, iets dat in dit drukke tijdsperk niet altijd even evident is. 

Zo, met deze 10 tips loop je fris het nieuwe jaar in, in plaats van erin te rollen of te kruipen!
Ik sluit dit af met een catchy kerstnummer. Prettige feestdagen!

Stefan

foto | fun | tips | training | voeding |
Lees verder
Het obstacle running seizoen ’14 van… Tjeerd

Nu de dagen korter worden loopt het obstacle running seizoen van 2014 ook op zijn einde. Bijna alle runs van het jaar zijn gelopen, de schoenen kunnen de kast in en het wachten op de eerste moddermiddagen van 2015 kan beginnen. Een winterslaap zit er niet in, want de echte obstacle runner blijft natuurlijk gewoon doortrainen. Daarom blikken we terug – en kijken we ook zeker vooruit – met de Discovery Obstacle Runs Experts. Vandaag doen we dat met Tjeerd. “Ik hoop in de winter bij een crossfitclubje aan te kunnen sluiten. Lekker knallen: dat kan binnen en buiten.”

Hoe beviel het eerste jaar als expert van Discovery Obstacle Runs?

Het was een topjaar! Ik heb veel runs gelopen met een mooie groep, wat mij wel gemotiveerd heeft om in 2015 nóg meer runs te gaan lopen. Daarbij natuurlijk ook veel nieuwe mensen leren kennen; altijd leuk. De run die er wat mij betreft bovenuit stak, was Strong Viking Mud Edition. Goed aantal kilometers, uitdagende obstakels, goed georganiseerd: het heeft echt alles. En een grote groep Discovery experts, natuurlijk. Met het oog op het WK zal ik komend jaar een aantal runs solo lopen om te kijken wat ik kan zonder hulp, maar met de andere experts lopen is een stuk gezelliger. Je proeft dan echt de teamspirit.

Wat vond je van het bloggen over obstacle running?

Ik ben zelf schrijver en journalist – die twee gaan nog steeds samen – dus het bloggen ging mij goed af. Op dit moment ben ik met mijn tweede thriller bezig, zo af en toe doe ik wat dingen voor de Tweede kamer, dus het bloggen over mijn passie paste daar mooi bij.

Je bent tijdens Strong Viking Brother geblesseerd geraakt. Hoe is het herstel verlopen?

Heel goed. In de sneeuwhal gleed ik naar beneden, waarbij mijn linkervoet bleef haken. Mijn hiel klapte tegen mijn kont aan, toen was het meteen klaar. Gelukkig ben ik ter plekke goed verzorgd. In de periode daarna heb ik goed rust gepakt, en heb ik mijn knie goed doorbloed gehouden door te fietsen. Pluspunt: ik heb geen run gemist. Wel heb ik de Zombie Rush en Gladiator Run een tandje rustiger aan gedaan door voor de kortere afstand te kiezen. Die eerste was geen goed idee, toen was mijn knie die avond weer helemaal dik. Maar de Gladiator Run liep ik nagenoeg pijnloos, dus toen was ik weer de oude.

Wat staat er in de winter op je planning?

Met het oog op het WK en de marathon van Rotterdam ga ik zeker niet stilzitten. Daarom ga ik veel hardlopen. In 2015 loop ik ook mee in de Roparun, een estafetteloop van Hamburg, via Parijs naar Rotterdam. Wat betreft obstacle running, ga ik vaak met het CrossXvest lopen en hoop ik bij een crossfitclubje aan te kunnen sluiten, zodat je zowel binnen als buiten kan knallen. Voor de rest ga ik veel snowboarden: een andere training die ik iedereen aanraad.  Bovendien is wintersport echt geen dure hobby meer. Zelf zit ik met Kerst lekker een week in Frankrijk. En dat voor maar €230,-!

fun | tips |
Lees verder
Strong abs? Plank!

Bij 'planking' denk je misschien in eerste instantie aan die rage van een aantal jaren geleden, waarbij het de kunst was om op een zo gek mogelijke plek gestrekt te gaan liggen.

                        

Getuige de foto’s hierboven was het best grappig allemaal. Maar wat vandaag de dag onder planking wordt verstaan is wat serieuzer en heeft vooral betrekking op het sterker maken van een aantal spieren in je lichaam. En dat allemaal met een (in de basis) simpele oefening.

Hoe uit te voeren?

  • Ga in pushup positie op de grond staan;
  • Buig je ellebogen 90 graden en laat je gewicht rusten op je onderarmen;
  • Ellebogen recht onder je schouders;
  • Het lichaam in een rechte lijn van hoofd naar voeten;
  • Houd vast zo lang je kunt. Je doel zou uiteindelijk minimaal 2 minuten moeten zijn.

De plank zorgt voor krachtontwikkeling in je core (buikspieren/onderrug), schouders, armen en bilspieren. Het is een prima voorbereiding cq warming up voor als je met zware gewichten gaat trainen of andere intensieve sport gaat doen. Je moet je buikspieren constant aanspannen om niet door te zakken. De meeste mensen zullen het de eerste keer nog geen 30 seconden vol houden.

Hoe ga je uiteindelijk langer kunnen planken?

Hoe langer je de plank vast kunt houden, hoe beter je onderrug bestand zal zijn tegen blessures en hoe beter je buikspieren eruit zullen gaan zien naarmate je meer vet zult verbranden. Volg onderstaande tips om je planktijden te verlengen:

  • Oefen! Plank meerdere malen per dag waarbij je het iedere keer iets langer vol probeert te houden;
  • Doe oefeningen met eigen gewicht. Push-ups en pull-ups zullen de kracht in je core verbeteren;
  • Squat en deadlift. Mensen die goed zijn in deze lifts zullen het planken ook goed beheersen.

Wat als je er de kracht nog niet voor hebt?

Als je nog niet voldoende kracht in je core hebt om de plankpositie vast te houden (je zakt door in je onderrug), dan kun je het opbouwen door een plank met gebogen knieën te doen.

Als je de basis-plank uiteindelijk meer dan twee minuten met gemak vast kunt houden, dan kun je het uitbreiden met wat zwaardere varianten:

  • Til 1 been op. Door dit te doen zal je core dubbel zo hard aan het werk moeten omdat het de neiging heeft te gaan roteren;
  • Til 1 arm op en strek uit. Ook nu zal je lichaam één kant op willen vallen. Laat dit niet gebeuren!;
  • Gebruik een oefenbal (zo’n ding dat vaak bij de fysio ligt). Laat je onderarmen rusten op de bal. Je zult voelen dat je je lichaam enorm moet stabiliseren om te voorkomen dat de bal niet onder je uit rolt.

Tot slot nog een mooie afbeelding voor als je de smaak echt te pakken hebt. De 5 minute plank! Ik kan je vertellen: hij is mannelijk. Succes!

@obstacle_runner#discoveryruns

foto | tips | training |
Lees verder
Het obstacle running seizoen ’14 van… Simon

Nu de dagen korter worden loopt het obstacle running van 2014 ook op zijn einde. Bijna alle runs van het jaar zijn gelopen, de schoenen kunnen de kast in en het wachten op de eerste moddermiddagen van 2015 kan beginnen. Een winterslaap zit er niet in, want de echte obstacle runner blijft natuurlijk gewoon doortrainen. Daarom blikken we terug – en kijken we ook zeker vooruit – met de Discovery Obstacle Runs Experts. Vandaag doen we dat met Simon. “Het woord opgeven staat niet in het woordenboek, maar broederschap staat vetgedrukt”.

Hoe beviel het eerste jaar als expert van Discovery Obstacle Runs?

Het was echt hartstikke tof om deel uit te maken van de groep experts. Allemaal verschillende karakters, allemaal bikkels. Het woord opgeven staat niet in hun woordenboek. Broederschap daarentegen staat vetgedrukt. Het bloggen naast het lopen van de runs was ook heel leuk. Ik breng mensen graag dingen bij, zeker op het gebied van trainingen. Anderen bloggen graag over kleding, voeding en andere zaken, maar ik leer de lezer liever iets over de fysieke handelingen. Persoonlijk hoogtepunt dit jaar: Strong Viking Mud. Het parcours was heerlijk modderig, de trenches waren top en het tijgeren duurde eeuwen. Daarnaast was de Breakout Run ook super. Die liep ik samen met mijn broer ‘chained’. Het gaf deze obstacle run een hele nieuwe dimensie, waarbij teamwork bij rennen en zwemmen vereist was. Tijdens het lopen heeft mijn broer mij drie keer bijna onderuit getrapt.

Heb je het gevoel dat je je een ontwikkeling door hebt gemaakt dit seizoen?

Qua obstakels en techniek begon ik al redelijk sterk dit jaar. Ik heb een survival- en klimachtergrond, dus dat zat wel goed. Toen ik ben begonnen met obstacle running heb ik het hardlopen ook weer opgepakt; dit is mijn uithoudingsvermogen zeker ten goede gekomen. Voor de rest heb ik eigenlijk niet zo veel runs gelopen dit jaar. Ik was lang op wereldreis, waardoor ik weinig tijd had om te trainen. Op Bali, Nieuw-Zeeland, Hawaii en nog veel meer plaatsen heb ik wel veel gedaan, maar omdat mijn maatje niet echt een buitensporter is, is het vooral bij wandelen en hardlopen gebleven. Echt vasthouden aan een schema zat er dus ook niet in.

Dan de hamvraag: hoe train je de winter door?

Binnen trainen is voor mij geen optie – op het klimmen na dan. Daarom blijf ik lekker buiten trainen, trek ik een extra laag kleding aan en loop ik twee keer zo hard. Echte obstacle runs loop je toch ook niet op een loopband? Het trainen ga ik deze winter ook met veel gewichten doen. Stenen, boomstammen, lekker primitief; iets wat ik vanuit mijn survivalachtergrond meeneem. Dit trainen doe ik ook omdat ik mij na de winter op de prestatiegerichte runs wil gaan richten. Natuurlijk ga ik ook andere runs lopen, waarbij ik mij weer ga richten op het filmen en editen, maar komend jaar wil ik mij ook kwalificeren voor het WK. Daarvoor ga ik dus nog lekker doortrainen. Die tip wil ik andere obstacle runners ook meenemen: ga met gewichten lopen. Train met boomstammen en zandzakken. Dat ga je ook vaker terugzien op runs, zeker op de zwaardere, dus daar kan je komend jaar tijd op gaan winnen.

fun | tips |
Lees verder
Review: Getting Tough The Race III

Vorig jaar kwam Getting Tough The Race op mijn netvlies. Ik las in de reviews dat dit de zwaarste en koudste race van het jaar was. Vooral door de combinatie van de afstand met veel hoogtemeters, waterobstakels in de ijzige kou en de pittige hindernissen, stond deze race garant voor kramp, verzuring, onderkoeling en veel uitvallers. Na het lezen van de reviews dacht ik meteen, niets voor mij, ik ben een echte koukleum, daar ga ik dus nooit aan beginnen.

Echter, een jaar later stond ik op vrijdagavond helemaal gepakt en gezakt klaar om 550 kilometer te gaan rijden naar Rudolstadt voor Getting Tough III. De race waar ik mijn grenzen ga verleggen. Maar om niet over mijn grenzen heen te gaan, wilde ik goed voorbereid op pad gaan. Om te wennen aan het koude water ging thuis de douche regelmatig op standje ijsbeer. Ook mijn kleding had een winter-update nodig. Neopreen was voor mij het magische woord. Ik schafte een shorty aan van 1,5 mm met de rits aan de voorkant. Verder had ik thuis al neopreen sokken liggen en van een triatlonpak knipte ik de onderarm- en kuitstukken af.  Laat die kou maar komen!

Echter toen wij op zaterdagochtend aan de start stonden was de temperatuur rond de 3 graden, boven nul dus. Helaas geen sneeuw en ijs. Maar op zich is 3 graden nog steeds niet heel warm als je het water in moet. Samen met een vijftigtal Nederlandse obstacle runners zocht ik een plekje op het 200 meter brede startveld. Dit werd over de breedte gevuld door de ruim 2000 deelnemers.

Er werd een hele show uit de kast getrokken om het startveld op te peppen, waaronder drie laag overvliegende sportvliegtuigjes, rook en vuurwerk. Uiteindelijk werd door een kanon het startschot afgegeven. Met 2000 man tegelijk op de kruipdraden af. Na de kruipdraden mochten we door de trenches gevuld met water. Daar merkte ik meteen al dat ik totaal geen last had van de kou. Ook de oversteek door een stromende rivier vormde geen probleem.

Na deze hindernissen was het een stukje trailen en daar kregen we de eerste hoogtemeters voor onze voeten. Na een paar kilometer werd daar nog een autoband aan toegevoegd om de moeilijkheidsgraad te verhogen. Dit leidde al tot de eerste uitvallers op het gladde heuvelachtige terrein. Eerst even bijtanken bij de eerste waterpost. Hierna begon ook het echte trailwerk. Op de heuvelpaadjes omhoog zag je de stoom van de deelnemers af komen. Hier begonnen de problemen ook voor mij. In plaats van comfortabel warm begon mijn lichaam het kookpunt te bereiken in mijn neopreen pak. De rits aan de voorkant helemaal opengooien scheelde een beetje, maar nog steeds was het veel te warm. Handschoenen en muts had ik ook al (tijdelijk) afscheid van genomen.

Het lopen ging echt rampzalig. Ik weet niet of het door de warmte kwam of door het lange seizoen maar ik liep echt als een natte krant. Dan duurt zo’n trailrun van bijna 20 kilometer met hooguit een paar hindernisjes echt lang. Tot overmaat van ramp waren mijn neopreensokken net iets te glad, waardoor ik bij het afdalen de hele tijd met mijn tenen tegen de voorkant van mijn schoenen aan gedrukt zat. Ik heb echt lopen vloeken op mijn pak en heb ook het hele stuk lekker chagrijnig in mijn eentje gelopen.

Toen we eindelijk weer de bossen uit kwamen, mochten we weer de trenches in, maar nu in de lengte. Dit betekende dus ruim 400 meter door het water waden. Overal om mij heen hoorde ik mensen klagen over het koude water. Maar ik begon het eindelijk naar mijn zin te krijgen, heerlijk even afkoelen in het water. Na het water kwamen ook weer de eerste hindernissen, restanten van een hindernisbaan uit de DDR-tijd. Ineens liep ik ook weer samen met enkele van mijn Nederlandse teamgenoten en ik begon het weer langzaam naar mijn zin te krijgen. Na deze serie van redelijk simpele hindernissen kwam het gevreesde zwembad. Maar in tegenstelling tot de meeste deelnemers om mij heen had ik echt zin om het water in te gaan. Het was prima te doen in mijn pakje en ik ging dan ook vol goede moed onder de houtenbalken door. Toen ik na de laatste balk weer omhoog kwam had ik een klein beetje last van brain freeze, maar eigenlijk mocht het geen naam hebben. Zelfs toen ik op de kant van het zwembad stond te wachten op mijn buddy had ik het niet koud.

Vanaf hier was het eigenlijk een 2 kilometer lange stormbaan vol hindernissen. Wat was dit leuk! Iedere 100 meter kwam je weer een nieuwe hindernis tegen. Op het finishterrein stonden de hindernissen zelfs nog dichter op elkaar gepakt. Heerlijk, ik voelde mij als een kind in een snoepwinkel. Iedere 10 meter weer een nieuwe uitdaging. Links en rechts zag ik mensen stilvallen door kramp in hun koude spieren. Wat mij wel opviel is dat de vele vrijwilligers hier uitstekend op reageerden. Iedereen die het nodig had werd geholpen. Ook het publiek moedigde iedereen aan om toch maar door te zetten naar de finish. Ik heb nog nooit zo’n fanatiek publiek naast het parcours zien staan.

Uiteindelijk ben ik met een grote glimlach over de finish gekomen. Maar wat heb ik een strijd moeten leveren, een strijd tegen mezelf in plaats van tegen de elementen. Ik weet ook nog steeds niet of mijn kledingkeuze nou goed of slecht was. Mijn conclusie is dat het bijna onmogelijk is om je te kleden tegen koud water en daarnaast toch nog comfortabel te kunnen lopen. Het zal altijd een zoektocht blijven naar een compromis tussen deze beide.

Wat ik minder vond aan Getting Tough:

  • Het ligt niet echt naast de deur.
  • Een stuk lopen van 20 kilometer met nauwelijks hindernissen.
  • Massastart (gaf een klein beetje opstopping bij de eerste heuveltjes)

Pluspunten Getting Tough:

  • Massastart (wat gaaf om met 2000 man naast elkaar op de eerste hindernis af te vliegen)
  • Leuke uitdagende hindernissen.
  • Aanmoedigingen van het publiek.
  • Strak georganiseerd.
  • Stroomdraden waar je gewoon tussendoor kon lopen.
  • Mooie waterdichte tas voor iedere deelnemer.
  • Nauwelijks opstoppingen bij de hindernissen.
foto | kleding | video |
Lees verder
AFTERMOVIE: HANG-ON RUN

Bij de Hang-On Run was er ook daadwerkelijk de hele run geweldig klim- en klauterwerk. Blijven hangen!

Lees  hier de volledige review van Willem.

natuur | obstakels | tips | training | video |
Lees verder
Einde seizoen!

Het jaar 2014!

Het is ondertussen al december en dat betekent een winterstop in Nederland voor wat betreft obstacle running..

Er zijn nog enkele runs in het buitenland waaronder Getting Tough the Race in Duitsland en die mag met recht Tough heten. Dit is een run met gegarandeerde sneeuw en natuurlijk kou.

Dus als je nog even wilt afzien voor het eind van het jaar, dan kun je nog even aan de bak. Er zijn verschillende groepen die vanuit Nederland vertrekken, dus met wat creatief zoekwerk kun je misschien nog wel aansluiten.

En tsjonge, wat hebben we een heerlijk jaar achter de rug! 2014 zou mijn jaar worden had ik mij voorgenomen en ik kan met recht zeggen dat ik dankzij Discovery een geweldig jaar achter de rug heb. Ik zie hoogtepunten als Mud Masters, Strong Vikings en zelfs een mud marathon. Maar als hoogtepunt heb ik toch wel het WK staan. Wordt 2015 weer zo’n jaar? Ik hoop het wel!

In deze blog ga ik terugblikken op mijn runs en hoogtepunten van 2014.

Nadat wij in januari de welkomstdag hadden gehad bij Discovery mochten wij aangeven welke runs wij allemaal wilden gaan doen in 2014. Thuis had ik er een hele studie van gemaakt met de kalender erbij, zodat ik ook nog een weekendje thuis zou zijn.

De spits ging ik afbijten in Oldenzaal bij de Tough Ten Miles Winter Challenge. Waar we gingen voor een koude en sneeuwrijke run, werd het een hele vochtige en modderige run. De spits was eraf en het seizoen was begonnen.

Vier weken later was het de beurt aan Mud Masters, waar we het tenue van Discovery kregen en dit meteen aan de eerste moddertest zouden blootstellen. 18 kilometer lang met een heerlijk zonnetje en een goede sfeer stond het team van Discovery op de kaart!

Natuurlijk kon de Strong Viking Mud niet uitblijven en daar gingen we in het blauw door de extra mud zone van het parcours, het mocht dan ook echt de Mud editie heten. Ook deze run had geweldig weer en zeker voor eind maart was het gewoon warm.

Ook een topper om mee te maken was de Stormloop op het circuit van Zandvoort. Zo vaak krijg je niet de kans om vanuit de pitstraat te starten om direct in de grindbak van de Tarzanbocht terecht te komen. Ronden van 6 kimometer door een mooi stukje mul zand, grind en asfalt. Samen met een maatje liep ik hier een extra ronde met de vlag van Discovery in de hand.

Na deze runs was het tijd voor een serie van Mud Run Funs in Zwolle, Amersfoort en Lansingerland. De altijd gezellige en laagdrempelige runs van de leuke tweeling zussen blijven leuk om te doen, met of zonder kinderen.

Mei was voor mij de maand van mijn eerste buitenlandse runs. Als eerste de Spartacus in Boom in België en daarna Dirty Weekend in Engeland. 20 mijl met 200 obstakels en 50 Nederlanders over het parcours. Een geweldig weekend, dat zeker een vervolg krijgt in 2015.

Ook was in mei de tweede editie van de Breakout run. Deze run staat volledig in het teken van de gevangenisuitbraak en na de eerste editie wilde ik zeker de tweede editie doen, in mijn geval 'chained'. Hierbij ging ik 16 kilometer aan elkaar vastgeketend over het parcours.

Een week later was het tjd voor een ongepland hoogtepunt: De Iron viking, een mud marathon in Spaarnwoude. Zeven uur lang ben ik bezig geweest op het parcours, maar wat was dat een ervaring!

Gelukkig had ik hierna even rust in het programma ingelast en kon ik weer “fit” aan de start staan bij de Strong Viking Water editie. Planning was om in het wedstrijdvak te starten, maar de avond er voor was de WK-wedstrijd Nederland – Spanje die roet in het eten gooide. Gelukkig waren er meer mensen die net als ik om 12.00 uur gingen starten en eigenlijk nog niet helemaal nuchter waren. De 19 kilometer kostte mij ook wat meer tijd en moeite dan normaal.

Dat was 14 juni. De weken erna zou ik wekelijks een run lopen; als eerste op 21 juni de Cavemanrun in Valkenburg en daarna kwam de Spartan Race voorbij. Ik wilde eigenlijk in 2015 mijn Trifecta gaan doen, maar het plan werd naar voren gehaald en ik reisde af naar Keulen om daar op één dag de Spartan Sprint en Super te lopen. Hier kwam ik erachter dat ik net naast de pot geplast had voor mijn WK-kwalificatie en ik dus nog een datum moest gaan plannen.

Weer een week later mocht ik op bezoek in Maurik bij EVM19 voor de Mud & Water Challenge. 15 kilometer door mud en water en een gezellige dag. Hier en daar wat opmerkingen en tips gegeven naar de organisatie en als ik de reacties hoor van de mensen die de tweede editie gedaan hebben is er iets mee gedaan!

Een minpunt op de kalender bleek de Urban Nature Extreme, de eerste triatlon in obstakelland. Helaas door miscommunicatie in de organisatie flopte deze opzet. Misschien een volgende keer beter, met de 'lessons learned'?

Na een weekend rust ging ik alweer onderweg voor een grote naam in obstakelland, Tough Mudder. En niet zomaar een Tough Mudder, maar helemaal in Berlijn. Ik ging gezellig roadtrippen met maatjes om één dag te rennen en een dag vrijwilligerswerk te doen. Dan betaal je maar 15 euro voor je kaartje!

Na al deze runs was het dan tijd voor een welverdiende vakantie…

Gelukkig ging ik het weekend na mijn vakantie weer op pad naar Londen om mijn kwalificatie veilig te stellen voor het WK OCR bij de Spartan Races. Op zaterdag twee keer de Sprint en op zondag nog een keer de Super. Hier waren we weer met veel Nederlanders aanwezig om er een waar feest van te maken!

En die kwalificatie kwam er! Lees er meer over in mijn blog over  Spartan Londen.

Precies een week later was het de beurt aan de Strongmen Run in Hellendoorn. Aangezien dat best wel een eind rijden is hadden we afgesproken om een nachtje op de camping te gaan staan vlakbij het evenement. Dat wij onszelf hebben laten zien op de pre-party zullen ze nog lang herinneren daar. Volgend jaar met een nog grotere groep naar de pre-party in Hellendoorn?

Aangezien ik niet van stilzitten hou en graag nieuwe runs doe, was het een week later tijd voor de eerste Men of Steel. Een leuke laagdrempelige run van 7 of 14 kilometer rondom een grote plas net buiten Rotterdam met een hoge obstakeldichtheid en met een vervolg in april op en rond het strand van Scheveningen. Aansluitend liep ik op de woensdag erna nog een run van 12 kilometer in de Vredepeel.

Na een weekend van rust stond ik alweer op één van de grootste evenementen van Nederland, bij Mud Masters!

Discovery is partner van Mud Masters en er werd dus flink uitgepakt. Allereerst een nieuw shirt voor de experts en ook nog eens een startvak vol met prijswinnaars in natuurlijk de blauwe en paarse shirts.

Op Mud Masters mochten de bezoekers ook kennismaken met de uitdaging “eet wat nieuws” van de Discovery-actie 'Make Your World Bigger', waarbij men sprinkhanen en meelwormen kon proeven.

Na Mud Masters zou ik even wat rustiger aan gaan doen omdat het WK OCR wat er aan zat te komen, maar niet voordat ik één van mijn doelen gerealiseerd zou hebben. De Spartan Beast in Londen moest nog gelopen worden om de Spartan Trifecta-medaille te behalen. Met 45 Nederlanders over een parcours in Engeland. Helemaal geweldig!

En toen was het eindelijk 20 oktober! De dag dat ik vertrek naar Cincinnati om het eerste WK OCR bij te gaan wonen. Achteraf blijkt het ook mijn laatste run te zijn voor de komende tijd maar daar later meer over.

Het WK is toch wel hét hoogtepunt van mijn tijd in deze sport, ik ga nu al twee jaar mee, maar dit is een kroon op je werk. De mensen waar ik nu nog allemaal contact mee heb en de steun die je krijgt van allerlei mensen uit Amerika, Engeland, Zweden enz. is ongelooflijk. En zoals het WK al liet doorschemeren; OCR United is de kreet van 2014 en die nemen we mee naar 2015.

Helaas zijn er altijd mindere mededelingen om te doen en daar ga ik ook mee afsluiten.

Als eerste gaat het na mijn val op het WK nog steeds niet goed met mijn enkel en moet er misschien wel geopereerd gaan worden, dat betekent dat ik er een paar maanden uit zal liggen en dus al een belangrijk deel van 2015 ga missen. Maar niet getreurd! Ik zal revalideren en sterker terugkomen en mezelf gewoon weer kwalificeren voor het WK 2015! Never give up!

Het tweede punt is dat ik het Discovery Obstacle Runs team ga verlaten en in 2015 andere dingen rondom de sport ga doen. Ik ga meer in het buitenland lopen en misschien zie je me ook wel een keer als vrijwilliger bij een run staan. Ik ga niet weg uit de sport maar verlaat wel een fantastisch team met hele gezellige en gedreven mensen.

Ik wens daarbij de oude en nieuwe experts ook een fantastisch 2015 toe en ik ga iedereen zeker weer zien in de modder.

HOOYAAHH!!!

Gertjan

@MudCrew_NL

foto | fun | modder |
Lees verder
Foto's: Mud & Water Challenge

Zaterdagochtend 29 november.

De meeste Nederlanders worden wakker, kijken naar buiten en draaien zich nog een keer om vanwege de barre temperatuur, of zullen voor de buis gaan zitten met een warme choco of thee met de verwarming op 25 graden. 

400 andere Nederlanders dachten er heel anders over!

Deze stapten die ochtend vol moed hun auto uit met 3 graden op de meter, een winterjas, sjaal, muts en handschoenen aan. Op het eiland van Maurik stond ze dan ook echt wat te wachten! De warme outfit uit en snel de renkleding aan. Ik had dan ook het volgende aan: een tweede huid Under Armour lange mouwen, lange mouwen Odlo thermo / winddicht shirt, Odlo compressiebroek, compressiekousen en een buff om mijn nek warm te houden. Als je niet kopje onder gaat, houdt de buff je nek goed warm en kan je deze ook nog tot muts omtoveren. 

Klik  hier voor de review van en klik hier voor de aftermovie van Niels. 

Tijdens deze run ben ik foto's gaan maken met mijn GoPro om te kijken of de actie ook op deze manier is vast te leggen terwijl ik aan het rennen was. De GoPro op timelapse gezet met één seconde tussen de foto's, en ik ben heel tevreden met het resultaat!

Door de brede fish-eye lens van de GoPro kan je van heel dichtbij foto's maken, maar toch enorm veel zien. De GoPro zit op mijn hand gemonteerd met een zelfgemaakte "handmount": een plastic plaatje ter grote van de achterkant van mijn hand, drie gaten voor een spanband en de mounts van de GoPro! Zit goed vast en je kan alle hindernissen er gemakkelijk mee doen!

Dit was mijn laatste run van het obstacle run seizoen van 2014! Volgend jaar zie je mij weer verschijnen aan de start. Mijn eerste run staat alweer op 2 februari. Dan gaan we overzees naar onze linksrijdende vrienden om de Tough Guy te lopen!

foto | fun | modder | obstakels | tips | weer |
Lees verder
Aftermovie: Mud & Water Challenge

Met 3 graden Celsius buiten en 6 graden water, was de Mud & Water Challenge ook daadwerkelijk een echte challenge.

Klik hier voor de review. 

Hardlopen = saai. Doe obstacle running!

fun | modder | natuur | obstakels | video | weer |
Lees verder
Staat je OCR-schoen al klaar?

Is Sinterklaas de strafste obstacle runner op onze blauwe planeet? De goedheiligman heeft meer met obstacle running gemeen dan wij denken. Jaarlijks, in de nacht van 5 op 6 december, legt hij de langste obstacle run ter wereld af. Samen met zijn sidekick Piet en zijn schimmel legt hij duizenden kilometers af. Hierbij kijken ze niet op een kilometer meer of minder, want hun doel is om alle brave kinderen met snoep en speelgoed te belonen. Voor het trio is het een echte race tegen de klok, want 's morgens verwachten alle kinderen hun sinterklaasgeschenken. 

Enkele honderden meters met een zandzak lopen, klinkt velen onder ons bekend in de oren. Sinterklaas en Piet zijn nog straffer. Zij sleuren met zakken die gevuld zijn met mandarijntjes, speelgoed en snoepgoed. Met een juten zak in de hand klimmen beklimmen zij gevels en lopen ze over daken zonder enige moeite. Alsof dit nog niet zwaar genoeg is, klauteren ze op schoorstenen om vervolgens speelgoed naar binnen te gooien. 

Tijdens hun tocht lopen zij door straten in dorpen en steden, maar het platteland hebben zij ook onder de knie. Modderige velden en prikkeldraad houden Sinterklaas niet tegen om brave kinderen te bereiken. Zelfs wanneer de Sint een stroomstoot krijgt van schrikdraad, laat hij zich niet uit zijn lood slaan. Angst voor water kennen zij niet. Om een woonboot te bereiken, deinzen zij niet terug om in een kanaal te springen en een eind te zwemmen. Sinterklaas' jaarlijkse tocht is een harde pepernoot om te kraken maar elk jaar opnieuw slaagt hij om zijn taak te volbrengen. Wie twijfelt nu nog dat Sinterklaas één van de strafste obstacle racers is?

Heb jij je afgelopen jaar als een waardig obstacle runner gedragen? Had jij respect gehad voor andere deelnemers en vrijwilligers? Hielp je anderen om obstakels te overwinnen? Heb jij elke hindernis bedwongen of toch je best gedaan? Zet dan zeker je ocr-schoen klaar want Sinterklaas heeft veel respect voor obstacle runners. Als nummer één op jullie verlanglijst zou ik goede ocr-schoenen zetten, want deze maken echt het verschil tijdens een obstacle run.

foto | fun | tips |
Lees verder
Review: Hang-On Run

Zondagochtend 30 november stond de 12 kilometer van de Hang-On Run in Doorn op het programma. Op de website was te lezen dat we 57 professionele en uitdagende hindernissen zouden krijgen, dus mijn verwachtingen waren hoog. Het had 's nacht nog licht gevroren en de temperatuur zou die dag niet boven de 2 graden uitkomen. Flink koud dus… 

Bij aankomst was de parkeergelegenheid bij de start helaas al vol, maar we werden netjes naar een parkeergelegenheid bij de marinierskazerne doorverwezen. Daar stonden pendelbusjes klaar die ons naar het start/finish-terrein op de camping Het grote Bos brachten. Het aanmelden voor de run ging erg soepel en binnen no-time konden we ons voor de run omkleden. Nog even de tassen bij de bewaakte tassenopslag inleveren en dan opmaken voor de start.

Tijdens de eerste kilometers van de run werden we al lekker opgewarmd. Na het slepen van boomstammen door het mulle zand was ik de temperatuur van 2 graden al bijna vergeten. De eerste echte technische survivalrunhindernissen kwamen vrij kort daarna. Daar konden we ons uitleven op een paar pittige klimhindernissen en swing-overs.


Het was al snel duidelijk dat de armen het die dag flink zwaar zouden krijgen. Ik heb een paar keer flink door de verzuring heen moeten moeten bijten om het einde van een combi te halen. Dat gaf dan wel een kick als je zonder fouten te maken het einde haalde.


Het parcours ging door de mooie omgeving van de Utrechtse Heuvelrug. Ik had wel iets meer hoogteverschil in het parcours verwacht. Ergens in het midden van het parcours kregen we wel een flinke klim via een steile trap te verwerken. Altijd een leuke uitdaging om je benen op stuk te lopen.

Tegen het einde van de run kregen we nog een paar echte survivalrunonderdelen te verwerken. We moesten houthakken, boomstammen zagen en boogschieten. Het boogschieten ging me die dag gelukkig goed af, het eerste schot was meteen raak. Iets wat mij tijdens survivalruntrainingen vaak niet lukt.


Bij de laatste drinkpost kregen we te horen dat de we nog 1 kilometer te gaan hadden. En in de laatste kilometer had de organisatie nog een paar spectaculaire waterhindernissen gestopt. Heerlijk afkoelen bij een temperatuur van 2 graden... Uiteindelijk zijn we met het Discovery Expert Team als derde groep in 02:10:57 gefinisht.

Binnenkort zal de Hang On Run aftermovie van Niels hier op het Discovery Obstacle Runs platform te zien zijn.   

Conclusie:

  • Duidelijke website en goede info vooraf; 
  • Snelle aanmelding en bewaakte tassenopslag; 
  • Kleine startgroepen, en weinig oponthoud bij de hindernissen; 
  • Mooi parcours met uitdagende met zware technische hindernissen; 
  • Meer dan voldoende eet,- en drinkposten; 
  • Vriendelijke en vrolijke vrijwilligers; 
  • Douches en warme kleedruimte.

De Hang-On Run is een van mijn favoriete runs, en ik geef dan ook een dikke 8 voor deze run!!

Voor iedere obstacle runner die eens kennis wil maken met survival runs is dit de perfecte run! Tip: ga wel eerst wat survivalruntrainingen volgen. De technieken die je daar leert komen in deze run goed van pas!  

Complimenten aan de organisatie en de vrijwilligers!   

De Hang-On Run Editie 2015 staat weer op mijn lijstje, maar dan wel de survivalrun-versie : )

Volg mij via Twitter  @WJPeters of Facebook of zoek op #‎DiscoveryRuns‬.

foto | natuur | weer |
Lees verder
Review: Mud & Water Challenge

3 graden Celsius stond aangegeven op mijn dashboard toen ik op 29 november 2014 over de dijk reed van het Eiland van Maurik. Imposante sluizen die deden denken aan gigantische robots uit Star Wars maakten nog eens duidelijk dat water een belangrijk onderdeel zou zijn van deze obstacle run. Maar zouden ze dat wel doen met deze barre temperaturen? 

Nou reken maar! De Mud & Water Challenge maakte zijn naam volledig waar. Niks minder water vanwege de kou. Gewoon volop diepe modderpoelen en waterobstakels waar menig challengers kopje onder gingen. Zo ook ikzelf. Deelnemers konden kiezen uit een afstand van 8 kilometer of 16 kilometer. Het parcours zelf was 8 kilometer lang waardoor de 16 kilometerlopers het parcours tweemaal konden afleggen. Het parcours zat goed in elkaar met voldoende en afwisselende modder, water, klim- en behendigheidsobstakels. Geen lange loopafstanden tussen de obstakels, maar veel uitdagingen. 

Het eiland van Maurik is niet ideaal bereikbaar via openbaar vervoer en bij aankomst met de auto moest 5 euro parkeergeld betaald worden. Het parkeerterrein lag wel direct naast het parcours, dus je kon gemakkelijk even iets in de auto laten liggen. We werden vriendelijk onthaald en aangemoedigd bij de inschrijfbalie waar we een tijdregistratiechip, shirt, muts en kop koffie mochten ophalen. Omdat het geen massale run betreft verliep dit alles soepeltjes en overdekt. De garderobe was het enige onderdeel dat een volgende keer beter zou kunnen. Twee personen die alle tassen moesten innemen en ter plekke nog nummers op de bandjes moesten schrijven maakten dat we hier te lang moesten wachten. Ik stond hier samen met mede-experts Simon, Chris en NIels toen we ons startvak zagen vertrekken terwijl we onze tassen nog niet kwijt konden. De start van ons vak C was overigens ook nog eens 5 minuten te vroeg weggestuurd.

Na afgeven van de tassen hebben we even snel met zijn vieren een korte warming-up gedaan en zijn we van start gegaan om aansluiting te zoeken bij onze reeds vertrokken startgroep. Het eerste gedeelte van de run betrof vrijwel direct wat mooie modderpoelen. Bij drie graden levert dat al snel koude tenen op en het is moeilijk snelheid te maken en balans te houden op deze glibberige onderlaag. Ik viel dan ook binnen luttele minuten languit in het koude modderige water. "Kom op jongens, doorlopen! Ik moet nog warm worden." Het koude weer speelde echt een factor. Denk je net weer warm gelopen te zijn, volgt een volgende modderpoel of waterobstakel. Persoonlijk houd ik hier erg van en geeft het deze loop net iets extra's ten opzichte van een loop in het voor- of najaar.

De obstakels die zijn neergezet bij de Mud en Water challenge varieerden nogal en hadden een hoog fun gehalte. Zo kwamen we na de eerste modderpoelen bij een gigantische wip waar je schuin tegenop moest rennen. Eenmaal voorbij het scharnierpunt kwam het geheel in beweging en sprong je er weer af. Verderop moesten we over een serie geparkeerde auto's klimmen en springen. Ook een glijbaan het koude water in en de 'wet zebra' zorgden voor veel vermaak. Die laatste betrof een lange drijvende mat waar je overheen moest proberen te rennen. Dat ging mijn mede-experts makkelijker af dan ikzelf. Ik zakte gelijk het water in en dus kon ik zo'n 10-15 meter zwemmen in het koude water.

Naast de wat speelsere obstakels waren er ook voldoende serieuzere obstakels.The Harp (touw gespannen over water) blijft een fysiek pittig obstakel. Mijn favoriete onderdeel, de monkey bars, bleken bij deze run extra moeilijk omdat mijn handen vrijwel gevoelloos waren nadat ik net door het water had gezwommen. Halverwege viel ik ook hier dus weer het ijzige water in. De sfeer was goed en ook de vrijwilligers langs het parcours leken het naar hun zin te hebben en moedigden iedereen nog eens aan. 

Minpuntje tijdens de loop was de touwbrug over het water. Deze zorgde tijdens beide passages voor een flinke opstopping. Extra vervelend bij koude temperaturen om lang stil te moeten staan. En dat terwijl het aantal deelnemers zeer beperkt was vergeleken met andere runs. 

Faciliteiten

De faciliteiten van de Mud & Water Challenge scoren erg goed in mijn lijstje. Naast de tijdregistratiechip, shirt, muts en kopje koffie voor de start, was het na de finish ook allemaal prima in orde. Door de carwash om de ergste modder af te spoelen. Even met de maten naar de selfiemachine, tas ophalen en door naar de warme douches. Ja, je leest het goed. Heerlijk binnen onder een hete douche weer op temperatuur komen en droog omkleden. Toch hoorde ik wat personen mopperen dat ze in een aangebouwde tent moesten omkleden omdat dit wat kouder was nadat je uit de douches komt. Dat is bij andere runs wel anders dus vooral niet zeuren. Top geregeld! 

Na de douches konden we wederom in een ander gebouw overdekt een drankje en een hapje ophalen voor een paar euro. Een patatzak ging er wel in en we hebben nog even gezellig nagepraat met de andere lopers. Vanwege de relatief kleine aantallen lopers was het hier gezellig druk.

Eindoordeel

Deze run geef ik uiteindelijk een dikke 7!  Goed georganiseerd en de koude omstandigheden in combinatie met de vele waterobstakels maakten dat ik deze run niet snel zal vergeten. De Mud & Water challenge is geen run waar je helemaal stuk gaat. De obstakels hadden een hoog fungehalte, maar voor de echte obstacle runner wellicht iets te veel fun; het ontbrak aan de echt moeilijke obstakels. Het eiland van Maurik is een mooie locatie met prima faciliteiten. Aanrader dus!

foto | fun | modder | natuur | obstakels | weer |
Lees verder
Discovery Obstacle Runs Facebook

Het moment is aangebroken: Discovery Obstacle Runs is vanaf vandaag ook op Facebook te vinden!

Door te beginnen met Facebook, hopen we nog meer voor jullie te kunnen betekenen en nog meer bezig te kunnen zijn met de sport waar we van houden. Via onze Facebook hoor je het als eerst wanneer er een nieuwe blog of aftermovie van onze experts op de site verschijnt. Ook blijf je op de hoogte van de laatste ontwikkelingen op het gebied van obstacle running en zullen we foto’s plaatsen van verschillende runs. Bovendien kunnen we nog meer het gesprek aangaan, want als we iets gemeen hebben, is het de liefde voor de modder.

Het obstacle running-seizoen van 2014 mag dan binnenkort op z’n einde lopen, met onze Facebook kunnen we ook in de koude wintermaanden nog lekker bezig zijn met runs. Hoe we deze maanden in gaan vullen, zal de komende tijd helder gaan worden. Duidelijk mag zijn dat we genoeg voor jullie in petto hebben!

Wil je elke dag een goede portie modder, trenches en monkey bars op je digitale bordje hebben? Ga dan nu naar onze Facebook, like hem, en mis niks!

Discovery Obstacle Runs

fun | obstakels | tips |
Lees verder
Sportvasten Review

Twee termen die je niet snel bij elkaar zou zetten maar toch bestaat het en kan het voordelen bieden voor een obstacle runner!

Afgelopen zomer kreeg ik de kans om zelf het sportvasten te ondergaan. Ik had er al veel over gehoord en was benieuwd naar de werking. Het klinkt simpel: tien dagen eventjes anders/niks eten, een beetje sporten en je krijgt een mega conditie.

Theorie
Achter elke makkelijk sportidee zit een flinke medische puzzel. Je lichaam gebruikt over het algemeen twee voedingstoffen bij de verbranding: suikers en vetten. Eiwitten en alcohol werken ook als brandstof, maar die zijn niet nuttig voor een sporter.

Vroeger, lang geleden, werden we gebouwd om vetten te verbranden, daar werkt onze motor ook het beste op. Vetten worden naar de verbrandingsmotor (de mitochondriën) gebracht en wordt omgezet naar bruikbare energie: Adenosine Tri Phospate of kort gezegd: ATP. Zodra de spieren deze gebruiken wordt er één verbinding afgebroken en blijft er ADP+ P over. Dit gaat terug naar de mitochondriën en de P wordt er weer opgezet, zodat er ATP gemaakt wordt.

Tegenwoordig hebben we een totaal veranderde levenswijze en zijn we van het jagen van leeuwen naar werken achter een pc gegaan. Onze voeding bestaat nu veel meer uit suikers. Waarom? Omdat suikers lekker zijn. Ons lichaam kan suiker ook verbranden, maar laat rotzooi achter die zorgt voor onvolledige verbranding en snellere vermoeidheid.  Door de hoeveelheid suiker die we binnenkrijgen op een dag, zijn we overgeschakeld naar vooral suikerverbranding in plaats van vet.

Met sportvasten ga je een poging doen om je lichaam van suiker weer terug te zetten naar vetverbranding. Hierdoor word je ‘motor’ weer schoon en verbetert je uithoudingsvermogen.

Werkt het?

Dag 1-2 bestaat uit afbouwen. Je gaat zorgen dat alle suikers die aanwezig zijn langzaam opgebrand gaan worden. Dag 3-6 is het helemaal vasten op 450 ml vruchtensap na (de zenuwbanen en hersenen kunnen niet zonder suiker namelijk). Dag 7-10 is het weer rustig opbouwen naar het gewone leven. Mooi was het ontbijt op dag 7 dat uit een appel bestond. Niet zoveel, maar na vier dagen vasten was een appel een wondertje!

Ook krijg je voor elke dag supplementen om te voorkomen dat je lichaam je spieren gaat aanbreken en een poeder om de honger een beetje weg te houden. Ook krijg je urinestrips om te zien of je al van suikerverbranding naar vetverbranding bent gegaan.

Een voordeel is dat je een aantal kilo afvalt en langzaam zonder suikers leert te gaan leven. Ook is mijn uithoudingsvermogen redelijk toegenomen. Een nadeel is wel dat je tijdens je vasten eigenlijk geen sociaal leven erbij kan hebben, het is al moeilijk van je normale eten af te blijven, laat staan na gezelligheid. Ook de duizeligheid bij het opstaan op de laatste vastdagen... Tien dagen vasten was voor mij geen pretje.

Het sportvasten is pittig en het kost behoorlijk wat. Elke dag een half uur cardio doen terwijl je niks gegeten heb. Niks eten terwijl de wereld om je heen geniet van al het lekkers. Is het noodzakelijk voor een obstacle runner? Nee, maar geeft je conditie wel een turbofunctie en je valt flink af. Elke ochtend een kilo minder op de weegschaal zien is erg motiverend! Misschien een leuk kadootje voor de feestdagen?

Tip: Doe dit vastenkuur niet tijdens de feestdagen ;)

Om af te sluiten met een Spartan kreet:

tips | training | voeding |
Lees verder
Terugblik en Try outs

Nog even en het jaar 2014 zit er al weer op. Fysiek gezien voor mij niet het beste jaar. Ik begon het jaar met een blessure in mijn enkel. Doordat ik hier niet goed mee omgegaan ben duurde het herstel langer dan verwacht. Achteraf niet slim, maar omdat ik dit jaar deel uit mocht maken van het expert team ben ik toch langer doorgegaan dan goed voor me was. 

Gelukkig gaat het op dit moment weer goed. Van m'n enkel heb ik geen last meer, al blijft een overbelastingsblessure bij mij altijd op de loer liggen. Ik ben nu eenmaal de jongste niet meer, maar denk soms nog m'n prestaties van vijftien jaar geleden te kunnen evenaren. 

Was dit jaar dan echt een fysiek baggerjaar? Nee, gelukkig niet. Ik heb samen met de andere experts toch hele leuke (en pijnvrije) runs gelopen. Toppers voor mij blijven de Strong Viking runs en de Mudmasters. 

Voor dit jaar heb ik nog maar 1 run op het programma en dat wordt misschien qua hindernissen ook wel meteen de meest uitdagende. Op zaterdag 29 november loop ik de Hang On run in Doorn. Ik loop daar de 9 kilometer survivalrun. 46 hindernissen zullen bedwongen moeten worden. Ik heb vaker survivalruns gedaan en kan je vertellen dat ze behoorlijk uitdagend zijn, ondanks dat ik nu voor een afstand van 'slechts' 9 kilometer heb gekozen. Zonder voldoende armkracht en techniek red je het gewoon niet. Ben heel benieuwd hoe het gaat en of het naar meer gaat smaken voor 2015.

Dan de try outs. Er zijn twee dingen die ik in mijn patroon rigoureus veranderd heb, namelijk manier van trainen en voeding. Ongeveer een maand geleden ben ik gestart met Crossfit. Tevens ben ik overgegaan tot voeding volgens het Paleo-principe. 

Oke, ik deed zo nu en dan al Crossfit-achtige trainingen, maar nu doe ik het structureel twee à drie keer per week onder begeleiding van een gecertificeerde instructeur. Elke training (WOD) ziet er anders uit. Wat ik van Crossfit verwacht is dat het mij sterker en explosiever zal maken en dat bijvoorbeeld ook m'n loopprestaties zullen verbeteren. Persoonlijk vind ik het een heerlijke manier van trainen, al voelt het soms alsof je ter plekke sterft :). Ga eens kijken of er een box bij jou in de buurt zit en doe een proefles mee om te kijken of het wat voor je is!

Dan Paleo. Wat? Paleo. Ik weet nog steeds niet waar de klemtoon ligt maar dat doet er even niet toe. Jezelf voeden volgens Paleo komt er in het kort op neer dat je eet en drinkt zoals je verre voorouders dat ooit deden: het eten van onbewerkt voedsel. Je haalt je energie vooral uit eiwitten en vetten en neemt veel minder koolhydraten tot je. Brood en pasta behoren tot het verleden (net als alle granen).

Ik ben hiermee begonnen omdat ik goede dingen over Paleo gelezen heb. Ik doe het niet om gewicht kwijt te raken, wel om mezelf energieker te voelen gedurende de dag en om mijn sportprestaties en herstel na trainingen te bevorderen. 

En? werkt het? Ja! Binnen een paar weken merkte ik al dat ik minder dipjes had overdag. Gewoon minder moe. Ook fysiek voel ik me beter. Ik ben weliswaar na de eerste week 1,5 kilo afgevallen, maar merk nu dat m'n gewicht constant blijft op zo'n 80 kg. Het is helemaal niet lastig vol te houden. Op internet vind je de lekkerste recepten en doordat je anders gaat eten zul je ook merken dat je snack-/snaaibehoefte afneemt. 

Give it a try zou ik zeggen. Op internet is genoeg te vinden over Paleo. Binnenkort zal ik de resultaten over de langere termijn nog even in een blog zetten. Voor zowel Crossfit als Paleo.

@obstacle_runner #Discoveryruns

tips | training | voeding |
Lees verder
Aftermovie: GLADIATOR RUN

De Gladiator Run. Qua locatie ongekend, prachtig heuvels en mooie velden. Proficiat voor onze zuiderburen!

Hardlopen = saai. Doe obstacle running!

fun | afstand | modder | natuur | obstakels | video |
Lees verder
Review: Gladiator Run Mud

Discovery Obstacle Runs ‘went international’ afgelopen weekend in België; een thuiswedstrijd dus voor onze Tim, een kleine wereldreis voor de rest van de Discovery teamleden om in Vossem-Tervuren (Brussel) aan te vangen voor de tweede editie van de Gladiator Run.

Er was de keuze uit een dikke 24 kilometer met ruim 100 obstakels of de 12 kilometer. Ik heb, met het oog op mijn knieblessure (die na deze run officieel over is, want geen last gehad!), mijn 24 kilometer-ticket omgezet naar de 12  en heb deze al dansend met de  Dancing Mud Chicks (ja, in een roze tight…) uitgelopen.

Organisatie

De bewegwijzering en parkeermogelijkheden waren niet heel duidelijk aangegeven bij binnenkomst in het dorp, maar verder was de organisatie prima in orde. Startbewijs ophalen, chip voor de tijdsregistratie omdoen, shirtje scoren en een kleine tien minuten lopen naar het startterrein: alles was verder duidelijk en verliep soepeltjes.

Het zonnetje straalde nog welig deze middag en dat maakt dat ik dit jaar bij geen enkele van de 20+ runs regen of extreme kou heb gehad. Een unicum!

Wij startten in de laatste wave en na een verwaarloosbare warming-up van vier keer springen en een mal dansje gingen we van start. De eerste hooibalen werden met gemak genomen om vervolgens wat hoogtemeters te pakken.

Parcours & Obstakels

Het parcours loopt grotendeels door aardappelvelden, maisvelden en korte stukjes bos met als absolute modderhoogtepunt ‘The Swamp’: een kronkelend stuk moerasland waar je op sommige plekken tot okselhoogte door de modder moet ploegen.

Nu had ik geen navigatiehorloge om, maar na de 9 kilometer waren we heel snel bij de finish. Ik heb het idee dat de afstand behoorlijk korter was dan de vooraf aangegeven 12 kilometer.

De obstakels waren leuk, maar niet bijster zwaar of extreem uitdagend. Het goede weer, de mooie omgeving en de hoge opkomst maken van deze run een prima funrun. De naam doet extremer en uitdagender vermoeden  en ik denk dat de 24 kilometer qua afstand een uitdaging was, maar dat ook hier ‘Extreme’ niet geheel van toepassing is.

Al met al geef ik deze run toch een dikke 7 en ik ben er volgend jaar weer bij, want overall is het echt een leuke run om te doen en de reistijd waard. En last but not least zeven minuten aan Gladiator Run  filmmateriaal met dank aan de Dancing Mud Chicks, en de aftermovie van Tsambiko en Niels!

fun | modder | obstakels | video |
Lees verder
Aftermovie: Neptunus Run

De tweede editie van de Neptunus Run was geslaagd. Samen met vele muddy's genoot ik van deze obstacle run aan de Belgische kust. De review kan je hier lezen. In de aftermovie kan je zien hoe het was door de run te herbeleven; wie weet kom jij wel in beeld. Ik kijk alvast uit naar een volgende editie van de Neptunus Run. Veel kijkplezier!

modder | natuur | video |
Lees verder
Superfood met pit: De Avocado!

Hoewel hij niet meer zo frequent wordt gegeten sinds de opkomst van kokosolie, zijn de goede eigenschappen van de avocado er niet minder op geworden. Waarom is dit nu zo'n superfood? Dat lees je hier!

Herkomst en omschrijving:
De avocado is een vrucht uit Zuid-Amerika, met Mexico als grootste teler. Daar is de naam avocado ook ontstaan, bij de volkeren die er vroeger leefden (Azteken, Tolteken en Nahua). Het woord betekende daar ook "teelbal". Lekker, toch? 

Hij groeit aan de avocadoboom, kan tot 33 cm groot worden en tot wel 2,3 kilo zwaar worden! Maar diegene die wij in de winkel vinden hebben meestal de grootte van een vuist. Ook al komt de peervorm die wij kennen het meeste voor, de vruchten komen in alle maten en soorten. De kleur van de vrucht varieert van groen tot zwart.

Kenners verkiezen de zwarte boven de groene. De huid voelt aan als hobbelig leer en het vruchtvlees is wit-gelig en zacht als boter. In het midden zit een grote, harde, bruine pit die voor het eten verwijderd wordt. Ze zijn het hele jaar door verkrijgbaar dankzij de import.

Voordelen

  • De voornaamste reden dat avocado's worden geprezen is dat ze een bom aan goede vetten zijn. Buiten de gezondheidsvoordelen van deze gezonde vetten, zorgen ze er ook voor dat je minder snel honger krijgt, en dus minder snel naar ongezonde suikers grijpt. (afslanktip!) 
  • Minder vertegenwoordigd in deze vrucht zijn eiwitten, maar degene die er wel in zitten, zijn van zeer hoge biologische kwaliteit, wat de spieropbouw van je sportlijf ten goede komt.
  • Sterke botten zijn belangrijk om de zware obstacle races te doorstaan. Vitamine K helpt vitamine D om magnesium + calcium naar de botten te transporteren. Deze vitamine K vinden we ook terug in avocado's.
  • Tevens bevatten avocado's ook veel essentiële aminozuren, welke, naast transport en opslag van voedingsstoffen, het immuunsysteem verbeteren. 
  • Daarnaast bevat de avocado meer dan 20 verschillende vitaminen en mineralen, welke de algemene gezondheid enkel ten goede komen. 

·Verder helpt het je bloeddruk verlagen, houdt het je hart en bloedvaten gezond en helpt het de bloedsuikerspiegel te stabiliseren.

Avocado kan op verschillende manieren gegeten worden. Verwerkt in salade, smoothie of in een lekker dipsausje (zei daar iemand guacamole?). 

Natuurlijk moet je er niet té veel van eten. Veel vetten betekent ook veel calorieën. Een half exemplaar per dag is exact genoeg.  

Hier vind je 39 gezonde avocado recepten.

Zelf vind ik volgende wel lekker:  

1 blikje tonijn mengen met een halve avocado. De vulling kan je serveren in de avocado schil, een halve tomaat/paprika of in een groentenwrap. 

Guten appetit!  

Stefan

fun | tips | voeding |
Lees verder
Wat is crossfit?

Het jaar zit er bijna op, de laatste runs staan op het programma en 2015 staat voor de deur. Mijn knie herstelt goed en tijdens de Gladiator Run op 23 november a.s. sta ik ingeschreven voor de 24 kilometer run (met meer dan 100 obstakels). Afhankelijk van hoe het herstel van mijn knie zich de komende week ontwikkelt, zal ik ook daadwerkelijk de 24 kilometer doen. Anders kies ik voor de 12 kilometer met ruim 40 obstakels. Ook niet mis!

2015 wordt op voorhand een tof jaar. Ik ga de marathon van Rotterdam lopen, ben lid van het  Gers! Roparun Team Hamburg waar ik in 48 uur ruim 60 kilometer zal lopen. Uiteraard loop ik, met een beetje goed plannen, tientallen obstacle runs.

En dan is daar natuurlijk het OCR World Championship 2015 in Amerika op 17 en 18 oktober. Dit jaar deden daar al vier experts aan mee (lees de review  hier), komend jaar wil ik mij ook kwalificeren. Ik heb me aangemeld voor de Elite groep; eerder  schreef ik daar al over dat het “ambitieus is, rete-zwaar zal worden, bijkans onmogelijk om te winnen, maar “bijkans” en “onmogelijk” zijn maar woorden. Omdat álles mogelijk is.” Quintin Tarantino: we create our own limitations.

Dat wordt dus trainen als een beest. En wat is nu de beste training om een beest van een obstacle runner te worden en te blijven? Dat is mijns inziens een combi van hardlooptraining en crossfit. Met het Gers! Team zal ik hardlooptrainingen volgen, voor mezelf zal ik veel gaan lopen met het  CrossXvest, snowboarden en mountainbiken en voor de crossfit-trainingen ga ik binnenkort naar een crossfitclub in Rotterdam.

Maar, wat is crossfit nu eigenlijk? Hardlopen is bij iedereen welbekend (al zijn er nog zoveel technieken te leren!), maar crossfit is redelijk nieuw (midden jaren 90) en enorm in opkomst.

CrossFit

Volgens Wikipedia is CrossFit een manier van fitness die gewichtheffen, atletiek en gymnastiek combineert in één trainingsvorm. Gedurende de training worden functionele bewegingen op een gevarieerde manier in een hoge intensiteit zo snel mogelijk uitgevoerd. De filosofie achter CrossFit is om niet te specialiseren in één specifiek sportonderdeel omdat dit tot een eenzijdige fysieke ontwikkeling zou leiden.

Trainingen bestaan uit een warming-up, een technisch gedeelte om de Crossfit bewegingen te leren en een intensieve training: de WOD (Workout of the Day) van 10 à 20 minuten. Gedurende de training wordt er gebruikgemaakt van barbells, dumbbells, kettlebells, tractorbanden, zandzakken, touwen en pull-upbars. De oefeningen bestaan voornamelijk uit natuurlijke lichaamsbewegingen zoals duwen, (op)trekken, stoten, werpen, tillen, springen, klimmen en rennen. Het doel van CrossFit is om ongeacht leeftijd, beroep of fysieke gesteldheid, zo snel mogelijk fit en gezond te worden.

Bekijk onderstaand filmpje, waarin duidelijk wordt uitgelegd wat CrossFit precies inhoudt.

Op naar 2015, op naar de OCR World Championships 2015! Kunstig, als een beest.

tips | training | video |
Lees verder
Review: Neptunus Run

Zondag 16 november 2014 vond de tweede editie plaats van de Neptunus Run. Net zoals vorig jaar vond deze plaats in de militaire basis van Lombardsijde (België). De Neptunus Run was dit jaar de vierde en laatste obstacle run uit de Spartacus Series. Samen met Gabrièl, enkele muddy's van Antwerp Bootcamp, een bevriend koppel en mijn sidekick Ann maakten wij deel uit van de 3500 deelnemers.

De weg naar de parking van dit evenement was goed aangegeven. Ondanks dat wij vrij laat arriveerden, vonden wij nog een parkeerplaats voor de ingang van het militaire kamp. Bij de ingang deelde een vrijwilligster grondplannen uit. Zo kon jij je als deelnemer en/of supporter goed oriënteren. 

Net zoals de vorige Neptunus Run en de andere runs uit de Spartacus Series was deze zeer goed georganiseerd. In een grote hangar bevonden zich drank- en eetkramen, een stand van sporthorloges en contactlenzen, een springkasteel voor kinderen en een EHBO-post. Startbewijzen kon je hier ook afhalen, alsook een mooi T-shirt. 

Het inschrijven ging heel vlot; formulier invullen en afgeven aan de helpdesk, waarna ik mijn startbewijs (elektronische tijdsregistratiechip) in ontvangst nam. Een chip in plaats van een startnummer kan ik alleen maar aanraden. Dit voorkomt eventuele kleerscheuren en je vindt ze niet terug langs het hele parcours.  Toiletten en een overdekte bewaarplaats voor je sporttas waren ook voorzien, alsook gescheiden kleedkamers met douches.

De Neptunus Run is een evenement voor iedereen. Wie niet deelneemt kan langs het parcour deelnemers aanmoedigen en kijken hoe zij hindernissen overwinnen. Deelnemers die niet verkleed waren konden aan een speciale stand zichzelf en anderen voorzien van een likje verf. Dit is een mooi initiatief waar veel deelnemers gebruik van maakten.

Enkele minuten voor het startschot begaven wij ons naar onze startbox. Daar kwam ik nog enkele bekenden tegen; de mannen met hun La Chouffe muts op. Zij waren mooi blauw geverfd. Een vlotte presentatrice en dj zorgden voor de nodige sfeer. Een gezamelijke opwarming was niet voorzien, maar dat kon de pret niet bederven. Nog maar net uit de startbox kwamen we de eerste hindernis tegen, namelijk een muur waar je overheen moest klimmen. Hier hielpen deelnemers elkaar; dat zie ik graag. 

Het parcours nam je mee door het militaire kamp en langs velden, duinen en strand. Onderweg genoot ik van mooie uitzichten. Ik zal niet het hele parcours en alle hindernissen beschrijven; deze kunnen jullie weldra bewonderen in de aftermovie. 

Bij de Army Drill volgde een aantal hindernissen elkaar in hoog tempo op. Als een echte militair moest je tussen autobanden dribbelen, over enkele houten klimrekken klauteren, door zand onder prikkeldraad kruipen, onder autobanden kruipen die aan een houten paal hingen, enkele pushups doen... Toen ik onder het prikkeldraad kroop vond ik grote stenen tussen het zand. Deze heb ik rustig aan de kant gegooid zodat anderen hier hun knieën niet tegen stootten. 

Het strand is en blijft voor mij de leukste hindernis van de Neptunus Run. Door het zand lopen is al een hindernis op zich. Vorig jaar vloog hier een Seaking (reddingshelicopter van het Belgische leger) voorbij. Dat was een machtig zicht. Op Omaha Beach moest je houten klimrekken overwinnen. Een trench en een rechte loopgraaf waren ook voorzien. Voor mij mocht het iets meer zijn; ik had hier graag meer trenches en zandheuvels gezien. Na een stuk rechtdoor lopen draaiden we af richting zee, liepen een stuk in zee en waanden ons Gods of the Sea. Verschillende vrijwilligers en militairen in camouflagepak hielden een oogje in het zeil zodat sirenen met hun mooie gezang je niet verleidden om in zee te lopen. 

Landinwaarts bracht ons bij Ring The Bell. Hier moest je touwklimmen om een bel die bovenaan hing te laten rinkelen. Wie niet slaagde om deze klok te laten luiden, moest 100 meter extra lopen. De volgende hindernis, Oh My God It's A Lazy Shrimp, bevond zich terug in zee. Gebukt moest je onder enkele panelen wandelen. Aangezien ik geen luie scampi ben heb ik hier een stukje gezwommen. Het zeewater was koud, maar ik genoot hier met volle teugen van.

Iets na het strand kwam je bij de tweede bevoorradingspost, waar je werd getrakteerd op een half bekertje water om al het zout door te spoelen. Bij de Hangover wandelde je over een houten balk en kon jij jezelf aan ringen vasthouden. Hier had de organisatie ook aan mensen met een kleinere gestalte zoals ik gedacht; de ringen hingen op verschillende hoogten.

Het einde van de Neptunus Run werd aangekondigd met The Final. Via houten balken klom je op een container om vervolgens via een opgespanen net naar de andere container te gaan. Langs strobalen sprong je naar beneden om vervolgens terug een container op te klimmen. Bovenaan lieten we ons door een grote buis glijden en liepen recht naar de finish. Daar kregen we elk een mooi aandenken. Vorig jaar was het nog een plastieken drietand, dit jaar een heel mooie medaille. Ik durf zelfs te zeggen: de mooiste medaille van de Spartacus Series. Dankzij een gratis Red Bull, AA-sportwater en een Meli-wafel kon je terug op krachten komen. 

Ik heb enorm genoten van de Neptunus Run en wil de organisatie Golazo en de vrijwilligers bedanken. Ik vond het spijtig dat de militaire stormbaan waar we langs liepen geen deel uitmaakte van ons parcours. Het strand bood volgens mij meer mogelijkheden, maar dit alles kon de pret niet bederven. Ik kijk alvast uit naar de derde editie van de Neptunus Run. De eerstvolgende obstacle run van de Spartacus Series is de Spartacus Run op 1 mei 2015!

foto | afstand | natuur | obstakels |
Lees verder
Lekker hangen!

Hangen - een basis bewegingspatroon.

Hangen is een trainingsvorm die je vaak alleen bij gymnastics, klimmers, survivalrun en parcours atleten ziet. Ik beschouw hangen als een belangrijk basis bewegingspatroon, en gebruik het hangen al een tijdje in mijn eigen trainingen. Met hangen creëer je krachtige schouders, ellebogen, en handen, waar je tijdens obstacleruns veel voordeel uit gaat halen. Een ander belangrijk voordeel van hangen is dat je lastige schouder blessures voorkomt en je je verloren 'overhead reach' vergroot. Het is een goede basis voor allerlei varianten van pull-ups, hanging sits en handstand push ups.

Hangen kun je onderverdelen in:

  • Passief hangen (relaxed hangen)

  • Actief hangen (actieve bewegingen)

  • Dynamisch hangen (een combinatie van passief en actief hangen)

The Hanging Challenge:
Probeer eens een maand lang +/- 7 min verdeeld over de dag te hangen. Varieer met passieve, actieve en dynamische oefeningen. Let op dat je rustig begint, de oefeningen mogen geen pijn doen. En hou het “do less. but more often” principe aan. Je kunt beter veertien keer een halve minuut per dag hangen in plaats van zeven keer een volle minuut. Tijdens de 30 dagen 'The Hanging Challenge' bouw je geen rustdagen in. Don't break the habit!

Volg mij via Twitter  @WJPeters of Facebook of zoek op #‎DiscoveryRuns‬.

tips | training |
Lees verder
Aftermovie ZombieRush 2014

Het kippenvel staat nog op mijn armen en de nachtmerries worden gelukkig al wat minder!

De allereerste ZombieRush van Nederland is een feit en was geslaagd als je het mij vraagt. 

Na vele achtervolgingen en griezelige hindernissen hebben Chris en ik de ZombieRush niet overleefd en waren we "infected". Als echte zombies struinden wij door de bossen, op zoek naar vers bloed (rode lintjes). Zoals op de foto te zien hadden we genoeg bloed gedronken en hebben we niemand ongeschonden voorbij laten komen! 

Check de aftermovie om nog even na te griezelen. Lees  hier ook nog de review van Tim!

Discoveryruns ZombieRush 2014 from Simon Senten Van.

foto | fun | modder | natuur | obstakels | video |
Lees verder
Preview: Gladiatorrun

Het einde van het obstacle run seizoen nadert stilaan, maar dat wil niet zeggen dat er geen interessante runs meer zijn. De allerlaatste obstacle run dit jaar in België is de Gladiatorrun. De opbouw van deze run is intussen gestart.
Persoonlijk vind ik dit één van de beste Belgische obstacle runs en hiermee kan ik zeggen: 'save the best for last'. 

Wie graag nog een keer door de modder wil ploeteren of wie wil kennismaken met obstacle running zal hier zijn of haar gading vinden. Jongeren onder de vijftien jaar kunnen deelnemen aan de junior gladiatorrun. Zij lopen een afstand van 5 kilometer waarbij ze onderweg naar de finish tien hindernissen moeten overwinnen. De 5K Mud Edition is ideaal voor wie zijn eerste stappen in obstacle running wil zetten of voor wie wil kennismaken met dit gebeuren. Je kan ook vrienden of familie op sleeptouw nemen en samen 5 kilometer met twintig hindernissen overwinnen.

Samen met enkele vrienden die nog niet zo lang aan obstacle running doen, neem ik deel aan de Mud Edition. Ik heb hen kunnen overtuigen om een afstand van 12 kilometer te lopen waarbij we in één groep blijven en elkaar helpen om 45 hindernissen te overwinnen.

Er is steeds meer en meer behoefte om langere afstanden af te leggen. Die-hards lopen 20 kilometer, zodat het nog meer een obstacle run marathon wordt. Gladiatorrun heeft dit begrepen en biedt dit jaar de Extreme Mud Edition aan. 24 kilometer obstacle running met 100 hindernissen, waarbij een extra hindernis wordt voorzien. Hieronder wordt alvast een tipje van de sluier opgelicht.

Wie graag deelneemt aan één of meerdere edities van de Gladiatorrun kan zich nog inschrijven tot en met 14 november, want er zijn nog enkele plaatsen beschikbaar. Snel beslissen is de boodschap! Voor de late beslissers wordt een beperkt aantal daginschrijvingen voorzien. Deze zullen iets duurder zijn en dienen met cash betaald te worden. Meer info vind je hier

Gladiatorrun biedt voor elk wat wils. Ik hoop dat ik jullie hier massaal zal tegenkomen!

foto | fun | modder | obstakels |
Lees verder
Wat een jaar, wat een team!

Wie zijn eigenlijk die Discovery Experts? Zijn het echt de moderne ninja's van deze tijd die elke hindernisbaan met het grootste gemak bestormen? Wat is hun geheim? En... waar kan ik ze vinden?  

Het is alweer bijna een jaar dat ik samen met een te gekke club fanatiekelingen mag meelopen in de beste obstacle runs van Nederland en omstreken. Tijd om even met een dikke knipoog terug te kijken naar de avonturen die we samen en individueel beleefd hebben en de vriendschappen die zijn ontstaan. Op naar 2015. See you there!

fun | obstakels | tips | video |
Lees verder
Review: Urban Nature Run

Voor wie ga jij door de modder?

Zaterdag 8 november: deze datum stond al een tijdje vast in m’n agenda. Eind augustus werden we benaderd door Urban Nature Run of we een stukje mee wilden komen kijken om advies te geven over het parcours. Hierdoor werd ik wel geïnteresseerd om er zelf aan mee te gaan doen.

Het mooie van deze obstacle run is dat niet een deel van de opbrengst aan het goede doel wordt geschonken (zoals bij veel runs), maar dat de hele run is opgezet voor het goede doel: Inloophuis De Hoop en de voedselbank.

De run

Aftellen... en weg! Als eerste renden we onder de stellage door, waarna we over de weg liepen en de toren in gingen voor de eerste hoogtemeters. Zeven verdiepingen verder konden we via de noodtrap naar beneden, waar een stukje verderop een flinke bandenstapel voor ons klaar lag. We kwamen weer over het terrein en gingen over een aantal cable reels, drie muurtjes over en daar gingen onze droge schoenen, want de eerste sloot was een feit. Na een nieuw stuk rennen en na een paar keer de dijk op en af geweest te zijn, kwamen we bij een brug waar een touw van de ene leuning naar de andere leuning liep. Voor een aantal was dit een 'angstoverwiningsobstakel', maar wel een leuke afwisseling van de ‘bekende’ obstakels.

Verderop gingen we weer het water in en via een touwnet klommen we de brug op om weer op het vaste land te komen. Tussen drie bomen waren touwen gespannen; daar moest je overheen om verder te kunnen komen. Verderop kwamen nog meer netten waar je onderdoor moest gaan, waarna we verder de skiberg op gingen, over het hek heen en verder klommen. Verderop waren nog twee touwen gespannen waar je overheen moest klimmen.

Op de terugweg mocht ik nog m’n collega op de rug nemen (en vice versa) en een stuk onder een hek door kruipen. Vervolgens moesten we een obstakel op en af klimmen en een stuk hardlopen, waarna we weer op het terrein aankwamen, waar we door een sloot mochten. Daarna gingen we een haystack over en een haystack door, om na een modderbadje en over de balansboomstammen terug naar de dijk te gaan. Ook gingen we door een aanhanger heen, waar we werden schoongespoten in de carwash!

Het laatste obstakel was een container gevuld met water, die we een rondje moesten meesleuren. Wat makkelijk leek werd na driekwart ronde toch behoorlijk pittig. Gelukkig hebben we de container weer netjes geparkeerd en konden we door naar de finish!

Conclusie
De run zelf was simpel opgezet, er werd goed gebruik gemaakt van de mogelijkheden. De sfeer was goed, de route was echter in de eerste startvakken onduidelijk, maar dit werd goed opgelost.

Waarschijnlijk toch wel één van de leukste manieren om het goede doel te steunen! Volgend jaar zijn we er weer bij!

Minpunten
- Onduidelijkheid in de routeaanwijzing
- Weinig obstakels gericht op het bovenlichaam

Pluspunten
- Run volledig gebaseerd op het goede doel
- Goede sfeer

Volg mij via @Chris_9191 op Twitter!

natuur | urban |
Lees verder
Review Inov-8 Pro extreme

Ik was al een tijdje op zoek naar een water-systeem dat geschikt was om obstacle runs mee te lopen. Mijn zoektocht bracht mij uiteindelijk bij de Inov-8 Pro extreme. Het concept sprak mij meteen aan en ben hem dan ook meteen gaan testen.

Nu ben ik geen maagd als het gaat om het lopen met een waterzak op mijn rug. Ik had zelf al een stuk of 4 verschillende vesten / rugzakjes liggen maar geen van deze was echt ideaal voor obstacle running. Ik zal even de minpunten van deze “kamelenzakken” opsommen waar ik tegenaan liep. Ten eerste draag je deze systemen als een rugzak. Dit betekent dat al het gewicht wordt gedragen door je schouders en dat het water in de verticale zak op en neer klotst. Door het weghalen van al de lucht in de zak werd het wel minder, maar het was nooit klots-vrij. Verder vond ik het lastig vullen door de smalle vulopening. Ook het schoonmaken en drogen van de zak was vrij lastig.

Wat een wereld van een verschil is dan het vest van Inov-8. Echt een verademing om mee te lopen. Het vest is echt super licht en de waterzak is onderdeel van het draagsysteem, waardoor het scheelt ingewicht. De grote vulopening maakt het een makkie om de zak te vullen. Tevens kun je de grote opening na gebruik lekker ver open zetten zodat al het water er weer uit kan. Want in tegenstelling tot allemaal vervelende beestje wil jij niet dat er wekenlang een laagje water in de zak blijft zitten. Het enige nadeel wat ik bij dit systeem kan bedenken is dat een concurrent je afsluitclip omhoog trekt zodat je ineens al je water kwijt bent.

En dan het lopen: de waterzak draag je op je heupen zodat je schouders ontlast worden. En omdat de waterzak horizontaal geplaatst is klotst het water helemaal niet. Wel even voor het lopen alle lucht verwijderen.

Mocht je jezelf nou afvragen of een Inov-8 race pro extreme 4 wel sterk genoeg is, bekijk dan even dit filmpje uit Engeland:

Mij zal je in ieder geval vaker tegen gaan komen met dit vest van Inov-8. Vooral op de wat langere runs is dit echt een meerwaarde. Je bent niet afhankelijk van de bevoorradingsposten van de organisatie en in het vakje boven de waterzak kan je ook nog wat gelletjes, handschoenen of een regenvestje meenemen. Ideaal nu het wat kouder begint te worden.

kleding | voeding |
Lees verder
WK Obstacle Running USA

Eindelijk was het dan oktober 2014! De maand waarin we met een klein team Nederlanders zouden afreizen naar Amerika voor het eerste onafhankelijke wereldkampioenschap obstacle running.

Op 20 oktober stond ik al vroeg klaar om richting Schiphol te treinen en vanaf daar mijn vlucht naar Washington te nemen om vervolgens vroeg in de avond, plaatselijke tijd, te landen op het vliegveld van Cincinnati. Na het ophalen van mijn dikke huurauto ging ik op weg naar het hotel. Gelukkig was ik vanaf dat moment niet meer alleen, want teammaatje Casper was rond hetzelfde tijdstip aangekomen in het hotel.

De dagen die volgden stonden in het teken van ontspannen, een beetje sporten maar vooral genieten van het fantastische land waar het WK gehouden werd. Er arriveerden steeds meer teamgenoten in het hotel en donderdag waren we nagenoeg compleet. Het was tijd voor het eerste "feestje". 

De mensen die nauw betrokken waren bij de organisatie hadden een 'borrel' georganiseerd in een lokale pub. Natuurlijk waren wij daar als Nederlanders bij en hebben meteen de oranje kleuren laten zien. We hebben daar natuurlijk laten zien dat wij van gezelligheid houden en al heel veel mensen leren kennen uit andere landen.

Op vrijdag begon het steeds meer te kriebelen en mochten we ook voor het eerst het terrein bezoeken en een parcoursverkenning doen. Tevens was dit de dag van de registratie en het ophalen van startnummers.

Na de parcoursverkenning was het tijd voor de persconferentie waar zelfs iemand van het Nederlandse team mocht aanschuiven bij de 'groten der aarde' uit de wereld van obstacle running.

Op de foto zie je Chris Schapman (local hero), Dirk (oranje) en links naast hem Ryan Atkins (Winnaar WTM 2013), Hobie Call (Legend), Claude Godbaut (Canadese elite) en op de hoek Jonathan Albon (Winnaar Spartan WK en de winnaar van deze editie).

Na de persconferentie was er een informeel diner en de mogelijkheid tot bijpraten met de andere atleten.

Zaterdag

Na een roerige nacht zijn we al vroeg uit de veren om ons klaar te maken voor de grote dag, de zenuwen beginnen ondanks mijn eigen lage verwachtingen toch wel de overhand te nemen.

Snel naar het evenement en klaar maken voor de start. Even nog een moment voor mezelf zoeken voordat ik te horen krijg dat ik me moet melden in het startvak. De renners zijn opgedeeld in leeftijdscategorieën en ik mag als vierde wave (35-39) van start. Nog één keer de box, een high five en dan gaat het beginnen.

Coach Pain van BattleFrog Series is de epische speaker van deze dag. Hij maakt er bij elke start weer een schitterend verhaal van, wat je de rest van je leven bij blijft. Je bent wel mooi één van degenen die aan de start staat van het eerste WK OCR!!

Het startkanon gaat af en we zijn onderweg! Het begint meteen met een hele slechte ondergrond en ik moet in de drukte goed opletten waar ik loop. Ik wil geen blessure oplopen aan het begin. 

De hoogtemeters knallen er meteen lekker in en we gaan op en neer over de heuvels. We passeren ondertussen wat kleine hindernissen, voordat we na ongeveer 1,5 kilometer bij de kruipdraden komen. Deze liggen op de rand van het centrale terrein en zodra je hieruit bent, loop je diverse hindernissen met publiek. De hindernis die mijn diepe respect heeft gekregen in de voorbereiding was toch wel de monkey bar, die je hieronder ziet afgebeeld. Het is de bedoeling dat je onder de hindernis doorgaat en er niet overheen. Gelukkig mocht je wel handen en voeten gebruiken op dit monster.

Ik lig op het moment redelijk goed in de middenmoot en op de monkey bar passeer ik nog een aantal mensen. Gelukkig hebben zij hetzelfde probleem als ik; de monkey bar vraagt enorm veel energie waardoor de rest van de 'straat' op een lager tempo wordt afgelegd. In het bijgevoegde filmpje van Lisanne zie je een samenvatting van haar run met daarin de 'hindernisstraat'.

Na het hoge klimrek van 9 meter zonder enige vorm van beveiliging gaat het verder de heuvels in. Daar komen we diverse hindernissen tegen, zoals de inverse wall, een evenwichtsbalk en een imposante hindernis die de 'Sternum Checker' wordt genoemd. Dit is eigenlijk een hoge boomstam waar je tegenaan moet springen en eroverheen klimmen.

Na deze grote jongen ging het gelukkig heuvelafwaarts, maar wel richting het meest gevreesde obstakel van het WK... 'de Platinum Rig'.

Deze hindernis vraagt enorm veel arm- en gripkracht, waardoor hij na een aantal pogingen bijna onmogelijk is om te nemen. Hier heeft 70% van de deelnemers zijn armbandje ingeleverd en kwamen zij niet meer in aanmerking voor de prijzen. Helaas deed deze hindernis mij ook de das om. Iets om jezelf voor te schamen? Niet echt, zelfs de helft van de elite runners heeft gefaald op deze hindernis.

Na een aantal pogingen en totaal verzuurde armen ga ik weer verder op het parcours. Het gaat meteen weer de hoogte in en we mogen een stukje apenhangen. Eigenlijk kom je de rest van de tijd hindernissen tegen die na de Rig vrij makkelijk zijn. Zonder enige moeite kom ik er langs, totdat ik bij het touwklimmen kom. Dit is een onderdeel waar ik veel in getraind heb en nog nooit gefaald heb. Tot deze keer... Het touw is verschrikkelijk glad door de modder en doordat ik last heb van mijn gripkracht kom ik gewoon niet in het touw. Na een aantal pogingen neem ik de beslissing om de tijdstraf te accepteren en door te gaan over het toch al ontzettend zware parcours. Na weer een bizar steile helling op handen en voeten te hebben beklommen, kom ik bij de muren. Hierover hadden ze in het voortraject al allerlei foto's gepost over hoe hoog hij wel niet was. Een voordeel in het echt: er zit een extra balkje op, zodat je hem vrij makkelijk kan nemen. 

Na de muren gaat het als gebruikelijk weer lekker op en neer en in een fijne, niet te steile afdaling gaat het mis. Een minuscuul klein stronkje en de vermoeidheid resulteren in een enkel die omslaat. Ik rol over de grond en schreeuw als een varken op de slachtbank. Tot overmaat van ramp blijft mijn enkel scheef staan en ik denk meteen dat hij gebroken is. Na wat buigen en sjorren schiet hij toch weer terug op zijn plaats en kan ik voorzichtig, half hinkelend mijn weg vervolgen. Opgeven is nooit in me opgekomen want ik ben gekomen om te finishen. Ik lag de hele tijd ergens in de middenmoot maar vanaf nu was het overleven en word ik links en rechts ingehaald door mijn leeftijdsgenoten. Gelukkig hoef ik nog maar drie mijl af te leggen...

De bucket carry staat ineens in een ander daglicht; de emmer is plots een stuk zwaarder als je mank loopt. Zo ook met de autobanden. De klimmetjes gaan nog goed, maar afdalen is een drama; daar sta ik bijna stil.

Op een gegeven moment kom ik bij de 'Weaver'. Hier moet je jezelf als het ware doorheen weven en daar had ik in Nederland om precies te zijn één keer op geoefend. Hij moet te doen zijn, ook met mijn verrotte enkel. En zo gebeurde het dat de Weaver geen geheim voor me had en werd veslonden. Een superleuke hindernis die in Nederland welkom is.

Na de Weaver staat er nog een hels obstakel te wachten: de hill climb. Ik kan je verzekeren dat hij steil was, de touwen die er lagen had je zeker nodig, anders kwam je niet boven. Toen ik eindelijk boven was hoorde ik het water van de Mega Splash glijbaan al en dat betekende dat ik al in de buurt van de finish kwam. Heel voorzichtig heb ik deze gedaan omdat ik niet wist hoe je ging landen in het water.

Na het water moest ik een schuine muur nemen. Normaal geen groot probleem maar landen op een slechte enkel gaf een extra dimensie. Daarna kropen we onder prikkeldraad en moesten we 30 kilo zandzakken sjouwen. Daarna gingen we door naar "Tip of the Spear", waar je langs een schuine wand moest lopen terwijl je je alleen mocht vasthouden aan kettingen die in je handen snijden.

Na deze nog een Sternum Checker en een schuine muur voordat je eindelijk over de finish kwam. 

Na het passeren van de finishlijn was ik ontzettend blij dat ik het gehaald had. Helaas wist ik op dat moment al dat ik de volgende dag niet meer mee kon doen met de team run, maar dat mocht de pret niet drukken.

Ik heb met deze run de zwaarste run gelopen die ik tot nu toe heb gelopen. En ik weet zeker dat ik er volgend jaar weer sta!

Als je iets anders wilt doen en je hebt al wat buitenlandse runs gelopen dan is dit zeker een aanrader. Er hangt natuurlijk een kostenplaatje aan vast, maar daar kun je met slim fundraisen wel iets aan doen.

Volgend jaar op 17 oktober is het volgende WK en ik weet zeker dat er heel wat meer "Dutchies" of "Orange guys" richitng Ohio gaan om de beste run van het jaar te lopen.

Ook meedoen? Volgend jaar op 17 oktober is het volgende WK. Kijk op de site van het  OCRWC voor info. 

Voor mij is het nu zaak van revalideren en ik hoop jullie weer te zien bij de Gladiator Extreme op 23 november.

Gertjan

De Nederlandse deelnemers aan het WK waren:

Alexander Vercoelen, Chantal Verwest, Gabriel Bartels, Dirk Schrama, Rudy de Jonge, Dave Engels, Evert de Noten, Rick Urban, Sofie Brormann, Toine Bos, Henk-jan Schipper, Marc Belt, Casper de Vries, Martijn Visser, Andrea van Lieshout, Lisanne Bruijsten, Gregory Wevers, Fred Moran en ikzelf.

foto | afstand | modder | obstakels |
Lees verder
Movember

Regelmatig zamelen organisaties van obstacle runs geld in voor goede doelen. Tjeerd heeft daar een mooie blog over geschreven die je  hier kan nalezen. Ook Movember laten we niet koudweg aan ons voorbij gaan. De Movember Foundation zet zich wereldwijd in om de gezondheid van de man een nieuw gezicht te geven. Op 1 november beginnen deelnemers met een gladgeschoren gezicht en laten 30 dagen lang hun moustache staan. Smokkelen is uit den boze en baarden, sikken en valse snorren tellen niet mee. 

Ik vond enkele mooie initiatieven en bespreek ze kort hieronder.

250.000 burpees voor Movember is een initiatief van OCR Europe. Zij roepen op om samen met hen en andere deelnemers dagelijks burpees te doen. Eind november willen ze samen 250.000 burpees hebben gedaan. Ik neem deel aan deze actie en heb mij geregistreerd en een bijdrage gedaan. Dagelijks doe ik enkele burpee-series en update een lijst met mijn prestaties zodat de teller wordt verhoogd. Twintig deelnemers met het hoogste aantal burpees op het einde van Movember worden beloond met een shirt van OCR Europe. Wie deelneemt aan deze actie werkt niet alleen aan zijn conditie, maar draagt ook een steentje bij aan Movember op een sportieve manier. Wie niet weet wat een burpee is of hoe je ze correct uitvoert, kan de blogpost B van burpee van Maurice nalezen.

Mud & Water Challenge, dat op 29 november plaatsvindt, neemt ook deel aan Movember. Ze roepen op om je snor te laten staan. Een vast bedrag van je inschrijvingsgeld gaat naar onderzoek tegen prostaatkanker. Na afloop van hun obstacle run zal je door een barbier worden geschoren. Wie nog niet is ingeschreven voor de Mud And Water Challenge kan bij zijn/haar inschrijving code HJ2014 toevoegen. Hierdoor krijg je op het evenement een mooie muts extra.

Bovenstaande acties moedig ik aan en hoop dat jullie massaal deelnemen. Ik ben alvast benieuwd naar jullie moustache en jullie kunnen ze op het einde van de maand tonen door een tweet met foto te versturen met  #DiscoveryRuns.  

training |
Lees verder
Natural obstacles

Waarschijnlijk heb jij zo je vaste routines en trainingsmethoden om je voor te bereiden op een obstacle run. Je rent je kilometers en traint je lichaam met gewichten (of eigen lichaamsgewicht) om sterker te worden. Helemaal niets mis mee. Je hebt hier vast al goede resultaten mee bereikt tijdens de runs. Maar zou het niet mooi zijn om bij wijze van variatie en een stukje 'beleving',  af en toe eens een training compleet out of the box te doen?

Gewoon lekker de natuur in en jezelf fysiek prikkelen met van alles wat de natuur je te bieden heeft. Denk hierbij aan bomen, water, stenen, stammen enz. Oké, ik geef toe dat niet elke omgeving zich leent voor zo'n manier van trainen, maar met een beetje fantasie kom je al een heel eind denk ik. 

Kijk onderstaande video voor een impressie van de mogelijkheden. Ik vind het een mooie manier van trainen! 

Waar wacht je nog op? Trap je schoenen uit en ga naar buiten ;-)

@obstacle_runner#discoveryruns

natuur | obstakels | tips | training | video |
Lees verder
Een dagje achter de schermen bij...

Afgelopen zaterdag 25 oktober was de laatste “Strong Viking” run van dit jaar. Ditmaal de “Brother” editie. Voor wie dit is ontgaan: check even de aftermovie van Niels en Tsambiko en de review van Chris.

Helaas heb ik de run niet kunnen lopen vanwege mijn wereldreis. Ik had nog geen idee wanneer ik thuis zou komen. De week ervoor bij  thuiskomst zag ik op de Facebookpagina van “Strong Viking” dat ze nog vrijwilligers zochten. Een heel goed alternatief om weer in te komen met obstacle running, maar ook interessant om eens een kijkje te nemen achter de schermen én je krijgt een gratis run naar keuze!

De wekker ging om (niet schrikken) 04:00 uur in de morgen (nacht). Hup de fiets op naar het station en op naar Velsen-Zuid! Alles zat gelukkig mee, zodat ik mooi op tijd om 08:00 uur aanwezig. Wat me opviel is dat er veel vrijwilligers van sport gerelateerde opleidingen waren. Dit vanwege studiepunten die je kunt behalen. Dat is natuurlijk dubbel prijs! Studiepunten én een Strong Viking run.

Tijdens de briefing kreeg je een lunchpakket en crewshirt. Ik werd ingedeeld op het groene parcours dat ongeveer vijftien hindernissen had. Bij elk obstakel stonden minimaal twee vrijwilligers en bij wat grotere zelfs vier. Met een portofoon stonden we met elkaar in contact en tevens met ons sectorhoofd, die alles weer kan doorgeven naar andere sectoren. Bij de hindernis kreeg je uitleg wat de deelnemers moesten doen, waar ze vandaan kwamen en welke kant je ze op moest sturen. Toen iedereen eenmaal op positie was, was het wachten op de eerste deelnemers. Die kwamen al redelijk snel! Ik stond op hindernis vijftien, “The Water Splash”, ter hoogte van de 5.5 kilometer en voor de 19 kilometer-lopers tijdens de tweede ronde op 17.5 kilometer.

Vrijwilligers zijn onmisbaar

Wat ik heb ervaren als vrijwilliger op het parcours is dat je van groot belang ben. Het is belangrijk om de deelnemers te attenderen hoe ze de hindernis het beste kunnen nemen. Bij mij was het water vrij ondiep en daarom moeten de deelnemers met de voeten eerst naar beneden glijden. Daarnaast krijg je vragen van deelnemers waar onder andere de EHBO zich bevindt, of op welke afstand ze momenteel zijn. De deelnemers die het zwaar hebben extra aanmoedigen wordt ook erg gewaardeerd.

Communicatie en oplettendheid

Als vrijwilliger moet je de staat van de hindernis goed in de gaten houden voor de veiligheid van de deelnemers. Als er meer dan 4500 man over een hindernis knalt krijgt het obstakel wat te verduren! In mijn geval lag er een balk tegen de oever aangeschroefd om de deelnemers het makkelijker te maken om het water uit te komen. Na een paar duizend man verder was de waterkant een heel stuk gezakt waardoor er een schroef uitstak. Door snel te handelen hadden we via de portofoon ons sectorhoofd op de hoogte gebracht waarna hij het klusteam kon sturen. Ondertussen hebben we zelf de deelnemers erop geattendeerd om op die plek niet het water uit te komen.

De communicatie via de porto is dus van groot belang. De meldingen voor EHBO of ambulance werden ook gemeld naar ons sectorhoofd, die het bericht gelijk weer kon doorgeven aan de ambulancebroeders voor snelle hulp.

Naast de hindernis is het ook belangrijk om de deelnemers in de gaten te houden. Wat ik heb gemerkt bij deze zware editie is dat veel mensen hun grenzen willen verleggen, maar af en toe moet je de deelnemers erop wijzen dat hun gezondheid voor gaat en onderkoeling  op de loer ligt.

Samenvattend

Om deze blog geen 5 pagina’s te maken zal ik de rest samenvatten. Ik vond het super leuk om als vrijwilliger de “Strong Viking” te ondersteunen. Het is een zware en lange dag van 08:00 tot 18:00 uur, maar ik haalde mijn voldoening en energie uit de enthousiaste reacties van de deelnemers! De portofoon stond rood te gloeien van belangrijke berichten die heen en weer gingen. Dan nog maar te bedenken dat ik alleen mijn sector kon horen en dat de organisatie een waterval van berichten binnenkrijgt van alle sectoren! Het is dus kei- en keihard werken tijdens de run voor iedereen en niet alleen de deelnemers rennen, maar de organisatie ook! 

Echt een aanrader aan alle mede-obstacle runners om een keer als vrijwilliger aan de andere kant te staan van een run.

Aankomend weekend is de Urban Nature run in Dordrecht. Ik ben aanwezig; jij ook?

Tot dan!

Volg me op twitter @simonvansenten en #discoveryruns.

foto | modder | natuur | obstakels | tips |
Lees verder
Review : ZombieRush

Afgelopen zaterdag vond de eerste zombierun plaats in Nederland. Uiteraard namen enkele Discovery Obstacle Runs Experts hier aan deel. Tjeerd, Chris, Simon en ik zakten af naar het bosgebied De Vloeten in Soerendonck. Toen mijn vriendin Ann en ik de snelweg afreden, zagen we bordjes richting ZombieRush staan. Enkele minuten later kwamen wij bij dit evenement aan. We vonden parkeerplek in een straat en wandelden een stukje naar het evenement.

Daar troffen we alles aan wat nodig is voor een geslaagde run. Kleedkamers voor mannen en vrouwen, een EHBO-post, toiletten, een frietkraam, een bar, bewaakte bewaarplaats en een dj-set vanuit een mooie Hummer. De bewaarplaats voor sporttassen was betaald, maar ik betaal graag één euro als ik nadien mijn spullen terugkrijg. Douches waren niet voorzien, maar dit werd op voorhand aangekondigd. Over communicatie gesproken: de organisatie had iedereen op voorhand zeer goed ingelicht via mail. 

Onze startbewijzen ophalen ging vlot. Daarin vonden we speldjes, een startnummer en klittenband met 3 rode linten. Elk lint symboliseerde één leven. Het was de bedoeling om te finishen met minstens 1 rood lint en zo de ZombieRush te overleven.

Chris, Simon en Tjeerd liepen elk 5 kilometer. Chris en Simon gingen daarna verder als zombie om andere deelnemers hun lintjes af te pakken. Ann en ik hadden voor de 10 kilometer gekozen. Twee zombies van een fitnessschool gaven een goede warming-up. Hierna wandelden wij naar een partytent die dienst deed als startvak. De deelnemers zagen hier een prachtige introductiefilm, waarna het startsein volgde. We liepen door een bos vol zombies. Een klein zombiemeisje deed haar best om zoveel mogelijk levens af te nemen. 

De eerste hindernis was een steiger, die we op moesten klimmen en af moesten dalen. Hierna liepen we, achterna gezeten door zombies, richting strobalen, waar je werd opgewacht door een legertje levende doden. Langs een lange zandweg gingen we terug het bos in. Overal waar je rondkeek zag je zombies. Aan de slagerij waren mijn 3 levens helaas al op. Na een stukje lopen, bereikten we het volgende obstakel. Hier kreeg je een zandzak waarmee je een stuk moest lopen. 

Hierna volgden de hindernissen elkaar snel op ofwel liepen we sneller. We klommen over een houten stelling, een houten muur en vonden door een donkere ruimte onze weg naar buiten. Toen we langs een kerkhof kwamen, sprongen zombies uit hun graf en achtervolgden ons. Een ander obstakel was een schuine muur die je moest oplopen en langs de achterzijde trapsgewijs naar beneden springend afdaalde. Langs metalen baren moest je enkel op armkracht een afstand overwinnen. Klauteren over strobalen was ook fijn.

Een andere hindernis was een houten muur waarlangs je de overkant moest bereiken. Hier stond geen vrijwilliger, waardoor velen over de muur klommen in plaats van erlangs. Ann heeft ook mooi over de muur geklommen en zo een extra hindernis meegenomen. Een pijl die de richting aangaf had misschien kunnen helpen.  

Een tijdje later liepen we door schuim waar zombies in verstopt zaten. Als voorlaatste hindernis moest je over een stelling van banden klimmen. Onderweg naar de finish kwam je nog veel zombies tegen. Toen we de finish bereikten, moesten we als allerlaatste hindernis onder een stelling kruipen. Hier namen we onze medaille in ontvangst. We waren helaas "infected". Het was echter toch mogelijk om als survivor te eindigen. Luuk, met het mooie startnummer 001, heeft de finish goed gehaald!
Een bevoorrading was niet voorzien, alsnog een drankje aan de finish.

De ZombieRush was een heel fijne run waar voornamelijk de nadruk op de zombies lag. Het thema was heel mooi uitgewerkt. De zombies waren mooi verkleed en geschminkt. Ze leefden zich erg in hun rol in en zetten knappe acteerprestaties neer. 
De meeste deelnemers hadden voor 5 kilometer gekozen. Hun parcours was deels verschillend van de 10 kilometer. Door banden heb ik niet gekropen en ik ben zombies Chris en Simon niet tegengekomen. En misschien maar goed ook want ze hadden een tactiek bedacht om mij te tackelen...

We hebben allemaal enorm genoten van deze zombierun en kijken alvast uit naar een volgende editie! Hartelijk bedankt ZombieRush!

foto | fun | natuur | obstakels |
Lees verder
Haal heelhuids de finish!

Blessure preventie tijdens de run

Daar sta je dan op het terrein, zenuwachtig voor de start. Je bent geen marinier, marechaussee, of doorgewinterde obstacle runner. Hoe ga je heelhuids deze stormbaan (ontworpen door mariniers) overleven? Bij mijn eerste run waren wij wel fysiek voorbereid, maar hadden geen idee wat er komen ging. We dachten bijvoorbeeld dat je droog zou blijven als je maar goed over alle obstakels zou klimmen. We weten nu wel beter! Het is meer een kwestie van wanneer je het water ingaat. En dat vertellen ze je niet:) 

Veel water of niet, het is voor mij heel belangrijk om heelhuids de finish te halen. Vaak geef ik de volgende ochtend personal training en/of een groepsfitnessles. Maar goed, een blessure of ongelukje kan iedereen overkomen. Om die kans te verkleinen, het volgende.

Mijn tips om heelhuids de finish te bereiken: 

  • Kijk even rond, dan zie je alvast wat je te wachten staat. De finish is meestal in de buurt van het startvak. Vaak zijn er vlakbij de finish  veel obstakels, die vaak erg spectaculair zijn (leuk voor het publiek natuurlijk). Kijk alvast hoe je het handigst deze laatste obstakels kunt overwinnen. 
  • Doe je eigen warming-up. Het springen en gek doen op opzwepende muziek voelt geweldig, maar is geen echte warming-up. Loop tien minuten voor de start heen en weer, doe wat squats en lunges. Ren een stukje en doe weer squats en lunges. Doe geen statische rek en strek oefeningen. Beweeg ook je armen, bijvoorbeeld met push-ups. Je bent nu klaar voor actie en minder blessuregevoelig!
  • Kijk acht meter voor je uit. Doe jij het volgende? Met je tong op je knieën loop je van obstakel naar obstakel. Je kijkt alleen naar je voeten. Helaas zie je die kuil, steen, boomwortel of wat dan ook over het hoofd. Als je enkels je lief zijn, kijk dan verder voor je uit. Schat alvast in hoe je voeten gaan landen op het terrein voor je. Mooie bijkomstigheid: rechtop lopend hebben je longen meer ruimte en zul je beter kunnen ademhalen en presteren.
  • Verwacht nattigheid. De obstakels zijn al zwaar, maar met een beetje modder worden ze een tandje zwaarder. Zorg voor stevige grip bij de handen, maar haal waar mogelijk de kracht uit je benen. Klim, klauter, of loop pas verder als je stevig staat. 

Tot slot: verdeel je kracht. Zoals ik al zei, vlakbij de finish wordt je doorzettingsvermogen flink getest. Blessures gebeuren vaak aan het begin van een run, wanneer je nog niet warm bent, en aan het eind, wanneer je moe bent. Zit je hartslag erg hoog of heb je weinig kracht over? Concentreer je dan extra en neem wat meer de tijd. Blijf rechtop lopen en haal goed adem. Zet je vervolgens weer schrap. Red je het zelf niet meer? Vraag hulp! Er is altijd wel iemand die je wil helpen. Ga door, hou vast, hou vol. Je gaat hoe dan ook sterk finishen! Alles nog heel?

-Bisente (@bizenergy_PT)

foto | afstand | modder | obstakels | tips |
Lees verder
Leave no brother behind

Afgelopen zaterdag nam ik samen met mijn vriendin Ann en een bevriend koppel deel aan de Strong Viking Brother Edition. Vooraf hadden we afgesproken om dezelfde afstand te lopen en tijdens de run samen te blijven. Zo gezegd zo gedaan, en samen overwonnen wij verschillende obstakels. We moedigden elkaar aan en zongen onderweg liedjes. 

Naarmate de run vorderde kreeg een vriend het koud. Hij was nochtans goed aangekleed in verhouding tot sommige andere deelnemers die korte kledij droegen of in hun blote torso liepen. Hij droeg een aanspannend t-shirt met lange mouwen en een lange broek. De oorzaak dat hij sneller vatbaar is voor koude, is te zoeken bij zijn lage vetpercentage. Hierdoor kan zijn onderhuids vetweefsel hem minder beschermen tegen de koud. 

Een naamgenoot die voor een inzamelactie voor het goede doel met een regenton liep, sprak ik onderweg. Door zijn lichaamsbouw, groot en heel licht van gewicht in verhouding met zijn lengte, had hij besloten om waterobstakels te vermijden. Zelf was ik gekleed in een shirt met korte mouwen, een korte broek en compressiekousen. Qua kledij was ik misschien geen voorbeeld voor velen maar ik heb het liever te koud dan te warm.

Na de monkeybars moest je een stuk door een koude sloot wandelen of zwemmen. Daarna renden we langs een mountainbikeparcours een heuvel op en af. Onderaan de heuvel stond een waarschuwingsbord waarop the iceman Wim Hof stond afgebeeld. In grote letters kon je het volgende lezen: "Controleer je ademhaling". Na vele kilometers te hebben afgelegd, hadden wij The Arctic Area bereikt. Dit obstakel werd door Discovery Channel gesponsord. Strong Viking had op voorhand reclame gemaakt voor deze hindernis. Wie dit heeft gemist kan hieronder de instructiefilm van Arctic Area & The Iceman bekijken.

The Arctic Area bevond zich in een gedeelte van een skipiste waar de temperatuur - 5°C was. Door de sneeuw liep je richting snow trenches. Daar nam ik de tijd om met de Discovery Channel vlag te poseren. Iets verder volgde de snow crawl waar je aan het einde van de koude tunnel werd opgewacht door een fotograaf. Achter glas stonden veel supporters te kijken hoe deelnemers door de sneeuw ploeterden. Ik merkte op dat de meeste deelnemers niet bleven rondhangen in The Arctic Area. Zelf genoot ik van de koude temperatuur en nam de tijd om mij enkele minuten Dixie Dansercoer "Beyond the Challenge" te voelen.

Wie The Arctic Area wilde verlaten, moest over een schuine muur geraken. Via een touw kon je deze opwandelen. Bij mijn eerste poging ontdekte ik dat het touw ijskoud was en de schuine muur spekglad. Iets verder zag ik twee mannen elkaar over de muur helpen. Ik dacht dat ze een derde brother zouden helpen maar plots waren ze met de noorderzon verdwenen. Dit nam ik hen natuurlijk niet kwalijk. Ik nam het touw opnieuw vast en wandelde de muur op.

In de hal zag ik mijn vrienden staan springen om zich op te warmen. Onze vriend had het op dat moment erg koud. Ik zag een tas met isothermische dekens liggen en gaf hem er eentje. De goudkant tegen het lichaam houden is tegen oververhitting, de zilverkant tegen het lichaam is tegen onderkoeling. Een opmerkzame medewerkster van de EHBO-post merkte ons op en nam ons mee naar hun hulppost. Daar zagen we vele deelnemers met onderkoelingsverschijnselen. Onze kameraad zijn temperatuur werd genomen en zijn lichaamstemperatuur bedroeg 33°C. Hij mocht de obstacle run niet verder zetten want nog meer afkoelen is heel gevaarlijk. Hij kreeg een warme thee om zich op te warmen. 

Aangezien de run er voor hem opzat, besloten wij om ook te stoppen en bij hem te blijven. Het duurde even voor hij weer opgewarmd raakte. Ik ben zijn sporttas gaan halen en heb dit nadien ook voor enkele andere deelnemers gedaan. Dankzij de goede zorgen van EHBO-medewerkers en een warme douche geraakten ze weer opgewarmd. Hiervoor wil ik hen bedanken!

Eén van mijn volgende blogposts ga ik wijden aan onderkoeling en hoe jij jezelf kan beschermen tegen de kou. 

Mijn eerste Strong Viking heb ik niet uitgelopen, maar ik kijk alvast uit naar de Mud Edition en andere edities van Strong Viking. Snelle beslissers kunnen een Varjagen Legion ticket kopen. Met dit ticket kunnen zij deelnemen aan vier edities (mud, hills, water en brother). Er wordt een uniek en exclusief Varjagen obstakel voorzien en wie alle edities heeft behaald, heeft het Limited Varjagen Legion Medal verdiend. Inschrijven is de boodschap! Oorah!!

kleding | obstakels | tips | weer |
Lees verder
MOVIE: STRONG VIKING BROTHER

Strong Viking Brother... moet ik nog meer zeggen? Als beste obstacle run makers van Nederland hebben ze ook dit keer weer nieuwe en mooie uitdagingen geboden. Van een lekker zonnetje aan het begin tot min 5 graden Celsius in de ijs hal. Al met al hebben veel mensen de uitdaging van hun leven gehad. Uiteraard hebben wij dit alles weer in een mooi stukje van enkele minuten samen proberen te vatten. 

Veel plezier met kijken ;-).

Hardlopen = saai. Doe obstacle running!

fun | afstand | modder | natuur | obstakels | video |
Lees verder
Blessureleed

Op 25 oktober was recreatiegebied Spaarnwoude het domein van enkele duizenden obstacle runners om de Strong Viking Brother Edition 2014 te lopen. Deze editie van Strong Viking gaat de boeken in als de zwaarste ooit! Dankzij de kou, het loeizware parcours met een sh*tload aan modder, uitdagende obstakels waaronder de Snow Crawl en de Snow Trenches (waar we bij -5 door de sneeuw moesten ploegen), de hoogteverschillen en de afstanden van 7, 13 of 19 kilometer was het flink afzien. 

Review 
Met een kleine groep Discovery lopers verzamelden wij om 11:20 uur in het 19 km startvak om opgezweept te worden en warm te draaien. Voor mij kwam daar vandaag nog een extra uitdaging bij door het CrossXvest (basisgewicht van 4kg. extra) dat ik droeg... En hier stopt eigenlijk mijn hele Strong Viking verhaal. Het zou een blog moeten worden met een uitgebreid verslag van de run, het parcours, het afzien en alles wat er nog meer bij komt kijken, maar na een kilometer of zeven liep ik letterlijk tegen een klein probleem op. Bij het afglijden van de ijzige muur in de sneeuwhal bleef mijn been haken en viel ik met mijn volle gewicht op mijn gebogen knie. Pats-boem-auw en klaar. Dus, in een schamele vier minuten film laat ik toch een impressie van mijn Strong Viking avontuur zien, maar de volgende alinea zal een noodzakelijke zijn... Blessureleed en wat nu te doen?

Blessureleed
Direct nadat het gebeurde, werd ik door twee ambulancebroeders geholpen. Er werd gekeken of mijn kniebanden niet gescheurd waren, of er geen breuken waren en of ik in het algemeen in orde was. Dat was het geval en ook die andere twee punten konden beslecht worden met een voorlopige conclusie dat mijn kniebanden verrekt zijn. Aangezien ik geen fan ben van 'de huisarts' vind ik dit een goede conclusie en laat ik het hierbij: ik heb verrekte kniebanden.

Wat nu? Rust houden. Binnen twee weken zouden de pijn en zwelling verdwenen moeten zijn. Normaal bewegen, niet (over)belasten en zo nu en dan een ice-pack op de knie plaatsen. Ook zou fietsen na een paar dagen een goed herstel kunnen bewerkstelligen. Voeding is juist bij het herstellen van blessures belangrijk. Goede voeding voorkomt namelijk ontstekingen en zorgt voor een snel en beter herstel van je lichaam. Om de afvalstoffen die vrij komen bij het herstel van mijn knie moet ik veel water drinken. Dit kan ook in de vorm van zwarte of groene thee. 

Voeding waar veel vitamine C in zit (citrusvruchten, aardbeien, kiwi’s en pepers) en vitamine E (noten, olijfolie) en visolie, rijk aan omega 3 en vette zoutwatervis (zalm, tonijn, makreel) hebben ontstekingsremmende eigenschappen.  

En mijn old time favorite... blauwe kaas en trappistenbier bevatten natuurlijke penicilline. De  Zombie Rush Run op zaterdag 1 november ga ik nog niet redden met mijn knie, maar met voldoende blauwe kaas en trappistenbier ben ik weer helemaal het mannetje voor de Urban Nature Run op 8 november!

modder | obstakels | tips | video | voeding |
Lees verder
​Review: Strong Viking Brother Edition

De zon was er, de obstakels waren aanwezig en wij waren er!

25 oktober, afgelopen editie, hoefde ik voor de Strong Viking Water maar 8 km te reizen. Dat was bij deze iets anders in Spaarnwoude. Onderweg werd al goed duidelijk gemaakt waar we de auto konden dumpen.  Toen we eenmaal het terrein opkwamen, waar onze startnummers klaarlagen, waren de flinke beats al goed te horen. De kaart afhaalplaats en de “area” zelf waren gescheiden van elkaar.

Op het terrein waren de heilige Walhalla Steps en de Monkey Bars al duidelijk in het zicht. Binnen omgekleed en alvast medelijden gekregen voor diegenen die al aan het bikkelen waren in de Arctic Area. Omgekleed en naar het startvak, waar we behoorlijk opgepept werden. De vlag werd uitgedeeld, aftellen en go!

Na een paar mensen over de muur geholpen te hebben, begon de trip. Stukje rennen en de eerste hoogtemeters begonnen te tellen. Dragon Ropes kwamen eraan, belletje aanraken of 10/20 burpees. Door naar Carry A Viking, gelukkig waren mijn Brothers niet al te zwaar en was deze obstakel goed te takelen. Na de Dragon Tails kwamen de eerste modderbaden in zicht, hier waar iedereen nog probeerde om de modderplassen heen te komen, bleek het later een hopeloze strijd te zijn want de eerste Mud Crawl en later ook de Trenches maakte een definitief einde aan je schone kleding. Op naar de Castle Walls waar ook weer de 'fail burpees regel' aanwezig was. Verderop kwam de Crawl Up, ook al leek deze niet zo heel intensief van de grond af, eenmaal halverwege werd het steeds lastiger om verder te komen. 75 meter de berg op kruipen leek een eeuwigheid te duren en was ook verreweg het meest uitdagende obstakel.

Daarna de beloning, namelijk de slide. Ook al is 99% van de deelnemers volwassen, een waterglijbaan maakt ons allemaal happy. De Wodin Walk was niet heel duidelijk. De meesten gingen er billenschuifend overheen, wat ook een leuk alternatief was. Verderop werd je weer verrijkt met hamer en schild en mocht je weer een stukje berg op tegen zandzakken en weer berg afracen. 2x Berg opklimmen en daar kwam de splitsing 7-13 km. Wij gingen door met 13 km, nieuwe Monkey Bars, die toch pittiger aanvoelden dan de oude versie. Bleef je hangen, en daardoor droog bij de monkey bars, mocht je daarna toch weer het koude water betreden en vervolgens weer bergje op. Eenmaal beneden kregen we een waarschuwing: of onze ademhaling op orde was...

Tijd voor de Snow Area! Eenmaal binnen kreeg ik eerst het gevoel dat het helemaal niet zo koud was, nog geen seconde later werd het ijskoud en besloot ik sneller te gaan om nog iets van lichaamstemperatuur te behouden. Bergje op, onder tunnels door en nog via een touw een schuine helling op, glijbaan af en we konden weer naar buiten. Eenmaal buiten realiseerde je hoe koud het binnen was. Het bord van Discovery: “Make Your World Bigger” had op geen betere plaats kunnen staan in de run. In de korte tijd dat we binnen waren, was het toch koud genoeg om ijsvorming te krijgen op mijn GoPro! Stukje verderop stond de nachtmerrie van elke runner: Thor’s Lightning. Hoewel deze bij elke Strong Viking Run meeviel was hij nu zwaar en kreeg ik harde klappen van de draadjes, ook hier weer een Burpee Area. Ik haat burpees maar ik zou bij deze toch een uitzondering maken en voor de burpees te kiezen.  Na jezelf bij elkaar te hebben geveegd gingen we verder naar een meer geïsoleerd gebied.

Na een flink stuk door het water kwamen we bij de Walls. Dit was een obstakel waarbij je je Brother hard nodig had, drie stuks en we konden weer verder. Verderop kwamen de Rings en Raise The Sail. Stukje water en eindeloos veel hurdles afgewisseld met bergjes. Onderweg bij de water slide nog mede expert Simon tegengekomen die vrijwilliger was.   

Aangekomen bij de 13-19 splitsing. In het begin was het nog onduidelijk waar de 19km plaats zou vinden, maar eenmaal bij de splitsing werd dit duidelijk. 19km bestond uit nog een extra ronde van de eerste 7 km. Normaal hou ik niet van meerdere keren hetzelfde rondje, maar toch moet ik hiervoor wel een uitzondering maken. De eerste 7 km was al een flinke uitdaging dat ik het niet erg vond deze nog een keer te doen om aan de 19 km te komen.  Als laatste kwam de Iceman terug, eerst een bad in waar de temperatuur nog te doen was, kopje onder om weer boven te komen in een bad van ijsblokjes. Wat blijft dit een pittig, maar vooral ook uitdagend obstakel. Toen ik uit het ijsbad kwam, was mijn hoofd bevroren en hoewel ik met een pokerface doorliep, was het toch wel behoorlijk pijnlijk. Verder de Wahalla Steps op en traditiegetrouw t-shirt ophalen en op de foto met een Viking Girl!

Conclusie:

Strong Viking heeft duidelijk gekeken naar afgelopen geslaagde edities en deze verrijkt met nieuwe uitdagingen, de run was pittig, uitdagend, maar met het bekende Viking-sfeertje. De regen heeft de afgelopen dagen ervoor gezorgd dat elk onverhard pad snel veranderde in modder. De Brother hield in om vooral in het mentale gedeelte elkaar te motiveren, maar minder in de obstakels (uitzondering de walls). Helaas was dit de laatste Strong Viking van dit jaar. Ben ik aanwezig bij de volgende Strong Viking? Absoluut! OORAAAH!

Pluspunten   
-Uitdagend parcour;
-Nieuwe obstakels;
-Arctic Area was ondanks zijn kans op onderkoeling, toch een hele toffe toevoeging.

Minpunten 
-Weinig samenwerkings (Brother) elementen;
-Prikkeldraad bij de crawl up hing op sommige plekken erg laag.

modder | obstakels |
Lees verder
Spoedcursus: OCR Championships

Dit weekend is het zover, hét hoogtepunt van de obstacle racing wereld: De OCR World Championships. Het eerste onafhankelijke wereldkampioenschap Obstacle (Course) Racing. Vier van onze experts zullen bloed, zweet en tranen laten om hun allerbeste prestatie neer te zetten in het Amerikaanse Cincinnati, Ohio (VS). Waarschijnlijk zal je er al wel iets over gehoord hebben, je kon het haast niet missen op de social media. Mocht je toch nog niet zeker zijn over wat het nu precies inhoudt, dan heb ik hier een spoedcursus OCR World Championships voor jullie!

Onstaan

25 en 26 oktober 2014, het stond bij velen al lang in hun agenda. Wauw, het eerste wereldkampioenschap obstacle racing. Kicken!
Nouja, niet echt het eerste. Zo organiseert de organisatie van Tough Mudder al enkele jaren World's Toughest Mudder, waarbij deelnemers van alle uithoeken van de aarde kunnen meedingen in een 24 uren durende race. Hierbij moeten ze proberen om zoveel mogelijk rondes van het 16 km lange obstakelparcours af te leggen. Verder hebben ook de eventsorganisaties Spartan race (de Vermont Beast) en Warrior Dash (Warrior Dash World Championships) hun eigen wereldtoernooien. 

Waar ligt het verschil dan met de OCR World Championships? Zoals reeds gezegd, is de OCRWC  (ik ga het zo afkorten, want als ik telkens heel die naam ga typen, is de snelcursus niet zo snel meer)  een onafhankelijk evenement. Dit wil zeggen, dat er geen naam van een commerciële organisatie aanhangt zoals bij World's Toughest Mudder, Spartan Race en Warrior Dash wel het geval is. 

De reden hiervoor is dat OCRWC zijn hoofdzakelijke doel het verenigen, promoten en vergroten van de Obstacle Racing wereld is, waar bij de andere WK's het voornaamste is om hun merknaam uit te breiden. Vanwege de harde onderlinge concurrentiestrijd wilden deze grote namen hun evenementen dan ook niet ter beschikking stellen voor het kwalificeren voor de OCR. Jammer voor de atleet die gewoon wil genieten van zijn sport, maar uit commercieel punt kan ik die gedachtegang wel volgen. Maar ja, daar hebben wij als liefhebbers niet veel aan, natuurlijk. 

Deelnemen

Deelnemen aan dit evenement was dus niet, zoals bij doorsnee evenementen, online registreren, flappen op tafel neerleggen en lopen maar! Neen, je moest je kwalificeren, nogal logisch, als men de wereldkampioen probeert uit te zoeken. Dit was mogelijk bij tientallen evenementen wereldwijd. In Nederland bijvoorbeeld kon dit onder andere bij de Strong Viking en Mud Masters evenementen (de lijst met alle evenementen die deelnamen vind je hier).  Klokte je bij de top tien binnen jouw leeftijdscategorie, dan word je verwelkomd in de startvakken dit weekend. Althans, als je 160 euro (voor teams €150 per persoon) neertelde om je deelname definitief te maken. 

Die kosten vormen, samen met het vervoer en verblijf, een mooie totaalsom, die je natuurlijk ook nog moet kunnen neerleggen. Sommige atleten werden hier heel creatief in en zochten sponsoring.

4 Discovery Experts wisten zich te plaatsen en bij dezen wil ik hen nog eens heel veel succes toewensen;
Alexander Vercoelen, Gertjan Van Voorden, Gabriël Bartels en Chantal Verwest; laat ze maar eens flink wat modder happen! AROO!

Goed, tot zover de informatie over deelnames, want het is nu toch al te laat, moest je nog willen meedoen ;-).



Reglement 

Met een kampioenschap komt er een hele reglementering bij kijken, en zo ook bij de OCRWC. 

Het volledige reglement kan je  hier lezen, maar ik wil toch enkele punten hier neerzetten.

  • Wat voornamelijk een regel is die meteen opvalt, is het anti-drugs/doping beleid. Zo moeten alle deelnemers ook bereid zijn om zich hierop te laten testen. 
  • Daarnaast is het ook opmerkelijk dat er, in tegenstelling tot bijvoorbeeld Spartan Race, geen straffen in de vorm van burpees etc. worden gegeven, maar dat men in een apart voorziene baan moet blijven proberen om het obstakel te overwinnen. Lukt dit na een aantal pogingen nog niet, dan krijgt de atleet een tijds-penalty. Deze wordt pas achteraf van zijn totale tijd afgetrokken.

Nog een opvallend feit is dat er buiten het gewone personeel ook personeelsleden van de organisatie undercover mee zullen lopen tussen de atleten, om extra controle op het naleven van de regels te voorzien

Categorieën

INDIVIDUAL COMPETITION (ELITE)

Male/Female INDIVIDUAL COMPETITION (op 25 oktober)

  • Male: 13-17, 18-24, 25-29, 30-34, 35-39, 40-44, 45-49, 50+
  • Female: 13-17, 18-24, 25-29, 30-34, 35-39, 40-44, 45-49, 50+

JOURNEYMAN & JOURNEYWOMAN* (op 25 oktober)

  • Male
  • Female

*Deelname aan deze categorie is niet gebaseerd op tijdsresultaten. Om zich hiervoor te kwalificeren moest men dit jaar aan minstens vier van de evenementen op de lijst hebben deelgenomen, inclusief Tough Mudder runs, vóór de datum van het kampioenschap. 

TEAM COMPETITION (op 26 oktober)

  • Male
  • Female
  • Co-ed: 2 mannen en 2 vrouwen, die moeten lopen in man-vrouw paren. 

Prijzen

De OCR Organisatie heeft een totale prijzenpot van 60.000 Dollar (€47,358) beloofd. Hierin zitten:

  • 10.000 Dollar (€7.891) voor de Top Elite Male
  • 10.000 Dollar (€7.891) voor de Top Elite Female
  • 1000 Dollar (€789) voor elke winnaar per categorie
  • Journeyman deelnemers/deelneemsters krijgen allemaal een goodiebag van OCR-gear ter waarde van 500 dollar (€395)

Parcours en hindernissen

Het parcours heeft een totale lengte van 8 mijl (12,87 Kilometer) en vindt plaats op het terrein van Mud, guys & glory races.
Echter zal het een eigen unieke mix tussen het terrein en sommige van de zwaarste obstakels in de OCR geschiedenis ooit zijn. Het parcours is samengesteld met advies en begeleiding van enkele grote namen in de wereld van het obstacle racing:

  • Junyong Pak – Elite Athlete
  • Paul Buijs – Media, Mud & Adventure
  • Carrie Adams – Media
  • Margaret Schlacter – Elite Athlete, Media, Dirt In Your Skirt
  • Brett Stewart – Author, Race Director, Media, Mud Run Guide
  • John King – Race Director
  • Brad Kloha – Athlete, Run to Remember
  • Jeff Cain – Athlete, Media, On My Way to Sparta
  • Kevin LaPlatney – Athlete, Media, Mudman Report
  • Adrian Bijanada – Media, TRAVLETE, OCR Gear


De voorbije weken plaatse het OCR World Championships-team geregeld foto's op hun  Facebook-pagina van de te verwachten obstakels. Deze week werden ze allemaal vrijgegeven. Ik ga er enkele hieronder posten, de andere foto's kan je hier vinden

Zo, het belangrijkste is hiermee ongeveer wel gezegd. Nu ben je volledig op de hoogte, en weet je waar je volgend jaar naartoe kan trainen (en sparen).

Wie van de deelnemende experts een review gaat schrijven weet ik nog niet, maar die zal er ongetwijfeld komen!

Duim mee voor onze experts! AROO! AROO! AROO!

Stefan 

foto | fun | modder | obstakels | tips | training |
Lees verder
From Russia with Love

Ondanks zijn lange geschiedenis, is de kettlebell relatief nieuw in onze landen. Deze multifunctionele trainingstool is ideaal om thuis, buiten, op reis, of natuurlijk in de sportschool te trainen. Een interessant stukje ijzer, dat lees je hier!

Geschiedenis 

Wie Rusland zegt, zegt Wodka, Kalashnikovs, matroesjka's en mailorder bruiden. Maar het belangrijkste export-product van Mother Russia voor een atleet is de kettlebell. De kettlebell is voor het eerst vermeld in de Russische woordenboeken in 1704 als "Girya", met als beoefenaar de "Gireviks". Vermoedelijk is dit trainingstool ontstaan uit een handvat, gelast op een kanonskogel. Of die al dan niet waar is maakt mij niet uit; het klinkt cool, dus laten we gewoon aannemen van wel. 

De benaming 'kettle' slaat op de ketelvormige "buik", de 'bell' komt waarschijnlijk als een afleiding van het woord dumbell (Lang geleden trainde men met klokken, of bells. Omdat de klepel steeds heen en weer kletste, werd deze verwijderd. Vandaar "dumb bell"). 

Al 300 jaar lang worden ze er gebruikt door de lokale sterke mannen, veiligheidsdiensten en het leger. In bijvoorbeeld het Amerikaanse leger wordt fysieke kracht gemeten in push ups, bij de Russen in kettlebell  Snatches. Velen zweren zelfs bij training enkel met deze gewichten, en vele beroemde sterke mannen uit de rijke geschiedenis hebben hun kracht uitsluitend hiermee verworven. Zo kon Pyoter Kryloff een Kettlebell van 32 Kg 88 keer (!) achter elkaar opdrukken met één hand, en jongleerde zelfs met drie kettlebells tegelijk. Sterker nog; een volle eeuw later brak Sergej Mishin het Russisch record 32 Kg opdrukken, door de kettlebell 170 in de lucht te stoten in tien minuten! 

Het is pas twintig jaar geleden dat Pavel Tsatsouline (een voormalig fitness-instrecteur van reeds verdwenen Soviet Unie) dit geheime "wapen" mee naar Amerika nam en van daaruit de hele wereld in contact bracht met de kettlebell. Ondertussen is het niet meer uit de sportscholen te denken.

Wie Rusland zegt, zegt kettlebell, zegt Tastsouline.

Gebruik

Zoals ik al zei, is de kettlebell multifunctioneel. Er kunnen ontelbare oefeningen mee uitgevoerd worden. Ze komen in verschillende maten en kleuren, maar zelfs met één kettlebell kan je je hele lichaam trainen. De ideale sportschool voor onderweg dus. Ga je op reis, steek hem dan bij je bagage of in je koffer. Ik heb er zelf een paar in mijn slaapkamer staan, waar ik zo nu en dan mee train.

Kettlebelltraining valt onder High Intensity Interval Training (HIIT), en zorgt voor een hoge vetverbranding, die volgens sommige studies tot lang na de training blijft duren. Het zorgt voor een enorme explosiviteit en krachtuithouding. Door het veranderende zwaartepunt tijdens de oefeningen, train je de stabilisatiekracht en coördinatie in je lichaam. Bij bijna alle oefeningen gebruik je meerdere spiergroepen in je lichaam, wat je longen en hart harder doet werken. Kortom, en zeer intense trainingsprikkel. Kettlebelltraining zorgt voor een algemeen sterk en gezond lichaam. 

Ik kan niet op alle mogelijke oefeningen ingaan, dus  hier vind je een hele lijst waar je verscheidene oefeningen op kan vinden. Wel ga ik dieper in op dé belangrijkste beweging, eigen aan de Kettlebell.

Kettlebell Swing

De kettlebelloefening bij uitstek is de Kettlebell Swing. Het is tevens één van de eerste oefeningen die je als Girevik zal leren. Hij zorgt voor een enorme explosieve kracht in de heupen, vormt een stevige kont en stevig buikspieren en stimuleert de vetverbranding. 

Hoe voer je hem uit? ·

  • Ga met je voeten op schouderbreedte staan, met de kettlebell (KB) tussen je benen
  • Zak door je knieën en heupen met een rechte rug (zoals bij een deadlift) en pak de KB vast, zo dat je armen bijna volledig uitgestrekt zijn, maar zet er geen spanning op. 
  • Breng krachtig en explosief je heupen naar voren (hiermee creëer je momentum), hou een rechte rug (gedurende de hele oefening) en een gespannen core (buikspieren). Blijf de kettlebell stevig vasthouden en laat hem door de explosieve beweging als een pendel vooruit zwaaien (hou spanning op je schoudergewricht, span je armen NIET, laat ze gewoon meezwaaien, als het touwtje van een pendel). Zie dat je heupstrekking krachtig genoeg is zodat de kettlebell tot op ooghoogte komt (Russische uitvoering) of tot boven je hoofd komt, waarbij je armengestrekt zijn (Amerikaanse uitvoering, bij de laatste 45° zet je wel wat kracht bij met je armen)
    · 
  • Laat de Kettlebell door de zwaartekracht terug dalen in de zelfde baan als hij omhoog ging, blijf spanning houden op je schoudergewrichten en verzwak je grip NIET. Volg de baan met je lichaam door weer door je benen en heupen te zakken (rechte rug behouden!) en laat het gewicht en je armen verder door je benen zwaaien. · 
  • Wanneer het gewicht achter je terug met de zwaartekracht daalt, strek je terug explosief je benen (volgend met de baan van de KB) en herhaal je de oefening. ·
  • Zo blijf je de repetities in één vloeiende beweging herhalen ·
  • Wanneer je de oefening beëindigt, zak dan tijdens het terugkomen van de zwaai achter je benen zodanig door je benen dat hij recht onder je kruis de grond raakt. Laat hem los en ga terug rechtstaan.

Natuurlijk kan je ook gewoon een instructievideo bekijken:

Er bestaan tevens verschillende variaties op de standaard Kettlebell Swing: 

Aanschaf

Je hoeft niet meteen alle maten en gewichten gaan kopen, voor een man is een KB van 1 Pood ( Russische maat, 1 Pood = afgerond 16 Kg) goed om te beginnen, voor een vrouw neem je één van een halve Pood (8 Kg). Later kan je gaan verhogen en twee stuks van hetzelfde gewicht aankopen om je trainingsmogelijkheden uit te breiden. Een echte obstacle runner zou er tenminste één in zijn trainingsgamma moeten hebben. Er zijn verschillende fabrikanten, en soms zelfs kettlebells in unieke vormen. 

Veel plezier ermee! 

Stefan

foto | tips | training |
Lees verder
Movie Mudmasters Biddinghuizen

De laatste van de drie Mud Masters en misschien wel de beste van dit jaar: Mud Masters Biddinghuizen.

We hebben een hele mooie run gehad met een aantal spectaculaire obstacles. Hiervan maakten we deze aftermovie. Enjoy!

Hardlopen = saai. Doe obstacle running!

modder | natuur | obstakels | video |
Lees verder
​“Trick or Treat”

Aan het eind van deze maand is het zover: de Allerheiligenavond, beter bekend als Halloween. Halloween is overgewaaid naar Europa van onze overzeese buren (waar ze aan de verkeerde kant van de weg rijden). Hier in Nederland word het steeds groter 'gevierd'. Zo zijn er 'Trick or Treat' tochten voor kinderen, waarbij je langs de deuren loopt om mensen bang te maken en wat snoepgoed krijgt. Ook pretparken zetten heel het park ondersteboven en organiseren de zogenoemde ‘Fright Nights’. Als je van griezelen houdt, is dat echt wat voor jou (mij niet gezien)! 

Als snel groeiende sport in Nederland blijft obstacle running natuurlijk niet achter! Zo vindt zaterdag 1 november de eerste, engste en bloederigste obstacle run plaats, genaamd ‘ZombieRush’ in het bosgebied ‘de Vloeten’ bij Soerendonk (gemeente Cranendonck).  Tijdens deze run lopen er “echte zombies” over het parcours als extra hindernis.

De run bestaat uit vier verschillende categorieën:

  • 5 km Fun run (ticket €24.50):

Dit is bedoeld voor de echte fun-lopers. Tijdens de vijf kilometer met obstakels kom je ook nog eens veel bloeddorstige zombies tegen die je zullen achtervolgen! Iedereen die vijf kilometer kan hardlopen kan deelnemen. De hindernissen zullen toegankelijker zijn en het fun-level zal extra hoog zijn!

  • 10 km run (ticket €32.50):

De tien kilometer run zal veel zwaarder worden. De obstakels worden fysiek moeilijker en tegelijkertijd moet je nog over je schouder kijken of je niet achtervolgd wordt door een groep zombies! Ze hebben dus ook gedacht aan de echte obstacle runner!

  • Zombie (ticket €19.50):

Je kunt je ook als obstakel inzetten tijdens deze run! Laat elke deelnemer harder lopen door ze op te jagen met jouw zombie make-over. Het make-over team tovert je om tot een levensechte zombie! (Waarschuwing: het fake-bloed kan leiden tot permanente vlekken in je kleding)

  • Zombie + runner 5km (ticket €32.50)

Hiermee kan je de ultieme beleving ervaren. Zelf opgejaagd worden tijdens de vijf kilometer over de obstakels en als zombie op het parcours staan en iedereen de stuipen op het lijf jagen.

Het wordt een soort kat-en-muisspel, maar dan vele malen griezeliger. Tijdens de start krijgt elke loper een riem om met daaraan drie rode vlaggen. De bedoeling is om met minstens 1 vlag over de finish te komen! Dit betekent dan dat jij de "ZombieRush hebt overleefd. De dorstige zombies daarentegen gaan het je niet makkelijk maken en zullen er alles aan doen om jou te grijpen!

Het evenement vindt plaats van 09:00 uur tot 22:00 uur. Overdag en in de schemer zullen de lopers van start gaan. Na de run is er nog een afterparty, waarbij het vast erg griezelig wordt!

Uiteraard zal ik aanwezig zijn en loop ik de vijf kilometer fun run en zal me daarna omtoveren tot een bloeddorstige zombie!

Check de  website en het filmpje voor extra informatie!

http://zombierush.nl/

Durf jij de uitdaging aan? Laat het mij weten op twitter  @simonvansenten 

fun | modder | obstakels | tips |
Lees verder
Griep/verkouden: sport ja/nee?

De R zit weer in de maand. Grote kans dat je op dit moment loopt te snotteren, dat al gedaan hebt of dat nog gaat doen. Omdat ik zelf wel al ruim 2 weken verkouden ben en mij niet echt fit voel ben ik eens gaan zoeken naar wat nu goed is om te doen (of te laten) qua sport. Dus is het verstandig om te gaan sporten bij verkoudheid of griep? Je leest het allemaal in deze blog.

Eerst maar eens even de verschillen tussen griep en verkoudheid naast elkaar leggen. Mensen gebruiken namelijk al snel het woord ‘griep’. Verkoudheid en griep zijn echter twee verschillende ziekten, veroorzaakt door verschillende virussen.

Besmetting

Als de griep heerst, of als er veel mensen om je heen verkouden zijn, kun je een besmetting nauwelijks voorkomen. Het virus zit in speekseldruppeltjes die via de lucht verspreid worden door hoesten of niezen. Behalve door de lucht worden de virussen ook overgebracht via de handen.

Verschillende verschijnselen

Verkoudheid is een infectieziekte die door verschillende virussen veroorzaakt kan worden.

Kenmerken:

  • Moeheid
  • Loopneus / verstopte neus
  • Keelpijn
  • Schorre keel
  • Gezwollen slijmvliezen
  • Oorpijn (vooral bij kinderen)
  • Hoesten
  • Vaak een lichte temperatuursverhoging
  • Niezen
  • Verhoging beneden de 38 °C (soms)
  • Keelpijn
  • Tranende ogen (soms)
  • Verstopte neus
  • Gevoel 'niet lekker' te zijn
  • Hoofdpijn (soms)

Griep is een virusinfectie en wordt veroorzaakt door een bepaald soort virus, namelijk het influenzavirus. Het leidt tot hevigere symptomen die meestal ook het gehele lichamen betreffen.

Kenmerken:

  • Plotseling begin
  • Koorts (39-40 graden)
  • Gevoel van algehele vermoeidheid, zwakte  en echt ziek zijn
  • Rillingen
  • Spierpijn
  • Hoofdpijn
  • Hoesten
  • Verstopte neus (soms)
  • Natuurlijk beloop

Er zijn meerdere ziekten die in het begin erg veel lijken op een verkoudheid of griep. Voorbeelden zijn keelontsteking, bijholteontsteking en de ziekte van Pfeiffer.

Herstel

Een verkoudheid of griep verbetert meestal binnen 5-7 dagen en na een dag of 10-14 ben je wel weer het mannetje. Soms is er een terugval na een aanvankelijk voorspoedig herstel. Die terugval wordt veroorzaakt door een infectie met een bacterie, boven op de virusinfectie die je al had.

Wel of niet sporten bij griep met koorts?

Doe maar niet. Trainen met griep/koorts onder de leden is gevaarlijk. Je immuunsysteem is verzwakt en je lichaam heeft alle energie nodig om beter te worden. Je loopt bovendien het risico dat de virusinfectie ook terecht kan komen in de hartspier met als gevolg een infectie in je hartspier. Rust nemen dus en niet trainen! Ook nadat je je weer beter voelt, heeft je lichaam een aantal dagen rust nodig om te herstellen. De basisregel die je het beste kunt hanteren luidt dat je bij koorts het dubbele aantal dagen dat de koorts heeft geduurd niet moet sporten. Dus als je vier dagen koorts had, dan mag je pas na acht dagen weer beginnen met trainen. Niet wat je wilt horen waarschijnlijk, maar wel het meest verstandige.

Ik ben gewoon verkouden. Mag ik dan wel sporten?

Anders dan griep, kun je met een verkoudheid (dus zonder koorts!) wel doortrainen. Er is een ezelsbruggetje, waarmee je kunt bepalen of je al dan niet kunt sporten: de ‘nek check’.

Bevinden de ziekteverschijnselen zich uitsluitend boven de nek (bv neusverkoudheid, oorpijn, keelpijn en geen koorts), dan is sporten toegestaan. De eerste twee, drie dagen wel op een lager pitje.

Als de ziekteverschijnselen (ook) onder de nek gelokaliseerd zijn, zoals hoesten, kortademigheid, koorts (meer dan 38 graden), spierpijn in armen en benen e.d., dan is het niet handig om te sporten. Waarschijnlijk heb je er bij dit soort verschijnselen ook niet eens behoefte aan.

Nog even een fabeltje uit de wereld helpen:

Het vroegere geloof dat koorts bij een verkoudheid of griep“ eruit gezweet kan worden” is onterecht. Bij koorts is er een virus of bacterie actief in het lichaam. Deze kan via de bloedstroom op de hartkleppen of hartspier terecht komen en daar voor levensgevaarlijke hartritmestoornissen zorgen. Sporten met koorts wordt dus sterk afgeraden!

Oké, je bent eigenwijs en gaat toch sporten. Wat zijn er verder voor risico’s?

Allereerst is het effect van een training te verwaarlozen als je nog ziek bent. Er bestaat zelfs een verhoogde kans om overtraind te raken omdat je zieke lichaam de trainingsarbeid nog niet aankan. Tevens ondermijnt het je afweersysteem met als gevolg dat je vatbaarder voor een (andere) ziekte bent. Sporten met koorts of met nog aanwezige klachten van de onderste luchtwegen (hoesten, piepen, kortademigheid) kan leiden tot een (lang aanhoudende) ontsteking van de luchtwegen, zoals een longontsteking of een chronische bronchitis. Hoewel het (gelukkig) niet vaak optreedt, kan sporten met koorts een infectie van de hartspier veroorzaken (myocarditis). De voorheen gezonde sporter is vanaf dat moment dus ineens hartpatiënt. Een zeer ernstige complicatie van een eenvoudig griepje kun je wel zeggen.

Samenvattend zijn er twee gouden regels:

Regel 1: Bij koorts, spierpijn en een verhoogde hartslag in rust wordt sporten afgeraden.

Tip: Als je je ziek of grieperig voelt, is het dus verstandig om de temperatuur te meten. Meet deze temperatuur altijd vóór het nemen van koortsverlagende of pijnstillende middelen zoals aspirine en paracetamol.

Regel 2: Pas je training ook aan als je je minder goed voelt dan verwacht of gewenst.

Zonder temperatuursverhoging kun je in principe doortrainen. Het kan echter verstandig zijn om toch wat rustiger aan te doen en niet te intensief te trainen.

Take care!

@obstacle_runner #discoveryruns

tips | training |
Lees verder
Aftermovie Harbour Run​

Op zondag 12 oktober was het weer tijd voor een uitstapje, dit keer richting de haven van Rotterdam voor de Harbour Run!

Tjeerd heeft hier al een mooie review over geschreven, ik was erbij met de Gopro voor de aftermovie.

Geniet van de zonnestraalrijke aftermovie van de Harbour Run!

Voor nog meer havengeweld (maar dan in die van Den Haag), zie de aftermovie van Tsambiko en Niels.

Volg mij (@chriss_9191) en andere experts via #Discoveryruns op Twitter!

obstakels | video | weer |
Lees verder
Aftermovie Urban Hero Obstacle

De eerste Obstacle run van Den Haag is een feit: de Urban Hero Obstacle run. Gehouden in Scheveningen in en rondom de haven. Mede door het aansluitende festival in het F.A.S.T. Surfdorp was het een succes! Check de aftermovie voor meer.

Hardlopen = saai. Doe obstacle running!

obstakels | urban | video |
Lees verder
De balans: wat (nog) te lopen

Er komt een nazomers weekend aan, maar de grote hausse aan obstacle runs is net als de zomer inmiddels wel voorbij. Tijd om een kleine balans op te maken en te zien welke runs ik dit jaar nog loop en welke van de reeds bekende runs ik volgend jaar ga lopen.

Kortom, ik ben bezig mijn obstacle run agenda weer te vullen! Aangestoken door het obstacle run virus is mijn hoogste doel voor 2015 om mij net als mijn teamleden Chantal, Gabrièl, Gertjan en Alexander te kwalificeren voor de OCR World Championships 2015. Dit jaar is de eerste editie (25 en 26 oktober) en die tweede editie wil ik erbij zijn. Sterker, fitter en beter!

In mijn persoonlijke agenda (en op mijn pad naar de wereldkampioenschappen van 2015) staan voorlopig de volgende runs:

25 oktober 2014 - Strong Viking Brother (19 km)

1 november 2014 - Zombie Rush (10 km)

8 november 2014 - Urban Nature Run (12 km)

23 november 2014 - Gladiator Extreme (België) (24 km)

7 maart 2015 - Mud Masters (18 km)

28 maart 2015 - Strong Viking Mud (19 km)

12 april 2015 - Marathon Rotterdam (42 km)

18 april 2015 - Stormloop (18 km)

25 april 2015 - Men of Steel (14 km) of Spartan Race (Italië) (20 km)

9 mei 2015 - Rat Race (UK) (32 km)

16 mei 2015 - Breakout Run (15 km)

23 mei 2015 - Roparun (>60 km)

30 mei 2015 - Mud Masters Weeze (D) (19 km)

13 juni 2015 - Strong Viking Water (19 km)

20 juni 2015 - Caveman Run (18 km)

6 september 2015 - Strongmanrun (21 km)

Met name de zwaardere, uitdagende runs trekken me enorm aan, dus ik kijk zeer uit naar Strong Viking Brother en de Gladiator Extreme in België. En volgend jaar ga ik wat meer de landsgrenzen over… Natuurlijk is deze agenda nog lang niet compleet, want ik wil sowieso in de winter ook gewoon doorlopen. Suggesties voor toffe runs zijn dus welkom!

Volg mij ook op Twitter en Facebook:  @TjeerdL / http://www.facebook.com/langstraat.tjeerd

afstand | modder | obstakels | tips |
Lees verder
Review: Spartan Beast Londen

Het weekend van 11 en 12 oktober 2014 was weer een druk weekend. Allereerst vloog ik vrijdag 10 oktober naar Londen om daar samen met een groep Nederlanders deel te gaan nemen aan de Spartan Beast. Als klap op de vuurpijl werd de frontman van Dutch Mud Men uitgenodigd bij Doug Spence, de organisator van de Dirty Dozen races in Engeland, en ik mocht mee. Ik kan je zeggen dat het een inspirerende vrijdagmiddagbezigheid is geweest: maar daarover later meer.

Als afsluiter van het weekend vlogen we zondagochtend terug naar Amsterdam om 's middags weer in Rotterdam te zijn voor de Harbour Run. Daar heeft Tjeerd al een mooie review over geschreven.

Vrijdagavond
Het hotel stroomt steeds voller met Nederlanders en de sfeer zit er goed in. De meesten zullen na het overschrijden van de finishlijn op zaterdag de felbegeerde Trifecta-medaille ontvangen. Dat is waar je het allemaal voor doet! We drinken met zijn allen nog wat en rond de klok van twaalf uur ligt bijna iedereen op één oor. Er zijn her en der nog wat mensen onderweg door vertragingen, maar ook zij zullen zich nog bij ons voegen.

Zaterdag
De wekker gaat en we zorgen dat we zo snel mogelijk klaar staan om het Beest te gaan verorberen! Snel naar het evenemententerrein en gas erop. 

Als we aankomen begint het meteen te kriebelen, het gedeelte van het parcours dat je kunt zien verdeeld over de heuvels ziet er erg mooi uit, en ook op het terrein zelf staat een aantal uitdagende hindernissen opgebouwd. Voordat we van start gaan worden de Nederlanders, ongeveer 45 man sterk, nog gefilmd met een drone die ons zal volgen bij de start. Daarna is het knallen over het uitdagende parcours van twaalf mijl met ongeveer 25 obstakels.

Meteen na de start gaan we het bos en in het parcours verandert meteen in een taai en modderig bospad. Dwars tussen de bomen door en veel stenen, wortels en gaten in het pad. Na ongeveer één kilometer komen we bij het eerste obstakel aan. Het is een groot net waar je in moet klimmen, eroverheen moet klauteren en aan de andere kant weer naar beneden moet gaan. Na het net meteen weer het bos in om het pad te vervolgen. 

Het is hetzelfde terrein als in augustus bij de Sprint en Super, maar door de vele regenval lijkt het er totaal niet meer op. Overal staat water of stroomt water, de modder is ook in het kwadraat toegenomen. Gelukkig maakt dat een race alleen maar mooier, dus de glimlach blijft op het gezicht.

Nadat we op twee kilometer de brug (het turntoestel) gepasseerd zijn, begint de eerste afdaling met heel veel gaten in het pad, dus het is erg opletten geblazen. Onderaan de helling moeten we een brede sloot over steken, de bodem is echter dusdanig drassig dat je er niet in kan lopen. Al ploeterend, buikschuivend en een soort van zwemmend banen we ons een weg naar de overkant, twintig meter verderop. Uit het water wacht ons de monkey bars. Maar met mijn natte en modderige handen wordt het een hele uitdaging om de dunne sporten van de monkey bars vast te houden. Helaas glij ik er na ongeveer vier sporten vanaf en ik heb mijn eerste 30 burpees te pakken.

Na de monkeybar mogen we de atlaskogel gaan sjouwen. De betonnen kogel van 35 cm doorsnee weegt ongeveer 40 kilo en moet over een stuk van 25 meter gedragen worden. Daarna gaan we terug de helling op en daar moeten we tijgeren onder prikkeldraad, niet zomaar een stukje maar gewoon 250 meter de helling op. Overal om je heen hoor je klagen en steunen maar met mijn kniebeschermers van McDavid heb ik het makkelijk en leg ik de hele afstand zonder pijntjes af. Daarna gaat het verder omhoog en komen na een tijdje bij de sand bag carry. Het is een platte pannenkoek van ongeveer 20-25 kilo. Deze moest 400 meter mee naar beneden over een zelfde soort knollenpad wat we al eerder hadden gelopen en daarna natuurlijk ook weer 400 meter helling op. Als we de zandzak doorgeven aan andere lopers gaan wij door op de zijkant van de helling richting het balkdragen, ook deze dragen we over een stuk van 400 meter: 200 meter af en 200 meter op.

De balk gaat weer op de stapel en we rennen door en komen na een mooie afdaling bij de trenches. Deze waren blijven liggen sinds 31 augustus dus ze waren lekker gevuld met veel modder. De mensen met de gewone hardloopschoenen hebben hier het verschil gezien met onze speciale "mud" schoenen. Waar zij niet boven konden komen klommen wij er vrij makkelijk uit.

Vanuit de trenches gaan we naar een combo hindernis; het touwklimmen, gasfles hijsen en de rotating bars. De touwen zijn ontzettend glad van de modder en ik heb ook veel slagen nodig om boven te komen, gelukkig blijf ik hagen en kan ik het belletje rinkelen bovenin. Nadat ik de gasfles omhoog en omlaag heb gehesen kom ik bij de rotating bars, dit zijn vijf buizen op een schijf die kan draaien. De bedoeling is dat je tien keer overpakt, terwijl de buizen draaien. Helaas is hier de eerste buis al dusdanig glad dat ik er geen grip op krijg en moet ik mijn 30 strafburpees gaan maken. De teller staat ondertussen op 60...

Voor het gevoel zijn we al dik over de helft maar na een kijkje op mijn horloge moet ik constateren dat we net zeven kilometer gelopen hebben in bijna 1,5 uur... Pff, als de rest van het parcours zo blijft mogen we er van uitgaan dat dit een race wordt van dik vier uur.

We lopen een tijd de helling op met her en der wat hindernissen als we uitkomen bij een gebied met meerdere opdrachten. Allereerst een munitiekist gevuld met zand, uiteraard helling op en af. Daarna mogen we een kilometer lang een autoband meenemen over een sterk dalend parcours en een steil stuk omhoog. Dan krijg je meteen een grote emmer gevuld met water die je door een plas heen moet nemen waar veel stenen en stukken hout in liggen: uitkijken dus!

Als ik het water uitkom loop ik naar de traverse walls, dat zijn de muren met de houten blokjes erop waar je zijwaarts overheen moet. Ook hier heb ik het probleem van de grip door veel modder zodat ik mijn volgende setje burpees mag gaan maken. 90 op de teller...

Overigens zijn we op dit punt al over de helft en begint het aftellen naar de finish. Het enige nadeel van een Spartan Race is dat ze nooit vertellen hoe lang de run is. Het enige wat je weet is dat hij meer dan twaalf mijl (19 kilometer) is.

Na een aantal kilometer heuvel op en af mogen we een gevulde jerrycan van 20 kilo dragen. Na deze can hebben we een hele tijd niks anders dan hele mooie stukken bos, beekjes en modderige paden. De kuiten en hamstrings beginnen gevoelig te worden. De teller staat ondertussen op veertien kilometer als we bij het zwemgedeelte komen. Het water is erg koud en ik moet flink mijn best doen om op temperatuur te komen. Het is in totaal maar 60 meter naar de overkant, maar het duurt voor je gevoel erg lang. Als ik uit het water stap krijg ik een heerlijk gevoel over me heen dat ik het gehaald heb zonder kramp of iets dergelijks.

Vanuit het water hebben we een drinkpost met een banaan en daarnaast liggen de heftruckbanden al klaar om mee te gaan slepen. Even weer lekker warm worden in de spieren. Vrij kort daarna mogen we een grote tractorband flippen en komen we de schuine muur tegen. Ondertussen horen we de muziek van het start-en-finishterrein alweer, dus het einde is in zicht. Maar eerst moet er nog een speer geworpen worden. Deze treft de stroprop vol in het hart en ik mag door. Mijn buddy mist en samen doen we zijn strafburpees. Teller op 105 burpees. 

Tussen ons en de finish staan nog drie hindernissen: de hoge muur, de schuine klimwand en het vuur. We rennen, klimmen en springen en zijn over de finish. We hebben het gered in 3 uur en 22 minuten en de totale afstand was net iets meer dan 18 km. Dit was naast de Iron Viking de zwaarste tot nu toe!

Tijd om de welverdiende groene "Beast" medaille in ontvangst te nemen!! En niet te vergeten het einddoel van deze trip; De Trifecta medaille van de Spartan races. Trots als een pauw krijg ik de medaille om mijn nek gehangen. Op 28 juni begon ik samen met Sofie aan de Trifecta-trip in Keulen en in Londen sluiten we hem weer af! 

Na mijn eerste slechte ervaring met de Spartan in Keulen, ben ik er wel van overtuigd dat de Spartan races erg goed in elkaar zitten en ze zeker een meerwaarde zouden zijn voor Nederlandse. Voor mij is er zeker na deze Beast zeker nog geen eind gekomen aan Spartan Runs. Mijn eerste Trifecta is binnen en ik hoop er volgend jaar meer te gaan halen. 

Zondagochtend
We staan vroeg op om onze vlucht van 10 voor 8 te halen om ons daarna bezig te gaan houden met een tien kilometer lange loop door de mooie Rotterdamse haven.

Mijn volgende run: Het WK in Cincinatti! Maandag 20 oktober ga ik er heen en op 25 oktober zal de daadwerkelijke run zijn. Wil je volgen wat we daar doen? Kijk op MudCrew_NL voor updates!

Aroo, Aroo, Aroo!!!!!!

Gertjan van Voorden

foto | modder | obstakels |
Lees verder
Review: Harbour Run Rotterdam

Afgelopen weekend was daar de tweede editie van de Rotterdamse Harbour Run. Een parcours van ongeveer elf kilometer met 22 obstakels in het hart van de Rotterdamse haven.

Samen met Chris en Willem zat ik in de zevende wave. Gertjan, net terug uit Groot-Brittannië waar hij de Spartan Beast heeft gedaan, liep een wave eerder. Dat ene element waar je nooit ook maar enige invloed op hebt, was fantastisch: het weer. Zonnig en een aangename temperatuur van rond de twintig graden.

Als verwende obstacle runner zou ik de Harbourrun scharen onder de funruns; op een schaal van 1 tot 5 waarbij 5 extreem zwaar, uitdagend en inspannend is, komt de Harbourrun dan op een dikke 2 uit. De afstand maakt het net even wat zwaarder dan de reguliere . runs van vijf of zeven kilometer die voornamelijk recreatieve renners aantrekken. De Harbourrun heeft bovendien een grote schare aan bedrijven die met een aantal collega’s lopen. Dit alles maakt de Harbourrun goed toegankelijk voor veel verschillende lopers. En dat blijkt ook wel uit de bijna 3.000 aanmeldingen.

De run begint met een warming-up om vervolgens onder een aantal netten te kruipen. Dan volgt een lang stuk rennen, een autobandenobstakel, een brug met traptreden van een halve meter tussenruimte en een houten muur waar je overheen moet klimmen.

Het is een ‘droge run’: geen modder of waterpartijen hier, maar enkel typische havenobstakels. Zo loop je op een gegeven moment door een doolhof van zeecontainers, is er een hal omgetoverd tot een historische gebeurtenis, waar de bombardementen op de haven in WOII worden nagebootst met harde wind, explosies en verblindende lichten. Je moet over enorme ankers springen, imposante boeien beklimmen en dat alles tegen een achtergrond van zeecontainers, kranen en scheepshallen.

Na een kilometer of vier werden we opgezweept door een brassband en even verderop werden we toegezongen door een shantykoor.

Mijn doel was om binnen het uur te finishen, maar ondanks het rustige weekend dat ik had, waren mijn benen slap als pap en mijn armen futloos als rubberen slierten. In een tijd van 1:15:01 eindigde ik als 433e van de 2.548 (zie de  uitslagen). Teleurstellend. Ondanks dat was het een leuke run, de organisatie perfect, de sfeer uitmuntend en de locatie fenomenaal voor mij als Rotterdammert en havenliefhebber.

Al met al een dikke 8 voor deze run. En speciale pluim voor de enkelband met chip waarmee je tijd wordt gemeten en waarmee je je persoonlijke  video kunt terug kijken! 

Een organisatorische suggestie: zorg dat er pinautomaten zijn. Met een paar duizend man aan deelnemers en supporters muntjes verkopen die je enkel contant kan afrekenen, zorgt voor dorst bij hen die alleen hun pinpas bij hebben.

Aan het eind van de week komt Chris’ filmpje van de run online.

Kijk voor meer informatie op  www.harbourrun.nl. Volg mij ook op Twitter: @TjeerdL

fun | afstand | obstakels |
Lees verder
Lekker én gezond: Bancakes

Pannenkoeken, wie lust ze niet? Helaas zijn de traditionele recepten doorsnee suikerbommen, om maar te zwijgen van de siroop en poedersuiker die er bovenop gaan. Een tijdje terug dacht ik dat ik het warm water had uitgevonden, maar toen bleek dit recept al langer bekend te zijn in de health & fitness wereld. Ik noem het: Bancakes!

De basisingrediënten zijn héél eenvoudig: Eieren en bananen. De bananen geven door hun natuurlijke suikers een gezonde zoete smaak, en de eieren zorgen ervoor dat het mooi tot een geheel kan bakken. Gooi ze in de blender, en bak ze in een hete koekenpan!

Met de hoeveelheden kan je naar hartenlust experimenteren, maar zelf prefereer ik volgende:

2 Bananen.
2 Eieren. 

Zelf bak ik er meestal één dikke bancake van, maar je kan het ook roerbakken zoals een roerei of je kan in dit geval ongeveer drie exemplaren van tien centimeter diameter en acht millimeter dikte bakken. Gebruike olijfolie/kokosboter als bakstof, voor extra gezonde vetten!

Volg je mijn recept, dan bevat het totaal:

393,2 Kcal (inclusief bakstof)
15g eiwitten, 
37,4g koolhydraten (uit de bananen) 
20,4 gr vet.  

Goed als ontbijt, dat perfect zijn plaats vind in het Paleo dieet. Indien je dit wenst kan je er altijd één leper havermout toevoegen, voor een vastere structuur en extra koolhydraten.

Voordelen:

-
Eerst en vooral vermijd je het gebruik van geraffineerde suikers en bloem, en hun bijkomende slechte eigenschappen. Zo bevatten geraffineerde suikers geen vitaminen, mineralen en vezels en zijn deze suikers op geen enkele manier voedzaam en zijn ze totaal overbodig bij het sporten.

- Daarnaast zijn eieren een rijke bron van eiwitten, bevatten ze alle essentiële aminozuren (basis van alle levensprocessen met voornamelijk vervoer en opslag van voedingsstoffen als belangrijkste functie) en ook nog andere nuttige micro nutriënten als; ijzer, choline, foliumzuur en de vitamines B2, B12, E en D. Eieren zorgen voor behoud van de spiermassa, houden het energieniveau tijdens een run op peil en zorgen ze na afloop van een run voor een spoedig herstel van het lichaam.  

- Bananen leveren veel energie en voedingsstoffen. De belangrijkste hiervan zijn:vitamine B3, B6, A en C en kalium, magnesium, fosfor, ijzer, tryptofaan en selenium. Ze bevatten ook meerdere soorten koolhydraten, wat zorgt voor een lange, gelijkmatige opname van energie. Ook belangrijk voor het sporten is de rijke bron aan kalium (mede verantwoordelijk voor de vochtbalans, de bloeddruk, de zenuwprikkeling en de spierstofwisseling). Tenslotte bevatten bananen weinig vet, maar veel vezels (voor een goede darmwerking en algemene gezondheid).

Dus zin in een gezond ontbijt, pre- of postworkout-snack? Wees dan geen ei en ga met die banaan!

Guten appetit!

Stefan

fun | tips | voeding |
Lees verder
Review: Odlo compressie-set

Los van de ‘standaard’ Odlo kleding die wij bij Discovery gebruiken, mag ik de Odlo 3/4-broek (running muscle force vis – evolution light) en het Neck Evolution shirt testen. Het kan gebruikt worden als ondergoed (wintersport), of als hardloopbroek/-shirt. En uiteraard heb ik het setje tijdens een aantal obstacle runs getest!

Algemene informatie

Van de fabrikant: “de Evolution Light van Odlo is extreem licht, comfortabel, heeft veel ademend vermogen en geeft functionaliteit voor elke activiteit”.

Extreem licht vind ik wat overdreven, maar het is wel zo dat de stof weinig gewicht heeft en licht gedragen wordt. Het is een compressiebroek en inderdaad, tot nog toe heb ik elke activiteit - klimmen, zwemmen, modderrollen, tijgeren, touwklimmen, etc.- gedaan zonder dat de broek mij irriteerde of in de weg zat.

Het zit op een fijne manier strak (compressie), is goed ademend en het droogt snel zonder dat het gaat schuren, mede dankzij de geïntegreerde zones waardoor vocht wordt afgevoerd en anderzijds wordt geventileerd.

“Door de 3D brei-technologie (…) en de functionele vezel die (…) zilver-ionen bevatten, wordt de vermenigvuldiging van bacteriën voorkomen en stopt de ontwikkeling van nare geurtjes.”

Nou, vooralsnog heb ik inderdaad alleen de geur van modder waargenomen, dus dit klopt.

Zitcomfort: 9

Uiterlijk: 8

Materiaal: 8

Stevigheid: 9

Een dikke 8,5 dus. Ik ben zeer tevreden over deze broek.

Dan het shirt. Het schijnt een prijswinnend shirt te zijn omdat het is gemaakt van 100% gerecyclede én recyclebare materialen. De verschillende zones in dit shirt zorgen voor een optimale verdeling van vochtregulering en isolatie op de plekken waar dat het meest nodig is (oksels, onderrug, borst).

Van de fabrikant: “de ‘zoned functions’ zorgen voor een maximale bewegingsvrijheid en perfecte klimaatregulering. Gecombineerd met de anatomische pasvorm een garantie voor succes.”

Ook hier, succes is nogal relatief, maar waar het vochtregulering, bewegingsvrijhgeid en een anatomische pasvorm betreft, klopt het helemaal wat Odlo beweert. Net als bij de broek zit het op een fijne manier strak, is het goed ademend en droogt het snel zonder dat het gaat schuren, mede dankzij de welbekende geïntegreerde zones.

Zitcomfort: 9

Uiterlijk: 8

Materiaal: 8

Stevigheid: 9

Exact dezelfde score als de broek. Beide kosten gemiddeld rond de 50 euro, dus de prijs-kwaliteitverhouding is wat mij betreft ook prima. Een aanrader dus!

kleding |
Lees verder
Go commando!

Zoals gezegd in mijn vorige post, unieke en aparte onderwerpen zijn ondertussen mijn trademark te worden denk ik. 
Deze week: "Go commando!"

Neen, we hebben het hier niet over rondlopen als Arnold Schwarzenegger met een gigantische boomstam op je schouder. Maar over het niet dragen van ondergoed onder je broek, kilt, mankini,.. (zelf in te vullen). 

Naast het enorm bevrijdende gevoel, naar verschillende meningen, biedt dit een ander enorm voordeel. Als je zoals mij wel tijdens inspanningen wel eens begint te zweten, met een schurende boxershort (of slip, tanga-string,.. wederom; zelf in te vullen, doe dit alsjeblieft niet met mij in gedachten, voor je eigen welzijn) tot gevolg, dan kan de huid aan de binnenzijden van je dijen wel eens geïrriteerd raken.

Als je dan blijft doorgaan, wordt dit omgezet in een vreselijk lastige pijn, zodat je gaat lopen als een dronken gans die net een marathon van 24 uur op een rodeostier heeft doorgebracht. Mijn persoonlijke ergste voorval was 's nachts tijdens Graspop Metal Meeting, na een verschrikkelijk hete zomerdag. Geloof mij, als je na de headliner met de massa naar de camping moet stappen, met je benen zo ver gespreid dat er een fiets dwars tussen past, voel je jezelf echt voor schut gezet. Ik denk dat het nu wel duidelijk is, niet?

Ik ben zelf nooit echt mager geweest, laat staan de magerste van het Discovery Expert Team, en dit vergroot de kans op bovengenoemde "blessure". Ok, blessure is misschien niet de juiste term, maar laten we het even zo noemen.

Een paar jaar terug kreeg ik de tip van iemand om uierzalf op desbetreffende plaatsen aan te brengen alvorens de activiteit aan te vatten. Ondanks dat dit een enorme verbetering betekende, kreeg ik tijdens loopsessies zo nu en dan toch nog af te rekenen met "schuurbroek" (laten we het zo noemen, ik vind het wel leuk klinken). 

Enkele maanden terug vond in Vlaanderen de Dodentocht, een wandeltocht van 100Km die binnen de 24u moet uitgestapt worden, plaats. Toen één van mijn vrienden die hadden deelgenomen, over hun avontuur vertelde, wist hij mij te vertellen dat hij zonder ondergoed had gewandeld, dit om schuurbroek te voorkomen. Zo neem je heel het probleem van die schurende onderbroek weg, want je neemt gewoonweg de onderbroek weg..

Ik had zelf nog nooit van het idee gehoord, maar dacht dat het misschien een goede oplossing kon zijn voor mijn probleem. Sindsdien loop ik mijn trainingen en wedstrijden zonder ondergoed (zorg wel voor een short/broek met touwtjes die je goed kan aanspannen, denk aan uw medemens!), met nog een beetje uierzalf om 200% zeker te zijn van mijn zaak. Ik kan je zeggen, het is echt een wondermiddel.  

Geen ondergoed = een wondergoed! ;-)
Dus heb jij ook vaak last van die irritatie aan de binnenkant van je dijen? 

GO COMMANDO! (of draag je onderbroek aan de buitenkant zoals Superman)

Stefan

Ps: Nadat deze blogpost online gaat, trekt ik mijn touwtjes extra aan, denk maar niet dat je mij voor schut gaat kunnen zetten en mijn broek naar beneden trekken. Haha!

fun | kleding | tips |
Lees verder
Aftermovie: Mud Masters

Mud Masters Biddinghuizen is in mijn ogen één van de betere obstacle runs in Nederland. Zowel de organisatie als het parcours is top. Samen met andere leden van Discovery Runs en vrienden heb ik enorm genoten van deze prachtige dag. Nadat ik van de piperunner in het water sprong, kreeg ik helaas felle kramp in mijn linkerkuit. Hierbij wil ik de man van het politiefonds die me naar de kant hielp bedanken! Daarna heb ik de run gelukkig kunnen verder zetten.

De volledige review van Gabrièl kan je  hier lezen. Hieronder kan je de aftermovie bekijken.

Ik kijk alvast uit naar Mud Masters Haarlemmermeer dat op 7 en 8 maart 2015 in mijn agenda staat. De inschrijvingen zijn intussen geopend en de snelle beslissers kunnen van een korting genieten. Tot dan!

modder | obstakels | video |
Lees verder
Survivalrun trainingen

Bij obstacle runs zie je vaak technische obstakels voorbij komen. Een paar bekende zijn de apenhang of catcrawl hindernissen, maar soms kom je ook touwklimmen en zelfs swing-over hindernissen tegen. Voor veel deelnemers zijn dit vaak lastig te nemen obstakels. Ze missen de techniek en kracht die nodig is om technische hindernissen te nemen. Om dit soort obstakels te overwinnen zijn survivalruntrainingen een uitkomst.

Survivalruns zijn vaak erg zwaar en bevatten veel technische touwhindernissen. Het is echt een veelzijdige zware vorm van duursport met landelijk georganiseerde wedstrijden. Er is een competitie waarbij survivalatleten op verschillende niveaus kunnen deelnemen. Meer uitgebreidere info is te vinden op de website van de  survivalbond

Mijn trainingsprogramma bestaat uit hybride trainingsvormen, dus de combinatie van hardlopen en trailrunning afgewisseld met kracht- en techniektrainingen. In een van mijn volgende blogs zal ik wat dieper ingaan op hybride trainingsvormen. Wekelijks train ik bij  Survivalrun Trainingsgroep Arnhem op kracht en techniek. De trainingen zijn altijd flink zwaar en bevatten een combinatie van hardlopen (soms met balast), kracht en techniek. We trainen onder andere touwklimmen en swing-overs op de verschillende moeilijke combi-hindernissen. Dus wil je beter worden op de technische hindernissen, neem dan ook survivalruntrainingen in je programma op. Het heeft mij flink geholpen om een stuk gemakkelijker en sneller technische hindernissen te nemen, en ik heb er een mooie sport bij. Aankomende tijd zal ik dus ook steeds meer aan survivalruns gaan deelnemen.

Op de  Discovery Runs Kalender staan een paar mooie alternatieven voor wanneer een survivalrun nog te moeilijk is. Bij deze evenementen worden obstacle runs en survival runs gecombineerd. De Hang-on-run en de Survival-Challenge Zeewolde zijn voorbeelden van evenementen waarbij je veel technische hindernissen moet overwinnen, maar waarbij er geen straftijd wordt uitgedeeld wanneer je een hindernis niet haalt. Expert Alexander heeft hier in zijn vorige blogs Review-Survival-Challenge en Preview-Hang-on-run al eens over geschreven. De Hang-on-run is een van de aankomende runs waar ik ook aan zal deelnemen.

Volg mij via Twitter  @WJPeters of Facebook of zoek op #‎DiscoveryRuns‬.

obstakels | tips | training |
Lees verder
Orgaanvlees: Leve de lever!

Lever. Misschien heb je het al eens gegeten, misschien beviel het je wel. Misschien ook niet. Misschien moet je wel braken bij de gedachte alleen al. Think again. Orgaanvlees wordt maar al te vaak vergeten, en dat is een grove fout. Kijk maar naar de vele stammen en culturen die dierlijke organen prijzen voor hun voedingswaarde. Lever is zo'n vergeten schatkist. Ik zal je vertellen waarom.

Ik probeer met mijn blogposts zoveel mogelijk 'unieke' en aparte onderwerpen aan te snijden. Lever is een superfood dat je gewoonlijk niet tegenkomt in de aangeprezen lijstjes. Het wordt nu eenmaal niet zo gesmaakt (letterlijk en figuurlijk) door de massa als bijvoorbeeld zalm, avocado's, gojibessen of broccoli (alhoewel die laatste ook niet alle harten kan bekoren). Jammer, want dit dierlijke product is zeker en vast ook een superfood dat niet in het voedingsplan van een obstacle runner mag ontbreken.

Laten we eerst een misverstandje uit de wereld helpen: veel mensen denken dat de lever fungeert als een filter, en hierdoor de schadelijke stoffen uit het bloed zuivert en ophoudt. Bekijk het eerder als een transformator die stoffen omzet in andere stoffen die gemakkelijk door het lichaam gebruikt of afgevoerd kunnen worden. Een lever vol giftige inhoud, zou dus een lichaam vol giftige stoffen betekenen.

Wat zijn nu de voordelen van lever eten? Organen bevatten een stuk meer mineralen en vitaminen dan spiervlees. Zo voorziet lever je van:

  • Koper: koper helpt het lichaam om makkelijker ijzer op te nemen. Een tekort hieraan kan tot bloedarmoede leiden, met een laag energiepijl tot gevolg. Iets wat je natuurlijk als sporter, maar ook als standaard persoon kan missen als kiespijn.
  • Riboflavine: Riboflavine bevat Vitamine B2. Dit ondersteunt de energievoorziening, door in te spelen op de stofwisseling van vetten, eiwitten en zetmeel. Belangrijk om je trainingen en wedstrijden door te komen dus! Daarnaast boost het je ademhalingsvermogen ook, door in te spelen op de aanmaak van rode bloedcellen.
  • Vitamine A: deze vet-oplosbare vitamine is betrokken bij je weerstand. Het voorkomt infecties (ontstekingen) in het lichaam.
  • Vitamine B-12: deze vitamine B helpt ook om ontstekingen tegen te gaan. Bijkomend versterkt het de aanmaak van rode bloedcellen, draagt het ook weer bij aan de energie en zorgt het voor een goede werking van het zenuwstelsel.
  • Choline: deze stof is bevorderlijk voor de hersenontwikkeling.


HET ZIT IN JE HOOFD!

Zoals gezegd, zijn er veel mensen die een lichte rilling over hun rug krijgen bij de gedachte aan het eten van lever en andere organen. 
Toegegeven, de smaak is heel sterk en... apart. Ik heb het zelf ook moeten leren eten, maar weet het ondertussen zeker en vast te appreciëren. Het zit in je hoofd, je moet gewoon die knop omdraaien. Met mijn achtergrond in de slagerij had ik reeds al enkele organen geproefd, dus misschien was de stap kleiner voor mij. Maar ik wil alles eens geprobeerd hebben. 

Mijn voorkeur: Bak hem goed door met uienringen en peper en zout hem lekker af. Is het je echt te moeilijk, verwerk hem dan gemalen in gerechten als Chili Con Carne, spaghetti of Sheperd's pie. 

Hier vind je een boel recepten met lever!

Een ander voordeel is dat orgaanvlees door zijn onpopulariteit enorm goedkoop is én laag in calorieën! De perfecte vervanger voor biefstuk dus. 

Let op! Goedkope lever bevat doorsnee minder van deze voedingsstoffen. Als de kans zich toelaat, opteer dan biologische lever die van dieren die geen anabolica, antibiotica of andere middelen gekregen hebben. Verder moet je het niet té veel eten, net als andere organen, omdat deze wel veel cholesterol bevat. 1 à 2 porties per week volstaat. Zelf verwerk ik het sinds kort in mijn "paleo puree" (zoete aardappel, (onbewerkte) spekreepjes, ajuin en lever in kleine blokjes gesneden en gebakken en gekruid.  

Guten appetit!

Stefan

natuur | tips | voeding |
Lees verder
Review Mud Masters

Na een drukke week vol enthousiaste posts en praatjes van vrienden en vriendinnen over Mud Masters mocht ik zaterdag dan lekker vroeg uit de veren om te vertrekken richting Biddinghuizen. Dat het vanuit Maastricht richting de meeste runs vaak een aardige roadtrip is, ben ik inmiddels wel gewend. Een geluk dat de Discovery-startgroep niet een van de eerste was, was het toch nog 'maar' acht uur toen ik vertrok. Na drie uur rijden en onderweg een teammaat opgepikt te hebben, kwamen we aan bij het terrein. 

Een interessant detail is dat hoewel ik Mud Masters vaak noem als ik mensen uit wil leggen wat een obstacle run is, ik er nog nooit aan heb meegedaan. Maakt niet uit, de gemiddelde mens weet of kent wel iemand die al dan niet eens 'Mud Masters' gedaan heeft. Een naam die aardig staat kan ik wel zeggen, dus hadden ze voor mij vandaag ook iets te bewijzen :).

De eerste indruk was in ieder geval niet verkeerd. Het parkeren ging vlotjes, lekker duidelijk, en niet te ver van het terrein. Toen we het terrein opliepen rond kwart over 11 was het nog rustig. Niet dat het niet druk was met mensen, die waren er genoeg, maar eerder rustig voor wat betreft muziek.  Ook waren er weinig wachtrijen bij de stands: hmm, dit zag er allemaal strak uit. Op naar de Discovery tent dus.

We kregen hier onze Discovery-shirts en startnummers, en werden natuurlijk keigoed verzorgd! Na een gezellig praatje en enkele proteïnesnacks in de vorm van sprinkhanen en wormpjes konden we onze tassen probleemloos bij de bagageopslag droppen. Geen rijen, geen problemen. So far so good... maar nu naar het startvak!

Het was leuk om met een blauw team een geheel startvak te vullen en de teamspirit zat er dan ook goed in. De regels werden voor de zekerheid nog eens met ons doorgenomen, waarna we ons warm mochten springen op de muziek en nog een paar keer mochten roepen welk startvak we waren. Ready, set... GO!

Na enkele meters lagen de eerste hooibalen en muurtjes al op ons te wachten en het tempo werd gezet. Leuk, want een paar honderd meter verder en net warm gelopen mochten we meteen borstdiep het, wat ik mag betitelen als 'best wel koude', water in. Vooral blijven ademen en doorlopen dus! Heerlijk hoe je nog even natintelde als je er weer uit was en door kon rennen :) 
Meteen werden we gesplitst: de achttien kilometer ging naar links, de rest mocht rechtdoor. Left we go! 

Na een ondiep slootje, stond er meteen een inverted wall op ons te wachten: de Marine Table. Dat was een muurtje dat licht naar je toe gekanteld was en een mooie hoogte had. Echt een uitdaging, I like. Weer gevoegd bij de rest van de renners mochten we aansluiten bij de Monkey bars. De eerste rijtjes die ik zag waren bij de 'normale' monkeybars en waren maar kort, maar zelf koos ik voor de versie Up and Down, waar weinig mensen stonden te wachten. Ik ben er altijd helemaal voor dat er dit soort opties gegeven worden, puntje voor Mud Masters dus. 

Na een paar trenches komen we aan bij de apenhang en gingen we hangend aan een touw over het water naar de overkant.  Er mochten twee mensen tegelijk aan het touw hangen, wederom goed geregeld. Okay, het is even wachten en als je, zoals ik, niet één van de zwaarste deelnemers bent, wordt het soms wel erg lastig als er vier mensen aan het touw slingeren. 

Tot zover ging het lekker, het weer was heerlijk en de sfeer zat erin. Mensen hielpen elkaar en moedigden elkaar aan. Man, wat houd ik hier toch van! En dit werd bij het volgende obstakel weer duidelijk. Eerst werd je balans even getest, waarna je door aan de ringen te zwaaien naar de overkant moest zweven. Aan alle kanten stonden mensen tips en aanmoedigingen te roepen. Ik betrapte mezelf op hetzelfde! Ondanks dat de jongeman voor me mij net nog tegen mijn kuit trapte waardoor hij zelf mooi onderuit ging, had ik het gevoel dat ik hem tips moest geven. Uiteindelijk eindigde hij in het water, maar het maakte zijn bedankje achteraf voor die blauwe plek die ik van hem had weer helemaal goed.

Na een sprong over het vuur die in het water eindigde (met een hoog Charlies Angels-gehalte) en voorbij de chop sticks komen we bij een grote berg banden. Dat obstakel werd een beetje verstoord door een paar heren die vonden dat iedereen sneller moest en zich zonder pardon erdoorheen stortten. Ze vonden het in al hun enthousiasme niet erg om over mijn handen lopen. Jammer, maar dat mocht zeker de pret niet drukken. Ze zouden wel afkoelen in de Anaconda Trail, want we mochten weer het water in! 

Nadat we ons portie water weer even gehad hadden, was er een kleine opstopping bij het volgende obstakel. Het was één van de twee verrassingen die Mud Masters voor ons in petto had. Duidelijk ook waarom, want er werden wat glijpartijen gesignaleerd! Een schuin houten muurtje waar je op moest sprinten, bedenkend dat je nog maar net uit het water komt en dus verre van droog bent. Een goede oefening voor die ramp straks, ging er door mijn hoofd. Heren genoeg die boven hun hand uitstaken, dus dat moest lukken. Ondanks de drukte werd het allemaal in goede banen geleid door de vrijwilliger, die zelfs aangaf dat we iets verder af moesten gaan staan om de sprint te pakken. Adem in, adem uit, GO! 

Enkele gestapelde hooibalen (Golden Stairs) later, stond er de volgende verrassing te wachten. Eerst moesten we omhoog touwklimmen, over netten naar de andere kant klimmen, vervolgens weer met touwen omlaag. Nice! 
We sloten weer aan op het korte parcours en de drukte nam geleidelijk weer toe. We mochten nog eens een load carry doen, alleen ditmaal door het water, waarna we aankwamen bij de Power Tower. Tussen twee palen vastgebonden autobanden, en daar een stuk of vijf van boven elkaar. Hierna gingen we door naar de Night Crawlers, waar je een kort stukje verduisterd en afgedekt tussen de hooibalen door moest kruipen, en weer door water en trenches. Het is en blijft een modderige bedoening, natuurlijk :).

Hierna stond er wel voor de achttien kilometer-renners nog een obstakel waar ik zelf het meest van genoten heb. Een enorme uitdaging, al heb ik foto's gezien van deelnemers die hem anders konden nemen (als een soort monkey bar), doordat het er niet heel druk was. Dat was niet het geval toen ik aankwam, en heb dan ook eerst even staan kijken hoe ik dit in hemelsnaam ging doen!
Een sprong in een net dat een metertje of anderhalf ver hing, en als het je lukte, moest je vervolgens onderdoor naar de andere kant van het net klimmen. Daarna kon je hangend aan handen en voeten naar de overkant, waar je je met een touw weer naar beneden kon laten zakken. Zoals ik al zei, voor mij het beste obstakel van de run!

Voor de renners die zes of twaalf kilometer liepen, stonden de beste obstakels nog te wachten: wat een mooi einde aan deze run. 
Het publiek kon vanaf hier gaan genieten van de laatste dikke honderd meters van de deelnemers en dat gaf een heerlijke boost.
Splash jump van een, voor vele mensen, billenknijpende hoogte, drie Great Walls waar van alle kanten helpende handen en zetjes gegeven werden, en natuurlijk de Piperunner XXL! Een ware publiekstrekker en een super obstakel! Mocht je na die ene splash die je nog vers in het geheugen zat nog niet genoeg bilspieren getraind hebben, kon je hier nog eens het angstzweet uitbreken, want what goes up must come down!  

Dus gingen we de piperunner omhoog, om aan de andere kant weer middels een miniglijbaantje nog een keer het water in gedropt te worden! Eenmaal het water uit gezwommen mochten we nog even onder het prikkeldraad door kruipen om via de Sizzler onze weg naar de finish te voltooien! We hebben het weer gered, de achttien kilometers zitten er weer op, en we hebben weer een run op onze naam staan. Well done!

Samengevat: 

De minpunten
- Op de route die online staat, staat een buddy carry vermeld. Die heb ik ergens gemist.
- Het parcours zelf was ondanks dat het veel verschillende ondergronden waren (wat wel zeker telt als een plus) voor het grootste deel vlak. 
- Ik miste wel het echte Finish gevoel. Doordat de meeste mensen op de Sizzler afkwamen, was de finish een beetje verlaten en een anti-climax. Dat vond ik wel jammer, want of je nou zes, twaalf of achttien kilometer hebt gelopen, de Sizzler was niet het echte einde. Die streep, de finishline wel, en juist dáár moet het gevoel van overwinning heersen. Misschien ook doordat er geen medailles zijn en je je shirt zelf achteraf kunt afhalen, en je uiteindelijk 'alleen' een biertje krijgt. Oke, het idee van een biertje na de run is prima, maar voor mij is bier niet de drank waar je bij de finish de deelnemers mee op moet wachten. Laat mij maar bijtanken met een snack of drankje vol suikers als ik klaar ben met een race en duw me mijn Mud Masters finishersshirt maar in mijn handen, terwijl ik nog aan het bijkomen ben van alle euforie...

De pluspunten 
-Toch nog eens vermelden dan: de diversiteit aan ondergronden. Zand, bos, modder, gras, en genoeg sloten en water maakten het erg leuk en divers. 
-Er zit altijd verschil in zware en makkelijke obstakels, maar ik heb geen obstakels gezien waarvan ik dacht: die hadden ze net zo goed weg kunnen laten. Ze zijn allemaal de moeite waard, en er werd zelfs verschil gemaakt bij sommige obstakels (piperunner/monkey bars) voor de getrainden en minder getrainden onder ons. 
- Vrijwilligers waren allemaal lekker enthousiast, en ook onderweg stonden ze er allemaal goed op te letten. 
- Niet te vergeten: genoeg waterposten en heel fijn dat er ook bananen werden uitgedeeld.

Wat heb ik een enorm leuke run gehad. Mud Masters is duidelijk een van de top runs in Nederland en ze weten maar al te goed hoe ze een run moeten organiseren. Als je je bedenkt hoeveel deelnemers ze in zo'n weekend verwerken, en hoe goed het op alle vlakken doorstroomde (niet alleen tijdens de race maar ook bijvoorbeeld bij het parkeren en bij de garderobe), kan ik hier weinig meer aan toevoegen. Een mooi shirt, een korte massage bij de on-site fysio en een heerlijke sfeer om de rest van de dag daar te blijven maakte het helemaal af!

Ja, dit was mijn eerste Mud Masters, maar nee, het zal zeker niet de laatste zijn. En als iemand vraagt 'Wat is obstacle running?', is Mud Masters een van de beste voorbeelden die je kunt noemen!

Bedankt voor een heerlijke run Mud Masters en...
See you on the Mudder side!

afstand | modder | obstakels |
Lees verder
MYWB Challenge #1

Vandaag, woensdag 1 oktober 2014, bestaat Discovery 25 jaar! Om dat samen met jullie te vieren, daagt Discovery jullie uit om aan één van de 25 challenges deel te nemen. Indien je van uitdagingen houdt, kan je deelnemen aan de 25 challenges. Het zijn stuk voor stuk mooie challenges waar je creatief mee aan de slag kan gaan! De hoofdprijs is een sneeuwscooter safari te Lapland. 

Challenge #1 past helemaal in het kader van obstacle runs. "Ren, spring en vlieg door de straten. Alles kan een obstakel zijn. Maak van jouw omgeving een parcours." Ik ben benieuwd wat jullie hiervan maken. Laat het mij gerust weten via Twitter @tim_pottiez #mywb

Meer info over Make Your World Bigger vinden jullie hier. Alvast veel succes en plezier met jullie challenges.

foto | fun | obstakels | urban | video |
Lees verder
Entomofagie

Ik durf te wedden dat negen van de tien mensen niet weten waar entomofagie voor staat. Ik wist het zelf ook niet. Entomofagie staat voor ‘het eten van insecten’. Zelf heb/had ik er niet zoveel mee. Tot afgelopen zaterdag…

Zaterdag 27 september was ik in Biddinghuizen voor Mudmasters. Ik heb weer erg genoten van dit evenement. Een van de andere experts schrijft hier nog een mooie review over, die hier snel zal verschijnen.

Ik meldde mij voor de race bij de Discoverytent. Ik zag dat men daar de mogelijkheid had om een overheerlijk zakje meelwormen weg te tikken. Als extra’tje zat er ook nog een dikke sprinkhaan in. Het enige voordeel op het eerste gezicht vond ik dat de insecten reeds dood waren.

Vooral de meelwormen zagen er echt smerig uit vond ik. Wel vind ik dat je alles geprobeerd moet hebben in je leven en nu had ik de kans!

Ik wilde met de sprinkhaan beginnen. Gewoon, omdat die me van al die onsmakelijkheden nog het lekkerst leek. Vlak voordat de sprinkhaan in aanraking kwam met mijn slagtanden kreeg ik nog net op tijd de tip dat de vleugels en pootjes nog wel even verwijderd moesten worden. Dit spul schijnt namelijk niet zo lekker door je slokdarm heen te glijden.

Nou, daar ging die dan. Ik kauwde flink, voor het geval er toch nog iets levends in het beest aanwezig was. En weet je, het was niet eens vies. Het smaakt naar nootjes, maar dan met pootjes….O nee, die had ik verwijderd.

Wat restte was een hoeveelheid meelwormen. In één keer achterover, dacht ik maar. Yummie! 

Nee, het is niet dat je me er ’s nachts voor wakker kunt maken. Maar vies? Nee, dat zeker niet. Ook de meelwormen hadden een beetje een nootachtige afdronk.

Het enige wat ik wist van insecten was dat ze best eiwitrijk zijn. 

Maar waarom zou je verder overgaan tot het consumeren van insecten?

  • Insecten eten in plaats van vlees zorgt voor minder overdracht van virussen. Varkens lijken zo sterk op ons dat ziekten van varkens makkelijk overkomen op mensen.
  • Tien kilogram voer levert slechts één kilogram rundvlees, maar wel negen kilogram insecten op.
  • Minder mest! Insectenvlees levert minder uitstoot van broeikasgassen en is dus beter voor het milieu.
  • Het is even voedzaam als vlees.

Al met al behoorlijk duurzaam dus.

Mocht je helemaal overtuigd zijn geraakt, op het internet is veel te vinden over het eten van insecten en de heerlijkste recepten zijn er te vinden. Hieronder nog wat foto’s ter inspiratie.

                      

                       

De insecten waren onderdeel van de nieuwe Discovery-actie 'Make Your World Bigger'. Op de bijbehorende  site kan je challenges uitvoeren, waarmee je kans maakt op een sneeuwscootersafari naar het noorderlicht in Lapland. Wij obstacle runners houden natuurlijk wel van een uitdaging!

Wat betreft de insecten: ik houd het voorlopig nog wel even bij een lekker stukje sappig vlees...

Volg mij op @obstacle_runner #discoveryruns

foto | voeding |
Lees verder
Week van tevoren nog trainen?

Nog even en dan gaat de Mudmasters weer van start. Kilometers door de modder rennen, klimmen over muren, tijgeren onder prikkeldraad, zwemmen door sloten! Kom maar op. Het is net Disneyland, maar dan zonder Donald en iets andere attracties. In aanloop naar obstacle runs wil je goed trainen. Als hardloper train ik een paar keer per week op uithoudingsvermogen en aan het onderhouden van mijn conditie. Om mijn kracht op peil te houden doe ik onder andere mee aan bootcamps en begin ik de ochtend met push-ups en sit-ups. Al moet ik eerlijk zijn dat de ochtenden er nog wel eens bij inschieten. De snooze-knop wint het te vaak van de push-ups. Met de basis zit het wel goed. De vraag is: moet ik zo kort voor de run nog blijven trainen?

Rust is noodzakelijk 
Het antwoord op deze vraag is niet makkelijk te geven. Alle Discovery Runs Experts zijn het erover eens dat er te veel factoren meespelen om een eenzijdig antwoord te geven. Een voorbereiding voor een hardloper is anders dan iemand die vooral veel krachttraining in de gym doet. Een beginner traint weer anders  dan een gevorderde. 

Train je in de week voorafgaand aan de run niet kapot. Je lichaam moet hersteld zijn voordat je aan de run begint. Wat mij betreft kan je wel door blijven trainen, alleen niet meer zo hard als je normaal gesproken doet. Voor beginners: loop nog maar één of twee keer een paar kilometer hard. Je houdt je spieren in conditie, maar put ze niet uit. Gevorderden, train gematigd. Stop sowieso twee dagen voor de run.

Test jezelf

Het beste advies is om naar je lichaam te luisteren. Je kent jezelf het best. Wees niet overmoedig en probeer geen nieuwe dingen uit in de week voor een run. Je bereikt niets nieuws, je breekt eerder wat af wat je hebt opgebouwd.

Om te testen wat het beste werkt, ben ik een week van tevoren gestopt met trainen. Kijken wat het met mijn lichaam deed. Na drie dagen werd ik onrustig. Ik miste een uitlaatklep voor mijn energie. Mijn spieren hadden behoefte aan lichamelijk uitdaging. Ik ben dan ook maar weer gaan hardlopen. Iets langer dan wijsheid is. Slim? Niet helemaal, maar het is een verantwoord risico. Mijn basisconditie is goed en daarbij ben ik nou eenmaal eigenwijs. Je weet hoe het moet, maar doet het gewoon anders. Het leven is een speeltuin. Happy days!

Zien we jullie bij de start? Wij zijn er klaar voor!

training |
Lees verder
Mud Master Video: How to conquer...

De Pipe Runner.

We laten de bossen achter ons en lopen weer over gras, waar het volgende obstakel zich aandient. Het lood zakt me enigszins in de schoenen en ik begin iets langzamer te lopen. Dit was één van de obstakels waar ik tegenop zag: de Pipe Runner. Het lukt maar weinigen om in één keer en zonder hulp boven te komen. Dit wordt geen makkelijke opgave, ben ik bang. Mijn maat loopt door, merkt dat ik inhoud en draait zich om.

“Kom op man, je weet hoe het werkt.” Hij klapt in zijn handen. “Aanloop, sprinten, omhoog en vastgrijpen. Let op.”
Hij loopt een paar grote passen achteruit, haalt diep adem en sprint als een dolle richting het gevaarte. Zonder vaart te minderen rent hij tegen de kromming omhoog, tot hij niet meer kan. Op dat moment zet hij zich nog een keer af en klampt zich met een hand en een elleboog vast aan de rand. Hij draait zich om en balt zijn vuisten boven zijn hoofd.

Nu moet ik wel. Net als hij zet ik een paar passen terug, sluit mijn ogen, open ze weer en sprint richting de Pipe Runner. Niet verslappen, bijt ik mezelf toe. Ik zie hoe mijn buddy op het platform hurkt en mij zijn handen toestrekt. Ik verander mijn koers iets naar hem en ren zo hard als ik kan de pipe op.

“Aaaah!”, brul ik, terwijl ik naar zijn handen grijp. Mijn linkerhand mist, maar mijn rechterhand omsluit zijn onderarm. Hij trekt me omhoog, ik zet me af op de rand, en we kunnen door. Op dat moment duikt iemand onder ons ook omhoog, maar komt bij lange na niet tot de rand. Tergend langzaam glijdt ze terug op het gras.

“Kom!”, roep ik. “Nog eens!”
Het meisje jogt een stuk terug, draait zich om en zet het weer op een lopen. Ondertussen hurk ik naast mijn vriend, klaar om haar op te vangen. Ditmaal komt ze precies hoog genoeg, zodat we haar op het plateau kunnen helpen.
“Thanks”, zucht ze.

Ze holt verder. Ik tik mijn mudbuddy tegen zijn schouder en ren via de grote trap weer naar beneden. We moeten dóór.

modder | tips | video |
Lees verder
Bootcamp Obstacle Run

14 september 2014 was het terrein van recreatiegebied Geestmerambacht (ten noorden van Alkmaar) even het basiskamp van de  Bootcamp Obstacle Run. De Bootcamp Obstacle Run bleek een prima loop te zijn. De 18 kilometer afstand hield in dat de ronde van 6 kilometer drie keer gelopen moest worden. De organisatie heeft een goede ronde weten te maken door veel afwisselende obstakels toe te voegen en er is goed gebruik gemaakt van de heuvelachtige omgeving, de bossen en het aanwezige water in het midden van het gebied. Het betreft een kleinschalige run met enkele honderden deelnemers in plaats van duizenden. Waar ik een week eerder nog met ruim zevenduizend obstacle runners van start ging tijdens de  Strongmanrun in Hellendoorn, mocht ik nu van start met precies 33 diehards die zich hadden ingeschreven voor de 18 kilometer afstand van deze nieuwe hindernisloop.

Ik vind het altijd prettig om ruim een uur voor de start ter plaatse te zijn om even rustig de sfeer te proeven, mijn startnummer op te halen, mijn tas weg te brengen en me op te warmen. Toen ik echter rond 9:30 uur het terrein betrad vroeg ik me af of ik me had vergist omdat er naast nog twee andere lopers en de organisatie, nog niemand anders ter plaatse was. Vervolgens bleek ik niet op de deelnemerslijst te staan omdat ik me niet had aangemeld via de website en moest ik nog gauw ergens zien te pinnen om deel te kunnen nemen. Dat kon niet op het terrein zelf, dus moest ik gauw naar het dichtstbijzijnde dorp rijden om de 39 euro inschrijfgeld te pinnen. Gelukkig was ik met nog 20 minuten te gaan voor de start nog op tijd. Het startgebied en de inschrijfbalie was ingericht als basiskamp met legertenten en picknicktafels en banken aangevuld met wagens waar je terecht kon voor snacks en drinken. Voor de aanwezige kinderen was een groot springkussen met klimwand geregeld.

De hindernissen die te zien waren vanaf het startgebied zorgden ervoor dat ik niet al te hoge verwachtingen had van hetgeen me te wachten stond. De eerste obstakels waren drie lage, houten, tafelachtige constructies en de monkey bars hingen laag boven de grond aan een kraanwagen. De monkey bars werden met behulp van spanbanden gestabiliseerd. Het zag er nogal geïmproviseerd uit. Tien minuten voor de start van de 18km mochten we het kleine startvak betreden en werden we aangemoedigd door twee instructeurs om deel te nemen aan een warming-up programma. De deelnemers die ik voor de race sprak kwamen uit de omgeving van Noord-Holland en waren veelal hardlopers en hadden ook al eerder obstacle runs gelopen. We grapten nog even dat we in ieder geval 33e konden worden tijdens deze race en er werden nog even wat tips en ervaringen uitgedeeld.

Na het startschot was de eerste hindernis (de houten constructies) dan ook geen uitdaging en holde iedereen op naar het volgende obstakel dat ongeveer tweehonderd meter verderop stond. Het ongeveer vijf meter hoge hek met houten horizontale dwarsbalken voelde niet heel stabiel aan. De balken waren nogal dun en met de tien man die er tegelijk op klommen bewogen ze nogal en had men het gevoel dat dit obstakel het niet lang zou volhouden. Achteraf bleek deze angst ongegrond en was dit obstakel prima berekend op de enkele honderden deelnemers.

De route vervolgde al slingerend door een bosje waarop we de eerste heuvel beklommen, gevolgd door een afdaling om vervolgens nogmaals omhoog en omlaag te moeten. Gelijk een pittige start voor de bovenbenen dus. Even verderop kwamen we bij een obstakel dat ik tot nu toe nog steeds niet goed begrijp. Er lag een touw op de grond. De dame van de organisatie gaf aan dat je op je rug moest liggen en je aan het touw naar de andere kant moest trekken. De meeste lopers begrepen niet helemaal wat de bedoeling was omdat het touw niet boven de grond gespannen was en holden hier gewoon voorbij. Beetje vreemd dus en dit bevestigde mijn gevoel op dat moment dat de obstakels erg zouden tegen vallen deze dag.

Iets verderop volgden de eerste natte schoenen toen we door enkeldiep water moesten hollen om uiteindelijk bij de hooibalen uit te komen. Dit waren flinke hooibalen die bovendien goed waren ingepakt in plastic, met daarover nog een soort mat. De hooibalen waren zo neergelegd dat je een flinke sprong moest maken om erover te komen. Dit vond ik een mooie opstelling die ik bij eerdere runs nog niet was tegengekomen. Dat maakte gelijk weer een hoop goed. Intussen was het startveld ook al behoorlijk uitgedund. Ik liep samen met twee andere deelnemers ongeveer hetzelfde tempo. Althans, de obstakels leken hen makkelijk af te gaan waar ik tijdens het hardlopen de verloren meters weer wist goed te maken. Dit bleef de hele 18 kilometer zo doorgaan waardoor er toch een soort wedstrijdelement ontstond.

Na de hooibalen was het weer een paar honderd meter hardlopen alvorens we aankwamen bij de bandenstapel. Dit keer geen kinderachtig stapeltje banden, maar een serieuze stapel van zeker anderhalve meter hoog over een afstand van zo’n zes meter. Het begon zowaar op een serieuze obstacle run te lijken en ik was blij verrast dat de obstakels zich zo kort op elkaar volgden. Na de bandenstapel kwamen we aan bij de eerste set zeecontainers. Met behulp van enkele pallets konden we over deze containers klimmen, en waren we inmiddels aangekomen aan de andere zijde van het water waar de 6 kilometer route omheen leidde. Hier had de organisatie ook wat flinke speakers staan met wat passende muziek om het tempo en de moed erin te houden bij de deelnemers. Aan deze kant van het water moesten we een houten muur over met behulp van een touw. Een flink stuk borstdiep door het water waden om vervolgens weer over een aantal zeecontainers te klimmen. Tussen de containers kwamen we overigens de eerste monkey bars tegen. Een houten balk met aan weerzijden uitstekende handgrepen. Helaas waren het maar enkele grepen waardoor deze niet zo uitdagend waren als de monkey bars die je wellicht kent van Mud Masters en/of Strong Viking. Maar, ze waren aanwezig en dus kon je weer even laten zien dat je ook dit obstakel beheerst.

Na de monkey bars en zeecontainers moesten we nog over en onder een aantal bomenstammen die waren neergelegd en werd er weer een stuk hardgelopen voordat we bij het volgende obstakel aankwamen. Tijgeren door het gras en onder enkele dranghekken door met aan het einde een heuze drill instructor die aangaf dat je acht pushups moest doen, die hij vervolgens ook keurig voor je aftelde en je dan complimentje gaf en je aanmoedigde. Toegegeven: dit was een leuk detail bij een Bootcamp Run. Na de drill instructor kwamen we aan bij de schietbaan. Ja, je hoort het goed. Even waande ik me een bi-atleet. Adem op orde krijgen en van de vier schoten minimaal drie succesvol op het doel aflossen.

Leuk om te doen, maar gauw doorrennen richting de schilderssteiger, erop, erover en door, om vervolgens nogmaals een vijf meter hoog hek met horizontale balken te beklimmen. Daarna de extra steile heuvel bestormen en afdalen om vervolgens een stukje door het bos te rennen. Daarna kwam een tweede heuvel, met op de top een houten hek waar we overheen moesten. Hier zag ik nodige lopers tijdens de tweede en derde ronde inmiddels wandelen want hier hadden de benen het behoorlijk zwaar.

Het laatste stuk van de loop was voornamelijk rennend tussen de bomen van het bosrijke gedeelte van het parcours. Ongeveer halverwege het bos kwamen we aan bij het zwaarste onderdeel van deze run. Er lag een stapel van flinke boomstammen. Geen kinderachtige balkjes, maar serieuze stammen van pak hem beet 12 kilo per stuk. Deze moest je op de schouder nemen en verder rennen door het slingerende bospad. De afstand die we met de boomstam moesten lopen was ook niet kinderachtig. Vooral tijdens de eerste ronde begon ik me af te vragen hoe ver we nog moesten. Achteraf schat ik dat deze afstand ongeveer 250 meter is geweest.

Na dit onderdeel was het laatste stuk van het parcours aangebroken. Nogmaals slingerend het bospad volgen om uiteindelijk bij het start/finish-gebied uit te komen. Hier moest je eerst nog een dwarbalk oversteken die aan weerszijden werd bemand door brandweermannen en –vrouwen die de oversteek bemoeilijkten door met een brandslang op je te spuiten.

Best lekker even af te koelen, maar je moest goed opletten dat je niet van de balk afviel. Na de dwarsbalk nog door wat plastic buizen kruipen om vervolgens als laatste obstakel de gammele monkey bars (bevestigd aan een kraan) te nemen. Daarna was het dezelfde route nog twee keer afleggen om de 18km te volbrengen.

Ik moet zeggen dat ondanks de kleinschaligheid van deze run ik me toch serieus vermaakt heb en de route nog best pittig was. Na afloop heb ik me dan ook tegoed gedaan aan een heerlijke hamburger en een biertje. Het was lekker zonnig weer, de sfeer was goed en ook de andere deelnemers die ik sprak waren best te spreken over deze run. We waren het erover eens dat deze run toch van een ander kaliber is dan een StrongManRun, maar ik denk dat de Bootcamp Obstacle Run een mooie run is voor beginnende obstacle runners. Alle obstakels waren goed te doen, maar er waren geen obstakels die echt bijzonder, nieuw of origineel waren. Verder was er vrijwel geen modder aanwezig. Dat terwijl het hele parcours toch uitdagend te noemen is. Een goede voorbereiding wat mij betreft op  Mud Masters aanstaande 27 en 28 september. Zeker als je in Noord-Holland woont en je niet zo van massale runs bent, is dit een mooie locatie om kennis te maken met obstacle running. Complimenten aan de organisatie en bedankt voor deze geslaagde dag!

Mervyn Brookson

Volg me via dit platform of via twitter:  @mbrookson

Tot de volgende run!

foto | fun | obstakels |
Lees verder
Goede run= dorstlessende run

Je kent het wel: je bent lekker aan het rennen tijdens een run tot je bij een drankpost komt, je giet snel wat vocht naar binnen en gaat weer door. Je bent nog geen twee meter verder en je krijgt een nieuw obstakel voor je neus, namelijk de 1000 bekertjes en bananenschillen van de runners voor je.

Een aantal elementen is verplicht om een obstacle run te kunnen laten slagen. De juiste afstand, goede uitdagende (en toch enigszins veilige) obstakels en natuurlijk verzorging tijdens de run.

Nu we alweer naar het einde van het obstakelseizoen gaan, hebben we al veel verschillende kwaliteiten van runs langs zien komen. De obstakels staan al vaak in het nieuws, maar de verzorging minder. Zo zijn er runs waarbij je gemiddeld elke zes kilometer voorzien wordt van vocht en meestal een stukje banaan. Maar zo zijn er ook runs waar de drankpost eigenlijk compleet ontbrak of waarbij het vocht uit een jerrycan of fles moest komen die gedeeld moest worden over meerdere runners. Ook waren er runs waar je ongeveer elke drie kilometer al vocht in je handen geduwd kreeg. Soms zelfs een Redbull of een Amstel!

Zelf ben ik totaal geen fan van energiedrankjes of bier tijdens een run. Het enige wat ik zoek tijdens een drankpost is water voor hydratatie of ongezoete sportdrankjes en een stukje fruit om snelle suikers binnen te krijgen. Energiedrankjes en bier zijn wel ideaal voor bij de finish!

Het grootste probleem is nog wel de rotzooi die ontstaat bij de drankposten; een paar kleine emmers die na tien runners al overvol zitten en een flinke lading rotzooi die in een straal van twintig meter om de afvalbakken ontstaan. De meeste runners zitten er niet op te wachten om 100 meter te gaan zoeken naar een afvalbak en geven na drie meter de zoektocht op. Hier ligt een mooie uitdaging voor organisatoren om hier eens kritisch naar te gaan kijken. Grote bakken direct naast een drinkpost kunnen al veel rotzooi schelen. Meer rotzooi op de grond betekent meer kosten voor schoonmaak, wat weer kan zorgen dat het al veel-te-dure kaartje nog meer in prijs omhoog gaat.

Hierbij daag ik organisatoren uit om te gaan denken over betere oplossingen bij de drankposten, zodat runners eenvoudiger een afvalbak kunnen vinden.

Nu we toch bezig zijn met drankposten: Redbull en bier graag aan het einde in plaats van tijdens een run! Onderweg wil je toch alleen hydratatie en zorgen de bananen wel voor wat energie.

Next run: Mudmasters! Kom na de run naar de Discoverytent en maak eens een babbeltje :)

Volg mij  @Chriss_9191 en andere experts via #Discoveryruns op twitter.

natuur | tips |
Lees verder
Review: Race Against Nature

Zondag 21 september 2014 vond de derde editie plaats van Race Against Nature (RAN) in het domein De Vijvers te Averbode (België). RAN maakt deel uit van de Spartacus Series en ik vind dit één van hun betere obstacle runs. Samen met Alexander en enkele muddy's die ik van Antwerp Bootcamp en de vechtsport waar ik train ken, maakten we deel uit van de 6000 deelnemers. Ik ben ook een bekende Vlaming tegengekomen, namelijk de standup comedian Philippe Geubels!

Toen we richting Averbode reden, was de weg naar het evenement goed aangegeven waardoor we één van de 4 parkings gemakkelijk vonden. Race Against Nature was prima georganiseerd en de organisatie en vrijwilligers verdienen een dikke pluim! Het afhalen van mijn armband, elektronische tijdsregistratiechip en t-shirt ging vlot. De gescheiden douches en kleedkamers waren groot genoeg. Toiletten en een bewaakte vestiaire was ook voorzien. 

Race Against Nature was een evenement voor zowel deelnemers als supporters. Deelnemers konden zich schminken op een speciale stand en wie honger en/of dorst had, kon terecht bij één van de vele drank- en eetstands. Een gespecialiseerde loopwinkel en een verdeler van sporthorloges en GPS-toestellen hadden ook een regent waar zij hun producten aanboden. Defensie was ook vertegenwoordigd. Een dj zorgde voor de nodige beats en sfeer op het terrein. Supporters konden een grondplan krijgen om zo hun favoriete deelnemer goed te kunnen volgen tijdens zijn of haar hindernissenloop. 

Door geen gebruik te maken van rugnummers heeft Race Against Nature hun bijdrage geleverd aan de natuur. Wanneer deze wel worden gebruikt laten ze vaak een spoor achter over heel het parcours. 

Het parcours van Race Against Nature was zeer gevarieerd. Je liep door bossen, in zand en modder en er waren verschillende waterpartijen aanwezig. Spartacus Series had een aantal hindernissen behouden zoals Pull & Float, waarbij je met verschillende deelnemers op een vlot stond en door aan een touw te trekken de overkant bereikte. The Creek was een lange sloot waar je doorheen moest lopen. The Pollinosis was een hindernis waar je door gangen in strobalen je weg moest vinden naar de uitgang. Deze hindernis kwam ik tegen in de Battle of the Ardennes. 

Onderweg stonden vrijwilligers aan oversteekplaatsen om alles in goede banen te leiden. Aan hindernissen stonden ook mensen een oogje in het zeil te houden om zo de veiligheid van de deelnemers te garanderen. Medisch personeel reed rond op quads om in geval van nood snel ter plaatse te zijn. Op het parcours stonden ook 2 bevoorradingsposten waar je water kreeg. Dat heb ik op mijn vorige 2 obstacle runs niet gezien.

Spartacus Series doet ook steeds aan vernieuwing zodat hun obstacle run niet identiek is aan hun vorige editie. Dit kan ik alleen maar aanmoedigen. De start vond plaats in één gesloten startbox. Daarin stond een rookmachine, lag rose schuim op de grond en viel gekleurde poeder en water uit de lucht. De Jolly Jumper Bootcamp was nieuw. Hier moest je een parcours afleggen met een zandzak en over balken kruipen. Daarna kreeg je een jutezak waar je in moest staan en een rondje moest springen. In de Lumber Jack Freeway moest je over en onder boomstammen klimmen die in grachten met modder en water lagen. Hier verloor een deelnemer nog zijn bril. Ik heb samen met enkele andere deelnemers nog helpen zoeken, maar helaas hebben wij zijn bril niet teruggevonden. 

Het derde bataljon van de para's had ook een mooie hindernis voorzien. Bij The Final had ik het gevoel dat de stroomdraden niet werkten. Ik heb althans geen stroom gevoeld en ik liep daar met open armen door. De sprong over het vuur net voor de finish was leuk. Aan de finish ontving ik een herinneringsmedaille, een flesje water en energiedrank. Race Against Nature was alweer een geslaagde obstacle run. Ik wil alvast de organisatie en vrijwilligers bedanken!

Ik kijk alvast uit naar het broertje van Race Against Nature, namelijk de  Neptunus Run. Deze vindt in november van dit jaar plaats en er zijn nog steeds plaatsen beschikbaar.

Omdat beelden vaak meer zeggen dan woorden, kunt u hieronder de aftermovie bewonderen die ik heb gemaakt!

afstand | modder | natuur | obstakels | video |
Lees verder
Urban Army Masters

Op woensdag 17 september was het tijd voor een ander soort run. Niet zozeer wat betreft obstakels, maar meer wat betreft het type deelnemers.

De sportcommissie van de Koninklijke Landmacht had de stoute schoenen aangetrokken en een militaire variant georganiseerd op de Army Urban Run die afgelopen april werd gehouden in Oirschot. De deelnemers waren dan ook alleen maar afkomstig van de Koninklijke Landmacht. Hier en daar was er wel een enkele verstekeling van de Koninklijke Luchtmacht, maar dat zag de organisatie door de vingers.

De  sportcommissie van de defensie organiseert jaarlijks heel veel sportevenementen voor alle krijgsmachtdelen. Militairen moeten natuurlijk altijd fit zijn voor hun taak dus is sport bijna dagelijkse kost. Dat er voor allerlei sporten onderling competitie wordt gehouden maakt het alleen nog maar aantrekkelijker. Zo heb je Open kampioenschappen, Militaire kampioenschappen maar ook krijgsmachtdeel gebonden kampioenschappen. Van deze laatste was de Urban Army Masters er één.

Op woensdagochtend 17 september was ik dan ook al vroeg onderweg naar de vliegbasis op de Vredepeel in de buurt van Venray. Aangezien je je bij militaire sporten altijd vroeg moet melden, was ik ook op tijd aanwezig om mezelf te melden en mijn chip en T-shirt op te halen. Even naar de kleedkamers om mezelf te preppen voor de run en daarna naar het start/finish-gebied om de 'concurrentie' te bekijken en natuurlijk met collega's te praten.

Om half 11 mochten we van start en we begonnen met bijna twee rondes op de hardloopbaan (400 m) om het veld al een stukje uit elkaar te trekken voordat de eerste obstakels zouden komen. Daarna begon de 12 kilometer lange tocht met 24 obstakels echt. Eerst over het hek via een aantal pallets en al snel mochten we kennis maken met de sloten van de vliegbasis. Deze bevatten water en modder zodat de eerste deelnemers al meteen schoenen verloren in de zuigende mud. Aan het einde van het slootje gingen we een grote zandplaat op waar de welbekende trenches en andere grote bulten met zand overwonnen moesten worden. Helaas waren de trenches droog, maar gelukkig was het zand goed mul waardoor ze slopend genoeg waren in de eerste kilometers.

De bunkers op de basis mochten ook beklommen worden en nadat we die een aantal keer op en af waren gerend, kwamen we op de oude start- en landingsbaan uit. Daar stonden vier containers die we moesten bedwingen. Op en af, en dat vier keer...

Na deze containers vielen de eerste slachtoffers van het te snel starten. Voor de meeste gewone straathardlopers die obstacle running niet gewend zijn, gebeurt dit al na een paar hindernissen. Ze zijn nog niet gewend aan het steeds onderbreken van je loopritme.

Een voordeel voor mij, dus ik schakelde een tandje bij om zo het lange stuk landingsbaan te overwinnen. Onderweg kwamen we nog een leuke kruiphindernis tegen en een heerlijke frisse waterbak. Het zonnetje scheen op dit tijdstip nogal stevig dus verkoeling was erg lekker. Helemaal aan het einde kwamen we bij een heerlijke stinksloot waar we op handen en knieën doorheen mochten kruipen om vervolgens een stuk te gaan volgen met veel wateroversteken en - gelukkig - schaduw. 

Na de laatste paar hindernissen genomen te hebben, stond er ineens een bordje langs de route met "150 meter" erop. De finish was nabij! Een laatste tandje bij en een eindsprint naar de finish. We moesten nog even onder een vrachtauto door, over een hoop met rommel en renden via een oplegger over de finish. Elke deelnemer werd met naam en toenaam binnengehaald door de omroeper van dienst.

Ik heb een ontzettend leuke run gehad en kwam als 6e van de oudjes over de finish en als 37e overall. Ik ben dus heel wat jonge gasten voorgebleven en dat is fijn om te weten.

De sportcommissie heeft goed zijn best gedaan om een geslaagd evenement neer te zetten en dat is gelukt. Volgende keer mogen er meer hindernissen komen en natuurlijk meer mud en sjouwwerk. Ook een tip voor de volgende editie; obstacle running en katoen zijn geen vrienden, dus de T shirts graag van een ander materiaal.

Al met al een goede run met een uitstekende organisatie, warme douches en eten en drinken. Volgend jaar maar weer doen en dan wil ik wel adviezen komen geven voor wat extra leuke hindernissen!!

Gertjan

Volg mij nu op twitter:  @MudCrew_NL  

foto | afstand | obstakels | urban |
Lees verder
Mud Master Video: How to conquer...

De Splash Jump.

De treden van de stellage zijn met het mulle zand bezaaid, dus ik moet oppassen dat ik niet uitglijd. Vlak voor de trap haal ik een andere gast in en haast ik me beheerst naar boven. Het plateau is lang, breed, maar staat toch bijna vol. Het is niet vreemd, bij dit soort obstakels staan mensen soms even te treuzelen. Vaak niet voor lang, want ze kunnen maar één kant op.

Ik sluit achteraan en zie het aantal mensen tussen mij en de rand snel slinken. Gelukkig, want ik wil door. Mijn lichaam wil door. Ik bedwing de adrenaline door mijn armen en benen los te schudden. Terwijl ik wat troep uit mijn oren wrijf, ga ik op mijn tenen staan. Over de schouder van mijn voorganger kan ik precies zien hoe een meisje proestend boven water komt.

De Splash Jump. Deze Splash Jump is er niet zomaar één. Wat zal het zijn… Vijf, zes, zeven meter hoog? Ik slik. Als mijn voorganger brullend naar het wateroppervlak suist, bal ik vast mijn vuisten. Hoe ging het ook alweer? Gezicht naar voren, rug recht en wachten tot de mensen veilig weg zijn. Nu dus. Nog één diepe ademhaling voor ik mij afzet en naar beneden spring. Vlak voor mijn voeten het water raken, knijp ik mijn neus dicht.

Klik  hier voor meer informatie.

obstakels | tips | video |
Lees verder
Spartan in Nederland?!

Als je veel op social media actief bent, kom je soms zaken tegen die interessant zijn. Zo liep ik tegen het bericht aan op de site van Spartan Race dat er weer gekeken wordt naar de optie om een Spartan Sprint te gaan organiseren in Nederland. Dit is dus zo'n bericht dat je moet delen!

Spartan is natuurlijk ook maar een run, maar het hele concept dat er aan vast hangt is toch wel erg interessant. Het voltooien van 3 verschillende races in één kalenderjaar levert je de Trifecta medaille op. Een eervolle vermelding op de site van Spartan en een mooie medaille. Tijdens het evenement adem je alleen nog maar Spartan. Joe de Sena heeft zelfs zijn eigen boek geschreven waar hij de Spartan lifestyle verwoord!

In 2013 kon je je ook al eens inschrijven op de site van Spartan om een voorkeur aan te geven in welke stad je het liefst een Spartan zou willen hebben. Helaas is de organisatie daar niet voor gezwicht en moeten we het in 2014 zonder Spartan Race doen. Ook grote namen als Tough Mudder peilen op deze manier de interesse onder het Nederlandse volk.

In Londen bij de Spartan races op 30 en 31 augustus spraken wij Joe de Sena en daar gaf hij aan nog steeds interesse te hebben in Nederland. Misschien dat we daarom al zo snel weer een soort van poll/voorinschrijving zien op de site van Spartan. De filosofie van Joe is ook dat hij over een paar jaar races wil organiseren in meer dan 40 landen, dus ze zullen een keer moeten komen.

Op dit moment staat er alleen een link op de site voor een voorinschrijving van de Spartan Sprint, maar wie weet en komt er bij voldoende animo een Super bij.

Wat kunnen jij en ik nu doen om ervoor te zorgen dat er voldoende animo is voor een NL Spartan? Dat is makkelijk!!

Volg onderstaande link en laat je gegevens achter op de site. Dit is geheel vrijblijvend en kost niets, je zet als het ware een stem neer om de Spartan naar Nederland te krijgen.

http://www.spartan.com/events/pre-registration/?ev...

Allemaal stemmen en misschien lopen we in 2015 voor het eerst in een Nederlandse Spartan Sprint om zo onze Trifecta voor 2015 te halen!

Gertjan 

Op de hoogte blijven? Kijk op  @MudCrew_NL op twitter!

fun | afstand | modder | obstakels | tips |
Lees verder
Review: Titan Run

Zondag 14 september 2014 vond de eerste editie van de Titan Run plaats te Nijlen (België). Ik heb enkele vrienden en familieleden kunnen overtuigen om hier samen met mij aan deel te nemen. Mijn schoonbroer Franske heeft als enige van onze groep al enkele obstacle runs op zijn palmares staan. Daarom kozen we voor een afstand van 5 km zodat deze eerste obstacle run voor iedereen haalbaar was.

Toen we het terrein opliepen, deed het mij denken aan de opbouw van een festivalweide. Dit was mooi gedaan en alle stands stonden duidelijk aangegeven. EHBO, drank- en eetstand, douchekabines, toiletten... Alles was voorzien. Kleedruimten hebben wij niet gezien en hebben ons omgekleed in de tent waar de lockers en de barbecue stonden. De betaalde lockers waren spijtig genoeg te klein voor een sporttas van gemiddelde doorsnede. Een bewaakte vestiaire lijkt mij een betere oplossing voor hun volgende editie.

Iedereen van onze groep was enthousiast en de vlotte presentator en muziek moedigden ons nog meer aan. Een gezamelijke opwarming was niet voorzien.

Het parcours en de hindernissen kan je hieronder bewonderen in de aftermovie. 

Voor hun volgende editie hoop ik toch dat de organisatie rekening houdt met enkele verbeterpunten. Veiligheid! Test je parcours zelf uit of laat het door iemand met ervaring testen. Een goede kok proeft ook van zijn gerechten. In een ondiepe sloot stak een afgebroken metalen buis uit de grond. Ik kwam op 10 centimeter neer van dit gevaarte. Voor hetzelfde geld was ik in de EHBO-post beland. \

In een andere ondiepe gracht lagen stenen onder water. Bij de hekken van de mud dive hebben veel deelnemers zich verwond aan de scherpe pinnen die naar onder staken. Bij de hindernis met de stroomdraden was geen aparte doorgang voorzien voor wie hier niet graag van proeft. Gelukkig stond er niet veel stroom op de draden vergeleken met sommige andere obstacle runs. Bij het oversteken van de Nete stonden vrijwilligers (van de brandweer) een oogje in het zeil te houden. Dat zien we graag. 

Toen we op de dijk langs de Nete liepen was op het einde niet goed aangegeven dat je rechtsomkeert moest maken. Hier stond geen vrijwilliger toen wij daar aankwamen. Veel deelnemers liepen hierdoor een stuk verloren. Sommigen hebben hierdoor enkele kilometers te ver gelopen alvorens terug te draaien. Anderen liepen door tot de eerstvolgende brug om veilig over te steken. Op de dijk kwamen we ook wielertoeristen tegen. Bij hun grootste hindernis, de mountain, was geen uitgang voorzien voor wie niet van de steile wand durfde te glijden. 

Niet tegenstaande enkele verbeterpunten hebben wij allemaal genoten van de Titan Run. Dat kan je ook zien in de aftermovie. Iedereen van onze groep vond het fijn en kijkt al uit naar zijn/haar volgende obstacle run. Het was dus voor hen een fijne eerste kennismaking met obstacle running die ze nooit meer zullen vergeten. Als aandenken aan deze mooie dag namen we elk een mooi t-shirt en herinneringsmedaille mee naar huis.

Op de koop toe had ik via een winactie op Facebook ook enkele barbecuetickets gewonnen. Hier hebben we van genoten. Bedankt Titan Run en vrijwilligers!

obstakels | video |
Lees verder
Review: Mudrun Vlaardingen

Het is de day after en hoewel de spierpijn uitblijft, hangt er nog wel wat anders in de lucht: de geur van modder!

Na een leuke Men of Steel in Nesselande waar ik 14 kilometer heb gelopen, liep ik zondag de Mudrun Vlaardingen (7,5 kilometer). Met recht een mudrun, want aan modder geen gebrek. Zo nu en dan hangt er, na twee keer baden en twee keer douchen, nog steeds een geur van zwavel en aarde om mij heen.

Dan de run. Het was de tweede keer dat er in Vlaardingen een mudrun werd georganiseerd en met zo’n 500 deelnemers was deze tweede editie gezellig druk. Organisator Hans vertelde ons dat het qua aanmeldingen zelfs richting de 1.000 ging, maar hij het expres op 500 heeft gelaten, onder andere om goed overzicht te kunnen houden en te testen hoe de doorloop zou zijn bij de obstakels.

En daar ligt dan ook mijn enige kritiekpunt: het was te druk en er moest te lang gewacht worden. Er zit een aantal smalle sloten en doorgangen in het parcour en alle 500 deelnemers startten in één wave. Er moest dus flink gewacht worden gedurende de hele run.

Verder kan ik kort zijn: het was een echte funrun met heel veel modder. De obstakels waren niet heel erg uitdagend voor de diehard obstacle runners, maar voor de veelal recreatieve lopers, waren ze goed te doen. Een enkele was zelfs zwaar. Netklimmen, tijgeren en over balken klimmen waren naast de vele sloten en modderparcours de meest aanwezige obstakels.

Eén en ander hangt ook samen met de filosofie van deze run: het is een echte nature run, dus er worden weinig obstakels gebouwd. De meeste obstakels zijn dan ook natuurlijke obstakels.

Tip: ik zag echt goede mogelijkheden voor de diehard lopers. Er zou volgend jaar in twee groepen gestart kunnen worden. In de ochtend de lopers die snelle tijden willen neerzetten en in de middag de recreanten.

Al met al geef ik een dikke 8 voor deze run. De organisatie was goed, het gebied en het parcours waren supermooi en voor mij was het een prima zondag, zoals je ook kunt zien in onderstaand filmpje. Waarvoor hartelijk dank, Geranne en Marit!

Mud Run door  geranne-jiskoot

http://www.dailymotion.com/video/x2610z5_mud-run_p...

fun | modder | obstakels | tips | video |
Lees verder
Review: Men Of Steel 2014

Zaterdag 13 september vertrok ik in alle vroegte richting Rotterdam voor de Men of Steel run. Het was bewolkt, maar de voorspelling was dat de zon later op de dag volop zou gaan schijnen. Na vijf kwartier in de auto kwam ik rond 09.00 uur aan in het pittoreske Rotterdam. Mijn auto kon ik gewoon gratis parkeren in de wijk achter de Siciliëboulevard. Dit was vlakbij het evenemententerrein van Men Of Steel, dus het begon al goed.

Aankomst en Start

Aangekomen op de Siciliëboulevard liep ik ook letterlijk over een boulevard richting het terrein. Ik was direct al enthousiast over de locatie, waar ik over een uurtje overheen mocht denderen. De Zevenhuizenplas lag er mooi bij en in mijn aanloop naar het startgebied kon ik al menig obstakel zien liggen, waaronder ook meteen eentje waar ik onderhand een behoorlijke hekel aan heb. Stroomdaadjes! Of Steel Lightning, zoals ze in deze run genoemd werden. Verder zag ik een mooi klimobstakel op het strandje en wat hindernissen in het water. Ik had er zin in!

Aangekomen bij het terrein liep je eigenlijk gelijk tegen de loketten aan waar je je moest melden met je ticket. Op vertoon hiervan kreeg je een herinneringsshirt en een tasje met reclameflyers. Op het tijdstip dat ik mij meldde, ging dat redelijk vlot. Wat ik hier wel een puntje van kritiek vond, was dat de shirts er alleen in maat L en XL waren. Nu is een L voor mij persoonlijk prima maar ik kan me voorstellen dat deze maten voor sommige deelnemers te groot waren. Het T-shirt was verder van katoen, dus geen functioneel type.

Vanaf het loket, waar ik duidelijke informatie kreeg over het vervolg, liep ik naar de ingang van het terrein. Deze bevond zich vlakbij de loketten. Hier stonden mensen van de organisatie die het ticket innamen en mij voorzagen van een rood ‘Men of Steel’ armbandje. Ook dit verliep vlot.

Ik was nu op het terrein. Een DJ zorgde voor een lekker opzwepend muziekje. Het terrein liep in een cirkel. Op het terrein bevonden zich de toiletten, een mobiele bar, een snackwagen, diverse crossfit- en bootcamp-standjes, een stand van Dutch Mud Men, een podium met een DJ en de ingang naar outdooractiviteiten zoals een tien meter hoge klimmuur en het 4x4 rijden. O ja, en de garderobe. Ik noem deze als laatste omdat het even zoeken was. De grote witte tent achter op het terrein bleek de garderobe te zijn. Misschien dat deze met een groot bord aangegeven zou kunnen worden een volgende keer.

De garderobe bestond uit twee delen: een dames- en een herendeel. Als je je spullen kwijt wilde, dan kon je een kluis gebruiken. Dit kostte 5 euro. Omdat ik onder andere mijn gsm en portemonnee in de tas had zitten, moest ik hier wel gebruik van maken. Ik kreeg van een medewerker een kaartje met een kluisnummer en de bijbehorende code. Na flink proppen kreeg ik gelukkig m’n tas erin. Het kaartje met de cijfers moest ik natuurlijk ergens bewaren. Ik ging er niet vanuit dat ik de codes 2 uur later nog uit m’n hoofd zou weten. Ik stopte het kaartje dus in m’n broek in de hoop dat het na de run nog leesbaar zou zijn.

In de garderobetent bevond zich achterin verder een plateau met douches. Rechts stonden de kluisjes en links een smal gedeelte met plateaus waar je je om kon kleden. De vloer bestond verder uit zand.

De start

Om 09.45 kon ik het startvak in. Het startvak bevond zich op het strandje en was groot genoeg voor iedereen die met mij om 10.00 uur zou starten.

“3, 2, 1…PANG!” Rook werd afgeschoten en daar gingen we, door het mulle zand richting het eerste obstakel!

Het parcours

Als eerste moest er over een houten rek geklommen worden. Daarna volgde een luchtkussenobstakel dat sommigen nog wel kunnen herinneren van Telekids vroeger (mega blubber powerrace). Hier stroopte het een beetje op omdat er steeds maar een persoon door de soms nauwe gang kon. Dit had als voordeel dat de startgroep gelijk wat uit elkaar getrokken werd. Na deze hindernis hoefde ik eigenlijk nergens meer te wachten bij alle volgende hindernissen.

Na een stuk door het water en over twee drijvende rubber pontons volgden de monkeybars. Wat opviel was dat ze behoorlijk glad waren. Waarschijnlijk omdat ze voorzien waren van een laagje verf; extra uitdaging dus. Daarna kwam dat o zo vervelende obstakel, de stroomdraadjes. Tijgeren had geen zin. Hoe dan ook moest je over een balk heen, waardoor je toch wel de draden aan moest raken. Na een paar flinke optaters kon ik eindelijk door. Ik kwam terecht op een hellinkje dat was voorzien van een laag plastic. Hier moest je omhoog lopen. De bedoeling was dat dit glad moest zijn, maar het was juist heel ruw door al het zand wat er inmiddels op lag.

Hierna moest je in en uit afvalcontainers springen, tijgeren, zeecontainers en opblaaskastelen beklimmen. Eén kasteel pik ik er even uit: via een trappetje klom je een aantal meters omhoog. Om beneden te komen kon je niet anders dan springen. Na een paar meter vrije val kwam je op een kussen terecht. Best spannend, want je wist niet wat de impact zal zijn. Niet voor niets dat de organisatie dit obstakel de ‘Base Jump’ heeft genoemd. Ik vond hem leuk!

Het parcours ging verder over een paar hoge, uitdagende walls. Hierna liep het parcours weer richting het water, maar eerst moest je door een waterbak gevuld met ijskoud water. De bak was lekker diep. Helaas zaten er geen ijsblokjes (meer) in; dit had het nog kouder kunnen maken. Op het strandje moest er vervolgens weer getijgerd worden door de branding heen. Na nog een waterhindernis met tonnen liepen we het land weer op.

Autobanden! Op een aantal plaatsen lagen deze chaotisch opgestapeld op het parcours. Het was goed kijken waar je je voeten neerzette dus, want dit waren echte ‘enkelbrekers’. Op een deel van het parcours lagen afwisselend autobanden en daarna weer blokken (ca. 60 cm hoog) waar overheen gesprongen moest worden. Rete vermoeiend!

Op circa 2/3 van het rondje zag ik een vrijwilliger van de organisatie staan met een jerrycan in z’n hand. De jerrycan had hij gekanteld om een deelnemer van een slokje water te voorzien. Ik dacht: zou dit een drankpostje zijn? Nee, dan had er wel een tafeltje met bekertjes gestaan. Ik liep verder richting een andere leuke hindernis: een springkussen met een lange glijbaan. Via de gladde glijbaan lanceerde je jezelf in de Zevenhuizenplas. Hier moest een meter of 40 gezwommen worden naar een stijger. Leuk stukje was dit en heerlijk verfrissend!

Na weer diverse banden- en spring-obstakels, een mooi hoog klimnet en een alles behalve vlak knollenveldje, kwam ik aan bij de laatste hindernis. The Hangover, oftewel een apenhang (catcrawl mocht ook). Het venijn zat hem duidelijk in de staart, want vanwege de lengte van het touw was dit een serieus obstakel! Degene die het niet trok kon zich in het water laten vallen voor een heerlijke plons. Nog een klein stukje mul zand en toen was daar de finish. Of nee, de start, want ik wilde nog een rondje ;-).

Conclusie

Dit was de eerste editie van Men Of Steel. Ik denk dat de organisatie erin geslaagd is om een leuk en goed evenement neer te zetten. Het is een run waar iedereen aan mee kan doen, mede ook door het aantal fun-hindernissen op het parcours. Mijns inziens wordt er ook goed gebruikt gemaakt van de Zevenhuizenplas. Naast het feit dat dit qua aanzicht gewoon een mooie plek is, zaten er ook genoeg waterhindernissen tussen. Natuurlijk zijn er altijd verbeterpunten te noemen. Deze zal ik hieronder na de pluspunten opsommen. Helaas waren er nog geen foto’s beschikbaar van de run toen ik deze review schreef.

Pluspunten:

-        Duidelijke informatie vooraf op de site en op Facebook;

-        Organisatie zat goed in elkaar. Goede opvang, EHBO-posten onderweg, bij elk obstakel vrijwilligers aanwezig, duidelijke route;

-        Fun hindernissen, makkelijke hindernissen en uitdagende hindernissen, dus iedereen komt aan z’n trekken;

-        (gratis) parkeergelegenheid in de wijk;

-         Van elk verkocht ticket gaat €2,50 naar een goed doel; een erg mooi gebaar!

Verbeterpunten:

-        De garderobe. Trek er een paar vrijwilligers bij, label de tassen en stop deze in rekken. Dit werkt beter dan een te krap kluisje waar ook nog 5 euro voor betaald moet worden. Vervolgens zit je met een papieren kaartje met je codes…

-       De vlonders waarop je je om kon kleden na het douchen waren te krap, waardoor je je met je natte lijf in het zand moest aankleden.

-        Drankpost onderweg. Geen bekertjes? Met je mond onder een jerrycan kraantje hangen? Ik ben heel benieuwd wat hier het idee achter was. Een tafel met gevulde bekertjes (water of isodrank) en een stukje banaan was zoveel prettiger geweest. Zeker voor de deelnemers die 14 km liepen.

-        Op het terrein was de hele dag muziek aanwezig. Ook bekende namen. Tevens was er de mogelijkheid om een 4x4 te rijden en een muur van 10 meter te beklimmen. Dit alles draagt natuurlijk bij aan de sfeer en vertier voor de lokale bevolking. Het lijkt me dat dit best veel geld kost allemaal. Het merendeel van de obstaclerunners zal puur voor het parcours komen en zal niet de hele dag blijven hangen voor de muziek of andere outdooractiviteiten. Misschien zou hier in het vervolg wat op bespaard kunnen worden en zou het geld gebruikt kunnen worden voor het parcours.

Ik wil niet negatief afsluiten. Ik heb gewoon een leuke run gelopen waarin een paar kleine verbeterpunten naar voren kwamen. That’s it.

Ik kijk uit naar de volgende editie in Scheveningen, april 2015!

Volg mij op @obstacle_runner   #discoveryruns

obstakels |
Lees verder
Variatie in de keuken!
‘Herken jij dit?’

Elke dag begint vroeg, de wekker gaat om 6 uur en je stapt snel even onder de douche. Hup, je kleding in en een ontbijtje maken: twee boterhammen met kaas, een appel en een banaan. Op naar werk, dezelfde route als altijd en zoals gewoonlijk in de file! Acht uurtjes werken en ga zo maar door.

De mens houdt van structuur: het geeft hem overzicht en hierdoor weet hij wat hem te wachten staat. En terecht. Structuur is belangrijk in het dagelijks leven, maar dit kan wel gevarieerd, waardoor je minder snel in een sleur terecht komt. Dit geldt ook voor het trainen voor je volgende obstacle run!

Je kan eindeloos varieren, maar je moet het wel zelf doen!

-        Andere sporten als: klimmen, yoga, zwemmen of turnen. Enorm veel sporten kunnen je helpen om je prestaties op het gebied van obstacle running te verbeteren;

-        Andere routes: door andere routes te nemen leer je beter omgaan met veranderingen (denk aan ondergrondse routes of werken met hoogteverschillen). Weet hoe het is om op modder, gras of zand te lopen;

-        Alleen, samen of met een groep: als je alleen sport ben jij zelf de persoon die de lat telkens moet verleggen. Als je dit vaker doet, word je mentaal sterker. Tijdens een zware run kan je jezelf motiveren! In groepsverband werk je aan teamwork en kan je weer veel variëren in de oefeningen.

-        Elk type weer: regen, zon, sneeuw of hagel (a.u.b. niet trainen tijdens onweer ;)) weerhoudt een echte obstacle runner niet om een training te cancelen. Deze omstandigheden zal je ook tegenkomen bij veel runs. Voorbeeld: tijdens een koude, regenachtige dag ligt onderkoeling op de loer. Weet hoe je hiermee moet omgaan! Dit geldt hetzelfde voor onze 'geweldige' warme of, beter gezegd, broeierige dagen waarbij je snakt naar adem en veel vocht verliest. Wanneer je hier bekend mee bent weet je hoe te handelen.

Variatie maakt je trainingen stukken leuker en doordat je variatie toepast krijg je steeds meer ervaring op verschillende vlakken van obstacle running. Met een goede basis heb jij al 2 stappen voorsprong op de rest!

Check het filmpje en zie mijn variatie in Nieuw Zeeland!

Discovery Channel, Simon trail running in New Zealand! from Simon Senten Van on Vimeo.

Volg me op twitter: @simonvansenten of #discoveryruns 

natuur | obstakels | tips | training | video | weer |
Lees verder
Aftermovie StrongmanRun 2014

Met 8.000 deelnemers en 60.000 toeschouwers is en blijft de StrongmanRun een uniek spektakel. Ook dit jaar heeft de organisatie een waanzinnig parcours gebouwd in en rondom Hellendoorn en Nijverdal. Check de video...

Willem heeft een mooie, uitgebreide review geschreven, dus als je die nog niet gelezen hebt en meer wilt weten over deze heerlijke run, lees hem vooral.

Hardlopen = Saai. Doe obstacle running!

afstand | modder | natuur | obstakels | video |
Lees verder
Aftermovie Gladiatorrun Combat

Zondag 7 september 2014 vond de eenmalige Gladiatorrun Combat Editie plaats in de Citadel van Diest. Voor de review verwijs ik jullie naar de  blogpost van Stefan. Het was een fijne obstacle run waar ik verschillende muddy's tegenkwam zoals John, Arne, Jos, Marc, Wim, Fai, Dora, Dimitri... Gabrièl verdient een dikke proficiat met haar 3e plaats bij de vrouwen.

Bedankt organisatie van Gladiatorrun en vrijwilligers, want het was een geweldige obstacle run. Soit, geen woorden maar beelden.

Ik kijk alvast uit naar de Gladiatorrun Extreme Mud Edition in november!

fun | modder | natuur | obstakels | video |
Lees verder
Aftermovie Tough Ten Miles

Op 30 augustus hadden we weer een tripje op de planning. Ditmaal gingen we op safari, waar Tim al een mooie en uitgebreide review over heeft geschreven! Een leuke run met als onverwacht puntje 21 km, in plaats van de ten miles die we verwachtten. Maar laten we de volgende keer wel de leeuwen loslopen? :)

Nu wat meer bewegend materiaal van ons avontuur in safaripark de Beekse Bergen!

Enjoy!

Volg mij (@chris_9191) en andere Experts via #Discoveryruns op Twitter!

fun | natuur | obstakels | video |
Lees verder
Review: Gladiatorrun Combat

HOERA, HOERA, HOERA! Voor het eerst (maar niet voor het laatst, daar ben ik van overtuigd) heeft een Discovery Obstacle Runs Expert een podiumplaats behaald! Niemand minder dan Gabrièl, ons nieuwe lid, sierde de derde plaats op het vrouwenpodium van de Gladiatorrun Combat Edition afgelopen weekend. Gefeliciteerd meid! Lees gauw verder voor de review van het evenement. 

  1. Run-paspoort
  2. Omschrijving
  3. Beoordeling
  4. Besluit
  5. Totaalscore

Run-paspoort

Naam:
Gladiatorrun Combat Edition
Organisatie: Gladiator Events VZW
Datum: 7 september 2014
Locatie: Citadel van Diest, Diest (BE)
Afstand: 9 Kilometer
Prijs: €45,-
Deelnemers: 2000, uitverkocht. Waves: 100 personen, 8 minuten.
Website: http://gladiatorrun.be/combat-edition/


Omschrijving: Gisteren liep ik samen met Tim de éénmalige Combat-editie van de Belgische Gladiatorrun. Ons nieuwe lid Gabrièl Bartels was ook ten velde. Als support-crew waren onze partners Jessica en Ann meegekomen. Het zonnetje scheen en we hadden er veel zin in!

Snel hebben we onze startbewijzen en t-shirts afgehaald, een rode hand op m'n gelaat geschminkt en onze spullen in de hiervoor voorziene ruimte achtergelaten. Wave 8 vertrok en het was tijd voor ons om in het startvak te gaan staan. De presentators waren volledig gekleed in camouflage-uniform, terwijl ze nog even een in brandweeruitrusting geklede man interviewden. Toen begon het aftellen: 3, 2, 1, go! 

Het duurde niet lang voor we bergop- en bergafwaarts liepen, iets wat de hele route rond, over en door het stervormige bouwwerk zou kenmerken.
Helaas liepen we na een minuutje of 5 op de eerste opstopping. Midden op een steile bergwand liep het verkeer even vast. Dit kwam doordat de tweede helft van de helling versperd werd door omgevallen bomen, wat wel weer een leuk obstakel vormde. Hierna kwamen we bijna geen hinder meer tegen. Ik zal nu niet het volledige evenement beschrijven; je komt meer te weten over de obstakels bij de beoordelingen.

Na een zeer gevarieerde negen kilometer kwam ik met Tim in mijn nek over de finish, waar we verwelkomd werden met een unieke rode baret in plaats van een medaille, wat ik een leuk idee vond! Helaas was er tijdens de gehele run geen enkele (!) bevoorradingspost te vinden, dit tot frustratie van zowat elke deelnemer. Bij de aankomst kregen we slechts één blikje Red Bull óf één watertje, met een simpele Snickers.

Nu ben ik geen klager, maar voor een prijs van 45 euro mocht dit toch wel beter. Daar kwam dan ook nog eens bij dat wassen enkel kon bij een reeks kraantjes die je met één hand moest indrukken, waar dan een schraal straaltje water uit kwam.

Na de finish kwamen we Gabrièl tegen met een grote fles champagne en een trofee, omdat ze de derde plaats had behaald in de categorie vrouwen. Wat een leuke afsluiter!

Beoordeling

Terrein: 5/5 
Het terrein was vet gaaf! Een afstand van negen kilometer lijkt ondertussen voor ons slechts 'kattenpis', maar de Citadel maakte het een pittige rit van begin tot eind. Bergop, bergaf, door de donkere gangen van de constructie, door de modderpoelen tussen de buitenmuren... Vlaanderen bevat nog veel van deze bouwwerken uit de 2e wereldoorlog en daar mogen ze van mij nog veel mee experimenteren.

Hindernissen:   5/5 
Over de hindernissen heb ik niets te klagen. Integendeel. Het terrein, het gebouw, de resten van het militaire obstakeltrainingsparcours en de zelf geconstrueerde obstakels wisten ze te combineren tot een uitstekende run. Zo renden we door donkere gangen en kamers van de citadel waar enkel via smalle openingen licht binnenkwam, of waar op de donkerste plaatsen kaarsen werden aangestoken.

Een ander voorbeeld is 'de Sniper'. Dit obstakel ken je misschien wel van BreakoutRun. Je loopt voorbij twee plastic zeilen, geplaatst op één meter hoogte, zodat enkel je benen zichtbaar zijn. Op je benen werd dan vanuit de schietgaten in de muur met paintballgeweren geschoten: kicken! Helaas was niet iedereen zo enthousiast, want Tim, die als een kabouter op XTC stond rond te huppelen en uit te dagen, werd niet één keer geraakt. 

Daarnaast was er een net waar je onderdoor moest kruipen, met daaronder een modderpoel. Verder waren er verschillende obstakels met netten, klimpiramides, hooibalen, een composthoop (wat ik wel komisch vond), hooibalen, trappen en monkey bars. Als laatste moest je vlak voor de finish een 1,75 meter hoge gladde, houten wand overwinnen. 

Accommodaties: 3/5

Op gebied van accommodaties was de mogelijkheid om jezelf af te spoelen nogal teleurstellend, daar er enkel een reeks wasbakken stond waar zo weinig water uit kwam, dat de mensen zich genoodzaakt voelden om geduldig hun bierbekertjes te vullen en dit over zich heen te gieten.

Ter frustratie van velen was er onderweg ook geen bevoorrading voorzien. Ik dacht dat de reden hiervoor was dat, gezien het militaire thema, onze soldaten tijdens hun training hier ook niet op hoeven te rekenen. De organisatie wist ons achteraf via Facebook te vertellen dat zij het inderdaad niet nodig achtten op deze relatief korte afstand. Hierin kan ik me wel vinden, zij het niet dat deze 9 kilometer wel enorm intensief waren. Ze beloofden hier in de toekomst aan tegemoet te komen, waar ik van overtuigd ben.

Parkeergelegenheid was er voldoende, gemakkelijk te bereiken, dicht bij het evenement en bovenal: gratis. Kleedkamers was iets waar ze vorig jaar op hun Gladiatorrun in ontbraken, maar dit jaar hadden opgelost. Helaas waren ze ons ontgaan en voelden we ons genoodzaakt om ons net als anderen om te kleden op het plein bij de wasbakken.

Randanimatie: 3/5
Deze was voldoende, maar kon beter. Er was een frietkraam, er was muziek en mogelijkheid om te zitten met een drankje. 


Conclusie: ondanks de lakse accommodaties, was ik toch enorm tevreden over het evenement. Het parcours was leuk en uitdagend, en Gladiator Events zal dit jaar de Belgische kroon van Spartacus Series afnemen denk ik. De hindernissen waren de moeite waard. Ik heb er alle vertrouwen in dat de organisatie van de fouten leert die het bij dit event gemaakt heeft en voortaan enkel nog zal toeslaan met hoogwaardige edities. 

Eindtotaal: Laten we afronden op 4/5, vanwege de kwaliteit van het parcours.

De aftermovie, gefilmd door Tim, vind je later deze week online! 

Stay awesome!

Stefan

afstand | modder | obstakels |
Lees verder
Review Strongmanrun 2014

De StrongmanRun 2014 stond al een paar maanden in mijn agenda met rood omcirkeld. Dit evenement heeft er twee jaar geleden voor gezorgd dat ik me op obstacle running ging focussen. 

Dus zondagochtend stond ik al vroeg op, om samen met een stel vrienden naar Hellendoorn af te reizen. De weersvoorspellingen waren perfect dus dat kon al niet meer stuk. Eenmaal in Nijverdal aangekomen werden we netjes naar een parkeerplek geleid. Vanuit hier reden er pendelbussen naar het Start / Finish Area. Onderweg zagen we al wat leuke obstakels op het parcours liggen.

In no time waren we bij de runners-area om onze startbewijzen op te halen, om ons om te kleden en onze tassen in te leveren. De Start / Finish Area was dit jaar ruim opgezet en er hing een toffe sfeer. Dit jaar had de organisatie de massastart in 3 zones verdeeld. Je kon kiezen voor de zone 'Drinking Mud' voor de prestatierunners, 'Eating Trees' voor de wat snellere runners en 'Going for the kill' voor de snelste mannen en vrouwen. De massastart is elke keer weer een issue onder de vele lopers. Het zorgt voor opstoppingen op het parcours, maar aan de andere kant ook voor een niet te evenaren sfeer. En ook dit jaar moet ik zeggen dat het weer erg tof is om tussen 8.000 super enthousiaste lopers te staan. Met opzwepende muziek, vuurwerk en massa's toeschouwers is dit telkens weer een mooie beleving.

Het parcours van 2014 ging dwars door het centrum van Hellendoorn heuvelopwaarts de bossen in. Het eerste gedeelte was vooral bedoeld om de massa uiteen te trekken. Dit lukte aardig, totdat we bij een aantal lage muurtjes kwamen, alwaar de eerste opstoppingen ontstonden. Uiteindelijk viel het bij deze lage muurtjes nog wel mee. Het eerste echte obstakel was 'Hell’s deep', waar we tijgerend doorheen moesten om vervolgens bij de volgende hotspotlocatie aan te komen. Hier stond de 8,5 meter hoge fun-glijbaan 'Sky-Fall' opgesteld. Verder kwamen we hier nog een flinke modderpoel met de naam 'Muddy Trees' tegen en even verderop het schrikdradenobstakel 'House of lightning'. 

Nadat we deze hotspot hadden gepasseerd, kwamen de hoge muren op ons pad. Voor veel deelnemers zijn de hoge muren een moeilijk te nemen obstakel, wat resulteerde in flinke wachttijden. Nu had ik me wel een beetje op vertragingen voorbereid, maar op een gegeven moment stonden we bijna drie kwartier voor dit obstakel af te koelen. Misschien voor de organisatie van de StrongManRun een punt om eens te evalueren. Waarschijnlijk waren er minder opstoppingen ontstaan als de hoge muren breder en veel later in het parcours waren opgesteld. Voor de rest van het parcours heb ik geen moment meer voor een obstakel hoeven wachten, en door de massa’s enthousiaste toeschouwers was ik het ook snel weer vergeten.

Na obstakel nummer elf 'Up and Down' en de bekende ’Stut’ steile wandjes op de Hellendoornse berg, kwam het buitenzwembad in zicht. Altijd een fijn moment om even in het water af te koelen. Het parcours ging vervolgens door het gezellige centrum van Nijverdal, waar heel veel enthousiaste toeschouwers de runners aan stonden te moedigen. Wat een toffe sfeer! Ik weet zeker dat iedere runner die het even wat moeilijk had, hier weer extra energie van heeft gekregen. 
Op dit moment hadden we ongeveer de helft van de obstakels overwonnen. 

Het volgende gedeelte van het parcours liep langs het riviertje de Regge. Hier mochten we eerst van een brug af jumpen om vervolgens onder de 'River cage' door te zwemmen. Een eindje verderop moesten we weer tegen een brug op klimmen en kwamen de altijd leuke 'monkey bars' voorbij. Na ongeveer negentien kilometer kwamen we bij obstakel 27 aan: 'Crazy Corn'. Hier moesten we dwars door het mais rennen. Echt een uniek obstakel en erg leuk verzonnen! In de verte hoorden we de muziek vanaf het Start / Finish Area klinken, met nog maar een paar pittige hindernissen te gaan. Toen we eenmaal over de finish waren kregen we de mooie Fisherman’s Friend StrongmanRun medaille en was het tijd voor een welverdiend finishers biertje!

Klik  hier om een van de volledige route te downloaden.

Bij dezen wil ik de organisatie super bedanken voor dit geweldige evenement. ik heb me prima vermaakt! Ook complimenten voor het vervoer tussen de Hotspots, dit was erg goed geregeld. We zijn drie keer onderweg door onze aanhang aangemoedigd, hierdoor hebben zij ook een topdag gehad. De vierde editie van de StronManRun op 6 september 2015 staat alweer met rood in mijn agenda omcirkeld!

Pluspunten:

  • De sfeer voor, tijdens en na de run is echt uniek! 
  • Uitdagende obstakels 
  • Voldoende drinkposten 
  • Parcours met heuvels, bossen, water, mud en urban area 
  • Veel pendelbussen, korte reistijden 
  • Opzwepende muziek 
  • Public hotspots met veel publiek 
  • De website www.strongmanrun.nl is erg goed verzorgd met veel info over de run

Minpunten

  • Lange wachttijden bij de hoge muren 
  • Lange wachttijden bij de douches.

Verder was het een absolute topdag!

Tsambiko en Niels hebben inmiddels een spetterende aftermovie gemaakt; die vind je hier.

Foto's van de Fisherman’s Friend Strongmanrun zijn o.a te vinden op de website van Sportograf en op de Facebook van de Strongmanrun

Volg mij via Twitter  @WJPeters of Facebook of zoek op #DiscoveryRuns.

foto | fun | afstand | modder | natuur | obstakels | weer |
Lees verder
Preview Hang-on run

Herken je dat gevoel: het is zondagochtend en je bent mooi op tijd uit bed. Super gemotiveerd ga je naar de run die je al weken met dikke letters in je agenda hebt staan. Stuiterend van de adrenaline knal je bij de start weg: dit wordt mijn dag! Na een flink aantal kilometers kom je uitgeput bij de finish, maar je voelt je niet voldaan. Je mist iets. Er zat geen uitdaging in de run, de hindernissen waren door al je opgebouwde obstacle ervaring een piece of cake.

Dat gevoel heb ik de laatste tijd steeds vaker. En ik weet dat ik echt een 'thrill seaker' ben; het is nooit genoeg. Ik wil altijd meer, groter, heftiger. Maar waar vind ik dat? Moet ik daarvoor naar het buitenland?

Deze vraag stond schijnbaar op mijn voorhoofd geschreven, want ik werd benaderd door de mensen van de Stichting Survivalgroep Hang-On. Zij vertelden mij dat ze een survivalrun gingen organiseren met verschillende categorieën. Eén ervan is voor de Obstacle runner die wat meer uitdaging zoekt. Na mijn positieve ervaringen bij de Survival challenge Zeewolde was mijn interesse meteen gewekt.

Om ons alvast een preview van het evenement te geven, werd er speciaal voor een select groepje obstacle runners een training georganiseerd. Samen met expert Maurice en nog een paar van mijn mud-buddy's ben ik naar Doorn afgereisd.

Ik was echt verrast met wat ik daar aantrof. Op het terrein van vakantiepark het Grote Bos liggen drie enorme trainingslocaties met een grote variatie aan hindernissen. Ik voelde me als een kind in een snoepwinkel. Wij hebben uiteindelijk drie uur lang in de touwen gehangen. Resultaat: pijnlijke handen, verzuurde armen en heel veel bijgeleerd. Ik dacht namelijk dat ik goed kon klimmen, maar deze mensen hebben de klimtechnieken toch echt naar een hoger level getild!

Dit maakte mij ook duidelijk dat je niet zomaar even een survival run ongetraind kan uitlopen. De afstand zal voor een obstacle runner geen probleem zijn, maar het klimmen zorgt toch echt voor een behoorlijke verzuring in je armen. Daar hebben de mannen van de Hang-on Run prima op ingespeeld. Speciaal voor de mensen die nog geen specifieke survival training hebben gedaan is er de Hang-on Obstacle Run. Deze bestaat uit dezelfde hindernissen als de survivalrun, echter waar bij de survivalrun bij verschillende onderdelen een verplichte en moeilijke route wordt voorgeschreven, mag je bij de obstacle run de makkelijkere route over een hindernis nemen.

Hierdoor wordt een zeer uitdagende run van zeven of twaalf kilometer aangeboden met wel 38 tot 57 technische en uitdagende hindernissen, die voor iedereen met een beetje doorzettingsvermogen goed te doen is. Een run waarin je zal worden uitgedaagd om hindernissen te overwinnen die je nog niet eerder bent tegengekomen.

Wij hebben in ieder geval een zeer geslaagde training gehad, waarvoor ik de mannen van Stichting Survivalgroep Hang-On dan ook hartelijk wil bedanken. Ik kijk nu al uit naar 29 en 30 november, want het belooft een geweldig evenement te worden. Voor de kosten hoef je het niet te laten, deze liggen onder de 20 euro, dus ik zeg: inschrijven!

Volg mij via: Dutch mud racer

fun | obstakels |
Lees verder
ALS ice bucket challenge

ALS sucks! Je sport, je beweegt, je doet je ding en staat er te weinig bij stil dat dit niet voor iedereen de normaalste zaak van de wereld is. De hype die nu gaande is om de spierziekte ALS meer aandacht te geven opent je ogen weer en doet je beseffen dat je gelukkig mag zijn met een goede gezondheid. 

Thanks Sabina voor de nominatie. Ik neem ‘m graag aan en nomineer bij dezen mijn Discovery Runs Experts collega's, Karin Kuijpers van Metro Mode en Ramon Oranje voor de ALS Ice Bucket Challenge. Jullie hebben 24 uur om de challenge aan te nemen.

Dat ALS een k*t ziekte is, begrijp je wel uit de verhalen die je hoort. Zo heeft Anthony Carbajal zijn verhaal op Youtube gezet om iedereen duidelijk te maken waarom er extra aandacht moet komen voor deze ziekte. Damn! Met een brok in m’n keel heb ik ‘m uitgekeken. De video begint leuk en luchtig, maar eindigt met een duidelijke boodschap: ALS is dodelijk. Neem de tijd om de video af te kijken.

Bij de volgende run sta ik een keertje extra stil en besef ik dat het leven niet voor iedereen een speeltuin is. #ALSicebucketchallenge

video |
Lees verder
Spartan London South

Eind juni heb ik in mijn blog “ Spartan….it’s not a viking” geschreven over de Spartan races die ik heb gelopen in Keulen. Aangezien ik toen nog geen objectief beeld kon vormen over de Spartan races, heb ik jullie beloofd om nog geen eindoordeel te vellen maar eerst eens bij een andere Spartan te gaan kijken. De planning was om dat te gaan doen op 11 oktober bij de Spartan Beast in London South.

Ware het niet dat er heel toevallig de Spartan Sprint en Super van 30 en 31 augustus op mijn pad kwamen……….het verhaal gaat als volgt:

Toen ik terugkwam van de races in Keulen, hoorde ik van diverse mensen dat zij zich gekwalificeerd hadden voor het WK obstacle running in Amerika later dit jaar. Ik ben mij toen ook eens in de eisen gaan verdiepen, waarna bleek dat je je wereldwijd bij elke Spartan kunt kwalificeren. Je moet dan uiteraard wel onder een bepaalde plek finishen.

Bij de Spartan Sprint en Super moet je bij de eerste 20 van je leeftijdscategorie zitten en bij de Beast bij de eerste 30. Na enig onderzoek van de finish-uitslagen kwam ik erachter dat ik 23e geworden was bij de Spartan Sprint en dus net niet gekwalificeerd was. Dit gaf hoop, want ik wist dat ik sneller kon zijn als de omstandigheden beter waren geweest. Wij hadden namelijk een hele zware regenbui net voor onze start en de eerste groepen waren droog gestart. Het parcours was in korte tijd extreem veranderd.

Dus er moest nog maar een kwalificatie gelopen worden en dit zou dus de Spartan sprint worden van 30 augustus. Maar om alleen voor een run van zo'n 3 mijl helemaal naar Londen te vliegen, was voor mij erg overdone, dus besloot ik om de Super van 31 augustus er ook maar bij te pakken.

Zo gezegd, zo gedaan. Mijn reis begon op 29 augustus op het station in Zaltbommel met vertraging, dus ik hoopte maar dat dit niet het begin was van Murphy’s law. Op Schiphol ging het goed, totdat ik bij de gate kwam. Bij de vliegmaatschappij in het oranje mag je namelijk maar één stuk bagage meenemen en ik had een klein, extra tasje, dat niet meer in mijn koffer paste. Had ik even geluk: ik mocht meteen even mijn bagage inchecken voor 55 euro, terwijl mijn vlucht maar 43 euro kostte. Murphy begon dus toch door te zetten...

Na een mooie vliegreis te zijn aangekomen in Londen en andere Nederlanders opgewacht te hebben gingen we samen met een huurauto naar het hotel. Daar ging alles goed dus ik was er al meer gerust op dat het goed ging komen.

Zaterdag
Race-dag! Vol goede moed stapten we in de auto en reden we richting het terrein van de Spartan. We waren lekker op tijd onderweg, want ik wilde in het eerste startvak starten. Twee kilometer voor het terrein stonden we ineens in de file... Het zou toch niet waar zijn! Murphy was met ons meegelift. Ik kreeg plotseling een déja vu van Keulen: zou het hier ook zo slecht geregeld zijn? Na 45 minuten stonden we eindelijk op de parkeerplaats, waar ik ook nog vijf pond voor moest betalen en konden we naar de inschrijving. Gelukkig ging het daar wel snel, echter bij de bagagetent stond ook al weer een lange rij en 30 minuten wachten was ons deel. Inmiddels was het eerste startvak al in het bos verdwenen en stond het tweede vak op het punt om te starten. Met alle aanwezige Nederlanders besloten we om in wave 3 helemaal vooraan te starten en zo een aanval te doen op een snelle tijd.

11 uur:

De opzweper van dienst deed zijn verhaal en ik stond helemaal gefocust klaar om weg te sprinten. 3,2,1 en daar gingen we! Vol gas naar beneden en we verdwenen het bos in, ik had op dat moment 4 man voor me. Heuvel op, er kwamen nog 2 mensen voorbij en ik ging zo snel als ik kon de helling op. Het eerste obstakel naderde: de muren. Er overheen, doorheen en er onderdoor. Ik haalde weer  iemand in en ging verder. Een afdaling met modder en water ik haalde weer iemand in en wist dat ik weer 5e lag in onze wave. Na de afdaling kwamen we terug in het start-en-finishgedeelte. Kruipen, klimmen en trenches en weer iemand voorbij. 

Het ging goed en ik ging vol gas door de sloten en mud om vervolgens weer te gaan klimmen. Hier kwam een maatje, Dirk, achterop gelopen en besloot bij mij te blijven en mij tot de finish te ondersteunen. Bovenaan kregen we de pannenkoek, een zandzak van 25 kilo, die we een stuk helling af en op mochten sjouwen. Daarna volgde weer een lange afdaling met gladde stukken, om vervolgens uit te komen bij de walls en monkeybars. 

Bij de walls moest je op kleine blokjes langs de zijkant naar de andere kant zonder te vallen, anders kreeg je 30 burpees straf zoals bij elke Spartan race normaal is. Zonder veel moeite passeerde ik de 2 hindernissen en verdween al weer snel het bos in met Dirk vlakbij me. Weer een pittige helling op met bovenaan het tillen en sjouwen van een betonnen kogel van 40 kilo. Daarna gingen we snel weer verder en gingen we door naar beneden. Via de horizontale brug (van het turnen) kwamen we bij het touwklimmen en het hijsen van een gewicht. Weer iemand voorbij. Ook deze hindernissen gingen vlot en snel waren we weer onderweg. 

Uiteraard gingen we weer helling op en via diverse sloten en mud kwamen we bij het tijgeren. We schoven er onderdoor en gingen door naar het punt waar we een 20 liter jerrycan gevuld met water moesten dragen over een stuk van 200 meter. Na deze te hebben teruggezet kwamen we via een afdaling bij de hoge muur; ook die werd soepel genomen. Het einde naderde, mijn horloge gaf aan dat we al ruim 6 km onderweg waren, dus heel erg ver kon het niet meer zijn. 

We hoorden de muziek en in de verte zagen we het speerwerpen, de op één na laatste hindernis. Ik pakte een speer op en gooide hem meteen vast in de strobaal. Ik zag dat Dirk miste, daarvoor kreeg hij een straf. Jammer, maar ik ging door. See you at the finishline! Ik werkte mezelf snel over de schuine muur heen en sprong over het vuur. Ik kwam over de finish als 4e in mijn startwave. Mijn horloge stond op 6.88 km en 54 minuten... zou het genoeg zijn?

Ik liep met medaille, t-shirt en biertje naar de tijdsregistratie en kreeg te horen dat ik op dat moment op de 58 plaats stond en dat ze niet konden zien wat mijn tijd was in de leeftijdscategorie. Morgen kon hij het vertellen zei hij, nog even wachten dus.

Na een uurtje kriebelde het alweer en besloot ik met een andere buddy het parcours nogmaals te lopen op een rustig tempo, om zo te zien wat we eigenlijk gelopen hebben. Sowieso moesten we de volgende dag weer een gedeelte van dit parcours lopen, dus was het wel fijn om te zien wat er nog meer verborgen zat.

Na afloop kwamen we de founder en grote baas Joe de Sena tegen die zomaar rondliep over het terrein. Dit was een leuke bijkomstigheid!

Zondag
We stonden vroeger op en gingen eerder weg: we wilden in het eerste startvak! Deze keer lukte het wel en al snel stonden we in het startvak om van start te gaan. Ik wist al dat dit een pittige ronde ging worden, want de spierpijn van de dag ervoor zat er goed in. We gingen van start en besloten met alle Nederlanders om als één groep bij elkaar te blijven en liepen het 12.5 kilometer tellende parcours dan ook met elf mannen en vrouwen in 2 uurtjes rond. 

Einde race, einde weekend. Na even te hebben ontspannen, moesten we weer terug naar het hotel en vliegveld om huiswaarts te keren. We namen afscheid, waarna iedereen zijn eigen weg ging... Maar niet voordat ik wist wat ik gedaan had met de sprint. Ik moest het weten vóórdat ik in het vliegtuig stapte. De man van de timing zag mij aankomen en begon al te zoeken in de computer.

Ik was op de 66e plaats overall geëindigd en als 10e in mijn leeftijdscategorie. De kwalificatie was een feit en ik zit dus ook 25 oktober in Cincinnati, voor een run die je misschien maar één keer in je leven meemaakt.

Zondagnacht om 01.00 uur kwam ik thuis en viel tevreden in slaap.

Als conclusie na een weekend Londen, kan ik zeggen dat het in vergelijking met Keulen allemaal beter voor elkaar was. Er zaten wel wat schoonheidsfoutjes die verbeterd moeten worden, maar qua parcours en terrein zag dit er beter uit en zat er meer uitdaging in. Ik heb nu al zin de Spartan Beast en ik ben ook blij dat ik weet wat ik kan verwachten. Ik ga in ieder geval veel heuveltrainingen afwerken.

En voor wat betreft Murphy: ik heb hem verslagen… Deze keer!

Mijn volgende run is de Strongmen run, maar ik verwacht dat ik een hoop van jullie tegenkom bij de Mud Masters. Kom gezellig een praatje maken in de Discovery tent. We zijn herkenbaar aan ons blauwe shirt.

Je kunt me tegenwoordig ook volgen op twitter: @MudCrew_NL

foto | afstand | modder | obstakels |
Lees verder
Review Ultimate Crossrun

Wat een locatie! Wat een gezelligheid! Op 31 augustus aangekomen bij de Ultimate Crossrun in Huisduinen hebben we uitzicht op een fort, een toren, de duinen en de zee. Ook is er een menigte van verklede mensen, teams met dezelfde kleuren aan en dames met getekende snorharen. We hebben niet in de gaten waar je precies moet zijn, maar we worden snel goed verwezen en geholpen aan de startnummers. Iedereen die je spreekt heeft er zin in en heeft vorig jaar ook meegedaan. Het is de derde editie, wat inhoudt dat ze er vroeg bij waren als obstacle run in 2012. We zijn net te laat voor de start van de 11,1 km, dus we rennen snel achter de groep aan. 

Die komen we al snel tegen na de eerste bocht. Daar staat namelijk een uitdagend obstakel met een net, wat zorgt voor een kleine file. Na een aantal kilometers door de duinen, is het tijd voor een balanstest. Niet iedereen komt droog aan de overkant aan op deze evenwichtsbalk. Na een stuk lopen, gaan we de gracht in. Lekker blubberen en zwemmen. Aan de kant geklommen, ligt er een zeil met meel voor je klaar. Mijn eerste reactie is: "Uh, wat moeten we nu doen?" Erin rollen dus! De toeschouwers lachen zich krom.

De route gaat veel off-road. We gaan de duinen in, de sloten door, het bos in, door de zee in en het laatste stuk over het strand. Naast de bekende obstakels zijn dit de opvallendste: zwemmen en een brug opklimmen met een loshangend net, met een emmer zeewater de duinen oplopen, drijvende vlotten die zakken zodra je erop stapt, en met een verzwaarde skippybal een zeer steil duin oplopen, terwijl twee kids de eerder gebrachte skippyballen naar beneden trappen. Ik voel me net een kegel op een bowlingbaan. De toeschouwers kunnen er weer om lachen. De sfeer is dan ook top en de vrijwilligers super enthousiast. 

Het is allemaal begonnen met een idee, dat inmiddels is uitgegroeid tot een groot evenement van honderden deelnemers. Het valt op dat de deelnemers en vrijwilligers elkaar kennen. In de omgeving van Den Helder is dit dus een heel bekende run, en misschien wordt die bekendheid binnenkort nationaal. Bij de lokale bevolking is het blijkbaar ook een sport om de lintjes en markeringen te verplaatsen. Soms is het dus niet duidelijk waar we heen moesten. Dit is een extra uitdaging voor de organisatie. 

Wij zijn in ieder geval goed aangekomen en hebben de lachspieren, de grotere spieren en het doorzettingsvermogen weer getest! Ik had ook een zeer fitte meneer meegenomen (waar ik achteraan holde) en een run op zaterdag gedaan. Dit maakte, samen met de duinen en het losse zand, dat ik het aardig in de beentjes voel. Maar: 'I love to play and get dirty' is het motto.

Wij hebben de original cross run van 11,1 km gelopen. Dit is slechts een van de vele opties bij deze run. Je hebt nota bene een gratis kids run 1,1km. Daarnaast heb je een lady crossrun van 5,5 kilometer, een team run van 11,1 kilometer met geheime opdrachten, een cross triathlon en de ultimate cross run van 22,2 kilometer. Ook is er keuze uit meerdere versies, bijvoorbeeld de Pro-versie (met prijsuitreiking) of de Fun-versie. Voor een prijskaartje van minder dan 30 euro en gratis parkeren, heb je gewoon een goede en gezellige run. Neem wel een dosis humor mee (het meel blijft overal plakken en over de finish kregen we een lintje met een badeendje:)). Een extra handdoek is ook handig, want alles wordt kletsnat.

In het kort: 

  • De sfeer: één en al gezelligheid
  • Het hele gezin kan deelnemen 
  • Prijs is voordeliger dan andere runs 
  • Genoeg uitdaging 
  • Obstakels leuk, niet de zwaarste 
  • Veel bagger, water en zand (geen mudpits, wel vies worden) 
  • Veiligheid en organisatie op orde (let wel op je route en afstand als deelnemer)
  • Meerdere mogelijkheden afstanden, teams, kids of triathlon
  • Enthousiast publiek 
  • Unieke locatie met duin, bos en strand

Meer info op  www.ultimatecrossrun.nl

-Bisente  - @bizenergy_PT 

foto | fun | afstand | natuur | obstakels |
Lees verder
Inspiratie

Inspiratie, iets wat je niet altijd hebt. Zo wilde ik deze keer een interessant onderwerp aansnijden beginnend met de letter i. Nou, dat valt nog niet mee. Ik kan gewoon even niks bedenken qua goeie oefening of beschrijving van een hindernis. Want dat is wat ik met alle letters van het alfabet van plan was.

Dat betekent natuurlijk niet dat ik geen blog vol kan schrijven. Vrees niet, het wordt geen blaartrekkend verhaal. Ik zal het kort houden.

Allereerst de staat van mijn enkelblessure: het herstel gaat goed! Ik bereik met hardlopen inmiddels weer voor mezelf acceptabele snelheden. ’s Ochtends ervaar ik nog wel wat stijfheid in m’n enkel, maar pijn heb ik niet meer. Ik ga de Fisherman Strongmen run op 7 september vol vertrouwen tegemoet!

Gister heb ik mezelf even verwend met de aanschaf van 2 paar nieuwe schoenen. Een paar voor op de weg en een paar voor trailpaden, obstacle runs en survival runs. Vanmiddag ga ik de trailschoenen al ontmaagden tijdens een survivaltraining, samen met Alexander in Doorn.

In september heb ik 3 runs voor de boeg: Fisherman Strongmen run (7 september), Men of Steel (13 september) en Mudmasters (27 september). Stuk voor stuk mooie runs, dus ik heb er veel zin in! Volgende keer een blog beginnend met de letter J. Als je een leuk idee hebt laat het me dan weten! Gewoon even een berichtje naar @obstacle_runner.Tot ziens aan de start van een van mijn volgende runs!

Volg mij op @obstacle_runner #discoveryruns  (#DORP wordt niet meer gebruikt)

foto | kleding |
Lees verder
Review: Tough Ten Miles Safari

Zaterdag 30 augustus 2014 vond de eerste editie van de Tough Ten Miles Safari plaats in de Beekse Bergen in Hilvarenbeek. De organisatie had 3 obstacle runs op het programma; de Kanjer Kids Run, 5 Miles Run en de 10 Miles Run. Samen met Discovery Obstacle Runs Experts Mervyn, Chris en Bisente nam ik deel aan de Tough Ten Miles: Tough Safari.

Toen we bij de parking kwamen, vonden we direct een parkeerplaats. De weg naar het Event Center waar de run begon, bereikten we na enkele minuten wandelen. Het terrein lag er modderig bij, maar je kan niet op safari gaan zonder jezelf vuil te maken. Bij de inschrijfbalie kreeg elke deelnemer een goodiebag. Daarin vond je je startnummer, een tijdsregistratiechip, een mueslibar, een flesje water, een appel, een appelkoek, een zak popcorn, een flyer met het parcours en uitleg over de Tough Safari, een tegoedbon voor een drankje en een bord pasta en, last but not least, je finisher t-shirt. 

Het Event Center was het epicentrum van de Tough Ten Miles Safari. Naast de inschrijfbalie vond je hier een groot opblaasbaar speeltuig voor kinderen, een cafetaria, aparte kleedruimtes voor mannen en vrouwen, bagageopslag, drank- en eetkramen, toiletten, een dj die voor de nodige sfeer zorgde, een EHBO-stand en hottubs waarin je jezelf na de run kon opwarmen. De kleedruimtes waren redelijk klein en de ondergrond lag er modderig bij. Gelukkig kon je je sporttas op een bakje zetten. De bagageopslag was helaas te klein en was al snel vol. Samen met de kleedruimten is dit een verbeterpuntje voor een volgende editie. Niettegenstaande maakte het deze obstacle run niet minder leuk.

Een warming-up was niet voorzien en we gingen meteen van start. Nadat het startsein was gegeven kon elke obstacle runner het beest in zich loslaten en aan zijn/haar grote avontuur beginnen. Al snel viel ons team uit elkaar. Mervyn liep als eerste en zette een mooie tijd neer van 2:08u. Chris en Bisente liepen samen en ik nam de achterhoede voor mijn rekening. 

Het parcours strekte zich uit over alle parken van de Beekse Bergen en dit maakte de run zeer interessant. Tough Safari maakte grotendeels gebruik van parkspecifieke obstakels. Dat wil zeggen dat de elementen zich reeds in het park bevonden en als obstakel werden gebruikt. Eén ronde bestond uit 2 lussen waarbij je na het afleggen van de eerste lus voorbij het Event Center liep om vervolgens de andere kant van het park te ontdekken.

Tijdens de Tough Ten Miles Safari kwam je veel verschillende hindernissen tegen. Sloten met modder, een klimpartij over houten stelling, hangbruggen, picknickbanken, buizen, matrassen, een klimnet met waterglijbaan, houten muren, opblaasbare ballen overspannen met klimnetten, heuvels en waterpartijen zijn slechts enkele van de vele verschillende obstakels. Ook moest je door safaribussen en een caravan lopen. 

De obstacle runner die al veel runs heeft gedaan, zou sommige van deze hindernissen misschien minder vet vinden, maar ik vond ze best fijn. Door een safaribus of bungalow lopen is misschien niet echt spectaculair, maar het zorgt voor de nodige animatie en variatie tijdens de run. Grote obstakels kosten organisaties handenvol geld waardoor ze soms spijtig genoeg niet uit de kosten komen, waardoor ze de run moeten aflassen. Uiteraard heb ik hier begrip voor, maar dan kies ik liever een run met minder spectaculaire hindernissen die wél doorgaat.

Het was erg fijn om met een band om je schouder over een parcours te lopen, waarbij je over hindernissen moest geraken en onder hekken moest kruipen. Een ander obstakel dat ik prettig vond, was het Victoriameer. Je sprong van een boot of steiger in het water en zwom een stukje. Dit bood enkele verkoeling. Ook was het gaaf om onder zeilschermen te kruipen. Ook leuk: toen ik voorbij een speeltuin liep, viel mijn oog op een draaiton. Ik kon het niet laten en bombardeerde dit speeltuig tot extra obstakel. Als een hamster liep ik enkele rondjes in het rad. Tussen deze hindernissen door werd je goed bevoorraad. Je kon genieten van sportdrank, water en snoepbananen.

Na het voltooien van één volledige ronde begon je aan de tweede ronde. Tijdens deze ronde was er meer tijd om van het safaripark te genieten. Er waren verschillende wilde dieren zoals wilde honden, giraffen en apen. Vrijwilligers herkenden me van de vorige ronde en moedigden me aan. Ik wenste hen een fijn weekend. Als allerlaatste hindernis moest je een stelling oplopen om via een glijbaan een frisse duik in het water te nemen. Aan de finish werd je chip losgeknipt. Daar miste ik een ontvangstcomité die de deelnemers proficiat wenste.

Wie na de Tough Safari was afgekoeld kon zich opwarmen in de hottubs. Wie zich wilde verfrissen kon een treintje nemen naar de douches. Dankzij je inschrijving voor de barbecue en door de tegoedbonnen, kon je bij een drankje en hapje bijpraten over een geslaagde obstacle run. Het belangrijkste gespreksonderwerp was de afstand: deze bleek rond de 20 kilometer te zijn, in plaats van de normale 16 kilometer.

De eerste editie van de Tough Ten Miles vind ik geslaagd. Het thema en de locatie zijn origineel. De obstacle run was goed georganiseerd en de vele vrijwilligers, die ik bij dezen wil bedanken, maakten de Tough Ten Miles tot een succes. 
Eén dezer dagen zal Chris de aftermovie hier posten, dus houd zeker onze website in het oog, als ook Twitter met hashtag DiscoveryRuns.

foto | fun | afstand | modder | natuur | obstakels |
Lees verder
Interview Mr. Strong Viking

Interview Jan Reijs, eigenaar StrongViking

Hallo Jan, leuk dat je mee wilt werken aan dit interview. Laten we maar meteen bij het begin beginnen: hoe ben je op het idee gekomen om een obstacle run te gaan organiseren?

Ik ben eigenaar van twee health clubs en liefhebber van extreme sports in 2012 was ik op zoek naar een nieuwe uitdaging. In eerste instantie waren we aan het brainstormen over een soort bootcamp in het centrum. Dit was nog niet helemaal wat ik zocht tot een vriend mij vertelde over een obstacle run waaraan hij had meegedaan. Dit was voor mij de ideale combinatie van een zakelijke en sportieve uitdaging. De mooie locatie de Berendonck is een kilometer bij mij vandaan dus de beslissing was snel genomen. En ik wilde het groots aanpakken, er moest gelijk de eerste keer een goed evenement staan.

Hoe ben je eigenlijk op het thema van de Vikingen gekomen?

Ik zocht naar een hele sterke naam. En als je dan een volk kunt omschrijven als Strong,Tough, Adventurpus en Brothers waarvan het DNA ook nog verspreid is in Europa dan passen daar alleen de Vikingen bij? Dus kwam ik op Viking run. Deze naam was echter al in gebruik door een auto run dus hebben we er uiteindelijk Strong Viking van gemaakt en dat bleek een schot in de roos te zijn. Want hier hebben we het hele concept op doorontwikkeld waardoor we nu iets unieks hebben.

Je wilde meteen een goede run neer zetten, dat kun je niet alleen doen. Uit hoeveel man bestaat de Strong Viking organisatie?

Er werken bij Strong Viking 5 man in vaste dienst. Naar het evenement toe loopt het aantal medewerkers op naar 160 man. Denk daarbij aan parcoursbouwers, beveiliging, ambulancepersoneel en natuurlijk de vrijwilligers.

Hoeveel tijd gaat er zitten in het organiseren van een run?

Voor het opzetten van een nieuwe run plannen wij een periode van 6 maanden. Deze tijd hebben we nodig voor het indienen van de plannen bij een gemeente, het marketing concept, het plannen van de routes en het ontwikkelen van de hindernissen tot aan de bouw van het parcours.

Waar haal jij je inspiratie vandaan om nieuwe obstakels te bedenken?

Door alles te lezen over Vikingen en het lopen van obstacle runs in het buitenland zoals Toughmudder. Spartan en Toughguy en veel nadenken! Zo laten de meeste obstacle runs deelnemers lopen met een zandzak, maar een Viking loopt niet met een zandzak. Dus hebben wij houten hamers en schilden laten maken. En het mooie is dat zodra mensen deze spullen in hun handen krijgen, het oergevoel terug komt. Dit zie je dan ook duidelijk terug op de foto's. Maar ook de Walhalla steps die afgeleid is van mythe hoe Vikingen het Walhalla ingingen. 

Verder ontwikkelen we de mentale hindernissen. Mensen hebben bepaalde angsten voor hoogte, kou, stroom of kleine ruimtes. Dit laten we terug komen in onze hindernissen zodat er buiten het fysieke ook mentale hindernissen overwonnen moeten worden. Zo gaan we bij de komende Brother Edition bij Snowplanet naar binnen. Dat is wereldwijd nog nooit gedaan en zal mentaal erg zwaar worden want je gaat obstakels nemen bij -5 graden. We werken dan ook samen met Wim Hof the Iceman om het veilig en toch uitdagend te laten worden.

Welke hindernissen er in de skihal zullen komen blijft nog even een verassing maar in het  filmpje in deze link zie je alvast een preview.

Op dit moment is er een behoorlijke discussie gaande over de prijs-kwaliteit-verhouding van de runs in Nederland. De prijs voor een ticket is best hoog. Bij Strong Viking weet je dat je daar ook een kwalitatief goede run voor terug krijgt, maar dat is helaas niet altijd het geval. Wat is jou visie hierop?

Een ticket in Nederland is juist goedkoop, deelnemers krijgen bij de goed georganiseerde runs veel waarde voor hun geld. De prijzen in het buitenland liggen op het dubbele! En als dan de internationale documentairemaker Scott Keneally van Rise of the Sufferfest Strong Viking zelfs beter beoordeeld weet je dat we het in Nederland nog niet zo slecht doen. Maar je moet wel een goede run kiezen daarom zijn we blij met de reviews zoals die onder andere door jullie geschreven worden. Dit geeft mensen een indruk bij welke organisaties een goede kwaliteit wordt geboden. Mijn angst is dat er runs komen waar vlak voor de run zo op het budget wordt bezuinigd dat de veiligheid in het geding komt. Bij Strong Viking staat veiligheid boven alles, daar investeren wij veel in. Maar vergis je niet in wat het organiseren van een run kost. Buiten het aanleggen van het parcours, heb je te maken met marketing kosten, logistiek, opslag, locatie huren en personeel. We hebben meer dan 5 opleggers met materiaal. Dit ligt in een opslag en moet allemaal aangevoerd worden. 

Een obstakel waar veel geld in gaat zitten is bijvoorbeeld The Ice Man. Behalve de ontwikkeling staat er een koeloplegger vol met 15 ton ijs en een kraan om er voor te zorgen dat ook de laatste deelnemers een bak vol met ijs krijgen. Wij zouden een derde van onze parcourskosten kunnen besparen door een rondje van 6 kilometer te maken wat je dan meerdere keren loopt. Maar dat zou niet passen in ons plan om de beste obstacle run van de wereld te worden.

Wat zijn je plannen voor de toekomst?

Wij kunnen met onze vier events: Mud, Water, Hills en Brother edition in Amsterdam en Nijmegen nu goed doorgroeien in Nederland. Verder hebben we Strong Viking International opgericht en hoop ik binnenkort een van de gaafste locatie in Europa bekend te maken.

Jan, ik wil je bedanken dat je mee hebt willen werken aan dit interview. Ik heb in ieder geval een mooi beeld gekregen van een organisatie die in Nederland hard aan de weg timmert om mooie en kwalitatief goede evenementen neer te zetten.

Wil jij dit jaar nog aan een Strong Viking mee doen dan kan je nog  inschrijven voor de Brother Edition. Deze wordt op 25 oktober gehouden in Spaarnwoude.

Ooorah!

foto | obstakels | video |
Lees verder
Review: Odlo & Teva

Het is een graad of 16 en ik zit beduimeld in het bushokje. Het regent pijpenstelen en de bus komt pas over een dikke 20 minuten. Ik ben op weg naar mijn ouders om de auto te lenen zodat ik naar Dirtmaniacs kan. De 20 minuten wachttijd is een mooie eerste test voor de nieuwe Odlo kleding die ik aanheb: houden het muscle force shirt en broek mij warm?

Jazeker. Het zijn maar twintig minuten en ik ben geen koukleum, maar ik heb geen rilling gevoeld.

De bus is daar, op naar de echte test, de modder van de Gaasperplas!

Het belooft een mooie run te worden; ik parkeer tegenover de enorme 400 meter baan met modderige trenches. De trenches bij Stronk Viking Mud waren fenomenaal, deze doen er op het eerste gezicht niet voor onder.

Tegelijk met mijn Odlo kleding test ik vandaag ook de Teva trailschoenen: de TevaSphere Rally. Het is de tweede keer dat ik met deze schoenen ga lopen, de eerste keer had was geen succes.

Aangezien ik een chronische blessure heb aan mijn hielbot (voetbal…), ben ik erg lastig waar het schoenen betreft. Ik ben dus nogal sceptisch over de vaak stugge zolen van trailschoenen. Het liefst loop ik op natural running shoes, dus met zo weinig mogelijk zool en weinig demping. Dat is met deze schoenen wel anders, ik ben dankzij de hoge zool minstens 5 cm. langer.

Specificaties:

T.I.D.E. GRIP: De TevaSphere buitenzool maakt gebruik van een ronde hiel met twee ondersteunende pods om je het minimale gewicht te geven zonder dat dit ten koste gaat van de stabiliteit. De Spider365 rubberen zool behoudt onder alle omstandigheden zijn grip. – Klopt: de grip is goed en je loopt stabiel, ondanks de pods die de zool er doen uitzien als een berglandschap.

T.I.D.E. HYDRO: Sneldrogende materialen zorgen ervoor dat je niet in de modder vast komt te zitten. – Klopt: tijdens het ploegen door de vastzuigende modder in de sloten en door en over de trenches merk je niets van water dat in de schoen achterblijft. Ook de hoeveelheid modder die achterblijft in de schoen is miniem. Prima dus.

T.I.D.E. COMFORT: Synthetisch en mesh bovenstuk. Een voorgevormde EVA-schuim middenzool geeft je lichtgewicht comfort en ondersteuning. Van hiel tot teen EVA Strobel-systeem (met andere woorden: schokdemping van onder tot boven). Gewicht: 318 gram. – Klopt gedeeltelijk. De schoenen zitten redelijk comfortabel, lichtgewicht wil ik ze niet noemen.

Al met al zijn het prima schoenen. Ik heb de maandag na Dirtmaniacs wel last van mijn hiel, maar niet meer dan normaal. Los van mijn lastige hielbot komt er ook een stukje techniek om de hoek kijken: waar land je op je voet tijdens het lopen?

Beste is om dit op je voorvoet te doen, zodat je schokken niet met je hiel opvangt, iets waar ik ook steeds meer aan probeer te werken.

Cijfer: een dikke 7.

Komende donderdag deel II van deze review, waar ik de Odlo kleding zal bespreken. Volg mij via  @TjeerdL en de andere Discovery experts op Twitter via #DiscoveryRuns.

kleding | tips |
Lees verder
FOMOCR, ik wil niets missen!

Fear of missing out, kortweg FOMO genoemd, doet zijn opmars en duikt steeds meer en meer op. Het valt te omschrijven als angst om iets te missen. Wellicht kent u dit fenomeen dat zich onder andere op sociale media afspeelt. Op het nieuwsoverzicht van Facebook wilt u zo goed mogelijk op de hoogte blijven. Wanneer u offline bent, heeft u angst om een nieuwtje te missen. Zodra u de kans krijgt om terug online te zijn, doet u dit. je probeert zo goed mogelijk op de hoogte te blijven en het liefst zou je van alles op de hoogte zijn. Dit vervelende gevoel om niets te willen missen kan bijvoorbeeld ook optreden als het heeft gesneeuwd en er voldoende sneeuw ligt om te skieën. Je hebt de drang om nu op de latten te gaan staan want morgen kan de sneeuw misschien al gesmolten zijn.

De angst om iets te missen heeft intussen ook zijn weg gevonden naar obstacle running. Je eerste obstacle run kwam tot stand doordat vrienden je hebben kunnen overtuigen om deel te nemen. Of je had al zoveel over obstacle running gehoord dat je dit ook eens aan de lijve wilde ondervinden. Na afloop van je eerste run was deze beter meegevallen dan verwacht. Het smaakte zelfs naar meer. Intussen ben jij net zoals zovelen gebeten door het obstacle run virus en telt je mud cv (curriculum vitae) heel wat runs. De herinneringsmedailles en t-shirt stapelen zich op. Je honger wordt alsmaar groter en als een uitgehongerde leeuw(in) ga je op zoek naar buitenlandse obstacle runs om je honger te stillen. 

Pats boem bang. Als een spook uit het niets duikt plots FOMOCR op: de angst om een obstacle run te missen (Fear Of Missing an Obstacle Course Run/Race). Misschien lijd u wel aan dit syndroom of kent u wel iemand die dit heeft. Zelf hoef ik niet ver te zoeken. Fai,  een vriend met wie ik onder andere aan bootcamp doe, heeft onlangs ontdekt dat hij aan FOMOCR lijdt. Een hele tijd kon hij deze angst niet verklaren. Nu hij weet waardoor dit naar gevoel komt, kan hij de koe bij de horens vatten en hier iets aan doen. Zijn remedie is om aan zoveel mogelijk obstacle runs deel te nemen zodat de angst om er een te missen niet boven water komt. 

Heb jij net zoals Fai schrik dat jij een obstacle run misloopt? Raadpleeg dan onder andere onze kalender om op de hoogte te blijven en schrijf je in op nieuwsbrieven van organisaties die obstacle runs organiseren. Obstacle runs zijn niet gratis maar hier kan je bij acties regelmatig startbewijzen winnen. Zo kan jij aan nog meer runs deelnemen als je wint. Waag zeker je kans want ook jij kan winnen. Lees ook reviews van Discovery Obstacle Runs Experts zodat jij voor jezelf de beste runs kan kiezen. Op deze manier geef je FOBO (Fear Of Better Opportunities), het broertje van FOMO geen schijn van kans. Misschien moet ik aan Fai het bestaan van FOBO eens vertellen, hehe.

modder | obstakels | tips |
Lees verder
Review: Dirtmaniacs

De run was zeker gezegd interessant te noemen, zeker met de poging tot Guinnes World Record met de mud trenches, hieronder de review!

Op 24 augustus was het weer raak in Obstakelland, na een zomerstop mocht ik weer het spits afbijten in Gaasperplas Amsterdam, een naam die me aanspraak en de wereldrecord poging dat me nieuwsgierig maakte. Hoewel de weersvoorspelling niet al best was bleef het mooi zonnig.

Eenmaal aangekomen op het terrein was het zoeken waar alles te vinden was. Nadat het probleempje waarbij onze startkaarten nergens te vinden waren opgelost waren was het zoeken naar een plaats om om te kunnen kleden, omdat de kleedkamers niet aangegeven waren kozen veel mensen inclusief om even snel buiten om te kleden, weertje werkte toch prima mee. 

Spullen weggezet, helaas niet bewaakt maar toen ik later terug kwam stonden er twee flinke bewakingkerels te controleren of de bandjes overeen kwamen, mooi ingespeeld.

De RUN

Op naar het startvak waar we alvast opgept werden, er werd afgeteld en we konden gaan. Zo’n 1 meter verderop stond al de eerste container met daarna 3 balken om overheen te komen. De startvakken waren klein dus was kort wachten voor de balken. Plus door deze obstakels in het begin te plaatsen creer je ruimte in het rennend volk wat later weer wachten bij obstakels scheelt.

Mijn horloge stond op 4 minuten toen we in aanraking kwamen met het eerste modderbadje waar we doorheen mochten kruipen, gevolgd door hooibalen waar we doorheen moesten, niet veel verder stond ons nog meer modder te wachten, heerlijk om binnen 5 min al flink in de modder te zitten. De reis ging door, na een aantal obstakels te hebben overwonnen kwam we aan op de splitsing met drankpost. Ipv bananen haddden ze gekozen voor sinaasappels, leuk alternatief maar ik hou mijn voorkeur bij water en stukjes banaan.  Na een paar slokken water en happen sinaasappel pakte we de splitsing naar het 12/18km parcour.  Allereerst door het water, dit was een obstakel opzich omdat het water naar mijn schatting een jaartje of 300 al stil lag, niet het meest prettige water maar wel een uitdaging, verder tussen gespannen touwtjes een weg vinden, boomstam sjouwen, aantal walls bedwongen.

Stukje hardlopen en toen kwamen we obstakel tegen waar we even over na moesten denken,een verhoging met een balk ertussen als een soort brug, per balk hingen er 2 touwen waar je aan moest hangen en zo jezelf naar de overkant verplaatsen. Het leek zeer zwaar met gestrekte armen maar zodra je ellebogen gebogen hield en je gewicht steeds naar 1 kant verplaatste, ging het een stuk sneller. Leuk obstakel voor de afwisseling!

Verder door betonnen buizen en we kwamen weer aan op de splitsing. Er was hier veel onduidelijkheid over of je nou 2 zoals aangegeven was of 3 rondjes moest rennen voor de 18km variant. Na 2 rondes hadden we wel het gezien en waren we benieuwd of de Guinnes world records poging voor langste trenches ter wereld wel wat was. Nou hoor je dit wel vaker als obstacle runner dat een run zich promoot met langste trenches ooit, maar bij Dirtmaniacs was het ook behoorlijk indrukwekkend! Veel afwisseling in hoogte van de trenches en diepte van het water maakte dit mega obstakel intensief.  Door naar de schuimafdeling en over de finish om het beloofde biertje in handen te nemen!

Conclusie

Naast een aantal problemen/slordigheidjes ben ik toch behoorlijk positief over dit evenement, zeker voor een evement dat voor de eerste keer georganiseerd word.  De route was niet altijd duidelijk en was de gelopen route anders dan wat van te voren gepresenteerd werd, dit was jammer omdat ook de afstanden en de beloofde obstakels niet tot hun recht kwamen. De obstakels die er stonden waren echter prima in orde, samen met een paar redelijk onbekende obstakels. Natuurlijk ook de World Longest Mud Trenches was indrukwekend te noemen! Ook speelde de organisatie goed in op de problemen, na het eerste rondje stonden er al meer vrijwilligers om de weg te wijzen en was de onbewaakte tassenplaats toch bewaakt.

Verbeterpunten:
-Route aanduiding tijdens de run.
-Gelopen rondes kwamen niet overheen met het aantal kilometers.
-Indeling van het start terein was onduidelijk.

Pluspunten:
-Obstakels waren dik in orde.
-Mudtrenches was indrukwekkend.
-Locatie was prima.

Kortgezegd: Wij hebben ons prima vermaakt op deze zondagmiddag, verbeterpuntjes aanpakken en we zijn volgend jaar weer van de partij!

Volg mij @Chriss_9191 en andere experts via #Discoveryruns op Twitter

fun | obstakels |
Lees verder
Het onstaan van de sport

Obstacle racing is een jonge sport. Tenminste, als we beginnen rekenen vanaf de periode dat het populair begon te worden. Ondanks het zich nog steeds verder ontwikkelen van de sport, en dat het einde nog lang niet nabij is, valt er toch al wel iets te vertellen over het verleden. In deze post neem ik jullie mee naar hoe het allemaal begon. Ready? Set. Go!


Wat is Obstacle Running?

Als nieuw bent, dan zal je je dit misschien nog wel kunnen afvragen! Laat ons hier maar mee beginnen. 
Eenvoudig gezegd:

Bij Obstacle Running is het doel een hindernissen parcours van enkele tot tientallen kilometers af te leggen, al dan niet tegen de klok. 
Deze kunnen bestaan uit loopgraven, modderpoelen, prikkeldraad waar je onder moet tijgeren, boomstammen of balken waar je onder of over moet,.. Ijsbaden, Velden met schrikdraad... je kan het zo gek niet bedenken.

De Oude Grieken

Sommige bronnen beweren dat de oude Grieken reeds een vorm van hindernislopen kenden tijdens het loop-onderdeel van de Pentathlon. Maar ik denk dat we het ietsje dichter tot het heden moeten zoeken, namelijk 1946.

Kapitein Henri Debrus

In 1946 introduceerde een Franse legerofficier, Kapitein Henri Debrus, de eerste militaire vijfkamp. Deze werd gebaseerd op een trainingsmethode van de Nederlandse Luchtmobiele Brigade. Deze bestond namelijk uit een sprong vanuit een helikopter, waarna de soldaten van punt A naar punt B moesten geraken over een parcours van 20 km. Hierbij moesten ze hindernissen overwinnen en gevechtsoefeningen uitvoeren. Debrus liet de helikoptersprong voor wat het was en hervormde de andere onderdelen. Zo bestond er een onderdeel uit 200 obstakels verspreid over een afstand van 500m. De militaire vijfkamp was geboren! 

Tough Guy

In tegenstelling wat vaak wordt gezegd, bestaat Obstacle Runningals sport al sinds de winter van 1987. Toen organiseerde Billy Wilson a.k.a Mr Mouse het allereerste Tough Guy evenement op zijn "Mr Mouse's Farm for the unfortunates" in Perton, Staffordshire nabij Wolverhampton in Engeland. Sindsdien probeert hij tweejaarlijks (inclusief Nettle Warrior, de zomereditie) iedereen die het wil tot het ultieme uiterste.

Ambulances rijden op en af met deelnemers die lijden aan snij-, schaaf-, brandwonden, onderkoeling, oververmoeidheid, uitdroging, claustrofobie, hoogtevrees en noem maar op. In de 27 jaar, en een totaal van 53 evenementen (het eerste jaar was er geen Nettle Warrior), zijn er een heleboel gewonden gevallen en zijn er zelfs twee doden gevallen. Dit is dan ook het meest extreme van wat er te bieden is.

Tough mudder

In 2008 werd Wilson benaderd door Will Dean, een student bedrijfskunde aan de universiteit van Harvard. Deze vroeg toegang tot de werking en gegevens binnen Tough Guy voor zijn eindwerk. In ruil zou hij Tough Guy een enorme publiciteit leveren in onder andere Amerika, iets waar Mr. Mouse zelf geen kaas van had gegeten. Klinkt prachtig toch? Niet dus. Dean brak zijn belofte, ging aan de haal met de plannen van Tough Guy en startte zijn eigen evenement, Tough Mudder, op in Amerika in het jaar 2010. Ondertussen is Tough Mudder een van dé bekendste raceseries ter wereld, met het jaarlijkse World's Toughest Mudder als kers op de taart. 

Dean beweert dat de Tough Mudder parcours door mariniers werden ontworpen, terwijl Billy Wilson zei dat hij alles gestolen/gekopieerd had van Tough Guy. Wie van de twee de waarheid spreekt, is niet aan mij om te oordelen. Maar ik vermoed dat Mr. Mouse de waarheid spreekt. 

This... is... Spartan Race!

Een andere grote naam in de business is Spartan Race met als voornaamste gezicht CEO en Spartan Up!-auteur Joe De Sena. Het ontstaan van deze wereldtopper valt iets voor dat van Tough Mudder. Namelijk op 9 juni 2009 werd de eerste Death Race gehouden, in Pittsfield VT. Dit evenement, met een gemiddelde duur van 60 uur, ontvangt kandidaten uit de hele wereld, om martelende opdrachten te doen die de sporters tot het einde van de menselijke grenzen dwingen. Eigenlijk weet niemand exact wanneer de race begint. Ze zeggen gewoon plots "Ok, we beginnen", en het eindigt pas als er één winnaar overblijft. 

Hieruit is later de meer bekende Spartan Race bestaan; kortere races van 20 Km die een breder publiek aanspreken, maar toch erg uitdagend zijn. De eerste race hiervan vond tevens plaats in 2010 in het atamount Outdoor Center in Williston, Vermont. Ook Spartan Race groeide pijlsnel uit tot een Racemerk dat wereldwijd tientallen races per jaar organiseert. De Sena zegt zich vooral te onderscheiden van races als Tough Mudder, eigenlijk kan hij ze niet uitstaan, doordat de Spartan Races getimed worden. Het draait echt om lichamelijk te presteren. Bij Tough Mudder bijvoorbeeld is er geen timing, omdat het meer om het gevoel van de uitdaging overwinnen draait, dan knallen om de beste te zijn. Daardoor noemt de Sena Spartan Race een sport, terwijl die anderen volgens hem die benaming niet verdienen.

Heden

Hoe de situatie er vandaag voor staat, weet je door enkel al een kijkje op onze kalender te nemen voor de runs in België en Nederland. Ondertussen zijn er reeds honderden evenementen wereldwijd, waardoor er helaas ook slechten tussen komen te zitten (maar dit zal zich binnenkort vanzelf wel gaan uitzuiveren). Spartan Race komt in het voorjaar 2015 af met een Obstacle Race Cruise, er zijn speciale sneeuw edities zoals de Dirtkings Polar (FIN) of Toughest Ice (SWE). 

Het einde is nog lang niet nabij, benieuwd waar dit naartoe gaat!

Strength, mud & Rock 'n roll!

Bron

fun | tips |
Lees verder
Review: Elite Off-road Challenge

Wat is er mooier dan een obstacle run in je eigen dorp. Je kent de mensen, je kent het terrein. Je hoeft je wekker niet zo vroeg te zetten en als je wilt sta je binnen een half uur na de finish onder je eigen warme douche terwijl je modderkleding al rondjes draait in de wasmachine.

Dit weekend had ik het geluk aan mijn zijde want de Elite Off-road Challenge (EOC) werd gehouden op 5 minuten van mijn huis, op het terrein waar ik normaal mijn trainingsrondjes loop.

Ik had vorig jaar al meegedaan met de eerste editie van dit evenement. Het was toen vooral een fysieke uitdaging door het losse zand in het militaire oefenterrein. De prijs voor dit evenement lag toen net iets hoger dan een gemiddelde happy meal bij een fast-food zaak. En daar kreeg je dan ook nog een paar simpele maar effectieve hindernissen voor. Helemaal geweldig in een tijd dat obstacle running net een beetje uit de luiers begon te komen.

Inmiddels is obstacle running in de pubertijd gekomen en begint er langzaam een gevecht te ontstaan tussen de vele organisatoren. Een gevecht op leven en dood. Wie gaat het overleven en wie gaat voortijdig het loodje leggen.

De EOC is ontstaan in het brein van twee vrienden die na al het standaard hardloopwerk toe waren aan een nieuwe uitdaging. En waarom dan niet zelf iets organiseren? Zoals gezegd was 2013 de eerste editie die met nauwelijks financiële middelen maar met veel toewijding werd georganiseerd. Na de positieve reacties wilde Mark en Luuk het evenement naar een hoger plan tillen. De EOC moest een stuk professioneler worden. Om dit voor elkaar te krijgen werd de hulp van de Lions club ingeroepen. Dit zijn een groep wijze mannen die, met hun kennis en hun netwerk, evenementen helpen organiseren en de opbrengst die hieruit voort vloeit gebruiken om een goed doel te steunen.

Vrijwilligers van scouting Weert die zeer enthousiast een van de hindernissen opbouwen. 

Om duidelijk te maken dat het een serieuze run zou worden werd vooraf geadverteerd met een duidelijke slogan: the most challenging, innovative and competitive race! Dat belooft wat. Naarmate het evenement naderde kreeg ik steeds meer zin in mijn thuisrace. Ik zag hoeveel tijd en effort er door de organisatie in werd gestoken en was er heilig van overtuigd dat dit een toprun ging worden. Uiteraard was ook de inschrijfprijs omhoog gegaan om leuke hindernissen neer te kunnen zetten. Maar met een prijs van 30 euro p.p. voor individuele lopers of 22,50 p.p. bij een teaminschrijving is dit nog steeds een van de minst dure runs op de agenda.

Raceday:

Ik had er voor gekozen om samen met mijn maatje de 16km te gaan lopen want ik wilde natuurlijk alle innovaties mee maken. Aangekomen op de locatie zag ik dat het organisatorisch allemaal goed in elkaar stak. Inschrijven ging soepel, omkleedtenten en een plek om je tas bewaakt achter te laten waren aanwezig. Echter was me ook opgevallen dat de eerste hindernis er enigszins goedkoop uit zag. Kratjes van limonadeflessen met daarop hekken gebonden om onderdoor te kruipen. Meteen viel ook op dat hier ijzeren pinnen aan de onderkant uitstaken, niet best voor de veiligheid. Enigszins sceptisch ben ik van start gegaan. Gelukkig was het parcours uitgezet in een fantastisch natuurgebied met als extra fysieke hindernis de motorcrossbaan. En als ex-motorcrosser werd ik daar natuurlijk helemaal blij van.

Helaas hield dit gevoel niet lang stand want het aantal hindernissen was toch een stuk minder dan vooraf belooft en de kwaliteit van de hindernissen was vaak onder de maat. Was er dan niets innovatiefs in het parcours verwerkt? Nou toch wel: een van de onderdelen was 400 meter achteruit lopen. Ik kan je vertellen, dat viel behoorlijk tegen, en je benen raken snel verzuurt. Verder was er nog een hindernis opgebouwd met houten palen waarop je als een koortdanser moest proberen de overkant te halen. Als laatste was er nog een soort apenkooi opgebouwd uit stijgerbuizen en touwen waarbij je de grond niet mocht raken. Dit waren toch zaken die ik nergens eerder had gezien.

Echter konden deze innovaties niet verhinderen dat ik best wel teleurgesteld aan de finish kwam. Ik weet dat het de organisatie wat tegen heeft gezeten. Defensie gooide roet in het eten door hindernissen af te keuren en door de vele regen van de afgelopen tijd was de route veel minder zwaar dan gehoopt. Maar in een tijd dat er iedere week een run wordt aangeboden kom je niet meer weg met low-budget hindernissen.

Ondanks dat ik verder een leuke dag heb gehad en ik toch weer mijn trainingsmomentje heb gepakt, kan ik niet anders concluderen dat de EOC zijn verwachtingen niet waar heeft kunnen maken. En dat vind ik heel jammer. Want ik weet hoeveel bloed, zweet en tranen er in de organisatie zijn gaan zitten. Deze jongens doen dit puur uit liefde voor de sport zonder er ook maar een stuiver aan over te houden.

Daarom weet ik ook bijna zeker dat er volgend jaar weer een EOC georganiseerd zal worden. En dat er alles aan zal worden gedaan om wel aan ieders verwachtingen te kunnen voldoen. Want zeg nou zelf, dit mooie gebied verdiend gewoon een mooie run. Ik heb er dan ook alle vertrouwen in en zal volgend jaar zeker weer aan de start verschijnen. Want mijn thuisrace mag niet van de kalender verdwijnen.

Volg mij ook op  Dutch mud racer

modder | obstakels | training |
Lees verder
Hongerklop

Misschien heb je het wel eens meegemaakt. Je bent bezig met een training of wedstrijd. Je hebt al een uur een lekker tempo vast kunnen houden. Nog maar een paar kilometer tot de finish. Maar ineens is daar de man met de hamer. Je hebt een weeïg gevoel in je maag, je wordt misselijk, je begint te zweten als een paard en door de verzuring in je benen kun je geen stap meer zetten....

Je hebt waarschijnlijk kennis gemaakt met de hongerklop. Hongerklop is vooral een bekende term in de wielersport maar kan ook lopers treffen (of andere duursporters). Hongerklop ontstaat door een tekort aan glycose(bloedsuiker). Glucose voorziet de hersenen, het centrale zenuwstelsel en de spieren van brandstof. 

Duursporten en energiesystemen

Bij langdurige, rustige belastingen verloopt de energievoorziening met name via het aërobe systeem: de verbranding van koolhydraten (suikers) en vetten met zuurstof. Als de intensiteit van je inspanning toeneemt, wordt steeds meer overgeschakeld op verbranden van suikers, met name glycogeen. Glycogeen is een snel bruikbare energiereserve van het lichaam. De voorraden zijn echter beperkt. Hoe intensiever de spierbelasting, hoe meer gebruik wordt gemaakt van glycogeen. Daarom is het voor duursporters van belang over een zo groot mogelijke glycogeenvoorraad te beschikken. 

Hoe ontstaat de hongerklop?

Studies van geleerden tonen aan dat onze spiervezels bestaan uit witte vezels en rode vezels. De witte spiervezels werken alleen op koolhydraten, de rode kunnen ook vet verbranden. De hongerklop is het moment dat de witte vezels ermee ophouden, omdat ze geen koolhydraten meer toegediend krijgen. Hierdoor daalt het aantal vezels wat mee doet aan de inspanning ineens drastisch, en werken de rode vezels alleen nog maar op vet omdat ook zij geen koolhydraten meer krijgen. Wanneer de vetbranding nog niet goed op gang is, omdat je alleen nog maar koolhydraten aan het verbruiken was, val je stil. Dit is dus de hongerklop.

Hoe voorkom je de hongerklop?

Je kunt je glycogeenvoorraad vergroten door gerichte training te combineren met koolhydraatrijke voeding. Om de hongerklop te voorkomen moet je zorgen voor een grote startvoorraad koolhydraten en deze op peil houden. Dit kun je doen door al een paar dagen voor de obstaclerun (de grotere afstanden) een grote voorraad te maken. Je lichaam slaat de koolhydraten dan op in de lever. Hiervoor is een voeding nodig met zoveel mogelijk koolhydraatrijke voedingsmiddelen zoals brood en andere graanproducten,rijst, pasta’s en peulvruchten. Ook is het goed om zoveel mogelijk halfvolle en magere producten te gebruiken. Hierdoor wordt het energiepercentage van het vet zo laag mogelijk gehouden ten opzichte van de hoeveelheid koolhydraten in de voeding. Omdat koolhydraatrijke voeding een groot volume heeft, kun je je voeding beter zoveel mogelijk over de dag te verdelen, bijvoorbeeld door naast de hoofdmaaltijden tussenmaaltijden in te lassen. Tijdens de inspanning is het de kunst om dee verbranding van koolhydraten vanaf het begin te combineren met vetten. Dan spaar je koolhydraten. Hoe je dat dan doet? Door niet meteen als een gek van start te gaan. Op die manier stimuleer je ook de vetverbranding.  

Voeding en vocht op de dag van een obstaclerun

Stop ongeveer 2 uur voor de run met eten. Wel kun je ter ondersteuning van je prestaties kort voor de run een koolhydraatrijke drank tot je nemen. 

Tijdens de run is het belangrijk om te blijven drinken. Maak dus altijd gebruik van de drankposten onderweg. Ook al heb je geen dorst voor je gevoel. Het leeg raken van de glycogeenvoorraad wordt uitgesteld door koolhydraatrijke tussendoortjes zoals fruit, biscuits snoep (winegums), preparaten als koolhydraatrijke dranken en halfvloeibare voeding (powergels), brood (krentenbol), ontbijtkoek. Een klontje suiker of druivensuiker helpen ook, maar slechts voor korte duur. Meestal wordt tijdens de run banaan aangeboden. Banaan is zeer koolhydraatrijk en makkelijk eetbaar. Sla dit dus niet over! 

Tot slot nog een tip m.b.t. powergels: experimenteer hier eerst in je training mee alvorens je het in een wedstrijd of obstaclerun gebruikt. Je lichaam moet hier namelijk aan wennen. Het kan zijn dat je maag zich er tegen verzet en dan ben je verder van huis. 

Nog een paar weken en dan loop ik eindelijk weer eens een obstaclerun na blessureleed en de zomerstop. De Fisherman Strongmenrun! 

O ja, Tim had er al aandacht aan besteed maar we gebruiken van nu een nieuwe hashtag: #discoveryruns. Dus geen #DORP meer.

@obstacle_runner

tips | voeding |
Lees verder
Train hard en slaap goed!

Je hebt ontspanning nodig om optimaal de inspanning aan te gaan. Goed slapen ná een training helpt je om weer snel te herstellen. Alle experts, trainers en atleten zijn er het er over eens dat dit een erg belangrijke factor is. Door ons werk, trainen, kinderen, hobby's en sociale verplichtingen gaan we achteloos om met onze nachtrust, een soort van overbodige luxe. Als we het goed zouden doen dan breng je ongeveer een derde van de tijd slapend door. Tijdens de slaap worden lichamelijke processen in gang gezet die ons als atleet helpen. Slaap ondersteunt de output van je training.

Atleten hebben voordeel bij een goede nachtrust maar dan vooral een nachtrust met een goed ritme. De ene avond om negen uur ’s avonds in je bed liggen en daarna twee nachten doorhalen is niet ideaal. Verder moet je voldoende tijd doorbrengen in de derde en vierde slaapcycli (de diepe REM slaap) van de nacht. Tijdens die diepe slaap komt het menselijk groeihormoon vrij, waardoor weefsels in je lichaam gerepareerd en opgebouwd worden. Te weinig slaap gaat dit proces juist tegen, en hindert een normale stofwisseling. Hierdoor wordt onder andere je voorraad koolhydraten niet optimaal aangevuld.

Voor een optimale slaap heb je dus een vast ritme nodig, en een rustige donkere koele omgeving om in te slapen. Het aantal uren dat je wil slapen verschilt per atleet, de ene atleet heeft genoeg aan acht uur terwijl de ander meer dan negen of tien nodig heeft tijdens de zwaarste trainingsweken.

Een goede nachtrust lijkt nog een interessant voordeel te bieden… goede slapers verliezen namelijk makkelijker gewicht dan mensen die te weinig of teveel slapen en erg gestrest zijn.

Volg mij via Twitter  @WJPeters of Facebook of zoek op #DiscoveryRuns.